Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၄၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ ကပ်ဆိုး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟမ်"</p> <p> </p> <p>တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်မှ ပန်ရှန်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယန်ချုံကျန်းသည် သိသိသာသာပင် ပို၍တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကောင်းကင်ယံသို့ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး၊ သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာလည်း များစွာ ပြင်းထန်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ခြေမချမီကတည်းက၊ ယန်ချုံကျန်းသည် ထိုအမည်မသိအင်အားစုအပေါ် အပြစ်အားလုံးကို မည်သို့မည်ပုံလွှဲချရမည်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် မြောက်ပိုင်း ဟုန်ကျယ်မှ အုပ်စုကို မည်သို့မည်ပုံ ပြန်လည်စေလွှတ်ရမည် ဟူသော ဆင်ခြေဆင်လက်များကို စိတ်ကူးထဲတွင် ကြံစည်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ဤခဏ၌မူ၊ သူသည် နေရာတွင်ပင် အေးခဲတောင့်တင်းလျက် ရှိနေလေတော့သည်။</p> <p>စစ်ထူကျွင်းလွေ့၏ ယခင်စကားများအရ၊ ယန်ယွင်ဟန်သည် ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲချုပ် ဖြစ်ကြောင်းကို ဤလူများက ကောင်းစွာ သိရှိနေကြသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>(အရင်အပိုင်းတွေက အကြီးအကဲကြီး/မဟာအကြီးအကဲကို အကြီးအကဲချုပ်လို့ပြင်ထားပါတယ်)</p> <p> </p> <p>မသေမျိုးဂိုဏ်းတစ်ခုတွင်၊ အကြီးအကဲချုပ်သည် ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် တာအိုကလေးငယ်တို့၏ အောက်တွင်သာ ရှိသော ဒုတိယ အာဏာအရှိဆုံးသူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် ကြံစည်ထားခြင်း မဟုတ်ပါက၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းအတွက် ရွေးချယ်စရာ လမ်းတစ်စုံတစ်ရာမျှပင် မချန်ထားဘဲ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှပြတ်သားစွာ ပြုမူကြပါသနည်း။</p> <p> </p> <p>"အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်း..."</p> <p> </p> <p>ယန်ချုံကျန်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်နေသည်လား၊ သို့တည်းမဟုတ် ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်စုံတစ်ရာရှိနေသည်လား၊ သို့မဟုတ် ထိုနှစ်ခုစလုံးပင် ဖြစ်နေသလား ဆိုသည်ကို မသိနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းများသည် ဖြည်းညင်းစွာကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>ကျော်ကြားလှပြီး အင်အားကြီးမားသော တာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းအကြောင်းကို သူသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိရှိထားခဲ့သော်လည်း၊ ယန်ချုံကျန်းသည် ဤသို့ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့မိချေ။</p> <p> </p> <p>မြောက်ပိုင်း ဟုန်ကျယ်မှ ဤကျင့်ကြံသူများသည် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းအား မသေမျိုးဂိုဏ်းတစ်ခုအနေဖြင့် လုံးဝ သဘောမထားခဲ့ကြသည့်အပြင်၊ ၎င်းတို့အား လူသားတစ်ဦးအဖြစ်ပင် အသိအမှတ်မပြုခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ဤကြီးမားလှသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကွာဟချက်ကြီးက သူ၏ စိတ်ကို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားစေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းကို ပိတ်လိုက်၊ အစီအရင်ကို ဖွင့်လိုက်"</p> <p> </p> <p>ပန်ရှန်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ များစွာသိမ်မွေ့ညင်သာသော လေသံဖြင့် တပည့်ဖြစ်သူထံသို့ လှည့်ကြည့်ကာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည်လည်း တပည့်ဖြစ်သူ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကိုသတိပြုမိကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ ပန်ရှန်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည် ယန်ချုံကျန်း၏ စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာမှုအတွက် အပြစ်မတင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မျက်စိပွင့်သွားခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဖန်းဘိုယန်၏ မောက်မာမှု၊ သတ်ဖြတ်လုယက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေမှုတို့မှာ ဂိုဏ်းက သေချာစွာ မသင်ကြားပေးခဲ့သောကြောင့် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ဟုန်ကျယ်ရှိ ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသူခေါင်းဆောင်များထံမှ တိုက်ရိုက်အမွေဆက်ခံရရှိထားသော အပြုအမူများသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ခေါင်းမာမာနဲ့ ခုခံကြဖို့ ကြံစည်နေကြတာလား"</p> <p> </p> <p>စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် လျှော်ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအို၏ မျက်နှာအမူအရာကို ရိပ်မိသွားပြီးနောက်၊ ယန်ယွင်ဟန်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ကာ၊ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး၊ အကြီးအကဲချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ကျော်ဖြတ်ကာ တာအိုအင်ပါယာနန်းတော်၏ အဝင်ဝသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ပန်ရှန်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးအား သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး၊ တစ်ဖန် ရယ်မောလျက် "ခင်ဗျားရဲ့ အဲဒီခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေများ တွေးနေတာလဲ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရယ်မောသံမှာ အခြားမည်သည့် အဓိပ္ပါယ်မျှ မပါဝင်ဘဲ၊ ထူးကဲစွာပင် ကြည်ရှင်းနေလေသည်။</p> <p>အထင်အမြင်သေးမှုသက်သက် တစ်ခုသာလျှင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းတို့ကို ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ပေးမယ်" စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ် နှစ်ချောင်းကို ထောင်ကာရမ်းပြလိုက်ရင်း "တစ်ချက်က တရားခံအစစ်ကို အပ်၊ ပြီးရင် ခင်ဗျားကိုယ်ခင်‌ဗျား သတ်သတ်လိုက်။"</p> <p> </p> <p>"ဒါမှမဟုတ်" သူသည် သူ၏ ရယ်မောသံကို ဆွဲငင်လိုက်ပြီး "ခင်ဗျားရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ခင်ဗျားနဲ့အတူ ယူသွားပြီး ငါ့လက်ထဲမှာ အသေခံလိုက်။"</p> <p> </p> <p>"ဘာကွာသွားလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ပန်ရှန်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည်လည်း ရယ်မောလိုက်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ခါးသီးသော ရယ်မောခြင်းသာ ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းဆိုရလျှင်၊ ဤတာအိုအင်ပါယာ ဂိုဏ်းချုပ်ကသာ သူ့ကို ထွက်ပေါက်တစ်ခု အမှန်တကယ်ပေးခဲ့မည်ဆိုပါက သူ အတော်လေး စိုးရိမ်မိမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိတ်ဆွေလေး ရှန်း အားများစွာ တန်ဖိုးထားသော်ငြားလည်း၊ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရမည်ဆိုပါက သူ တုံ့ဆိုင်းနေမိမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် သူ၏ ခေါင်းတစ်ချက် ငုံ့လိုက်ခြင်းဖြင့်၊ သူ၏ တပည့်များရှေ့မှောက်ရှိ ခမ်းနားထည်ဝါသောပုံရိပ်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးပြိုလဲသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ပန်ရှန်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အငွေ့အသက် အနည်းငယ်ကို သယ်ဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်ရာ၊ မျက်နှာပန်းကို များစွာ ဂရုစိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် ခေတ္တမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီး၊ မသေချာသော လေသံဖြင့် "ခင်ဗျား ဘယ်လို သေမလဲဆိုတဲ့ ကွာခြားချက်ပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆိုရလျှင်၊ နဝမမြောက် ဂိုဏ်းခွဲမှ တိုက်ရိုက်တပည့်၏ အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းကို သူ များစွာ ဂရုမစိုက်လှချေ။ သူ လာရောက်ရခြင်းမှာ ဟုန်ကျယ်တစ်ခုလုံးရှိ အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မြင်ကွင်းမှာ ခမ်းနားကြီးကျယ်ရန် လိုအပ်ပေ၏။</p> <p>အမည်မသိအစေခံတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ၊ လွှမ်းမိုးမှုအတန်အသင့်ရှိသော ဒေသခံ အင်အားစု မသေမျိုးဂိုဏ်းတစ်ခုကို ရှင်းလင်းဖယ်ရှားခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါကများစွာ မှေးမှိန်သွားမည် ဖြစ်ပြီး၊ ဤသည်က ပိုမို ထိရောက်သော ရလဒ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင်၊ ၎င်းသည် မြောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်အားမည်သို့မျှပြောဆိုခွင့် မရစေဘဲ အနောက်ပိုင်း ဟုန်ကျယ်ရှိ အဖိုးတန် နယ်မြေတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ခွင့် ရရှိစေမည် ဖြစ်ကာ၊ မသေမျိုးများ အနေဖြင့်လည်း အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းသည် ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာဖန်တီးရန် ထပ်မံ ကြိုးစားနေသည်ဟု ခံစားရစေမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>မြောက်ပိုင်း နန်းတော်မှ နဂါးအိုကြီးများသည် တာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်း၏ ကြီးထွားလာသော အင်အားကို အလွန်တရာကြောက်ရွံ့ကြပြီး၊ မသေမျိုးများ၏ မျက်လုံးထဲသို့ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ဆေးထည့်ပေးရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့်၊ စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ "ထားလိုက်ပါတော့၊ ခင်ဗျားလည်း ပါးစပ်ပိတ်နေလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင်၊ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုတစ်ခုကျဆင်းလာခဲ့ပြီး၊ လှိုင်းပုတ်သံများ ရပ်တန့်သွားကာ၊ ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်ဖြူများပင်လျှင် နေရာတွင် အေးခဲသွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>အပြာရောင် ကောင်းကင်နှင့် သမုဒ္ဒရာပြင်ကြားတွင်၊ ကောင်းကင်သို့ ထိတံလုမတတ်မြင့်မားသော ထောင်ကြီးများသည် မတ်မတ်ရပ်တည်နိုင်ရန် ရုန်းကန်နေရသော အထီးကျန်ထောက်တိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လူသူကင်းမဲ့ကာ ခြောက်ကပ်သွားဟန် ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး"</p> <p> </p> <p>ပန်ရှန်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည် သူ၏ လက်ဝါးကို မြှောက်ကာ ယန်ချုံကျန်း၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ တပည့်ဖြစ်သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူ့အား ဂိုဏ်း၏ အစီအရင်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ပစ်သွင်းလိုက်ကာ၊ မျက်လုံးများဖြင့် တိတ်တဆိတ် အချက်ပြလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ချုံကျန်းသည် သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင်နားလည်သွားခဲ့လေသည်။ သို့သော် ဤအချက်ကြောင့်ပင်လျှင်၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြက်သီးထဖွယ်အေးစက်မှုကြီးက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာဖြစ်သူက ဒု-ဂိုဏ်းချုပ်အား ထပ်မံ မလာရောက်ရန် ပြောပြရန်သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ အကယ်၍ ပင်မဂိုဏ်းကြီး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့လျှင်ပင်၊ အနည်းဆုံးတော့ ဂိုဏ်းခွဲလေးတော့ ကျန်ရစ်နေသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် အလွန်တရာထက်မြက်သော အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p>အနည်းငယ်မျှသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့်ပင်၊ ၎င်းတို့ကြားရှိ ကွာခြားချက်ကို သိနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ဆရာဖြစ်သူ၏ အမြင်တွင်၊ ဒု-ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာလျှင်ပင်၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ တံတိုင်းများ အတွင်း၌ အစီအရင်၏ အကူအညီဖြင့်ပင် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး မရှိနိုင်ကြောင်းဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မြောက်ပိုင်း ဟုန်ကျယ်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် ဤမျှလောက်အထိပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပါသည်လော။</p> <p> </p> <p>ပန်ရှန်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည် သူ၏ အကြည့်များကို လွှဲဖယ်လိုက်လေ၏။ သူ၏ လျှော်ဝတ်ရုံမှာ မည်သို့မည်ပုံ ပြောင်းလဲသွားသည်မသိဘဲ တိုတောင်းသော သိုင်းဝတ်စုံတစ်စုံ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲတွင် သာမန် ဓားတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာကာ၊ သူ၏ လက်မောင်းများပေါ်တွင် တောင်တန်းများကဲ့သို့သောသင်္ကေတများ ထကြွလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည်လည်း သတ်ဖြတ်လိုသောအငွေ့အသက်များ ပြည့်လျှံနေဟန် ရှိလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆိုရိုးစကား ရှိသည့်အတိုင်း၊ အဖြား မဖြောင့်လျှင် အောက်ခြေလည်း မဖြောင့်ပေ။</p> <p> </p> <p>ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ ဤကဲ့သို့သော စရိုက်လက္ခဏာများသည် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကိုယ်တိုင်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုသည် သာမန်ဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ ခြောက်သွေ့နေသော သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်ကာ၊ ကောင်းကင်ယံသို့ အသာအယာတစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်၊ သူသည် ဓားသွားကို မြှောက်ကာ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော တောင်နှင့် မြစ်များ ပန်းချီကယးလိပ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး၊ တာအိုအင်ပါယာနန်းတော်အတွင်းရှိ ပုံရိပ်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သာမန် လူသားတစ်ဦးက၊ ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက်၊ ကောင်းကင်ဘုံကို မေးခွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယွဲ့ နိယာမ၏ စွမ်းအားကို ရယူထားသဖြင့်၊ သူသည် လေဟာနယ်ပေါ်တွင် ရပ်တည်နေရသော်ငြားလည်း၊ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် မရှိသောအငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေကာ၊ သူ၏အရှိန်အဝါမှာ မတ်မတ်ရပ်တည်နေသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခမ်းနားကြီးကျယ်နေပေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save