Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အစ်ကိုကြီးက ညီဖြစ်သူရဲ့ မိန်းမကို ဘယ်လိုလုပ် ယူလို့ရမှာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆစ်ရှောင်ဟွေးက နားမလည်နိုင်စွာနဲ့ ပြောတယ်။ "အမေ မှားနေပြီထင်တယ်။ ဦးလေးလေး ဆစ်ဝေမင်းက ဒီဟင်းကို တကယ် မကြိုက်တာ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် အန်တီလေး ဒီဟင်းချက်တော့ ဦးလေးလေးက အပြစ်တောင် တင်သေးတာ"</p> <p>​သူက အာလူးနဲ့ ဝက်သားဟင်း စားချင်တယ်လို့ ပြောလို့ အန်တီလေးက ချက်ပေးခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ စားပွဲပေါ်က ဒီဟင်းကို မြင်မြင်ချင်းပဲ ဦးလေးလေး မျက်နှာ ပြောင်းသွားတာ။ သူ စားချင်လို့ ချက်တာလို့ ကြားမှပဲ ဘာမှမပြောဘဲ နေတော့တာ။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းကို ဟင်းခပ်ထည့်ပေးမလို့ လုပ်နေတဲ့ လင်းဖန်ရင်းက ရှက်ပြီး ကြက်သေသေသွားတယ်။ "အခု အာလူးနဲ့ ဝက်သားဟင်းကို မကြိုက်တော့ဘူးလား" လို့ သူက နေရခက်စွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​တကယ်တော့ ဆစ်ဝေမင်းက အာလူးနဲ့ ဝက်သားဟင်းကို မကြိုက်တော့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီဟင်းကို ပုံမှန်ချက်ပေးနေကျ လူကို သတိမရချင်လို့ ရှောင်နေတာလား ဆိုတာကို သူ မေးချင်ခဲ့တာ။</p> <p>​"ဦးလေးလေး... အရင်တုန်းက ဒီဟင်းကို ကြိုက်ခဲ့တာလား" လို့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဆစ်ဝေမင်းကို သိချင်စိတ်နဲ့ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းနဲ့ ဆစ်ဝေမင်းတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတဲ့ ဆောင်ယုတောင် လှမ်းကြည့်လာတယ်။</p> <p>​လူသုံးယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ နေရနည်းနည်းခက်သွားတဲ့ ဆစ်ဝေမင်းက တူနဲ့ အာလူးနဲ့ ဝက်သားတစ်တုံးကို ယူလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောတယ်။ "အထူးတလည် မကြိုက်တာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီနေ့က သိပ်စားချင်စိတ် မရှိလို့ပါ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး တူနဲ့ နောက်ထပ်တစ်တုံးကို အမြန်ယူကာ သူ့ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ "ဒါဆိုလည်း များများစားလေ။ ဒီနေ့ အသားကို တော်တော်လေး နူးနေအောင် တမင် ချက်ထားတာ၊ အီနေမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​"မရီး... ကျွန်တော့်ကိုချည်း ခပ်မပေးနေနဲ့လေ။ မရီးလည်း စားပါဦး"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက နေရခက်စွာနဲ့ လင်းဖန်ရင်းကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် နည်းနည်း ခပ်ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ ဒါက သာမန် လုပ်ရပ်လေး တစ်ခု ဆိုပေမယ့်၊ လင်းဖန်ရင်းအတွက်တော့ ပျားရည်စားလိုက်ရသလို ချိုမြိန်သွားစေတယ်။</p> <p>​တမင်သက်သက်ပဲလား၊ မရည်ရွယ်ဘဲလားတော့ မသိပေမယ့် ဆစ်ဝေမင်းလည်း သိတဲ့ ဘေးရွာက လူတစ်ယောက်အကြောင်းကို သူ စကားစလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချတယ်။ "ပြီးခဲ့တဲ့နှစ် ဒီဇင်ဘာလတုန်းက ဦးလေးဝမ်ရဲ့ သား အာနျူက အရက်မူးပြီး နှင်းကျင်းထဲကျလို့ သေသွားရှာပြီလေ"</p> <p>​"အာနျူ သေသွားပြီလား" လို့ ဆစ်ဝေမင်းက နည်းနည်း အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်တယ်။ သူက ဟင်းခပ်နေရင်း တန်းလန်း ရပ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ "သူက အသက် သုံးဆယ်တောင် မပြည့်သေးဘူး မဟုတ်လား"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်း မှတ်မိနေတဲ့ အာနျူက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်ကပုံစံပဲ၊ အဲဒီတုန်းက အာနျူက ဆယ်ကျော်သက် ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာ။ သန်သန်မာမာ၊ အသားမည်းမည်းနဲ့ ရိုးသားကြင်နာတဲ့ အကျင့်စရိုက် ရှိတယ်။ သူ့ကိုတွေ့တိုင်း အာနျူက "ဦးလေး" လို့ အမြဲခေါ်တတ်တာ။</p> <p>​ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်တစ်ချောင်းက ဒီလို ရုတ်တရက်ကြီး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။ ဘဝဆိုတာ တကယ်ပဲ အတက်အကျတွေ ရှိတာပါပဲ။</p> <p>​"အသက် နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်လေ" လို့ လင်းဖန်ရင်းက သက်ပြင်းချတယ်။ "သူ့ကလေးတွေက... အကြီးဆုံးကမှ ခုနစ်နှစ်၊ အငယ်ဆုံးက လမ်းလျှောက်ကာစပဲ ရှိသေးတာ အခုတော့ အဖေမရှိတော့ဘူးလေ။ အာနျူရဲ့ မိန်းမဆို ငိုလိုက်ရတာ သေမတတ်ပဲ။ တာနျူသာ ဝင်မကူညီပေးရင် အာနျူမိန်းမက ကလေးတွေနဲ့အတူ မြစ်ထဲ ခုန်ချတော့မလို့ လုပ်နေတာ"</p> <p>​မိန်းမတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူများအကူအညီ မပါဘဲ ကလေးငယ် သုံးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ အာနျူတို့ မိသားစုနဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူတဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံတွေအရ လင်းဖန်ရင်းက ဒီအကြောင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားတယ်။</p> <p>​"တာနျူက လူကောင်းပါ" လို့ ဆစ်ဝေမင်းက ပြောလိုက်တယ်။ လင်းဖန်ရင်းနဲ့ ကလေးသုံးယောက်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားခဲ့တာကို ပြန်သတိရသွားပြီး သူ့ရင်ထဲမှာ အပြစ်ရှိစိတ်တွေ ထပ်ပြီး လွှမ်းမိုးသွားတယ်။</p> <p>​"ဘယ်သူကများ ငြင်းနိုင်မှာလဲ" လင်းဖန်ရင်းက စကားလမ်းကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလိုက်တယ်။ "တာနျူက စကားပြောရင် အမြဲ ထစ်နေတတ်တာ၊ ပြီးတော့ သူက ကြင်နာတတ်ပေမယ့် ပြောချင်ရာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတတ်တယ်။ သူက အိမ်ထောင်လည်း မကျသေးတော့၊ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး တာနျူနဲ့ အာနျူမိန်းမ နှစ်ယောက်လုံးကို သဘောထားမေးပြီးတဲ့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဘဝသစ် အတူတူ စတင်ဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်ကြတယ်"</p> <p>​ဒီလိုပြောပြီးတဲ့နောက် လင်းဖန်ရင်းက ဆစ်ဝေမင်းကို တစ်ချက် စွေကြည့်လိုက်တယ်။ လင်းဖန်ရင်း ပြောချင်တဲ့ အရိပ်အမြွက်တချို့ကို သူ နားလည်သွားပုံရပေမယ့်၊ မျက်နှာပေါ်မှာ နေရခက်တဲ့ပုံ ပေါ်နေပြီး ဘာမှ ဝင်မပြောဘူး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကတော့ ဒီအစီအစဉ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ပြီး ရွံရှာတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောတယ်။ "အဲဒါ ရွံစရာ မကောင်းဘူးလား။ တာနျူက ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ့်အစ်ကိုရဲ့ မုဆိုးမကို ယူလို့ရမှာလဲ။ ဒီသတင်းသာ ပြန့်သွားရင် သူတို့က ရွာရဲ့ လှောင်ပြောင်စရာကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ညီအစ်ကိုတွေက မိန်းမတစ်ယောက်တည်းကို ဘယ်လိုလုပ် ယူကြတာလဲ။ သူက မရီးနဲ့ ကလေးတွေကို တကယ် ဂရုစိုက်ချင်တယ် ဆိုရင်လည်း ဒီတိုင်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးလိုက်ရုံပဲလေ။ ကိုယ့်အစ်ကိုရဲ့ မုဆိုးမကို ယူတယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ"</p> <p>​"ဒါက ဘာတွေများ ရွံစရာ ကောင်းနေလို့လဲ" လင်းဖန်ရင်းက ဒေါသတကြီး ပြန်ပက်လိုက်တယ်။ "အာနျူမိန်းမမှာ ကလေးသုံးယောက် ကျန်ခဲ့တာလေ။ တာနျူသာ မကူညီရင် ကလေးသုံးယောက်နဲ့ တစ်ကိုယ်တည်း မိန်းမတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်မှာလဲ။ ကလေးသုံးယောက် ပါလာတဲ့ မိန်းမကို တခြားဘယ်သူက ယူမှာလဲ။ တာနျူ တစ်ယောက်တည်းပဲ အာနျူရဲ့ ကလေးတွေကို တကယ် ဂရုစိုက်ပေးမှာပေါ့"</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ အမေတောင် သမီးတို့ သုံးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား" ဆစ်ရှောင်ဟွေးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။ "တာနျူနဲ့ အာနျူမိန်းမက အရင်ကတည်းက ဖောက်ပြန်နေကြတာ ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် အစ်ကိုဖြစ်သူ သေပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကိုယ့်အစ်ကိုရဲ့ မုဆိုးမကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ချက်ချင်း ယူနိုင်မှာလဲ"</p> <p>​"နင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုစကားမျိုး ပြောထွက်ရတာလဲ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း အမြီးကို အနင်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။ သူက စားပွဲပေါ်ကို တူနဲ့ ဆောင့်ချလိုက်တယ်။ ဆစ်ရှောင်ဟွေး လန့်သွားတယ်၊ လင်းဖန်ရင်း ဒီလို ဒေါသပေါက်ကွဲတာမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလေ။</p> <p>​"စကားပြောနေကြတာပဲကို၊ ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ"</p> <p>​"ဟုတ်တယ်လေ၊ စကားပြောနေကြတာကို၊ ဒေါသ မထွက်ပါနဲ့" လို့ ဆစ်ဝေမင်းက လင်းဖန်ရင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက သူ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို အတော်လေး ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမဲ့သွားတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ သူ အသက်ရှူလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အောင်နေကာ တိတ်တိတ်လေးပဲ နေလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီအဖြစ်အပျက်လေး အပြီးမှာတော့ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။</p> <p>​ထမင်းစားပြီးတော့ လင်းဖန်ရင်းက ပန်းကန်တွေ သိမ်းဆည်းလိုက်တယ်။ အစကတော့ သူ တည်းဖို့အတွက် ဟိုတယ်ငယ်လေး တစ်ခုရှာပေးဖို့ ဆစ်ဝေမင်းကို အကူအညီ တောင်းချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ဝေမင်းက အချိန်အရမ်းနောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သလို၊ အစိမ်းသက်သက်ဖြစ်နေတဲ့ နေရာမှာ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ပေးမနေရဲဘူး။ အဲဒီအစား သူက လင်းဖန်ရင်းကို သူ့အိပ်ခန်းထဲမှာ တစ်ည အိပ်ခိုင်းပြီး သူကတော့ ဧည့်ခန်းမှာပဲ အိပ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အခန်းမျိုးမှာ တစ်ခါမှ မနေဖူးတော့ လင်းဖန်ရင်း တော်တော်လေး ကျုံ့ကျုံ့လေး ဖြစ်နေတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အခန်းထဲက အရာအားလုံးကို သူ အရမ်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေတယ်။</p> <p>​လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်း ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းတို့ ဒီကုတင်ပေါ်မှာ အတူတူ အိပ်ခဲ့ကြတာကို တွေးမိတော့ သူ့ရင်ထဲမှာ ခါးသက်မှုတွေ ပြည့်နှက်သွားတယ်။ သူ မနာလို မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။</p> <p>​အရင်တုန်းက သူ ကလေးသုံးယောက်ကို ထားခဲ့ပြီး ဆစ်ဝေမင်းနဲ့အတူ ထွက်သွားဖို့ စဉ်းစားခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ဝေမင်းက အငယ်ဆုံးသမီးလေး ရှောင်ဟွေးကို အမေမပါဘဲ မထားခဲ့ချင်ဘူးလေ။</p> <p>​အဲဒီတုန်းက ထုန်ယောင်ဟွေးက သူတို့မိသားစုကို ထောက်ပံ့ပေးမယ်ဆိုတာသာ သူ သိခဲ့ရင်၊ အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုပြီး ဆစ်ဝေမင်းနောက်ကို သူ လိုက်သွားခဲ့မှာပဲ။</p> <p>​ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဘဝမှာ ပြန်ပြင်ခွင့်ဆိုတာ မရှိဘူးလေ၊ အခု နောင်တရနေလည်း နောက်ကျနေပါပြီ။</p> <p>​စားပွဲပေါ်မှာ ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းတို့ရဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိတယ်။ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက လင်းဖန်ရင်းရဲ့ ငယ်ရွယ်စဉ်ကလောက် မလှပေမယ့်၊ လက်ရှိ လင်းဖန်ရင်းထက်တော့ ပိုနုပျိုပုံရတယ်။ သူက ပိုပြီး ခေတ်မီသလို မိတ်ကပ်ဘယ်လို လိမ်းရမလဲ ဆိုတာကိုလည်း သိတယ်။ သူ့အသက်အရွယ်ရောက်တဲ့အထိ လင်းဖန်ရင်းက စားပွဲပေါ်မှာရှိတဲ့ အလှပြင်ပစ္စည်း မျိုးစုံကို တစ်ခါမှတောင် မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး၊ မျက်နှာပေါ် လိမ်းဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေးပေါ့။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက အဝတ်ဗီရိုဆီ လျှောက်သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ တံခါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေက နည်းနည်းလေးပဲ ရှိပေမယ့်၊ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေက အများကြီးဖြစ်ပြီး ဗီရိုကြီး တစ်ခုလုံး အပြည့်ပဲ။</p> <p>​အခန်းထဲက အရာအားလုံးက လင်းဖန်ရင်း တမ်းတနေတဲ့ အရာတွေချည်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာတစ်ခုကမှ သူနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးလေ။ ဒါက နာကျင်စရာပဲ...</p> <p>​သူတို့က နံရံတစ်ချပ်ပဲ ခြားနေပေမယ့် လင်းဖန်ရင်းကတော့ သူနဲ့ ဆစ်ဝေမင်းဟာ ကမ္ဘာနှစ်ခုလောက် ကွာခြားနေတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း တစ်ဖက်မှာ တိတ်တိတ်လေး ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေချိန်မှာ၊ ဆစ်ချန်က မိသားစု အိမ်ရာဝင်းထဲမှာ သူ့အလုပ်တွေ ပြီးသွားပြီ။ ပုံမှန် လုပ်နေကျအတိုင်းပဲ သူ မျက်နှာသစ်၊ လက်ဆေးဖို့ ရေချိုးခန်းဆီ သွားလိုက်တယ်။ ထုန်ယောင်က သူ့ကို မျက်နှာသုတ်ပုဝါ အခြောက် တစ်ထည် ကမ်းပေးရင်း လင်းဖန်ရင်းရဲ့ အခြေအနေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောပြလိုက်တယ်။</p> <p>​"အမေ ရောက်နေပြီ။ သူက ဦးလေးလေးအိမ်ကိုပဲ သွားမယ်လို့ အတင်းပြောနေတော့ ကျွန်မလည်း တားလို့ မရတာနဲ့ အဲဒီကိုပဲ လိုက်ပို့ပေးလိုက်တယ်။ ရှင် အလုပ်စောစော ဆင်းရတဲ့အချိန် အခွင့်အရေးရရင် တို့တွေ သွားကြည့်ကြမလားဟင်"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း ကျိုတိုကို ရောက်နေပြီး ဆစ်ဝေမင်းအိမ်ကို တန်းသွားတယ်ဆိုတာ ကြားလိုက်ရတော့ ဆစ်ချန် မျက်နှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားတယ်။ ထုန်ယောင်ဆီက ယူလိုက်တဲ့ ပုဝါနဲ့ မျက်နှာကို သုတ်ရင်း ခံစားချက်ကင်းမဲ့တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ သူက ပြောတယ်။ "ကိုယ် ဒီရက်ပိုင်း တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ သူ ဦးလေးအိမ်မှာ နေရတာ သဘောကျရင်လည်း အဲဒီမှာပဲ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေပါစေပေါ့"</p> <p>​သူ့ရဲ့ ဂရုမစိုက်တဲ့ ဟန်ပန်ကို ကြည့်ပြီး ထုန်ယောင်က မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ ခေါင်းလေးစောင်းပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ "အာချန်... ရှင်က အမေ့ကို စိတ်ဆိုးနေတာလား၊ ဦးလေးလေးကို စိတ်ဆိုးနေတာလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p>အပိုင်း ( ၃၁၂ ) ပြီးဆုံး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save