Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၁၅ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါကို ခေါင်းအုံးအောက် ဘယ်သူ ထည့်ထားတာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ ကျက်သရေရှိလှတဲ့ အမူအရာနဲ့ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ တောဆန်တဲ့ အသွင်အပြင်က တကယ့်ကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ပိုပြီး ထင်ပေါ်လေလေ၊ လင်းဖန်ရင်းက ပိုပြီး အောက်တန်းကျလေလေ ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက သိမ်ငယ်စိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ယွမ်ချိုင်ကျိန်းကို တည့်တည့်တောင် မကြည့်ရဲဘူး။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက စကားပြောလာရင်တောင် နေရခက်တဲ့ အပြုံးလေးတွေနဲ့ပဲ အတင်း ပြန်တုံ့ပြန်နိုင်တော့တယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း တစ်ယောက် ကျိုတိုကို အသားမကျသေးလို့ပါ ဆိုပြီး ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ဘာမှ မသင်္ကာတာမျိုး မရှိဘဲ နွေးနွေးထွေးထွေး ဆက်ပြီး နှုတ်ဆက်စကား ပြောနေတယ်။</p> <p>​ဘေးနားက ဆစ်ရှောင်ဟွေးကတော့ မျက်လုံးကို တောက်လျှောက် လှန်ကြည့်နေတယ်။ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း မမြင်တဲ့အချိန်မှာ သူက လင်းဖန်ရင်း နားနားကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ "အမေ... သူ့အပြင်ပန်းပုံစံကို ကြည့်ပြီး အရူးမခံနဲ့နော်။ အပြင်ပန်းမှာ သဘောကောင်းပုံ ရပေမယ့် အတွင်းစိတ်က ပုပ်ဟောင်နေတာ။ ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်နေကြည့်လိုက်၊ အမေ့အပေါ် ထားတဲ့ သူ့သဘောထား ချက်ချင်း ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်။ မြို့သူမြို့သားတွေက ကောက်ကျစ်တယ်၊ အမေ သတိထားမှ ရမယ်"</p> <p>​"အလကားတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့" လင်းဖန်ရင်းက တိုးတိုးလေး ဆူလိုက်တယ်။ သူတို့ စကားပြောနေတာကို ယွမ်ချိုင်ကျိန်း သတိမထားမိဘူး ဆိုတာကို မြင်တော့မှပဲ သက်ပြင်းချနိုင်သွားတယ်။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ အထက်တန်းကျတဲ့ ဟန်ပန်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် လင်းဖန်ရင်းအတွက်တော့ အသက်ရှူကြပ်လောက်အောင် သိမ်ငယ်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာစေတယ်။ ဆက်ပြီး မသည်းခံနိုင်တော့လို့ လင်းဖန်ရင်းက နေမကောင်းဘူးဆိုပြီး အကြောင်းပြကာ ထမင်းတောင် အဆုံးထိ မစားတော့ဘဲ အနားယူဖို့ ထွက်သွားတော့တယ်။</p> <p>​ဘာမှ ရိပ်မိမနေတဲ့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ဆစ်ဝေမင်းကို သူတို့ ငှားထားတဲ့ အခန်းဆီ လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်ပြီး သူကတော့ ကလေးနဲ့အတူ အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးကြောင့် ရက်အနည်းငယ်လောက် အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့ရလို့ ပြန်ရောက်ရင် အိမ်ကြီး ရှုပ်ပွနေမယ်လို့ သူ အပြည့်အဝ ကြိုတွေးထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်က သန့်ရှင်းနေရုံသာမက ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ အခန်းတောင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ သူ အံ့သြသွားတယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း ရှင်းလင်းထားတာ ဖြစ်မယ်လို့ ခန့်မှန်းမိပြီး ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ သူ့အပေါ် အမြင်လေး နည်းနည်း ကောင်းသွားတယ်။</p> <p>​သူ မရှိတုန်း အိပ်ရာခင်းတွေ၊ စောင်စွပ်တွေ လဲထားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနေတော့၊ သန့်ရှင်းရေး အရမ်းကြိုက်တဲ့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ပထမဆုံး လုပ်တာက အိပ်ရာခင်းတွေ လဲပြီး လျှော်ဖို့ လုပ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းအုံးကို မလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အောက်မှာရှိနေတဲ့ အဝတ်အစား တစ်ခုက သူ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားတယ်။</p> <p>​သေချာ ကြည့်ဖို့ ကောက်ယူလိုက်တော့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အဲဒါက ဆစ်ရှောင်ဟွေး ဝတ်နေကျ ပုံစံမျိုး အမျိုးသမီး အတွင်းခံ တစ်ထည် ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဒီအခန်းထဲမှာ နေတာမှ မဟုတ်တာ၊ သူ့အတွင်းခံက ဒီမှာ ရှိနေဖို့ ဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတာ။</p> <p>​မနေ့ညက လင်းဖန်ရင်း ရောက်လာတာကို သတိရသွားတော့ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတယ်။ အရမ်းကို ရွံရှာသွားပြီး အတွင်းခံကို အမှိုက်ပုံးထဲ အမြန် ပစ်ထည့်လိုက်တယ်။ ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ သူ့ရင်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက် တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​မနေ့ညက သူ့မရီး ဒီအခန်းထဲမှာ အိပ်ခဲ့တယ် ဆိုရင်၊ သူ့ယောကျ်ားက ဘယ်မှာ အိပ်ခဲ့တာလဲ။</p> <p>​ဘာလို့ သူ့မရီးက ဒီအခန်းထဲက ခေါင်းအုံးအောက်မှာ အတွင်းခံကို ချန်ထားခဲ့ရတာလဲ။ တမင်သက်သက်လား၊ မတော်တဆပဲလား။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်က ဘယ်လောက်ပဲ ကြည့်ကောင်းနေပါစေ၊ အသက်အရွယ်ရလာတဲ့ လက္ခဏာတွေက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အထင်းသား ပေါ်နေတယ်။ တောရွာတွေမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာတွေနဲ့ ပေါင်းလိုက်တော့ သူက ပုံမှန် တောသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာ အသေအချာပါပဲ။ သူ့ကို ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ အန်တီပါလို့ မိတ်ဆက်ပေးရင်တောင် ဘယ်သူကမှ သံသယ ဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် လင်းဖန်ရင်းနဲ့ ဆစ်ဝေမင်းကြားမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က လာပြောရင်တောင် ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် အနေနဲ့ သူ့မရီးက ခေါင်းအုံးအောက်မှာ အတွင်းခံ ချန်ထားခဲ့တာဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ စူးစူးရှရှ ခံစားမိနေတယ်။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်း တစ်ယောက် စိတ်ရှုပ်ပြီး ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ စဉ်းစားလို့ မရတော့တာနဲ့ ထုန်ယောင်ဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ စကားကို ဘယ်လို စရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပြီး အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေတော့၊ ထုန်ယောင်က တစ်ခုခု လွဲနေတယ်ဆိုတာကို ရိပ်မိပြီး အရင် စကားစလိုက်ရတယ်။</p> <p>​"အန်တီလေး... ပြောချင်တာကိုသာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်ပါ။ ယောက္ခမကြီးနဲ့ ပတ်သက်နေလို့လား"</p> <p>​ဖုန်းခေါ်တာက ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ အိမ်ဖုန်းကနေ ဖြစ်နေတော့ ဆစ်ဝေမင်းက သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာပြီဆိုတာ ပြသနေတယ်။ ဒါ့အပြင် ယောက္ခမကြီးလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေလောက်တာနဲ့ ပေါင်းလိုက်တော့ ပြဿနာက ယောက္ခမကြီးနဲ့ သက်ဆိုင်လောက်တယ်လို့ ထုန်ယောင် ကောက်ချက်ချလိုက်တာ။</p> <p>​အတိအကျ ဘာဖြစ်လဲ ဆိုတာကိုတော့ သူ မသိဘူးလေ။</p> <p>​ထုန်ယောင်က အရင် စကားစလိုက်တော့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက နေရခက်စွာနဲ့ ပြောတယ်။ "တကယ်တော့ ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ မနေ့ညက သမီးယောက္ခမ ဒီမှာ အိပ်သွားတာ၊ သူက ပေါ့ပေါ့ဆဆနဲ့ အန်တီ့ခေါင်းအုံးအောက်မှာ အတွင်းခံ ချန်ထားခဲ့သလိုပဲ။ အဲဒါ တမင်သက်သက် ထားခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လွှင့်ပစ်မလို့ လုပ်နေတာလား ဆိုတာကို သေချာ မသိလို့ပါ"</p> <p>​သူ့ယောက္ခမက ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ ခေါင်းအုံးအောက်မှာ အတွင်းခံ ထားခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။</p> <p>​ဒီအခြေအနေကြီးက ထုန်ယောင်ကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပဲ အံ့သြမှင်သက်သွားစေတယ်။ ဒါက တုန်လှုပ်စရာကောင်းပြီး မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေတဲ့အပြင်၊ ပိုအရေးကြီးတာက ရွံစရာကောင်းလွန်းနေတာပဲ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက ဒီလို အလုပ်မျိုး လုပ်လိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်လိုမှ တွေးမရဘူး။ သူ ဆွံ့အသွားလောက်အောင် အံ့သြသွားပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။</p> <p>​"အန်တီလေး... အခု ရွံရှာနေတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီလို ဖြစ်နေရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောလိုက်ပါ။ သူက ကျွန်မ ယောက္ခမ ဖြစ်နေလို့ဆိုပြီး မျိုသိပ်မထားပါနဲ့။ ဘယ်သူမဆို ဒါကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာပါပဲ။ ကျွန်မ အပြည့်အဝ နားလည်ပါတယ်"</p> <p>​အစကတော့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဖို့ ခက်ခဲနေခဲ့ပေမယ့် ထုန်ယောင်ဆီက ဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ သူ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။ သူက ယဉ်ကျေးတဲ့ လေသံကို သိသိသာသာ ပြောင်းပစ်လိုက်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောချလိုက်တယ်။</p> <p>​"သမီးယောက္ခမ လုပ်သွားတဲ့ လုပ်ရပ်က တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတာ။ ယောင်ယောင်... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် အန်တီ ဘယ်လိုမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အပြင်ပန်းမှာတော့ ရှက်တတ်ပြီး ရိုသေသမှု ရှိသယောင်နဲ့၊ ဒီလောက် ရွံစရာကောင်းတဲ့ အလုပ်မျိုးကို လုပ်ရက်တယ်။ ဒါက ရွံစရာကောင်းလွန်းတာပဲလေ။ ဘယ်သူကများ သူများခေါင်းအုံးအောက်မှာ အတွင်းခံကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သွားထားခဲ့မှာလဲ။ အခုဆို အန်တီက ကိုယ့်ကုတင်ကိုတောင် ပြန်မအိပ်ချင်တော့ဘူး"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ မတူဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာက သိသိသာသာကြီး မှားယွင်းသွားတာပဲ။ အမေတူ သမီးဆိုတဲ့ စကားက တကယ်မှန်တယ်။ သူ ဘယ်တုန်းကမှ ဒီလောက် ဒေါသမထွက်ဖူးဘူး။ ဒီလောကကြီးမှာ ဘာလို့များ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ သားအမိတွေ ရှိနေရတာလဲ။</p> <p>​ယောက္ခမကြီး လုပ်သွားတဲ့ လုပ်ရပ်ရဲ့ သဘောသဘာဝကို ကြည့်ရင်၊ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းကို ရွံရှာသွားအောင် တမင် ရည်ရွယ်ခဲ့တာ ရှင်းနေတယ်။ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းတင် မကဘူး၊ ထုန်ယောင်တောင် ဒီအကြောင်း ကြားရတာ ရွံသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စအပေါ် ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို သူက ပိုပြီး သိချင်နေတယ်။</p> <p>​"ဒီအခြေအနေအပေါ် ဦးလေးလေးက ဘယ်လိုထင်လဲ"</p> <p>​"အန်တီ သူ့ကို မပြောရသေးဘူး" ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ဆက်ပြောမလို့ လုပ်တုန်း သူ့ယောကျ်ားကို မြင်လိုက်ရလို့ အမြန် ပြောလိုက်တယ်။ "ယောင်ယောင်... အန်တီ နောက်မှ ဖုန်းပြန်ဆက်လိုက်မယ်နော်"</p> <p>​"ဘာလို့ စိတ်တိုနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာလဲ။ ဘယ်သူက စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်လိုက်လို့လဲ"</p> <p>​အသက် လေးဆယ်ကျော် ယောကျ်ားတွေက အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်တွေလို ခွန်အား မရှိကြတော့ဘူး။ ဆစ်ဝေမင်းက တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့တဲ့အပြင် တစ်နေကုန် ပင်ပန်းထားပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်မှာ မိန်းမဖြစ်သူက စိတ်ဆိုးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယုတို့လည်း မရှိတော့ဘဲ၊ သူ့မရီးက အိမ်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှင်းလင်းထားပေးတာတောင် သူ့မိန်းမ ဒေါသထွက်စရာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုမှ သူ စဉ်းစားလို့ မရဘူး။</p> <p>​"မနေ့ညက မရီး ဘယ်မှာ အိပ်တာလဲ၊ ပြီးတော့ ရှင်ကော ဘယ်မှာလဲ" အတွင်းခံ ကိစ္စကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်မယ့်အစား၊ သူ့ယောကျ်ားက သူ့ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသလား ဆိုတာကို အရင် စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဆစ်ဝေမင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သန့်ရှင်းရေး အရမ်းကြိုက်တဲ့ မိန်းမရဲ့ အကျင့်ကို တွေးမိကာ လိမ်ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ "မနေ့ညက မရီး ဟိုတယ်မှာ အိပ်တာလေ၊ ငါကတော့ အိမ်မှာပဲ အိပ်တာပေါ့"</p> <p>​ယောကျ်ားဖြစ်သူ လိမ်ပြောတာကို ကြားတော့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။ "ဆစ်ဝေမင်း... ရှင် အခု လိမ်ပြောတတ်နေပြီပေါ့"</p> <p>​မိန်းမဖြစ်သူနဲ့ စသိကတည်းက စိတ်ဆိုးနေချိန်မှာတောင် သူက အမြဲတမ်း လေသံတိုးတိုးနဲ့ပဲ စကားပြောတတ်တာ။ သူ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေတာကို ဆစ်ဝေမင်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ကလေးတွေ ခြံထဲမှာ ဆော့နေတယ်။ ပုံမှန် လေသံနဲ့ ပြောလို့ မရဘူးလား။ ဘာလို့ အော်နေတာလဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​'ကလေးတွေ' ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း အသိတရား နည်းနည်း ပြန်ဝင်လာပြီး ဆစ်ဝေမင်းကို အခန်းထဲ ဝင်ခိုင်းလိုက်တယ်။ တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲက အတွင်းခံကို ကောက်ယူကာ ဆစ်ဝေမင်းဆီကို ပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ဆစ်ဝေမင်း... ရှင်းပြစမ်း၊ သူ ဟိုတယ်မှာ အိပ်တယ်ဆိုရင်၊ ခေါင်းအုံးအောက်က ဒီအတွင်းခံကို ဘယ်သူက ထားခဲ့တာလဲ"</p> <p>​သူ့ခံစားချက်တွေကို မျိုသိပ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သူ့အသံက အလိုလို ကျယ်ထွက်လာတယ်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံရတဲ့ ဘယ်မိန်းမမဆို တည်ငြိမ်နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ဖြစ်နေပြီ။</p> <p>​ဒီလောက် စော်ကားခံရတာကိုက ဆိုးရွားနေပြီကို၊ သူ့ယောကျ်ားကပါ သူ့ကို လိမ်ပြောနေသေးတယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p>အပိုင်း ( ၃၁၅ ) ပြီးဆုံး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save