Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၀၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်္ဂလာမရှိလိုက်တာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်တို့ သုံးယောက်မှာ ဖန့်ချန်က ယင်လောကသို့ သွားခြင်းပညာမှာပါ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာမည်ဟု မထင်မှတ်ထားသဖြင့် ဝမ်းသာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“ခေါင်းဆောင်... ခေါင်းဆောင်ရဲ့ တတ်သိနားလည်မှု အတိုင်းအတာကတော့ ကျုပ်တို့ တကယ်ကို အံ့သြချီးကျူးရပါတယ်ဗျာ။ စကားတွေ အရှည်ကြီး ပြောမနေတော့ပါဘူး၊ ကျုပ်တို့ကို ယင်လောကသွားနည်း သင်ပေးပါဦး ”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​ယွီဝူရှီးပင်လျှင် စိတ်အားထက်သန်လာရသည်။</p> <p> သူသည် ယင်လောကအကြောင်းကို လင်းယွမ်နှင့် မုံ့ချင်လင်တို့ထက် ပိုမိုသိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ယင်လောကထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ဆင်းပြီး ဗဟုသုတရှာရန် အခွင့်အရေး မကြုံခဲ့ဖူးပေ။</p> <p>ယခု ကျွယ်မင်ကြယ်တာရာတွင် ထိုကဲ့သို့ အခွင့်အရေးနှင့် ကြုံကြိုက်ရသဖြင့် သူလည်းပင် မအောင့်နိုင်မတားနိုင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် သုံးယောက်သားကို တိတ်ဆိတ်သော အခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တားမြစ်အစီရင် ဆယ်ခုကျော်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ခင်းကျင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ယင်လောကကို သွားတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်မယ့်သူ မရှိဘူး၊ တားမြစ်အစီရင်တွေကိုပဲ အားကိုးရမှာ။ တကယ်လို့ ဒီအတောအတွင်း တစ်ယောက်ယောက်က မင်းတို့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို တစ်ခုခုလုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းတို့ လုံးဝ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အောက်နယ်မြေ ခြောက်ခုမှာဆိုရင် ကျင့်ကြံသူ အတော်များများဟာ ယင်လောကသွားနေတုန်း ရန်သူတွေ ရောက်လာပြီး ရုပ်ခန္ဓာ ဖျက်ဆီးခံရတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် တောရဲတိရစ္ဆာန်တွေ ကိုက်ချီသွားတာမျိုး ကြုံရတတ်တယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ဝိညာဉ်ဟာ ပြန်စရာနေရာ မရှိတော့ဘဲ တကယ် သေဆုံးသွားရလိမ့်မယ် ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျုပ်တို့က...”</p> <p> </p> <p>​“ဒီနေရာက ကျွယ်မင်နန်းတော်လေ၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ တားမြစ်အစီရင်တွေလည်း ရှိနေတာဆိုတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​အားလုံးက ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ ထိုစကားမှာလည်း အမှန်ပင်။</p> <p>ကျွယ်မင်နန်းတော်တွင် သူတို့၌ ရန်သူမရှိပေ။</p> <p>တစ်ကယ်လို့ ကျိုးအစ်ကို ရောက်လာလျှင်ပင် ဤနေရာမှ တားမြစ်အစီရင်များကို မြင်ပါက အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>လူတိုင်း စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ယင်လောကသို့ သွားခြင်းအတတ်မှာ အလွန်လွယ်ကူလှရာ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများဖြစ်သည့် သူတို့အတွက် ခဏချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိညာဉ်ခေါ်မီးအိမ်များကို ချထားပေးပြီး ၎င်းကို ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုကာ ယင်လောကသွားခြင်းပညာကို လည်ပတ်စေရန် လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူတိုင်း၏ အသက်ရှူသံမှာ နှေးကွေးလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p> သူတို့၏ ဝိညာဉ် များသည် ရုပ်ခန္ဓာထဲမှ ပျံထွက်လာကြသည်။</p> <p>ထိုခံစားချက်မှာ ခန္ဓာပြင်ပရောက်ရှိခြင်း  နှင့် မတူဘဲ မည်သို့ကွာခြားသည်ကိုမူ သူတို့ ကိုယ်တိုင်လည်း ဖော်ပြရန် ခက်ခဲနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် သူတို့၏ ယင်လောကသို့ ဆင်းသက်သည့် ဖြစ်စဉ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> အောက်နယ်မြေ ခြောက်ခုမှာနှင့် ထူးမခြားနားလှပေ။</p> <p> မကြာမီတွင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများ လွင့်ပျံလာပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ဝန်းရံသိမ်းပိုက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်တို့ သုံးယောက်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားပြီး အလိုအလျောက် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“မကြောက်ကြနဲ့... ဒါက မင်းတို့ကို  မရဏလမ်းပေါ်ကို ခေါ်သွားနေတာ ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က သူတို့ သုံးယောက်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ မြူထုကြီးကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းထဲ၌ အပြုံးရိပ်သဲ့သဲ့ ထင်ဟပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနေရာတွင်လည်း တကယ်ပင် ယင်လောကသို့ သွား၍ ရနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>​“မရဏလမ်းပေါ် တက်ရမယ်တဲ့လား... ဒီစကားက ကြားရတာ နည်းနည်းတော့ မင်္ဂလာမရှိသလိုပဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ယွီဝူရှီးနှင့် မုံ့ချင်လင်တို့လည်း အလိုအလျောက် ခေါင်းငြိမ့်မိကြသည်။</p> <p>ထိုစကားမှာ နားထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့သည် ရန်သူများကိုသာ ထိုကဲ့သို့ ပြောလေ့ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​မကြာခင်မှာပင် မြူထုသည် လေးဦးသားကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p> ဖန့်ချန် ရှိနေသဖြင့် လင်းယွမ်တို့လည်း စိတ်ကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်စောင့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားရာ ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> သူတို့သည် ဂူဗိမာန်ထဲတွင် မဟုတ်တော့ဘဲ စတုရန်းပုံစံ ကျောက်စိမ်းဖြူများ ခင်းကျင်းထားသော လမ်းမကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါ မရဏလမ်း မဟုတ်ဘူး။</p> <p>ဒါကတော့ ဖန့်ချန်၏ ပထမဆုံး အတွေးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​အနီးအနားတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အရိပ်အယောင်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာကြသည်။</p> <p>သူတို့အားလုံးသည် ဦးတည်ရာ တစ်ခုတည်းသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းနေကြပြီး၊ လူသေကောင်များကဲ့သို့ပင် မျက်နှာများမှာ မှိုင်ညှို့နေကြသလို တချို့မှာလည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါတွေက ဘာတွေလဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​“လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေလေ ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ရှင်းပြသည်</p> <p> </p> <p>“လူသေပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဝိညာဉ်တွေပေါ့။ အောက်နယ်မြေ ခြောက်ခုမှာဆိုရင် သူတို့ အခုသွားနေတဲ့ နေရာက ဝမ့်ချွမ်းမြစ် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒီမြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ ယင်လောကထဲကို ဝင်ခွင့်ရတာ”</p> <p> </p> <p>​“ဝမ့်ချွမ်းမြစ်...”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း စိတ်ထဲ မှတ်သားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါပေမဲ့... ဒီနေရာကတော့ နည်းနည်း ကွဲပြားနိုင်တယ်။ လောလောဆယ် ဘာမှမလုပ်နဲ့ဦး၊ သူတို့နောက်ကို လိုက်ပြီး သွားကြည့်ရအောင် ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ရှေ့ဆုံးမှ စတင်လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်တို့ သုံးယောက်လည်း အမြန်လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p> လမ်းလျှောက်နေစဉ်အတွင်း လင်းယွမ်က ဘေးနားရှိ လေလွင့်ဝိညာဉ်များကို စမ်းသပ်စကားပြောကြည့်ရာ ထိုဝိညာဉ်များမှာ စကားပြောရသည်မှာ မဆိုးလှကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> သူတို့၏ အသိစိတ်မှာ လုံးဝ မကြည်လင်သေးသော်လည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်မနေဘဲ သာမန်အတိုင်း အပြန်အလှန် စကားပြောနိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီက သခင်လေးတို့နဲ့ သခင်မလေးတို့ ကြည့်ရတာ သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူးပဲ။ အဖိုးကတော့ ယင်လောကကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ ဒီနေရာမှာ ဘာစည်းကမ်းတွေ ရှိလဲဆိုတာ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူတို့အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး  ဖန့်ချန်တို့ကို ပြုံးရွှင်စွာ လက်ယှက်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အဘိုးကလည်း... အဘိုးကမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်တာလား၊ ကျုပ်တို့ကရော မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်လို့လား ”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအိုမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> “အဖိုးက လူအိုဖြစ်နေလို့ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားတာပါ။ ဒီက သခင်လေးတို့က ငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး ကံကောင်းမယ့် မျက်နှာပေါက်မျိုး ရှိနေကြတော့ အသက်တိုပြီး သေလာတဲ့သူတွေနဲ့ မတူလို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> “အဘိုး... အသက်ဘယ်လောက်မှာ သေတာလဲ ”</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအိုက အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူဟန်ဖြင့်</p> <p> </p> <p> “တစ်ရာ့ခြောက်နှစ်ကွ။ အဖိုးကတော့ ကောင်းမွန်စွာ သေဆုံးရတဲ့ မင်္ဂလာသေခြင်း ပါပဲ။ မသေခင်မှာ သားမြေးမြစ် နှစ်ရာကျော်က ငါ့ရဲ့ အသုဘအိမ်မှာ ခုနစ်ရက်တိတိ ငိုကျွေးခဲ့ကြတာ၊ တကယ့်ကို စည်ကားလိုက်တာမှ မပြောပါနဲ့နဲ့ ”</p> <p> </p> <p>​“ဪ... သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲကိုး ”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က စိတ်ဝင်စားမှု ချက်ချင်း လျော့နည်းသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို လှည့်မေးလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်... တကယ်လို့ ကျင့်ကြံသူတွေ သေရင်ရော...”</p> <p> </p> <p>​“သာမန်လူတွေနဲ့ အတူတူပါပဲ၊ ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိဘူး။ တစ်ခုပဲ ကောင်းတာက ဗဟုသုတ ရှိတဲ့အတွက် ယင်လောကမှာ ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများတာပေါ့ ”</p> <p> </p> <p>​“ယင်လောကမှာ ဆက်ရှင်သန်ဖို့ အခွင့်အရေး ဟုတ်လား ”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားကြသည်။</p> <p>ကြည့်ရတာ ယင်လောကသည်လည်း လူ့လောက ကိုးနယ်မြေကဲ့သို့ပင် ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့ သိပ်အကြာကြီး မလျှောက်လိုက်ရပေ။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာပြီး မကြာမီမှာပင် အဆုံးအစမရှိသော ပင်လယ်နက်ကြီးတစ်ခု သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p> လှေငယ် အမြောက်အမြားမှာ ပင်လယ်နက်ပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေကြပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်စည်ကားနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါ ဝမ့်ချွမ်းမြစ်လား ”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“မဟုတ်လောက်ဘူး ”</p> <p> </p> <p>သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာမှာ တစ်မျိုး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> ထိုနေရာမှာ ဝမ့်ချွမ်းမြစ်နှင့် အလွန်တူသော်လည်း ဝမ့်ချွမ်းမြစ် အစစ်အမှန်တော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p>သူသည် ဝမ့်ချွမ်းမြစ်နှင့် တာအိုပေါင်းစပ် ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤသည်မှာ ဝမ့်ချွမ်းမြစ်သာ ဖြစ်ပါက သူ ချက်ချင်း ခံစားမိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသမျှမှာ ယင်လောကငယ် နှင့် အလွန် ဆင်တူနေသည်။</p> <p> တစ်စုံတစ်ဦးက တမင်တကာ တုပဖန်တီးထားသလိုပင်။</p> <p>တမင်တကာဟု ပြောရခြင်းမှာ ခြေလှမ်းအောက်ရှိ စနစ်တကျ ခင်းကျင်းထားသော စတုရန်းပုံ ကျောက်စိမ်းဖြူ ကြမ်းပြင်များကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​“ယင်လောကထဲ ဝင်ချင်ရင် ယင်သက်တမ်း ပေးဆောင်ရမယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီ လာကြ၊ တန်းစီကြ၊ ကျော်မတက်နဲ့၊ မဟုတ်ရင် ဒီနေရာကနေ မောင်းထုတ်ခံရမယ် ”</p> <p> </p> <p>​“လူကြီးမင်း... ဘယ်လောက် ပေးရမှာလဲဗျ ”</p> <p> </p> <p>​“ငါးနှစ်ဆိုရင် ရပြီ။ ဒါက လမ်းခရီး အခကြေးငွေပဲ။ ယင်လောကထဲ ရောက်မှ မင်းတို့ သံသရာထဲ ဝင်နိုင်မှာ။ ငါးနှစ်ဆိုတာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ မြန်မြန်ပေးကြ၊ အချိန်မဖြုန်းနဲ့ ”</p> <p> </p> <p>​“ဟုတ်ကဲ့ပါ ”</p> <p> </p> <p>​လေလွင့်ဝိညာဉ် အချို့က ယင်သက်တမ်း ပေးဆောင်ကာ လှေငယ်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။</p> <p>လှေတစ်စင်းတွင် လူငါးရာ ပြည့်သည်နှင့် ဝေးရာသို့ စတင် ထွက်ခွာတော့သည်။</p> <p>ဤနေရာ၌ လှေငယ်များမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသဖြင့် အချိန်တိုင်းတွင် ဝိညာဉ် အမြောက်အမြားကို သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ယင်လောကငယ်မှာဆိုရင် စိတ်ထဲက တမ်းတတဲ့သူတွေကပဲ လာပြီး ကြိုဆိုကြတာ။</p> <p> ဒီမှာတော့ ယင်သက်တမ်း ပေးပြီးမှ ယင်လောကထဲ ဝင်ရတာလား</p> <p>ဖန့်ချန် စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့လည်း တန်းစီနေကြသည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤနေရာမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှပြီး မရဏလမ်းမှာလည်း တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပုံရသဖြင့် ခဏအကြာတွင် သူတို့ အလှည့်သို့ ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်းတို့က ဘယ်အမာခံတပည့်ရဲ့ လက်အောက်ကလဲ ဘာစည်းကမ်းမှ မသိကြဘူးလား။ အခုက လူလဲရမယ့် အချိန်လည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘာလို့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ယင်လောကထဲ ဆင်းလာကြတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ယင်သက်တမ်း ကောက်ခံနေသူမှာ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ဖန့်ချန်တို့ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်တို့မှာ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းခံရသဖြင့် ကြောင်အသွားကြသည်။</p> <p>သူတို့နှင့်အတူပါလာသော အဘိုးအိုမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အဝေးသို့ ခွာသွားပြီး  ငါ သူတို့နဲ့ မသိဘူး ဟူသော အမူအရာမျိုး လုပ်ပြနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကြည့်ရတာ သူတို့ကို ခေါ်လာတာ တကယ် မှန်သွားပြီ။</p> <p>ဒီနေရာက တကယ်ကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဆင်းလာလို့ မရတဲ့ နေရာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အတွေးတစ်ချက် ဝေ့သီသွားပြီး အမြန်ပင် လက်ယှက်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p>​“ကျနော် တို့ လေးယောက်က စီနီယာအစ်ကို          လီရှမ်းဇီနဲ့အတူ ကျွယ်မင်နန်းတော်ကို ပြန်လာခဲ့တဲ့သူတွေပါ။ နောင်ကျရင် စီနီယာအစ်မ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်ရဲ့ ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်လာမှာပါ။ ကျိုးအစ်ကို က ပြောဖူးတယ်၊ နောင်ကျရင် ကျနော်တို့ ယင်လောကမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရလိမ့်မယ်တဲ့။ ကျနော် က ယင်လောကဆင်းနည်းကို အနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းထားတာမို့ ကြိုပြီး လာကြည့်ချင်မိတာပါ။ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်မိသွားရင်လည်း ကျနော်တို့ အပြစ်ပေးခံဖို့ အသင့်ပါပဲ ”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save