Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၁၇ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝန်ခံခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက သူ့မရီးရဲ့ အခန်းထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ယောကျ်ားဖြစ်သူကို ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ "ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မရီးက ရှင် ဒီကို မရောက်လာဘူးလို့ အခုလေးတင် ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>​သူသာ သူ့မရီးကို စွပ်စွဲပြောဆိုနေတာတွေ မရှိခဲ့ရင်၊ သူ့မရီးဘက်ကနေ ကာကွယ်ပြောဆိုပေးချင်စိတ် မရှိခဲ့ရင် သူ ဆက်ပုန်းနေမှာလား။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ သူ့မရီး အဆူခံနေရတာကို ကြားတော့ သူ မနေနိုင်ဘဲ ကာကွယ်ပေးဖို့ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့မိတာ။ အခု မိန်းမဖြစ်သူရဲ့ မေးခွန်းထုတ်တာကို ခံရတော့ သူ ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်း မသိဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​"ချိုင်ကျိန်း... အထင်မလွဲပါနဲ့။ ဝေမင်းက နင် စိတ်ဆိုးမှာစိုးလို့ ပုန်းနေတာပါ" လင်းဖန်ရင်းက အမြန် ဝင်ဟန့်တားပြီး ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ရှင်းပြတယ်။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ လင်းဖန်ရင်းတို့ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ရွံရှာစရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​သူက သံသယလွန်ကဲနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ယောကျ်ားနဲ့ မုဆိုးမ မရီးတို့က သူ့ကွယ်ရာမှာ ခိုးတွေ့နေကြတယ်။ ပြီးတော့ သူ့မရီးက သူ့ခေါင်းအုံးအောက်မှာတောင် အတွင်းခံကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သေးတယ်။ ဘယ်သူကများ သံသယ မဝင်ဘဲ နေမှာလဲ။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက လင်းဖန်ရင်းကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်တွေ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်လာကာ သူ့ယောကျ်ားကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်တယ်။ "ဆစ်ဝေမင်း... ရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မကို ရှောင်ပြီး မရီးရဲ့ အခန်းထဲမှာ ပုန်းနေရတာလဲ။ အတိအကျ ပြောရရင် ကျွန်မကို ဘာအတွက် စိတ်မဆိုးစေချင်တာလဲ။ ကျွန်မ ဒေါသထွက်မှာကို ကြောက်ရင် ပုန်းနေတတ်ပြီး၊ သူ နစ်နာတယ်လို့ ထင်ရင်တော့ ကာကွယ်ပေးဖို့ ထွက်လာတယ်ပေါ့လေ"</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ စကားတွေထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေ ပါနေတယ်လို့ ခံစားရတော့ ဆစ်ဝေမင်း ဒေါသထွက်သွားတယ်။ "မင်းက ဘယ်လိုလုပ် စွာတေးလန် ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ပညာတတ် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီး လူကြီးသူမတွေကို လေးစားရမယ် ဆိုတာတောင် နားမလည်ဘူးလား။ မရီးက အဝေးကြီးကနေ လာရတာကို၊ မင်းက အခြေခံ လေးစားမှုလေးတောင် မပြနိုင်ဘူးလား"</p> <p>​"သူကကော ကျွန်မကို လေးစားလို့လား" ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ပြန်အော်လိုက်တယ်။ "သူ့သမီးက တို့အိမ်ကို ကမောက်ကမ ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ အခု သူက ကျွန်မကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် လာလုပ်နေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ရှင် မစဉ်းစားပေးဘူးလား"</p> <p>​"ချိုင်ကျိန်း... အားလုံး ငါ့အမှားပါ။ ဆက်ပြီး ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့တော့၊ မနက်ဖြန် ငါ ရှောင်ဟွေးကိုခေါ်ပြီး ရထားနဲ့ ပြန်သွားပါ့မယ်။ ကျိုတိုကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ပါဘူး။ ငါနဲ့ ရှောင်ဟွေးအတွက်နဲ့ ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့" လင်းဖန်ရင်းက ငိုယိုပြီး ယွမ်ချိုင်ကျိန်းကို ဖက်ကာ တောင်းပန်တယ်။ သူ့လေသံက အပြစ်ကင်းပြီး နစ်နာနေရတဲ့သူ တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတော့ ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ ကာကွယ်ပေးချင်စိတ်ကို ပိုပြီး လှုံ့ဆော်ပေးသလို ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုကို မြင်တော့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက သူ့ကို ဒေါသတကြီး တွန်းဖယ်လိုက်တယ်။ လင်းဖန်ရင်းက နောက်ကို ယိုင်သွားပြီး လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားတာကို ဆစ်ဝေမင်း အမြင်မှာတော့ သူ့မိန်းမက သူ့မရီးကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်နေတယ်လို့ ထင်သွားတယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ အကူအညီမဲ့နေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ကလေးတွေကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ရင်း ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဒုက္ခတွေကို ပြန်သတိရသွားတော့၊ သူက သူ့မိန်းမကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ "ယွမ်ချိုင်ကျိန်း... ဒါ ငါငှားထားတဲ့ အိမ်၊ မင်း ရမ်းကားရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွား၊ မင်း ရူးချင်ရင် မင်းအမေအိမ်မှာ သွားရူး"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း ယိုင်သွားတုန်းက ယွမ်ချိုင်ကျိန်း လန့်သွားပြီး မသိစိတ်ကနေ လှမ်းဖမ်းမလို့ လုပ်ပေမယ့် လင်းဖန်ရင်း ပြန်ငြိမ်သွားတော့ သူ ရပ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူ့ယောကျ်ားက သူ့ကို တကယ်ပဲ ထွက်သွားဖို့ ပြောလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူကိုယ်တိုင် ကြားလိုက်ရတာ မဟုတ်ရင် ဆစ်ဝေမင်း ပါးစပ်ကနေ ဒီလိုစကားမျိုး ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ယုံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သူ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "ဆစ်ဝေမင်း... ရှင်ပြောတဲ့ စကားကို မှတ်ထား။ ရှင့်မရီး၊ ရှင့်တူမတို့နဲ့ တစ်သက်လုံးသာ ပျော်ပျော်ကြီး နေလိုက်တော့! အဲဒီအိမ်က ငါ့မိဘတွေ ဝယ်ပေးထားတာ၊ ရှင် သတ္တိရှိရင် ပြန်မလာနဲ့"</p> <p>​ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲပြီး ရက်စက်တဲ့ စကားတချို့ ချန်ထားခဲ့ကာ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ခြေလှမ်းကျဲကျဲနဲ့ ထွက်သွားတော့တယ်။</p> <p>​ဒါကို မြင်တော့ လင်းဖန်ရင်းက ဆစ်ဝေမင်းကို အပြင်ထွက်ဖို့ အမြန် တွန်းလွှတ်တယ်။ "ဝေမင်း... နင် သွားပြီး ချိုင်ကျိန်းကို သွားချော့လိုက်ပါ။ ငါနဲ့ ရှောင်ဟွေးက ပင်ပန်းဆင်းရဲတဲ့ ဘဝကို အသားကျနေပါပြီ၊ လီစီးတီးကို ပြန်သွားရင်တောင် အတူတူပါပဲ။ ငါတို့ ရှိနေလို့ နင့်အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲသွားတာမျိုး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး"</p> <p>​အစကတော့ ဆစ်ဝေမင်းက သူ့မိန်းမနောက်ကို လိုက်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမယ့် လင်းဖန်ရင်းရဲ့ စကားကို ကြားတော့ အေးစက်စက် လေသံနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ "မရီး... ချိုင်ကျိန်းအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး သူ့ကို ကိုယ် အလိုလိုက်ထားခဲ့တာ။ မရီးကို သူ မလေးမစား လုပ်တာ၊ သူ့ကို မရိုက်လိုက်တာကပဲ သူ့ကို သက်ညှာပေးလိုက်တာပဲ။ မရီးနဲ့ ရှောင်ဟွေး ဒီမှာပဲ သက်တောင့်သက်သာ နေကြပါ။ ဘယ်မှ မသွားပါနဲ့။ ကျွန်တော် ဆစ်ဝေမင်းမှာ တခြား ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိရင်တောင်၊ မရီးတို့ကို ကျွေးမွေးဖို့တော့ တတ်နိုင်ပါသေးတယ်"</p> <p>​အစက သူဟာ လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူ့အစ်ကိုကြီးကို သစ္စာဖောက်ပြီး နာကျင်စေမယ့် အလုပ်မျိုး လုပ်ခဲ့တယ်။ သူ့မရီးကို ဘဝတစ်ဝက်လုံး ဒုက္ခရောက်စေခဲ့ပြီး ရှောင်ဟွေးကိုလည်း အချိန်အကြာကြီး ဒုက္ခခံစေခဲ့တယ်။</p> <p>​အခု သူ အောင်မြင်မှု တချို့ ရနေတဲ့ အချိန်မှာ၊ သားအမိ နှစ်ယောက်ကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခခံခိုင်းမယ်ဆိုရင် သူ ယောကျ်ားပီသသေးရဲ့လား။</p> <p>​သူ သေသွားရင်တောင် သူ့အစ်ကိုကြီးကို ရင်ဆိုင်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာပြီး မျက်ရည်တွေကို အောင့်ထားရင်း ဆို့နင့်စွာ ပြောတယ်။ "တစ်ခါတလေကျရင် ငါ တွေးမိတယ်... အဲဒီတုန်းကသာ နင် ထွက်မသွားခဲ့ရင်၊ ငါတို့တွေရော... အာနျူ မိန်းမနဲ့ တာနျူတို့လို ဖြစ်နိုင်မလားလို့..."</p> <p>​"မရီး" တင်းမာတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ဆစ်ဝေမင်းက စကားဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီလို ကိစ္စတွေကို နောင်ကို မပြောပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်မှာ အခု ကိုယ်ပိုင် မိသားစု ရှိနေပြီ၊ ကလေးလည်း ရှိနေပြီ။ မရီးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ မရီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ မြင်ပါတယ်။ ပြီးခဲ့တာတွေကို ပြီးပါစေတော့၊ ထပ်မပြောကြတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ"</p> <p>​မြို့ကြီးပြကြီးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့တော့ ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ အတိတ်ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း သူဟာ လူရာမဝင်ဘူး၊ တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ဆိုးတယ်လို့ ခံစားရတယ်။</p> <p>​အာလူးနဲ့ ဝက်သားဟင်းကို သူ ဆက်မစားတော့တဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ့ရဲ့ ရှောင်ပြေးမှု သက်သက်ပါပဲ။</p> <p>​အခု လင်းဖန်ရင်းနဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေး အပေါ် ထားတဲ့ သူ့ခံစားချက်တွေက အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ ပေးဆပ်ချင်စိတ် သက်သက်ပါပဲ။ တခြား ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိသလို၊ သူ့ရဲ့ အမှားတွေကိုလည်း ထပ်လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းနဲ့ အခုလေးတင် ရန်ဖြစ်ထားပေမယ့် ကွာရှင်းဖို့ကို သူ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးဘူး။ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းကို သူ ချစ်ပါတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်ထောင်သက်တမ်းကြောင့် ရမ္မက်တွေက မိသားစု သံယောဇဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဆိုရင်တောင်မှ၊ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက သူ့အတွက် စံပြ ဇနီးသည် ဆိုတာ ငြင်းမရတဲ့ အမှန်တရားပါပဲ။</p> <p>​ရုပ်ရည်ပိုင်းဆိုင်ရာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တခြား ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး ဖက်စပ်ပါပဲ။ ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် သူက ယွမ်ချိုင်ကျိန်းကို အထက်တန်းစား အိမ်ထောင်ရေးအဖြစ် ရခဲ့တာပါ။ အခု သူ့မိသားစုဘဝက ပျော်ရွှင်သာယာနေပြီ။ အတိတ်က ညစ်ပတ်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်ဖော်ထုတ်လိုက်ရင် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားမှာကို သူ ကြောက်တယ်။</p> <p>​မိန်းမဖြစ်သူနဲ့ ရန်ဖြစ်တိုင်း ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ရက်စက်တဲ့ စကားတချို့ ပြောတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း သူ့ကို ကွာရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ ဇစ်မြစ်ကိုသာ သူ သိသွားရင်တော့ တစ်မျိုး ဖြစ်သွားမှာပေါ့။</p> <p>​စောစောက ယွမ်ချိုင်ကျိန်းကို ထွက်သွားခိုင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်ခုက မိန်းမဖြစ်သူနဲ့ မရီးဖြစ်သူ ကြားက ပဋိပက္ခကို ပိုကြီးသွားစေချင်လို့ပါ။ လူနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မတွေ့ကြရင်၊ လျှို့ဝှက်ချက်က ထာဝရ ဖုံးကွယ်သွားနိုင်တယ်လေ。</p> <p>​အချိန်အတန်ကြာရင် သူ့မရီး ပြန်သွားမှာပါ၊ ပြီးတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယုအတွက်လည်း သူ စီစဉ်ပေးမှာပါ။ အဲဒီအခါကျရင် သူ့ဘဝက ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားနိုင်ပါပြီ။</p> <p>​ဒီကာလအတွင်းမှာ ဆစ်ဝေမင်း ဘာမှ မပြောပေမယ့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရမ်း ပင်ပန်းနေခဲ့တယ်။</p> <p>​စီးပွားရေးလောကမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့တော့ ဆစ်ဝေမင်းက တော်တော်လေး ပါးနပ်နေပါပြီ။ ထုန်ယောင်က လင်းဖန်ရင်းကို သူ့ဆီ လာပို့လိုက်ကတည်းက ဆစ်ချန်နဲ့ ထုန်ယောင်တို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ ခန့်မှန်းမိပါတယ်။ တကယ်လည်း သူ အပြစ်တင်ခံရဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ဆစ်ဝေမင်းက တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်ပါဘူး။ သူ အဲဒီတုန်းက လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေအတွက် တတ်နိုင်သမျှ ပေးဆပ်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက နေရခက်တဲ့ အမူအရာနဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။ "ဝေမင်း... နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ငါက နင့်ကို ငါ့ညီလေး တစ်ယောက်လိုပဲ သတ်မှတ်ထားတာပါ။ စောစောက ငါ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက စိတ်ပျက်လို့ ပြောထွက်သွားတာပါ၊ တကယ် ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ နင် အထင်လွဲသွားအောင် ငါ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>​သူက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်တယ်။ "ငါ့ကလေးတွေလည်း ကြီးကုန်ပြီ၊ ငါလည်း အသက်ကြီးနေပြီ။ ငါ့မှာ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး၊ နင်လည်း အများကြီး မတွေးပါနဲ့။ နင်နဲ့ ချိုင်ကျိန်းတို့ အဆင်ပြေနေသရွေ့ ငါ ကျေနပ်ပါတယ်"</p> <p>​အဲဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ ဆစ်ဝေမင်းက သူ လင်းဖန်ရင်းကို အထင်လွဲသွားပြီလို့ ခံစားရပြီး အမြန် တောင်းပန်လိုက်တယ်။ "မရီး... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အများကြီး တွေးလိုက်မိတယ်။ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့နော်"</p> <p>​အမှန်တိုင်း ပြောရရင် သူ့အိမ်မှာ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ အတွင်းခံကို တွေ့လိုက်ရတုန်းက ဆစ်ဝေမင်း နည်းနည်း စိုးရိမ်သွားခဲ့တယ်။ လင်းဖန်ရင်းက သူ့အပေါ် တခြား ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေမလားလို့ သူ ကြောက်ခဲ့တာ။ အခု လင်းဖန်ရင်းက အတိတ်ကို မေ့သွားပြီဆိုတာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း အတည်ပြုပေးလိုက်တော့မှပဲ သူ သက်ပြင်းချနိုင်သွားတော့တယ်။</p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့မိန်းမနဲ့ မရီးကြားမှာ ပဋိပက္ခဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာများ မှားသွားသလားလို့ သူ တွေးမိတယ်။</p> <p>​"စိတ်မပူပါနဲ့။ နင် အမြန်သွားပြီး ချိုင်ကျိန်းကို သွားချော့လိုက်ပါ" လင်းဖန်ရင်းက ဘာမှ မဖြစ်သလိုမျိုး ပြောလိုက်ပေမယ့်၊ ရင်ထဲမှာတော့ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလို ခံစားနေရတယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p>အပိုင်း ( ၃၁၇ ) ပြီးဆုံး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save