Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၁၆ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါက သူ့ပါးကို ရိုက်လိုက်တာနဲ့ ဘာမှမကွာဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မရီးဖြစ်သူက သူ့အတွင်းခံကို ကုတင်ပေါ်မှာ မေ့ကျန်ခဲ့တာလား။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက အတွင်းခံကို ကောက်ယူပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တော့ အမှန်တရားကို ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူက အမြန်ပဲ "ချိုင်ကျိန်း... စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး ကိုယ် ရှင်းပြပါရစေ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ရှင်းပြမယ်? ရှင် ဘယ်လို ရှင်းပြမှာလဲ" ယွမ်ချိုင်ကျိန်း တစ်ယောက် ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေပြီ။ "ရှင့်မရီးက ဟိုတယ်မှာ အိပ်တယ်လို့ ပြောတယ် မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ခေါင်းအုံးအောက်မှာ မိန်းမအတွင်းခံ အပိုတစ်ထည် ရှိနေရတာလဲ။ ရှင် မိန်းမတစ်ယောက်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်လာပြီး အိပ်တာလား၊ ဘာလား"</p> <p>​ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ဆစ်ဝေမင်းက မိန်းမတစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ယွမ်ချိုင်ကျိန်း သိပါတယ်။ သူတို့ အိမ်ထောင်သက် တော်တော်ကြာနေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ဆစ်ဝေမင်းကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်နိုင်ရင်တောင်မှ သူတို့အိမ်ထဲကို တခြားမိန်းမ တစ်ယောက် ခေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့တော့ သူ ယုံကြည်တယ်။</p> <p>​ဒီအတွင်းခံက သူ့မရီးရဲ့ ဟာပဲ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>​ကျိုတိုက ဘယ်သူမှ ဒီလို အတွင်းခံမျိုး ဝတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဒါက အဘွားကြီးတွေ ဝတ်တဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အကြီးစားကြီးပဲ။</p> <p>​သေချာတာပေါ့... မနေ့ညက ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ သူ့မရီး ကြားမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ သူ မသင်္ကာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယုတို့က သူတို့ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းမှာ နေနေတာလေ။ သူ ရွံရှာသွားရုံ သက်သက်ပါ။</p> <p>​ဒီအခြေအနေမှာ ဆစ်ဝေမင်းက အမှန်တိုင်း ပြောဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။ "မနေ့ညက မရီး တို့အိမ်မှာ တကယ် အိပ်ခဲ့တာပါ။ ကိုယ်က ဧည့်ခန်းမှာ အိပ်တယ်။ မင်းက သန့်ရှင်းရေး ကြိုက်တာ သိလို့ စိတ်ဆိုးမှာကြောက်ပြီး လိမ်ပြောလိုက်မိတာ။ အစကတော့ မရီးက ဟိုတယ်မှာပဲ အိပ်မယ်လို့ ပြောတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီကိုရောက်တာ ပထမဆုံးနေ့ ဖြစ်နေပြီး လုံခြုံရေးအရလည်း စိတ်မချရတာနဲ့ တို့ဆီမှာ အိပ်တာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ကိုယ် ထင်လိုက်လို့ပါ"</p> <p>​"ဒါဆို ဒီအတွင်းခံကကော ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ" ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ဆစ်ဝေမင်း သူ့မရီးရဲ့ အတွင်းခံကို ကိုင်ထားတုန်းပဲ ဖြစ်ပြီး ညစ်ပတ်တယ်လို့တောင် ထင်ပုံမရတာကို မြင်တော့ ဖော်ပြလို့မရအောင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားတယ်။ "ရှင့်မရီး ဒီမှာ အိပ်တယ် ဆိုရင်တောင်မှ၊ သူ့အတွင်းခံက ဘာလို့ ခေါင်းအုံးအောက် ရောက်နေရတာလဲ။ ဒါက ပုံမှန်လူတွေ လုပ်တဲ့ အလုပ်လား"</p> <p>​အစကတော့ ဆစ်ဝေမင်းမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရပေမယ့်၊ မိန်းမဖြစ်သူရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာ မသိစိတ်ကနေ ချက်ချင်း ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်တယ်။ "မရီးက ယူဖို့ မေ့သွားတာ ဖြစ်မှာပါ၊ တမင်သက်သက် လုပ်တာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းတွေ ပြောနေရတာလဲ"</p> <p>​သူ့သဘောထားကို မြင်တော့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ပိုပြီး ဒေါသထွက်သွားတယ်။ "သူက ဒီလောက် ရွံစရာကောင်းတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်သွားတာ၊ ငါက ဘာလို့ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောလို့ မရရမှာလဲ"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ အမြင်မှာတော့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ အပြုအမူက သူ့ကို ဖိအားပေးနေသလို ဖြစ်နေတယ်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "မရီးက တောမှာနေလာတာ အသားကျနေတော့ ဒီလောက် အများကြီး ထည့်မတွေးတတ်ဘူးလေ။ သူလည်း အခု ပြောင်းသွားပြီပဲ၊ မင်းက ဒီအမှား သေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်မထားသင့်ဘူး။ ချိုင်ကျိန်း... တို့မိသားစုမှာ မရီးတို့ မိသားစုပဲ ကျန်တော့တာပါ။ ကိုယ့်အစ်ကိုကြီးက စောစောစီးစီး ဆုံးသွားတော့ သူတို့ သားအမိတွေ တော်တော် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာ။ မင်း ကိုယ့်ကို နားလည်ပေးနိုင်ပြီး သူတို့က တောသူတောင်သားတွေမို့လို့ ဆိုပြီး အထင်မသေးဖို့ ကိုယ် မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p>​ဒီလိုပြောပြီးတဲ့နောက် သူက အတွင်းခံကို အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး မိန်းမဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အပြင်ထွက်သွားတယ်။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းမှာ ဒေါသလည်း ထွက်၊ စိတ်လည်း တိုနေပြီ။ သူတို့ လင်မယား ပေါင်းလာတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ပြီ ဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အမြဲတမ်း အရမ်းကောင်းခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဟွေး ရောက်လာကတည်းက ဆစ်ဝေမင်း တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူက တော်တော်လေး သည်းခံပေးနေတာတောင် သူတို့က နယ်စည်းတွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကျော်လွန်နေကြတယ်။</p> <p>​ဒေါသတွေ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်နေတဲ့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက အမှိုက်ပုံးထဲက အတွင်းခံကို ကောက်ယူပြီး အိတ်တစ်လုံးထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် ကလေးကို သူ့အမေအိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ် သွားနေဖို့ ပြန်ပို့ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူက အိတ်ကိုဆွဲပြီး လင်းဖန်ရင်းဆီ သွားရှာတော့တယ်။</p> <p>​လောလောဆယ် အိမ်မှာ အေးချမ်းမှု ရှိလာနိုင်ခြေ မရှိသေးဘူးလို့ တွေးမိတာကြောင့် ကလေးက သူ့အမေအိမ်မှာ နေတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ သူ ယူဆလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီအချိန်မှာ လင်းဖန်ရင်းက ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ စကားပြောနေတယ်။ အစကတော့ ဆစ်ဝေမင်းက သူတို့ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ဝယ်ပေးနိုင်အောင်လို့ လာမေးတာ။ ဒါပေမဲ့ ဆောင်ယုနဲ့ ရှောင်ဟွေးတို့က ဈေးဝယ်ထွက်သွားကြပြီး အိမ်မှာ လင်းဖန်ရင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် နေရခက်စွာနဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောပြီးနောက် ဆစ်ဝေမင်းက အကြောင်းပြချက် ပေးပြီး ပြန်ဖို့ လုပ်တယ်။ အပြင်ဘက်ကို ခြေလှမ်းမလို့ လုပ်တုန်း ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ရောက်လာတာကို သူ မြင်လိုက်တယ်။ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း အထင်လွဲသွားမှာကို ကြောက်လို့ ဆစ်ဝေမင်းက လင်းဖန်ရင်းရဲ့ အခန်းထဲကို အမြန် ပြန်ဆုတ်ပြီး ပုန်းနေလိုက်တယ်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်း ပုန်းသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ခြံထဲကို ဝင်လာတယ်။ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း လက်ထဲက အိတ်ကို လင်းဖန်ရင်း ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်ကာ သူ့အင်္ကျီကို စိုးရိမ်တကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။</p> <p>​သူက အတင်းပြုံးပြီး "ချိုင်ကျိန်း... ရောက်လာပြီလား" လို့ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ခြံထဲကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တင်းမာတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "မရီး... ဝေမင်း ဒီကို ရောက်လာသေးလား"</p> <p>​အခန်းထဲမှာတော့ ဆစ်ဝေမင်းက ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတော့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ပုန်းနေမိတာကို သူ စပြီး နောင်တရလာတယ်။</p> <p>​အစကတည်းက သူက လန့်ပြီး ပုန်းလိုက်တာ၊ တကယ်တော့ ဖုံးကွယ်စရာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အခု ပုန်းနေလိုက်တော့မှ သူ့ကိုယ်သူ လှည့်စားနေသလို ခံစားလာရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုမှ ထွက်သွားရင်လည်း နားလည်မှုလွဲတာကို ပိုဆိုးသွားစေမှာပဲ။</p> <p>​"မရောက်ပါဘူး၊ မရောက်ပါဘူး..." လင်းဖန်ရင်းက အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့နဲ့ ဖြေတယ်။ "သူ... သူ ငါတို့ကို လိုက်ပို့ပြီးတာနဲ့ ပြန်သွားတာပဲလေ။ သူ အိမ်မပြန်လာဘူးလား"</p> <p>​အတွင်းခံ ကိစ္စကြောင့် ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက လင်းဖန်ရင်းကို ကြည့်မရ ဖြစ်နေပြီ။ "သူ အိမ်ပြန်လာပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ရန်ဖြစ်ကြပြီး သူ ထပ်ထွက်သွားတယ်။ သူ ဒီကိုများ ရောက်လာမလားလို့ ထင်ပြီး လာကြည့်တာ"</p> <p>​"ရန်ဖြစ်ကြတယ်?" လင်းဖန်ရင်း အံ့သြသွားတယ်။ ဆစ်ဝေမင်း ဒီကို လာတုန်းက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဖြစ်နေပြီး ရန်ဖြစ်တဲ့ အကြောင်း ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူးလေ။ "ဘာလို့ ရန်ဖြစ်ကြတာလဲ။ ရှောင်ဟွေးနဲ့ ငါက နင်တို့ကို ပြဿနာရှာမိလို့လား"</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောချလိုက်တယ်။ "တိုက်ရိုက်ကြီး ပြဿနာရှာတာတော့ မဟုတ်ပေမယ့် ရှင့်ကြောင့် ရန်ဖြစ်ရတာတော့ မှန်ပါတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မ ခေါင်းအုံးအောက်မှာ အတွင်းခံ တစ်ထည်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဝေမင်းကများ မိန်းမတစ်ယောက်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်လာသလားလို့တောင် ထင်မိသွားတယ်။ ရန်ဖြစ်ပြီးမှပဲ မနေ့ညက ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ရှင် အိပ်ခဲ့တာ ဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်"</p> <p>​ဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ သူ ကိုင်ထားတဲ့ အိတ်ကို လင်းဖန်ရင်းရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်တယ်။ "မရီး... ဒါတွေက ရှင့်အတွင်းခံတွေ မဟုတ်လား"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း နီရဲသွားတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက စိတ်လိုက်မာန်ပါနဲ့ ခေါင်းအုံးအောက်မှာ အတွင်းခံကို ထားခဲ့မိတာ။ ထွက်လာပြီးနောက်မှာတော့ သူ နောင်တရသွားတယ်။ ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ ရန်ဖြစ်ရလောက်အောင် ယွမ်ချိုင်ကျိန်း အရမ်း စိတ်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီလို တိုက်ရိုက်ကြီး လာရင်ဆိုင်လိမ့်မယ်လို့လည်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။</p> <p>​ဒါက သူ့ပါးကို ရိုက်လိုက်တာနဲ့ ဘာမှမကွာဘူး။</p> <p>​ဒီလို အခြေအနေ ရောက်နေပြီဆိုတော့ တမင်သက်သက် ထားခဲ့တာပါလို့ သူ သေချာပေါက် ဝန်ခံလို့ မရတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် သူက အရှက်မရှိ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး နေရခက်စွာနဲ့ တောင်းပန်လိုက်တယ်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ချိုင်ကျိန်းရယ်၊ ငါက တောမှာ နေလာတာ အသားကျနေတော့ အကျင့်ဆိုးတွေ ရှိနေတယ်။ ငါ အလွယ်တကူပဲ အဲဒီမှာ ထားလိုက်မိပြီး အထွက်မှာ ယူဖို့ မေ့သွားတာပါ"</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက မျက်နှာထားကို တင်းထားပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "မရီး... ရှင် တမင်သက်သက် ထားခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ယူဖို့ မေ့သွားတာလား ဆိုတာကို ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူများခေါင်းအုံးအောက်မှာ ဒီလို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ပစ္စည်းမျိုး သွားထားတာကတော့ လုံးဝ မသင့်တော်ဘူး။ တောမှာ ရှင့်အကျင့် ဘယ်လိုရှိလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအိမ်မှာတော့ ကျွန်မတို့ စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်။ ဒီလို ကိစ္စမျိုး နောက်ထပ် မဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p>​အချိန်အတန်ကြာ ရှောင်ဟွေးရဲ့ ဒုက္ခပေးမှုတွေကို သူ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ယောကျ်ားဖြစ်သူရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ငဲ့ပြီး သူ သည်းခံခဲ့ပေမယ့်၊ အခု လင်းဖန်ရင်းရဲ့ လုပ်ရပ်က သူ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်း အဆုံးစွန်ကို တိုက်ရိုက် စိန်ခေါ်လိုက်တာပဲ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက တမင်လုပ်တာ ဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲ လုပ်တာ ဖြစ်စေ၊ နောင်မှာ ဒီလို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာတွေ မကြုံရအောင် သူ ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြဖို့ လိုတယ်။</p> <p>​ယောကျ်ားဖြစ်သူရဲ့ မျက်နှာကြောင့် သူ တော်တော်လေး သည်းခံပေးပြီးပြီ။</p> <p>​အဆူခံရလို့ လင်းဖန်ရင်း ခေါင်းတောင် မမော့နိုင်တော့ဘူး။ ဒါက အဝတ်အစား ချွတ်ခံရပြီး လမ်းမပေါ် ပစ်ချခံရတာထက် ပိုပြီး အရှက်ရစရာ ကောင်းတယ်လို့ သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားပြီး တောင်းပန်လိုက်တယ်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ့အမှားပါ။ ငါက ပညာမတတ်တဲ့၊ ယဉ်ကျေးမှု မရှိတဲ့၊ သန့်ရှင်းမှု မရှိတဲ့၊ အရိုင်းအစိုင်း တောသူ တစ်ယောက်ပါ။ နင် ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခါ ဒီလို မဖြစ်စေရဘူးလို့ ငါ အာမခံပါတယ်..."</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ စကားတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အကြောင်းအရာနဲ့ မဆိုင်တော့ဘဲ၊ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းကပဲ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်နေသလိုမျိုး၊ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ အမှားဖြစ်ပြီး သူကပဲ ဖိနှိပ်နေသလိုမျိုး ဖြစ်လာတာကို နားထောင်ရင်း၊</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လင်းဖန်ရင်းရဲ့ အပြုအမူက ရိုးသားမှု မရှိဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ တစ်ခုခု ပြောမလို့ လုပ်တုန်း သူ့အနောက်က တံခါးက အထဲကနေ ပွင့်လာတယ်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက တင်းမာတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ အခန်းထဲကနေ ခြေလှမ်းကျဲကျဲနဲ့ ထွက်လာပြီး မိန်းမဖြစ်သူကို ပြောလိုက်တယ်။ "ချိုင်ကျိန်း... အတွင်းခံ တစ်ထည် ကိစ္စလေးတင် မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါက ကိစ္စကြီး တစ်ခုမှ မဟုတ်တာ။ မရီးကို ဒီလိုမျိုး အရှက်ခွဲပြီး ဒီလောက်အထိ ပြဿနာရှာဖို့ လိုလို့လား"</p> <p>​သူသာ အခန်းထဲမှာ မရှိနေခဲ့ရင်၊ သူ့မိန်းမ ပါးစပ်ကနေ ဒီလို ရက်စက်တဲ့ စကားတွေ ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက သူ့မရီးကို ရှင်းရှင်းကြီး အထင်သေးနေတာပဲ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p>အပိုင်း ( ၃၁၆ ) ပြီးဆုံး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save