BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">နိုးထလာသော ရှန်းယီ</h2>

"..."

စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ မြောက်ပိုင်းဟုန်တွင် ဤမျှစိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော၊ ရယ်မောချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည့် ကျင့်ကြံသူမျိုးကို တွေ့ရခဲလှပေသည်။

ထိုသို့တွေးလိုက်ရင်း၊ သူသည် လက်ဖျောက်ကို ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက်တီးလိုက်လေသည်။

တောင်နှင့်မြစ်များပန်းချီကားလိပ်ကြီး တစ်ခုလုံးသည် ရုတ်တရက်လင်းထိန်သွားပြီး၊ ၎င်းအတွင်းရှိ မရေမတွက်နိုင်သောသက်ရှိများထဲမှ အရိပ်အချို့သည် အလင်းတန်းများအဖြစ် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောင်းလဲသွားကာ ထွက်သွားကြသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ မှေးမှိန်သော အရိပ်အချို့သည် အဘိုးအို၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ရုတ်ခြည်း ပေါ်ပေါက်လာလေတော့သည်။

ထိုအရိပ်များသည် ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ ဝင်ရောက်လာခြင်းမျိုး မရှိဘဲ၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ ဒူးခေါင်းများနှင့် ကျောပြင်ပေါ်သို့ ခြေတစ်ချက်ဖြင့်သာ ရိုးရှင်းစွာလှမ်းကန်ချလိုက်ကြသည်။

ဤမျှ သာမန်ကာလျှံကာ မြင်ကွင်းမျိုးတွင်၊ မရွေ့မလျားနိုင်ဟု ထင်မှတ်ထားရသော တောင်ကြီးသည် အလွန်လွယ်ကူစွာပင် ပြိုလဲကျသွားခဲ့ရလေ၏။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြစ်သွားပြီး၊ သူ၏ ပြီးပြည့်စုံသော သဏ္ဍာန်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျက်ပြယ်သွားခဲ့၏။ သူသည် ရှေ့သို့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရလဲကျသွားပြီးနောက်၊ အရိပ်များက သူ၏ဦးခေါင်းကို အတင်းအကျပ်ဖိချလိုက်ကာ ဒူးထောက်ကျသွားစေတော့သည်။

"ယား.."

ပိန်ချုံးနေသော ဤအဘိုးအိုသည် ရုတ်တရက် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး၊  ပန်ရှန်းရတနာနယ်မြေ၏ အင်အားအပြည့်ဖြင့် ထိုအရိပ်များကို အတင်းအဓမ္မဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် အရိပ်များကို အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားစေရန်သာ တတ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ပို၍ ကြီးမားလှသော အင်အားတစ်ခုက သူ့ကို ပြန်လည်ဖိချလိုက်ပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ဦးခေါင်းသည် ပို၍ပင် နိမ့်ကျသွားအောင် ဖိချခံလိုက်ရပြီး၊ စစ်ထူကျွင်းလွေ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်မော့ကြည့်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရရှိတော့ချေ။

အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်း၏ တာအိုပညာရပ်များသည် အလွန်နက်နဲလွန်းလှသဖြင့်၊ အနောက်ပိုင်းဟုန်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သော သူကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ်မျှပင် နားလည်သဘောမပေါက်နိုင်ခဲ့ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ခမ်းနားထည်ဝါသောဖိနပ်တစ်ရန်နေရာယူလာခဲ့၏။

အရိပ်များသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်အရိုးများကို ရုတ်တရက်ချေမွပစ်လိုက်ရာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်အငွေ့အသက်များရှိနေသော ဓားသည် သူ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှ အလိုအလျောက် လွတ်ကျသွားတော့သည်။

ဖိနပ်ပိုင်ရှင်သည် အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ကာ ဓားကို ကောက်ယူလိုက်လေ၏။

စစ်သည်တော်တစ်ဦးအတွက် လက်နက်သိမ်းဆည်းခံရခြင်းထက် ပို၍ အရှက်ရစရာကောင်းသော အရာရှိမည်လော။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် စိတ်မဝင်စားသည့်ဟန်ဖြင့် ဓားကို လှည့်ကစားလိုက်ပြီး၊ ဓားသွားကို ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ ဂုတ်ပိုးပေါ်သို့ ခပ်ဖွဖွ ဖိထားလိုက်၏။

"အစီအရင်ကို ဖွင့်လိုက်၊ ငါ့အချိန်တွေကို လာမဖြုန်းနဲ့"

...

ပန်ရှန်း ရတနာနယ်မြေ အတွင်းဘက်၌

ယန်ချုံကျန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီးနောက်၊ကမန်းကတန်း မတ်တပ်ရပ်ကာ ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ထွက်သက်ဝင်သက်အကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင်၊ ထိုပိန်ချုံးနေသော ပုံရိပ်ကြီးမြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည့် မြင်ကွင်းသည် သူ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ တာအိုကလေးငယ် တစ်ဦးဖြစ်သော ယန်ချုံကျန်းသည် သူ၏ ခံစားချက်များ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်တွင်ရှိသော ဧရာမ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး၏ အဆင့်အောက်တွင်၊ သူ၏ ဆရာဖြစ်သူသည် မျက်နှာပန်းလှမှုကိုမည်မျှ ဂရုစိုက်ကြောင်း သူက မည်သူ့ထက်မဆို ပိုသိနေခဲ့သည်။

"..."

ယန်ချုံကျန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ထွက်ပေါ်လာတော့မည့် ရှိုက်သံကို မြိုချလိုက်၏။

သူ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ဒေါသတကြီးလှည့်လိုက်ပြီး အတွင်းစည်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အကြီးအကဲတွေနဲ့ တပည့်တွေ အားလုံး၊ နောက်ပေါက်လမ်းတွေကနေ ဂိုဏ်းထဲက ထွက်သွားကြတော့၊ နောက်ကို လှည့်မကြည့်နဲ့ တတ်နိုင်သမျှမြန်မြန်နဲ့ ဝေးဝေးကို ပြေးပြီး အသက်လုကြတော့"

"ကံကောင်းလို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင်၊ အရင်ဆုံး ပုန်းနေကြ၊ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားကြ၊ အခြေအနေတွေ ငြိမ်သက်သွားမှ ဂိုဏ်းခွဲမှာ ပြန်စုကြ"

"အခု သွားကြတော့"

သူ၏ အဆင့်စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် အသံကိုမြှင့်တင်လိုက်ရာ၊ အက်ကွဲကာ ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးသည် ပန်ရှန်း၏ အတွင်းစည်းနှင့် အပြင်စည်း တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသည် ချက်ချင်းပင် ကမောက်ကမဖြစ်သွားပြီး၊ ကျင့်ကြံသူများသည် ၎င်းတို့၏ နေရာအသီးသီးမှ အလုအယက်ထွက်လာကြရာ၊ တာအိုကလေးငယ်၏ ရူးသွပ်လုမတတ် ပုံရိပ်ကြီး ပြေးထွက်သွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ကြရ၏။

သူတို့၏ တာအိုကလေးငယ် ဤမျှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်ကို တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးခဲ့ကြသဖြင့်၊ အခြေအနေ၏ ကြီးလေးမှုကို သူတို့ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးကြတော့ဘဲ၊ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းစနစ်များကို အသုံးပြုကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လူစုခွဲ၍ ပြေးကြလေတော့သည်။

ယန်ချုံကျန်းသည် အမည်မဲ့တောင်၏ တောင်ခြေသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်လှမ်းလိုက်လေ၏။

အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ၊ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ပိန်ပါးပါး ပုံရိပ်ဆီသို့ သူ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် လှမ်းလိုက်သည်။

"နိုးပါတော့"

သူ၏ လက်များက ရှန်းယီ၏ ပုခုံးများကို ထိလုနီးပါးအခိုက်အတန့်မှာပင်၊ ယန်ချုံကျန်းသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်ရီမှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောသားရဲကြီးတစ်ကောင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ၎င်းအား အပိုင်းပိုင်းအစစဆုတ်ဖြဲခံရတော့မည့်အလား ပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ ရှန်းယီသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အန်းယီမှာလည်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်မှာတော့ ယန်ချုံကျန်း၏ အတွေးများမှာ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေပြီး၊ စောစောက အန္တရာယ်သည် မည်သည့်နေရာမှ လာခဲ့သနည်းဟူသည်ကို တွေးတောနေရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုနက်မှောင်နေသောမျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူ့ကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်သွားစေဆဲပင်။

ထိုမျက်လုံးများအတွင်းတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အထီးကျန်ဆန်မှုတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေပြီး၊ ပင်လယ်ရေများ ခန်းခြောက်သွားခြင်း၊ တောင်တန်းများ ပြိုကျပျက်စီးခြင်းတို့ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရသကဲ့သို့၊ လေထုနှင့် တိမ်တိုက်များ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်မှု အားလုံးကိုမြင်တွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

"ခင်ဗျား တောင်ကို ကြည့်နေတာကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။"

ယန်ချုံကျန်းသည် တုန်ယင်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို အတင်းအကြပ်ဖိနှိပ်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့မှလူအပေါ်သို့ အပြစ်ပုံမချချင်ခဲ့သော်လည်း၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းအပေါ် ကျရောက်လာသောကံကြမ္မာသည် သူ့နှင့် ဆက်စပ်မှုရှိနေသည်မှာ ငြင်းမရနိုင်သော အမှန်တရားပင်။

"ခင်ဗျား အခု သွားသင့်ပြီ။ အချိန်မရှိတော့ဘူး... ဒီတောင်ကိုပါ ခင်ဗျားနဲ့အတူ ယူသွားလိုက်ပါ။"

တာအိုကလေးငယ်သည် သူ၏ အကြည့်ကို လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ၏ လက်စကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

"..."

ရှန်းယီသည် အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိရင်း မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးထားလိုက်သည်။

စမ်းသပ်မှုများ၏ အကူအညီမပါဘဲ၊ သဘောပေါက်နားလည်နိုင်စွမ်းသက်သက်ကိုသာ အားကိုး၍၊ သူသည် ထိုတောင်ထိပ်တွင် နှစ်ပေါင်းထောင်သောင်းချီကာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့သည်။

ပြောင်းလဲမှုမရှိသော ကောင်းကင်ကြီးနှင့် တိမ်တိုက်များထဲရှိ အမြဲတစေမပြောင်းမလဲတည်ရှိနေသော ကျောက်စာတိုင်ကို ကြည့်ရှုရင်း၊ ၎င်းအတွင်းမှ ကျင့်စဉ်နည်းစနစ်ခုကို သူ ရရှိခဲ့သည်။

ထို့နောက် ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ အကူအညီဖြင့်၊ သူသည် ထိုပညာရပ်ကို စတင်ကျင့်ကြံခဲ့၏။

ယွဲ့မိသားစု၏ ဤတိုက်ရိုက်မျိုးဆက်သည် အမှန်တကယ်ပင် ယုံကြည်စိတ်ချရသောသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံသူများ၏ ကြီးမြတ်သောတာအိုနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာစေရန် သူပြုလုပ်ခဲ့သောကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများသည် အခြားသူများ၏ စိတ်ကူးနိုင်သည်ထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

တောင်ပိုင်းဟုန် သို့မဟုတ် အနောက်ပိုင်းဟုန်တွင်ပင်လျှင် ကျင့်ကြံသူများ၏ပညာရပ်များကို ဤမျှ ပြည့်စုံစွာနားလည်သဘောပေါက်သူ နောက်တစ်ဦးကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ သူ၏ ဖော်ထုတ်မှုဆိုင်ရာတိုးတက်မှုသည် အလွန်ချောမွေ့နေခဲ့ပြီး၊ ရှန်းယီကို အသက်ရှူရန် အခွင့်အရေးပင် မပေးခဲ့ချေ။

"ဟူး"

ရှန်းယီသည် သက်ပြင်းချလိုက်ရာ၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အလိုအလျောက်တွန့်လိမ်သွားပြီး၊ အတွင်းပိုင်းရှိ ပြင်းထန်သောဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ပေါက်ကွဲထွက်ရန် လိုအပ်နေခဲ့၏။

ဝုန်း

ထိုအချိန်မှာပင်၊ ပန်ရှန်း ရတနာနယ်မြေ တစ်ခုလုံးသည် ရုတ်တရက်ပြင်းထန်စွာတုန်ခါသွားတော့သည်။

ယန်ချုံကျန်းသည် အမြန်လှည့်၍ နောက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ သွားများမှာ ကျိုးလုမတတ်ကြိတ်ခြေထားမိသည်။ ဤသည်မှာ အစီအရင်ကြီး တိုက်ခိုက်ခံနေရခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး၊ တုံ့ပြန်မှု၏ ပြင်းထန်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဂိုဏ်းအကာအကွယ်အစီအရင်သည် အချိန်ကြာကြာခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ နောက်သို့ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောကြောင့်ပင်၊ ရှန်းယီ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သောဒေါသကြီးမှာ ယခုအခါ သူ့၏နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာဆူပွက်လာနေသည် မမြင်လိုက်ရပေ။

"တောင်ကို မေ့လိုက်တော့ မြန်မြန် သွားတော့"

ယန်ချုံကျန်းသည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သော်လည်း၊ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်သည် သူ့ကိုကျော်ဖြတ်ကာ ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

***

Book List