BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">ဒေါသများပေါက်ကွဲတော့မည့် ရှန်းယီ</h2>

သူ၏ နားထဲတွင် အသံတစ်သံကိုသာ ကြားလိုက်ရ၏။ အလွန်ပီသပြီး တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိဘဲ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားလောက်အောင် အေးစက်နေပေသည်။

"တံခါးဖွင့်လိုက်"

ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက်၌

တောင်နှင့်မြစ်များပန်းချီလိပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံထားမှုအောက်တွင်၊ မိုးနှင့်မြေသည် အချိန်ရပ်တန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ ပင်လယ်ပြင်သည် လှိုင်းလေးတစ်ချက်မျှပင် မထရဲဘဲ၊ ကြည်လင်နေသော ကျောက်စိမ်းတုံးကြီး တစ်တုံးနှင့် တူနေတော့သည်။

လှုပ်ရှားနေသူဟူ၍ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ထိုလူတစ်ယောက်သာ ရှိပေသည်။

စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် သမ်းဝေလိုက်ပြီး အဘိုးအို၏ မျက်နှာကို ဓားပြားဖြင့် ခပ်ဖွဖွပုတ်ကာ ညည်းညူလိုက်၏။

"အဲဒါကြောင့် ငါက မြောက်ပိုင်းဟုန်ကနေ ထွက်လာရတာကို ရွံတာ။ မင်းတို့လို အရိုင်းအစိုင်းတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာကို တကယ်မုန်းတယ်"

"ဇာတ်သိမ်းက ဘယ်လိုဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိနေရက်နဲ့၊ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ အချိန်တွေကို အမြဲတမ်း လာဖြုန်းတီးနေကြတာပဲ"

"..."

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် တစ်သက်တာ သင်ယူထားသမျှအရာအားလုံးကို အသုံးပြုကာ ကြိုးစားကြည့်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ အပေါ်တွင် တစ္ဆေကဲ့သို့ အရိပ်များ ပိုမိုများပြားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် တောင်ငယ်လေးတစ်ခုအလား စုပုံသွားခြင်းသာ အဖတ်တင်လေသည်။

အလားတူပင်၊ မိုးထိုးနေသော တောင်ကြီးသည်လည်း ထူထပ်လှသော အရိပ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံနေရသည်။

တောင်နှင့် မြစ်များပန်းချီကားလိပ်ကြီး အတွင်းမှ သက်ရှိများသည် အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး၊ တစ်ယောက်ချင်းစီသည် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စွမ်းအားကြီးမားလှကာ မြင့်မားသော တောင်ကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်ကြလေတော့သည်။

တောင်နံရံများပေါ်ရှိ လက်ဝါးရာများကြားမှ ထွက်ပေါ်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် တဖြည်းဖြည်းမှေးမှိန်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါဖြစ်သွား၏။

"တွေ့လား၊ ငါ ပြောတာ မှားလို့လား"

စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် အဘိုးအို၏ မျက်နှာကို အတင်းအကျပ်တွန်းလှည့်လိုက်ပြီး၊ တောင်ကြီးကို သူ မည်မျှလွယ်ကူစွာချိုးဖျက်လိုက်သည်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့စေသည်။

"ဟက်.."

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်လုံးများသည် သေလုမတတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ထိုလက်ဝါးရာကိုသာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

စစ်ထူကျွင်းလွေ့က အနောက်ပိုင်းဟုန်မှ ကျင့်ကြံသူများကို နားမလည်နိုင်သကဲ့သို့ပင်၊ ဤမြောက်ပိုင်းဟုန်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် အဘယ်ကြောင့် အရာရာကို ဤမျှယုတ်မာကောက်ကျစ်စွာ ပြုလုပ်ရသနည်းဟူသည်ကို သူလည်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သေခြင်းရှင်ခြင်း ကိစ္စရပ်များတွင်၊ အဘယ်ကြောင့် သူတို့သည် ပိုမိုပွင့်လင်းရိုးသားစွာ မလုပ်ဆောင်နိုင်ရသနည်း။

မသေမျိုးများနေထိုင်ရာ နယ်မြေတွင်၊ မသေမျိုးများ၏ ကျက်သရေနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို တစ်စွန်းတစ်စလေးမျှပင် အဘယ်ကြောင့် သင်ယူနိုင်ခြင်း မရှိရသနည်း။

ထိုစဉ်မှာပင် အဘိုးအို၏ မျက်လုံးအိမ်များ အနည်းငယ် ကျယ်လာခဲ့၏။

ဂိုဏ်းအကာအကွယ်အစီအရင်သည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပွင့်သွားခဲ့ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

၎င်းမှာ... အတွင်းဘက်မှ ဖွင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ယန်ချုံကျန်း"

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

စစ်ထူကျွင်းလွေ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ပိုမိုစိတ်ဝင်စားသည့်အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ဂိုဏ်းအကာအကွယ် အစီအရင်၏ အကာအကွယ် မရှိတော့သည်နှင့်၊ ထိုတစ္ဆေကဲ့သို့ ပုံရိပ်များသည် မြင့်မားသောတောင်ကြီးတွင် ချက်ချင်းပင် ကွာဟချက်တစ်ခုကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး၊ အတွင်းဘက်ရှိ ကမ္ဘာ၏အစစ်အမှန် သဘာဝကို ဝိုးတဝါး ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်တော့သည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက်၊ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းရတနာနယ်မြေသည် အရည်ရွှမ်းသော အဆီအသားတုံးကြီး တစ်တုံးနှင့် တူပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ပန်ရှန်း ရတနာနယ်မြေသည် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဤသို့ပင် ပေါ်လွင်ထင်ရှားသွားခဲ့တော့သည်။

ဤအရသာရှိသော အစားအစာကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသူဟူ၍ ပုံရိပ်နှစ်ခုသာ ရှိနေ၏။

"ဆရာ..."

ယန်ချုံကျန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေရသည်။ တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်း၏ တောင်းဆိုမှုအပြင်၊ အစီအရင်ကြီးကို သူကိုယ်တိုင် ဖွင့်လိုက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ဆရာကို နောက်တစ်ကြိမ် အမှန်တကယ် တောင်းပန်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆရာဖြစ်သူသည် တစ်သက်တာလုံး ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် တပည့်ဖြစ်သူ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

ဤတောင်းပန်မှုသည် သူ၏ အသက်ကို ပေးဆပ်ရမည် ဆိုလျှင်ပင် သူလုပ်ဆောင်ချင်ခဲ့သည်။

"ယန်ချုံကျန်း၊ မင်း ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲရတာလဲ"

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ငုံ့ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ၊ သူ၏ ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်များသည် သူ၏ အိုမင်းရင့်ရော်လာမှုကို နက်ရှိုင်းစွာထင်ဟပ်နေလေ၏။

သို့သော်၊ စစ်ထူကျွင်းလွေ့၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ဆရာနှင့် တပည့်အပေါ်တွင် ရှိမနေခဲ့ပေ။ သူသည် ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိထားခဲ့သည်။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်ကို သူ အနိုင်ယူလိုက်ချိန်တွင်ပင်၊ သူ့ကို တိုက်ရိုက်စိုက်ကြည့်ရဲသော လူတစ်ယောက် ရှိနေသေး၏။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရှန်းယီ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာခြင်း သို့မဟုတ် အမျက်ထွက်ခြင်း အရိပ်အယောင်မျှမတွေ့ရချေ။

သို့သော် ရှန်းယီ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးသွားသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်၏ အတက်အကျကို စစ်ထူကျွင်းလွေ့ အထင်အရှား ခံစားလိုက်ရသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

သူသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ကာ၊ တစ်ခုခု ဆက်ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက်မျက်ခုံးပင့်သွားလေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှန်းယီသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး၊ ပန်ရှန်း ရတနာနယ်မြေအတွင်းမှ အပြင်သို့ ထွက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ဝတ်ရုံသည် အနည်းငယ် လွင့်မျှော့သွား၏။ ဤမျှသေးငယ်သော ပြောင်းလဲမှုလေးသည် အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်ကို မတိုက်ခိုက်မီကတည်းက၊ စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် တောင်နှင့် မြစ်များပန်းချီကားလိပ်ကြီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးမြေကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့ပြီး၊ လေမတိုက်၊ လှိုင်းမထဘဲ အရာအားလုံး မရွေ့မလျားဖြစ်နေစေခဲ့ရာ၊ သူ၏ ဝတ်ရုံက မည်သို့လုပ်၍ လွင့်ဝဲနိုင်မည်နည်း။

ထိုတစ်စက္ကန့်မျှသော အချိန်အတွင်းမှာပင်၊ လူတိုင်းသည် အပြောင်းအလဲကို စိတ်ထဲမှခံစားလိုက်ရ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လှိုင်းတံပိုးများပြန်လည်မြင့်တက်လာပြီး၊ ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များ လှုပ်ခတ်သွားကာ၊ မိုးမြေကြားတွင် လူငယ်လေး လေပေါ်ရပ်တန့်နေသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။

"မင်းရဲ့ အဆင့်က နည်းနည်းတော့ လွဲနေသလိုပဲ"

စစ်ထူကျွင်းလွေ့က မှတ်ချက်ချလိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သံသယများပြည့်နှက်နေသော်လည်း အပြုံးဖြင့် ဖိနှိပ်ထားလေသည်။

တစ်ဖက်လူကမူ တုံ့ပြန်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိပုံ မပေါ်ပေ။

သူ၏ အကြည့်အောက်တွင်၊ ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်များကို အနည်းငယ်နှိမ့်ချလိုက်ရာ၊ ယခုအခါ သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် ရွှေရောင်သင်္ကေတပါသော အနက်ရောင် ဓားတစ်လက်ကို ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် ဓားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ စတင် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော  တစ္ဆေပုံရိပ်များ၏ အူသံများကြားတွင်၊ လူငယ်လေး၏ ခြေလှမ်းများသည် မမြန်ဆန်သော်လည်း အလွန်တည်ငြိမ်နေခဲ့၏။

"..."

စစ်ထူကျွင်းလွေ့၏ တင်းမာသော အကြည့်အောက်တွင်၊ ထိုတစ္ဆေ ပုံရိပ်များသည် ရှန်းယီ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ကာ၊ သူ၏ ကျောပြင်ကို အပြင်းအထန်ကန်ကျောက်ကြလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ရှန်းယီ၏ ခါးတွင် ထူးခြားမှုမရှိသော ယင်ယန်ဆွဲပြားတစ်ခုမှ အနက်နှင့် အဖြူရောင်မြူခိုးများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မမြင်နိုင်သော လှိုင်းဂယက်တစ်ခုလျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားကာ ထိုတစ္ဆေ ပုံရိပ်များကို အလျင်အမြန် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ဤလှိုင်းဂယက်သည် ကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး မြင့်မားသော တောင်ကြီးကို ပွတ်တိုက်သွားလေ၏။

ထွက်သက်ဝင်သက် တစ်ကြိမ်စာအတွင်းမှာပင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်သည် များစွာ ပိုမိုတိတ်ဆိတ်လာပြီး ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် သူ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက်သတိပြုမိသွားသော်လည်း၊ ဩဇာလွှမ်းမိုးသော ကျားဟိန်းသံများကိုကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ သူ၏ နားများ အူနေပြီး အနည်းငယ် နားပင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ယန်ချုံကျန်းသည် နောက်သို့လှည့်ကာ မိုးထိုးနေသော တောင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထူထပ်နေသော တစ္ဆေ ပုံရိပ်များ အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော တာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများသည် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် မူလနေရာတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသော လူငယ်လေးကို လျစ်လျူရှုသည့်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကိုသာ သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်"

တာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အလိုအလျောက် မေးလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် ဂိုဏ်းချုပ်၏ တာအိုနည်းစနစ် ချိုးဖျက်ခံလိုက်ရကြောင်းကို ဖော်ပြနေပေ၏။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား၊ တိတ်တိတ်နေပြီး စောင့်သာကြည့်နေ"

စစ်ထူကျွင်းလွေ့က အံများကို တဖြည်းဖြည်း ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ ယခု အခြေအနေမှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

မိုးနှင့်မြေသည် လှုပ်ရှားနိုင်သလို၊ အရာအားလုံးက လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး၊ သူ တစ်ယောက်တည်းသာ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ချေ။

ဤသို့ ပစ်မှတ်ထားခံရသည့် ခံစားချက်သည် ကံကြမ္မာ၏ အကျိုးပေး သို့မဟုတ် မိုးနှင့်မြေအားဆန့်ကျင်မှုကြောင့်လော အသေအချာပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

Book List