Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၁၈ )</h2> <h2 style="text-align: center;">သံသယ</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆစ်ဝေမင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။ "သူ့ဘာသာ ဆင်ခြင်ပါစေတော့၊ သူ့ကို လိမ်ပြောခဲ့တာ ငါ့အမှား ဆိုပေမယ့် သူက မရီးအပေါ် ရိုင်းစိုင်းတာကိုတော့ ငါ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ဘူး။ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး မရီးနဲ့ ရှောင်ဟွေးတို့ လုံလောက်အောင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရပြီးပြီ၊ မရီးတို့ကို အနိုင်ကျင့်ခံရတာကို ငါ ထိုင်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး"</p> <p>​"ဒီလို မပြောပါနဲ့။ ချိုင်ကျိန်းက ငါ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ အနိုင်မကျင့်ခဲ့ပါဘူး၊ ငါ့လုပ်ရပ်ကသာ အရှက်ရစရာ ဖြစ်သွားတာပါ" လင်းဖန်ရင်းက မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ဝန်ခံတယ်။ "တကယ်တော့ ငါ တမင်သက်သက် လုပ်တာ မဟုတ်ရပါဘူး။ အဲဒီအတွင်းခံက သန့်ပါတယ်။ ငါ လဲဝတ်မလို့ လုပ်ရင်းနဲ့ ခေါင်းအုံးအောက် ထည့်ထားမိပြီး မေ့သွားတာ၊ အခုတော့ နေရခက်စရာကြီး ဖြစ်သွားပြီ။ ချိုင်ကျိန်းက မြို့ကြီးသူ အစစ်ဆိုတော့ သန့်ရှင်းရေးကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်မှာ သေချာတယ်၊ သူ သည်းမခံနိုင်တာက ပုံမှန်ပါပဲ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်လေလေ၊ ဆစ်ဝေမင်းက ယွမ်ချိုင်ကျိန်းကို ပြဿနာသေးသေးလေးကို အကြီးကြီးချဲ့နေတယ်လို့ ထင်လေလေပဲ။ အတွင်းခံ ပြဿနာက သေးငယ်ပေမယ့်၊ သူ့မရီးကို အထင်သေးတာက ပိုကြီးမားတဲ့ ပြဿနာလို့ သူ မြင်နေတယ်။</p> <p>​သူက လင်းဖန်ရင်းကို နှစ်သိမ့်လိုက်တယ်။ "မရီး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ မရီး အမှား မဟုတ်ပါဘူး၊ ချိုင်ကျိန်းက အရမ်း ဂျီးများနေတာပါ။ ကျွန်တော် ပုံမှန်ဆို အတွင်းခံတွေကို ဖြစ်သလို ပစ်ထားတတ်တာပဲ၊ သူ ဒေါသမထွက်ပါဘူး။ သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်ပါ၊ မရီး စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။ သူ့ဘာသာ ခဏလောက် ဆင်ခြင်ပါစေတော့၊ ကျွန်တော် နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် ဟိုတယ်မှာ သွားနေလိုက်မယ်၊ သူ ဆင်ခြင်လို့ ပြီးသွားမှပဲ အိမ်ပြန်တော့မယ်"</p> <p>​"ဒီမှာ နင် နေစရာ နေရာရှိသားပဲ၊ ဘာလို့ ဟိုတယ်အတွက် ပိုက်ဆံ အကုန်ခံမှာလဲ" လင်းဖန်ရင်းက စိုးရိမ်တကြီး ဝင်ပြောတယ်။ "ရှောင်ဟွေး ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျထားတာ ရက်ပိုင်းလေးပဲ ရှိသေးတယ်၊ သူတို့နှစ်ယောက်က မနေ့က... နင် ဒီမှာ ရှိနေတာ ကောင်းပါတယ်။ ရှောင်ဟွေးကို ငါနဲ့ အိပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ နင်က ဆောင်ယုနဲ့ အတူအိပ်လေ။ မဟုတ်ရင် ရှောင်ဟွေး နောင်ကျမှ ရောဂါကျန်ခဲ့ရင် နောင်တရဖို့ နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်"</p> <p>​ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောပေမယ့် ဆစ်ဝေမင်းက လင်းဖန်ရင်းရဲ့ အတွေးတွေကို နားလည်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာ မှုန်ကုပ်သွားပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တယ်။ "ဒါဆိုလည်း ကျွန်တော် ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေလိုက်မယ်"</p> <p>​သူလည်း ငယ်ရွယ်ဖူးတာပဲလေ။ ဆောင်ယုက ခွန်အားတွေ အပြည့်နဲ့ သွေးပူနေမယ့် အရွယ်ဆိုတာ သူ သိတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က ငယ်လည်းငယ်၊ ဘာမှလည်း နားမလည်ကြဘူး။ တစ်ခုခု ရောဂါကျန်ခဲ့ရင် နောင်တရဖို့ နောက်ကျသွားမှာပေါ့။</p> <p>​သူ့မိန်းမ အတွက်ကတော့၊ တကယ်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဆင်ခြင်သင့်တယ်။ သာမန် အတွင်းခံ တစ်ထည် ကိစ္စလေးနဲ့ မရီးကို အနိုင်ကျင့်တာက၊ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ တောသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ သိသိသာသာကို အထင်သေးနေတာ ရှင်းနေတာပဲ။</p> <p>​ဒီအချိန်မှာတော့၊ သူများခေါင်းအုံးအောက်မှာ အတွင်းခံကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ထားခဲ့တာက ဘယ်လောက် ရွံစရာကောင်းလဲ ဆိုတာကို ဆစ်ဝေမင်း လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကတော့ သူနဲ့ လင်းဖန်ရင်းကြားမှာ သမီးတစ်ယောက်တောင် ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ လူနှစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ရွံရှာနိုင်မှာလဲ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း အတွက်ကတော့ မတူဘူးလေ။</p> <p>​သူ့အတွက်ကတော့ ခေါင်းအုံးအောက်က အတွင်းခံဆိုတာ ထမင်းစားနေတုန်း ကိုယ့်ပန်းကန်ထဲ အညစ်အကြေး ဝင်သွားတာနဲ့ တူတူပဲ။ တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းလွန်းတယ်။</p> <p>​ယောကျ်ားဖြစ်သူနဲ့ ရန်ဖြစ်ထားတော့ သူ အိမ်ကို တစ်ယောက်တည်း မပြန်ချင်ဘူး။ အဲဒီတော့မှပဲ အိမ်ထောင်ကျပြီးကတည်းက ယောကျ်ားနဲ့ ကလေးအတွက်ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့လို့ သူ့မှာ သူငယ်ချင်း မရှိဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူ့ခံစားချက်တွေကို ရင်ဖွင့်စရာ လူတောင် မရှိတော့ဘူး ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ဒေါသတကြီး ထွက်လာရင်း နောက်ဆုံးတော့ ထုန်ယောင်ရဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ရောက်သွားတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင် စာရင်းတွက်နေတုန်း မျက်လုံးတွေ နီရဲနေတဲ့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲ ဝင်လာတယ်။ ဘာဖြစ်လာလဲ ဆိုတာကို ထုန်ယောင် ခန့်မှန်းမိပြီး ယွမ်ချိုင်ကျိန်းကို သစ်သီးလက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် ဆိုင်ထဲမှာ ထိုင်ရင်း သူတို့ စကားစပြောကြတယ်။</p> <p>​"ယောင်ယောင်... နင့်ဦးလေးက ငါ့ကို ထွက်သွားလို့ ပြောလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ရှောင်ဟွေး ရောက်လာကတည်းက သူ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ၊ ငါ သူ့ကိုတောင် မသိတော့သလို ခံစားရတယ်။ အခု ငါ အရမ်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေပြီး ဒီအိမ်ထောင်ကို စွန့်ပစ်လိုက်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်နေပြီ"</p> <p>​သူ စိတ်လွတ်သွားပြီး အော်ဟစ်ခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်ကို ပြန်တွေးမိတော့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ခေါင်းကိုက်သွားတယ်။ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေနေခဲ့တာကို၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုတွေ ဖြစ်ကုန်ရတာလဲ။</p> <p>​ထုန်ယောင် အမြင်မှာတော့ ဆစ်ဝေမင်း ပြောင်းလဲသွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ဦးလေးလေးရဲ့ အကျင့်ဆိုးတွေ ပေါ်ထွက်လာတာ သက်သက်ပဲ။ ကိုယ့်မရီးကိုတောင် အခွင့်အရေး ယူရဲတဲ့ လူတစ်ယောက်က၊ ဘယ်လိုလုပ် မွန်မြတ်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာနဲ့ ခိုင်မာတဲ့ တရားမျှတမှု စိတ်ဓာတ် ရှိနိုင်မှာလဲ။</p> <p>​သူတို့က အရမ်းကြီး မဆိုးရွားဘူး ဆိုရင်တောင်မှ၊ သေချာပေါက် လူကောင်းတွေတော့ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ဆစ်ချန်က သူ့ဦးလေးကို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မုန်းနေတာ မှ မဟုတ်တာ။</p> <p>​ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်၊ ထုန်ယောင်ရဲ့ မြေခွေးမလေးလို မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားပြီး သူက ပြောလိုက်တယ်။ "အန်တီလေး... အန်တီ စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေရင် တခြား ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နဲ့။ သားဖြစ်သူကို သေချာ ဂရုစိုက်ဖို့နဲ့ ကိုယ်တိုင် ပျော်ရွှင်ဖို့ကိုပဲ ဦးစားပေးလိုက်။ လမ်းလျှောက်ထွက်တာ၊ လက်ဖက်ရည်သောက်တာ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားပြောတာလောက်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ထား။ သူတို့ဘာသာ ပြဿနာရှာချင် ရှာပါစေတော့။ ရှောင်ဟွေးရဲ့ အကျင့်စရိုက်သာ မပြောင်းလဲဘူး ဆိုရင် သူ အကြာကြီး သည်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ လင်းဖန်ရင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတာက၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး သူ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရလို့ပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအပြစ်ရှိစိတ်က ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမှာလဲ။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးက နယ်စည်းတွေကို ဆက်ကျော်လွန်နေသရွေ့ တစ်နေ့ကျရင် ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းလည်း ကုန်ဆုံးသွားမှာပဲ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း အတွက်ကတော့ ပိုတောင် ရှင်းသေးတယ်။ အခု ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ စီးပွားရေးက အောင်မြင်နေပြီဆိုတော့၊ သူနဲ့ လင်းဖန်ရင်း ကြားက ကွာဟချက်က သိသာထင်ရှားနေပြီ။ သူတို့ရဲ့ အတိတ်က ဖောက်ပြန်ခဲ့မှုတွေကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြောလို့ မရဘူးဆိုတဲ့ အချက်နဲ့ ပေါင်းလိုက်တော့၊ လင်းဖန်ရင်းက စိတ်မလျှော့သေးဘူး ဆိုရင်တောင်မှ၊ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းသာ ဘာမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလိုက်ရင် ဆစ်ဝေမင်းက လင်းဖန်ရင်းကို သူ့အနားမှာ ဆက်ကပ်ခွင့် ပေးထားမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​အဆုံးကျတော့ ဆစ်ဝေမင်းက သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုစိုက်တာပဲလေ။</p> <p>​"ပြောရတာတော့ လွယ်တာပေါ့၊ သဘောတရားကို နားလည်ပေမယ့်၊ ဒီအကြောင်း တွေးမိတိုင်း ငါ အသက်ရှူပ်ကြပ်လာသလို ခံစားရတယ်။ ဘာတွေများ ဖြစ်နေတာလဲ" ထုန်ယောင်ကို အပြင်လူ တစ်ယောက်လို သဘောမထားတော့ဘဲ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောချလိုက်တယ်။ "ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ယောင်ယောင်၊ ငါ့မရီးက အသက်လည်း ပိုကြီး၊ ရုပ်ရင့်တဲ့သူ တစ်ယောက်သာ မဟုတ်ခဲ့ရင်၊ ငါ အများကြီး တွေးမိနေလောက်ပြီ"</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ စိတ်က ရှုပ်ထွေးနေလို့ အများကြီး တွေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မိန်းမတစ်ယောက် အနေနဲ့၊ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ အပြုအမူတွေက ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲတွေထဲက ဇာတ်ဆောင်တွေလို အရမ်းကို ပရိယာယ်များလွန်းတယ်လို့ သူ အမြဲ ထင်ခဲ့မိတာ။</p> <p>​ယောက္ခမ တစ်ယောက်က သားဖြစ်သူကို ရန်တိုက်ပေးချင်လို့ သုံးတဲ့ နည်းဗျူဟာတွေနဲ့ ပိုတူနေတယ်။ အချုပ်ပြောရရင် ဒါက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင်က စိတ်ထဲကနေ ပြန်ငြင်းလိုက်တယ်။ အခု ယောက္ခမက အသက်ကြီးပုံ ပေါက်နေပေမယ့်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုတုန်းကတော့ သူက ရွာမှာ အလှဆုံး မိန်းမတွေထဲက တစ်ယောက်လေ။ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းသာ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ ငယ်ငယ်က ဓာတ်ပုံတွေကို မြင်ဖူးခဲ့ရင် ဒီလို ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ယောက္ခမနဲ့ အန်တီလေး ကြားမှာ ညပ်နေတော့ ထုန်ယောင်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘဲ "အန်တီလေး... အန်တီ့ခံစားချက်တွေကို ကျွန်မ နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ကျွန်မသာ အန်တီ့နေရာမှာ ဆိုရင် အဲဒီအတွင်းခံကို အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်မိမှာပဲ။ အခု ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသေးရင်လည်း အသာလေး လွှတ်ထားလိုက်ပါဦး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နေမကောင်းဖြစ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​တစ်ခါ လုပ်ဖူးသွားပြီ ဆိုမှတော့၊ ကိစ္စတွေကို ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရနိုင်တော့ဘူး။ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ဒေါသထွက်ရမယ့် နေ့တွေ အများကြီး လာဦးမှာပဲ။ ထုန်ယောင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုက်ရိုက်ကြီး ပြောပြလို့ မရတဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိနေတယ်လေ၊ အဲဒါတွေကို ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေတွေ့ရှိမှ ရမယ်။</p> <p>​ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် တစ်ခါတလေ သူ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းကို တကယ် သနားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထုန်ယောင်ကတော့ ဒီဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အရာတွေကို ဖွင့်ချပစ်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး။</p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လင်းဖန်ရင်း လုပ်ခဲ့တာတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ကိုယ်ကျင့်တရား ကင်းမဲ့နေပါစေ၊ သူက ယောက္ခမ ဖြစ်နေတုန်းပဲလေ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ပြဿနာတွေ ကြီးလာတာနဲ့အမျှ လင်းဖန်ရင်းက ပွက်လောရိုက်အောင် လုပ်တော့မှာ၊ အဲဒီအခါ အထိနာဆုံး ဖြစ်ရမှာက သူနဲ့ ဆစ်ချန်တို့ပဲ။</p> <p>​လူဆိုတာ မွေးရာပါ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တတ်ကြတာပဲ၊ ထုန်ယောင်လည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>​တခြားလူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သူက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မိသားစုလေးကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်တာပဲလေ။</p> <p>​ထုန်ယောင် အခက်တွေ့နေတယ် ဆိုတာကို ယွမ်ချိုင်ကျိန်း နားလည်ပါတယ်။ ထုန်ယောင်က သူ့ဘက်ကနေ ကာကွယ်ပြောဆိုပေးဖို့ သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေမယ့်၊ ထုန်ယောင်က လင်းဖန်ရင်း ဘက်လည်း မပါဘူးဆိုတော့ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နောက်ထပ် သံသယတစ်ခုကို ပေါ်ပေါက်လာစေတယ်။</p> <p>​စောစောက သူ့ယောကျ်ားနဲ့ မရီးတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေး အကြောင်းကို ပြောတုန်းက ထုန်ယောင်က ရှင်းလည်း မရှင်းပြသလို၊ အံ့သြတဲ့ပုံလည်း မပြခဲ့ဘူး။ ဒီလို သတင်းမျိုးကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာ ဒါက သာမန်လူ တစ်ယောက်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​သူ့ယောကျ်ားနဲ့ မရီးကများ...</p> <p>​မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူ့ယောကျ်ားက အဲဒီလောက် အောက်တန်းကျတဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် သူ့မရီးက အသက်လည်း ကြီးနေပြီ၊ သူ့အန်တီနဲ့တောင် တူနေတာကို။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက သူ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ကို ပြန်ပယ်ဖျက်လိုက်ပေမယ့် သူ့ရင်ထဲမှာတော့ ဆူးတစ်ချောင်း စိုက်ဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဒေါသထွက်နေချိန်မှာ ဒီလိုကိစ္စတွေကို ပြောတာက ကိစ္စမရှိပေမယ့်၊ တကယ်လို့ သူက ထုန်ယောင်ကို အတည်ပေါက်ကြီး သွားမေးလိုက်ရင်၊ ထုန်ယောင် ဒေါသထွက်သွားလောက်တယ်...</p> <p>​</p> <p> </p> <p>အပိုင်း ( ၃၁၈ ) ပြီးဆုံး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save