Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျားကို တောင်ပေါ်သို့ ပြန်လွှတ်ပေးခြင်း ၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယနေ့ ဤကျားကျူးလွန်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များအတွက်၊ အကြိမ်တစ်သောင်း သေဆုံးရမည်ဆိုလျှင်ပင် လွန်ကဲမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အရှေ့ဘက် နဂါးနန်းတော်တွင် သူတော်စင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု သူတို့ တကယ်ပဲထင်နေကြသည်လော။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အသံအဆုံးတွင်၊ သူမသည် လက်စကို ပြင်းထန်စွာဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ခိုင်မာပြင်းထန်သော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များသည် ဖျက်ဆီးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ချီ မိသားစု၏ သတ္တမမြောက်သားကို ယွီတောင်မှ ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပစ်ချလိုက်သည့်အချိန်နှင့် မတူဘဲ၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် အမှန်တကယ်သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p>အန်းထင်ဖုန်းမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပြီး၊ သူမနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျင့်ကြံခြင်းအလွန်နိမ့်ကျနေသဖြင့်၊ သူ စကားထပ်မပြောနိုင်မီမှာပင်၊ သူ၏ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အနောက်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များသည် ပြင်းထန်သော လေဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့ သူ၏ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ရိုင်းစိုင်းစွာဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ သန်မာသော နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် ကွဲအက်သွားကာ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော အရိုးဖြူများကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သည့် ထိန်းချုပ်မှုမျှ မရှိဘဲ၊ ကျစ်ရှန်း သည် မြေကမ္ဘာနယ်ပယ်အပေါ် ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် ၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း မည်မျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ပြသလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ရှေ့သို့နောက်တစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းလိုက်ရာ၊ သူမ၏ နဂါးလက်သည်းသည် သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းလက်တစ်ဖက်အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ယခုအခါ သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် သွယ်လျသောနဂါးကြေးခွံ ဓားတစ်လက် ရှိနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဤကျား၏ အသက်ကို နုတ်ယူတော့မည့်ဆဲဆဲတွင်၊ ကျစ်ရှန်း၏ မျက်မှောင်သည် အနည်းငယ်ကြုံ့သွားပြီး သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>အန်းထင်းဖုန်း ယွီတောင်ပေါ်မှ ပစ်ချခံလိုက်ရပြီး နောက်တွင်၊ ကြည်လင်သော ရေပြင်ထဲတွင် ပန်းချီကားလိပ်တစ်ခုမထင်မှတ်ဘဲ ပေါ်ထွက်လာကာ သူ့အား ရစ်ပတ်လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပန်းချီကားထဲရှိ တောင်တန်းများသည် အကြိမ်အနည်းငယ်ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီးနောက်၊ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို လုံးဝ ပြယ်ပျောက်သွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်၊ ပန်းချီကားလိပ်သည် အန်းထင်ဖုန်းကို နန်းတော်ထဲသို့ ပြန်လည် ပစ်ချလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"အဟမ်း စီနီယာကျစ်ရှန်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ ဒေါသကလည်း ကြီးလိုက်တာ။"</p> <p> </p> <p>အန်းထင်ဖုန်း၏ ရှေ့တွင်၊ အရိပ်အယောင်အချို့ ရုတ်တရက်ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ တောက်ပသောရွှေရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားလေ၏။ ဤမျက်စိကျစရာ အရောင်သည် စျေးပေါပုံမပေါက်ဘဲ အထက်တန်းကျသော အရှိန်အဝါကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်လိုက်ပြီး၊ ကျစ်ရှန်းအား အနည်းငယ်ပြုံးပြကာ လက်ယှက်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွင်းလွေ့က ဖိတ်ကြားမခံရဘဲ ရောက်လာမိပါတယ်၊ စီနီယာ ကျစ်ရှန်း ခွင့်လွှတ်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>သူသည် သူမအား နဂါးကြင်ယာတော်ဟု မခေါ်ဝေါ်ဘဲ၊ ကျစ်ရှန်း ဟုသာ ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး အနောက်ပိုင်းဟုန်ကို အနည်းငယ်နှိမ့်ချသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"စစ်ထူ လား"</p> <p> </p> <p>ကျစ်ရှန်းသည် ရောက်လာသူများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကိုမှတ်မိသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မနှစ်မြို့မှုအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ၊ ရှင်ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းသွားပြီလား၊ ကျွန်မရဲ့ ယွီတောင်ကို လာရဲတယ်ပေါ့။"</p> <p> </p> <p>အရှေ့ဘက် နဂါးနန်းတော်သည် မြောက်ပိုင်းဟုန်မှ အင်အားစုအားလုံးကို တန်းတူညီမျှမုန်းတီးကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>"မရောက်သေးပါဘူး၊ မရောက်သေးပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် တစ်ဖန်ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အကြိမ်ကြိမ်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်ဂိုဏ်းနဲ့ အရှေ့ဘက် နဂါးနန်းတော်ကြားက သဟဇာတဖြစ်မှုကို မနှောင့်ယှက်မိစေဖို့အတွက် အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းကိုယ်စား အနောက်ပိုင်းဟုန်က ကျုပ်ရဲ့ကိစ္စတွေကို စီနီယာ ကျစ်ရှန်းကို အသိပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ။"</p> <p> </p> <p>"သဟဇာတဖြစ်မှု" ကျစ်ရှန်းသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး၊ ငယ်ရွယ်သောအမျိုးသားကို အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသူသည် အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်း၏ ဆယ့်ခြောက်ခုမြောက် ဂိုဏ်းခွဲ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ရွှယ်ယန် ပြီးနောက် အငယ်ဆုံးသူများထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မြောက်ပိုင်းဟုန်ရှိ ထိပ်တန်းအင်အားစုတစ်ခုအနေဖြင့်၊ သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ်တိုင်းသည် ငယ်ရွယ်စဉ်က တာအိုလက်နက် မှတ်တမ်းတွင် ထိပ်ဆုံးသုံးဦးစာရင်းဝင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ရာ၊ တစ်ဦးစီတိုင်းသည် ကပ်ဘေးလေးပါးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသော ဟုန်ကျယ်၏ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလို၏။</p> <p> </p> <p>"အရင်က နားလည်မှုလွဲတာတွေ ရှိခဲ့နိုင်ပေမယ့်၊ ဆက်ဆံရေးဆိုတာ တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်လာတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။"</p> <p> </p> <p>"အခုလိုမျိုးပေါ့။"</p> <p> </p> <p>စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် သူ၏ ခြေရင်းရှိ ကျားနတ်ဆိုးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွင်းလွေ့အနေနဲ့ စီနီယာ့ရဲ့လက်တွေ ညစ်ပတ်မသွားစေဖို့အတွက် စီနီယာ့ကိုယ်စားသတ်ဖြတ်ပေးဖို့ကို ဝန်မလေးပါဘူး။ ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ်နဂါးဖြူက သွေးထွက်သံယိုဖြစ်တာကို မနှစ်သက်ဘူးဆိုတာ လူတိုင်းသိကြတဲ့အတွက်၊ ဒီသားရဲကို ကျုပ်ကိုယ်တိုင်ပဲ ရှင်းလင်းလိုက်ပါမယ်။"</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ၊ ကျစ်ရှန်းသည် ခေတ္တမျှတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခနဲ့တဲ့တဲ့ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်က ရွှယ်ယန်အတွက် နတ်ဆိုးတွေကို အမဲလိုက်နေတာလို့ပဲပြောလိုက်ပါ၊ ကျွန်မအတွက် လုပ်ပေးနေသလိုမျိုးဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အဲဒီလောက်အထိ မရောက်သေးဘူး။"</p> <p> </p> <p>"ဒါလည်း မှန်ပါတယ်၊ အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းက စီနီယာ့ရဲ့ ဒီကျေးဇူးကို မှတ်သားထားပါ့မယ်။ ဒါပေမယ့် စီနီယာကိုယ်တိုင် သူ့ကို သတ်လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းထွက်သွားရင် စီနီယာ့ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်နိုင်ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ၊ ကျစ်ရှန်းသည် ခေတ္တမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီး အခြားမည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ၊ ၎င်းသည် သဘောတူသည်နှင့် အတူတူပင်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် နောက်တစ်ကြိမ် လက်ယှက်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာထိုင်ချလိုက်လေသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းသည် အန်းထင်ဖုန်းနှင့် သိပ်မကွာခြားသော်လည်း၊ ယခုအခါ သူသည် အန္တရာယ်မရှိသောတိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်ကို ပွတ်သပ်နေသကဲ့သို့၊ ကျားနတ်ဆိုး၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လိမ္မာတယ်၊ ငါ့မှာ လုပ်စရာအရေးကြီးကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်၊ မင်းကိုယ်မင်း ကုသဖို့ နေရာတစ်ခုရှာလိုက်ဦး၊ ပြဿနာထပ်မရှာနဲ့တော့၊ ပြီးတော့ ငါ မင်းကို လာခေါ်မယ့်အချိန်ကို စောင့်နေ။"</p> <p> </p> <p>အန်းထင်ဖုန်းမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်တော့ချေ။</p> <p>မြစ်များနှင့် တောင်များ ပန်းချီကားလိပ်၏ ရစ်ပတ်ခြင်းကို ခံရချိန်တွင်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အရိပ်များစွာပေါ်လာပြီး၊ စစ်ထူကျွင်းလွေ့က သူ၏ လက်ဖဝါးကိုမြှောက်လိုက်သည့် အချိန်အထိ သူ့ကို မြေပြင်တွင်ဖိကပ်နေခဲ့ရာ၊ ထိုအခါမှသာ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ လက်ရှိ အခြေအနေသည် နည်းဗျူဟာပိုင်းဆိုင်ရာကွာဟချက်နှင့် ပိုမိုသက်ဆိုင်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်း၏ ရှေ့တွင်၊ အနောက်ပိုင်းဟုန်၏ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်သည် လမ်းဘေးကျောက်တုံးများနှင့် သိပ်မကွာခြားလှပေ။</p> <p> </p> <p>"သွားတော့။"</p> <p> </p> <p>စစ်ထူကျွင်းလွေ့က ပြုံးကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p>အန်းထင်ဖုန်းသည် ခန်းမထဲရှိ လူအနည်းငယ်ကို လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် အပြင်သို့ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပုံရိပ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ</p> <p>ကျစ်ရှန်းသည် သူမ၏ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်၏</p> <p> </p> <p>"အခု၊ ရှင့်ရဲ့ ကိစ္စတွေအကြောင်း ပြောပါဦး။"</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ ကျစ်ရှန်း စိုးရိမ်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ အကူအညီတောင်းပြီး ဒုက္ခပေးချင်တဲ့ဆန္ဒမရှိပါဘူး၊ နှုတ်ဆက်ဖို့ သက်သက် လာခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် ကြင်နာသောအပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထက်မြက်သောအရောင်တစ်ခု လက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်တို့ဂိုဏ်းက တပည့်တွေ ပြင်ပလောကမှာ သေဆုံးသွားတာက ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက သူတို့ရဲ့လေ့ကျင့်မှုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်လို့ပါ။ ဒါပေမယ့် အနောက်ပိုင်းဟုန်က ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုက... မြောက်ပိုင်းဟုန်အထိတောင်ရောက်လာပြီး လူသိများလာတယ်၊ ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုးက တကယ်ကို ရှားပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>"အကယ်၍ ငါတို့ ဘာမှ မလုပ်ဘူးဆိုရင်၊ ငါတို့ရဲ့ တာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းက အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်ခံရနိုင်တယ်လို့ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့၊ ပြဿနာကို ကြီးကျယ်သွားအောင် လုပ်ဖို့အစီအစဉ်မရှိပါဘူး။ စီနီယာ ကျစ်ရှန်း၊ စိတ်ချပါ ကျုပ်တို့က ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေနေရုံတင်ပါ။"</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာ ခွင့်ပြုပါဦး။" ထိုသို့ပြောပြီးနောက်၊ စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် နောက်တစ်ကြိမ် လက်ယှက်လိုက်ပြီး တပည့်အနည်းငယ်နှင့်အတူ လှည့်ကာ ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းမဆောင်သည် နောက်တစ်ဖန် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။</p> <p> </p> <p>ကျစ်ရှန်းသည် သူမ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နောက်သို့မှီချလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းအနည်းငယ် ကိုက်နေသဖြင့် သူမ၏ နားထင်များကို နှိပ်နယ်လိုက်လေသည်။ သူမသည် နည်းပညာအရ အနောက်ပိုင်းဟုန်၏အဓိက အုပ်ချုပ်သူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ကမောက်ကမဖြစ်သွားရသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမသည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အစီအစဉ် မရှိချေ။</p> <p>အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းသည် နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမအတွက် ရောက်လာခြင်းဖြစ်နိုင်ချေအများဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် သူမ သို့မဟုတ် တောင်ပိုင်းဟုန်၏ သားတော်ခုနစ်ပါးနှင့် မည်သည့်ပတ်သက်မှုမျှ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သူတို့ကို သူတို့ဘာသာသူတို့ ရှိနေပါစေဟု လွှတ်ထားလိုက်မည်။</p> <p>တောင်ပိုင်းဟုန်၏ သားတော်ခုနစ်ပါးကို တွေးမိသောအခါ၊ ကျစ်ရှန်း၏ မျက်နှာသည် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ကြိမ် လူငယ် ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်းနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါ၊ ယနေ့ အတိအကျ မည်သို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူမ သေချာပေါက် သိရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြား ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး၏ အကာအကွယ်ဖြင့်ပင် နှင်းကျား မျိုးနွယ်စု၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းသည် လွယ်ကူသောအလုပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို လူငယ် ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်းသည် တကယ်ကို ကံဆိုးလှပေသည်၊ ကျားနတ်ဆိုး ဂျူနီယာနှင့် ရန်သူဖြစ်သွားပြီးနောက်တွင်၊ ကြီးမြတ်သော ဂူသင်္ချိုင်းကြီးတွင် ပြဿနာများပေါ်ပေါက်လာကာ၊ ထိုကဲ့သို့ မရည်ရွယ်ဘဲဘေးဒုက္ခကို ဆွဲဆောင်မိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမူအရာသည် မည်သို့ ဖြစ်နေမည်ကို သူမ သိချင်မိလေ၏။</p> <p>ထိုသို့တွေးလိုက်မိပြီးနောက်၊ ကျစ်ရှန်းသည် ခေါင်းခါကာ မပြုံးဘဲမနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပုံရိပ်သည် ခန်းမထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်အတွင်း</p> <p> </p> <p>ယွီတောင်၏ အပြင်ဘက်တွင်၊ အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်များသည် ရေပြင်နယ်မြေထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>စစ်ထူကျွင်းလွေ့၏ မျက်နှာတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ နှိမ့်ချမှု မရှိတော့ချေ။ သူသည် ကျယ်ပြောလှသော တောင်နှင့် မြစ်များပန်းချီကားလိပ်ကို ဆင့်ခေါ်ရန် သူ၏ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ ပုံရိပ်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အခင်းတစ်ခုပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး။"</p> <p> </p> <p>သူသည် ခြေခွေထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များကို ရှေ့သို့ ဦးတည်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာရှိ တာအိုအင်ပါယာနန်းတော်အတွင်း၌ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တိုင်ကြီးတစ်တိုင်တွင် ချည်နှောင်ထားပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကြောင့်ပုံပျက်နေကာ၊ အသက်ရှုသံများလည်း အားနည်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူမဆန်သော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများကို ခံခဲ့ရသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ တာအိုအင်ပါယာနန်းတော်ထဲကို ဝင်ခွင့်ရတာက ဘဝပေါင်းများစွာစုဆောင်းခဲ့တဲ့ ကံကောင်းမှုတစ်ခုလို့တောင် မှတ်ယူနိုင်ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>"ဒီဖြစ်ရပ်တွေအားလုံးရဲ့ အကြောင်းရင်းကို အသေးစိတ်ပြန်ပြောပြဖို့ မင်းကို ငါ အကြံပေးချင်တယ်။အဲဒီလိုဆိုရင်၊ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းကို ပြန်သွားပြီး တခြားတပည့်တွေနဲ့အတူ အနားယူဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့... မင်း ငါ့ရဲ့ တောင်နှင့် မြစ်များပန်းချီကားလိပ်ထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေရလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ မျက်နှာသွင်ပြင်သည် သွေးသံရဲရဲဖြစ်နေသော်လည်း၊ အဘိုးအိုကို မှတ်မိနိုင်သေး၏။</p> <p>သူကား ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ မဟာအကြီးအကဲ၊ ယန်ယွင်ဟန် ပင်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်... ခင်ဗျားကို... ကျောက်စိမ်းပြားပြခဲ့ပြီးပြီလေ..."</p> <p> </p> <p>ယန်ယွင်ဟန်၏ အသံမှာ ခြင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုးညှင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"အိုး" စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက အနောက်ပိုင်းဟုန်မှာ ရှိတဲ့သူတိုင်းဆီမှာ ရှိတဲ့ အဲဒီပစ္စည်းအကြောင်း ပြောနေတာလား၊ ငါက မင်းလက်ထဲကနေ အဲဒါကို ရယူဖို့ လိုလို့လား"</p> <p> </p> <p>"မရှိတော့ဘူး... တခြား ဘာမှ မရှိတော့ဘူး" ယန်ယွင်ဟန်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ"</p> <p> </p> <p>စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ငါ့ကို ပြောစမ်း၊ အဲဒီ ကျောက်စိမ်းပြားကို ဘယ်သူ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့တာလဲ၊ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်လား ဒါမှမဟုတ် တာအိုကလေးငယ်လား"</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ၊ ယန်ယွင်ဟန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲဖြစ်သွားလေ၏။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် အံကြိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ် ကိုယ်တိုင် မှတ်တမ်းတင်ခဲ့တာပါ။"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုဆိုမှတော့၊ မည်းနက်တဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းနဲ့ လူရဲ့အသွင်အပြင်၊ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း၊ပြီးတော့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုတွေကို မင်းမြင်ခဲ့ရတာတွေကို ကြားပါရစေဦး"</p> <p> </p> <p>စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလေ၏။</p> <p>ယန်ယွင်ဟန်သည် နောက်တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်ပြီး၊ တောင်နှင့် မြစ်များပန်းချီကားလိပ်ကို သတိကြီးစွာကြည့်ကာ သူ၏ အမူအရာများ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျောက်စိမ်းပြားထဲမှာ အားလုံးပါပြီးသားပဲ၊ ငါ တခြား ဘာမှ မမြင်ခဲ့ရဘူး။"</p> <p> </p> <p>"ဟား"</p> <p> </p> <p>စီစစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် ရုတ်တရက် အသက်ရှုကြပ်သွားသည်အထိပင် အသံထွက် ရယ်မောလိုက်၏။ ၎င်းက မျက်လုံးထောင့်များကို သုတ်လိုက်ရင်း သူ၏ တပည့်များဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ငါ့ကို လှည့်စားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာပဲ... ငါ့ရဲ့ အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းက ကိစ္စတွေကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလဲဆိုတာ သူ့ကို သိခွင့်ပေးလိုက်စမ်း။"</p> <p> </p> <p>အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် လက်များကို ဘေးတွင်ချထားလျက် ရပ်နေကြပြီး၊ ဂရုမစိုက်သည့် ဟန်ဖြင့်တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ့် တရားခံကိုမတွေ့ရင်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save