Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၂၀ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ဥမဥတဲ့ ကြက်မ</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက အလျှော့မပေးချင်ဘူး။ အခု ဦးလေးလေးရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေပြီဆိုတော့ သူက ထုန်ယောင်ကို နည်းနည်းလေးတောင် မကြောက်တော့ဘူး။ "ကျွန်မက ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ ပြဿနာရှာနေတာလို့ မရီးက ဆိုလိုချင်တာလား။ တို့အမေက လီစီးတီးကနေ အဝေးကြီး လာရတာကို မရီးက သွားတောင် မကြည့်ဘူးလေ။ အခု သမီးတို့က လာတွေ့ရသေးတယ်၊ အပြင်မှာလည်း အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့ရတယ်။ ဒါက ချွေးမတစ်ယောက် နေသင့်တဲ့ ပုံစံလား"</p> <p>​ထုန်ယောင်က အစကတော့ လင်းဖန်ရင်းကို ထမင်းစားပြီးပြီလားလို့ မေးမလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ခနဲ့တဲ့တဲ့ လေသံနဲ့ ပြန်ပက်လိုက်တယ်။ "နင်က ချွေးမဝတ္တရား ကျေပွန်ဖို့ အဲဒီလောက်တောင် ကျွမ်းကျင်နေရင်၊ နင့်ယောက္ခမကို အိမ်ခေါ်သွားပြီး ဘုရင်မတစ်ပါးလို ဘာလို့ မထားလိုက်တာလဲ"</p> <p>​"နင်..."</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေး စကားမဆက်နိုင်တော့ဘဲ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတွေ နီရဲသွားတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က သူနဲ့ ဆောင်ယု ခိုးပြေးလာတာကို သိသိကြီးနဲ့ တမင်သက်သက် ဒီလိုစကားတွေ ပြောလိုက်တာ။ ဒါက သူ့ကို မလေးမစားလုပ်ပြီး အနာပေါ် ဆားလာပက်နေတာ ရှင်းနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက နစ်နာသလို ခံစားရပြီး နီရဲလာကာ လင်းဖန်ရင်းကို ထုန်ယောင်ရှေ့ ဆွဲခေါ်လာတယ်။ "အမေ... အမေက ဒီတိုင်း ရပ်ကြည့်ပြီး သမီးကို အနိုင်ကျင့်ခံနေမှာလား"</p> <p>​သမီးနဲ့ ချွေးမကြားက ရန်ပွဲကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေတဲ့ လင်းဖန်ရင်းက၊ သမီးဖြစ်သူက သူ့ကိုပါ ဆွဲသွင်းလိုက်တော့ လန့်သွားတယ်။ သူက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး တော်ကြပါတော့။ အားလုံးက မိသားစုတွေချည်းပဲကို။ မနက်စောစောစီးစီး ဒီလို ရန်ဖြစ်နေကြတာကို အပြင်လူတွေ မြင်သွားရင် ရှက်စရာကြီး"</p> <p>​ထုန်ယောင်က အဓိပ္ပာယ်ပါပါနဲ့ နှုတ်ခမ်းတွန့်ကာ ပြုံးလိုက်တယ်။ "တို့တွေမှာ အရှက်ကွဲစရာတွေ လိုနေသေးလို့လား"</p> <p>​ယောက္ခမကြီးနဲ့ ဦးလေးလေးတို့ ကြားမှာလည်း ပြဿနာတွေ ရှိခဲ့သလို၊ အခုလည်း ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယုတို့ ပြဿနာ ရှိနေတာပဲလေ။ သူ ရွာမှာ မနေပေမယ့် သူတို့ မိသားစုက သူများတွေရဲ့ လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်နေတာ ကြာပြီဆိုတာကို သူ သိတယ်။</p> <p>​ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ခဲ့ပြီးမှ အလှောင်ခံရမှာကို ကြောက်နေတယ် ဆိုတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားတဲ့ မိုက်မဲမှု သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ လင်းဖန်ရင်းက ထုန်ယောင်ရဲ့ စကားတွေထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေ ပါနေတယ်လို့ ခံစားရပြီး အပြစ်ရှိသလို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကတော့ ထုန်ယောင်က သူ့ကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောတယ်လို့ ထင်သွားတယ်။ သူက ပေါက်ကွဲတော့မယ့် မီးပုံးပျံလို ပူထူလာတယ်။ "ထုန်ယောင်... နင်ပြောတဲ့ စကားက ဘာသဘောလဲ။ ငါက အရှက်မရှိဘူး၊ ဆောင်ယုနဲ့ ခိုးပြေးလို့ အရှက်ကွဲရတယ်လို့ ဆိုလိုချင်တာလား"</p> <p>​ထုန်ယောင် ပြန်မဖြေရသေးခင်မှာပဲ သူက ဒေါသတကြီး ဆက်ပြောတယ်။ "ငါ ဆောင်ယုနဲ့ ခိုးပြေးတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။ ငါ့အမေနဲ့ ငါ့အစ်ကိုတောင် ဘာမှမပြောတာ၊ နင်က ဝင်ဝေဖန်ရအောင် ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ ငါ အရှက်ကွဲတာ နင့်ကို ထိခိုက်သွားလို့လား။ နင့်ကိုယ်နင် ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ"</p> <p>​ဆောင်ယုက ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို အမြန်ဆွဲထားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "ရှောင်ဟွေး... ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ အခုချက်ချင်း မရီးကို တောင်းပန်လိုက်"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေး ထုန်ယောင်နဲ့ ရန်ဖြစ်မှာကို သူ တကယ် ကြောက်နေတာ။ သူ့ဦးလေးက သူတို့အပေါ် ကောင်းပေမယ့် သူ့ကိုယ်ပိုင် မိသားစုနဲ့ သူလေ။ ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ ထုန်ယောင်တို့ ဆက်ဆံရေး ပျက်စီးသွားရင်၊ သူတို့ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်ပြီး ကြည့်ရှုပေးနိုင်မှာလဲ။</p> <p>​သူ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးက သူ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး ဆွေမျိုးတွေလေ။ သူတို့ကိုပါ စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်လိုက်ရင်၊ ကိုယ့်ဘက်က အသာစီးရနေတဲ့ ဖဲချပ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။</p> <p>​သူတို့ လက်ထပ်တဲ့အခါ အစ်ကိုဖြစ်သူက သဘောကျပြီး တင်တောင်းငွေ ပိုများများ ပေးလာနိုင်တာကိုတောင် မပြောနဲ့ဦး။ အခုကတည်းက ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရင် သူတို့ ဘာမှရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းကလည်း သူတို့ကို ငြိမ်အောင် ကြိုးစားတယ်။ "ဟုတ်တယ် ရှောင်ဟွေး... နင့်မရီးကို အမြန် တောင်းပန်လိုက်"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ထုန်ယောင်အား တောင်းပန်ဖို့ ပြောနေပေမယ့်၊ သူ့သဘောထားက ပေါ့ပေါ့ဆဆနဲ့ အလိုလိုက်ထားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပါနေတယ်။ သူက ဒီအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ထုန်ယောင်ကို ပညာပေးချင်နေတာ ရှင်းနေတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က အရူးမှ မဟုတ်တာ၊ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ သဘောထားကို အထင်းသား မြင်နေရတယ်။ သူက ဒေါသမထွက်ဘဲ ရယ်ပဲ ရယ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"နင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါက ကြက်သွန်မြိတ်လည်း မဟုတ်၊ ကြက်သွန်ဖြူလည်း မဟုတ်တော့၊ ငါ့ဆိုင်ထဲကနေ ထွက်သွားရင် မကောင်းဘူးလား။ ငါ့ရဲ့ ဒီဆိုင်သေးသေးလေးထဲမှာ နင့်လို ဘုရားဆင်းတုတော် အကြီးကြီးကို မဆန့်လို့ပါ"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဝါဂွမ်းကို လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ထုန်ယောင်က ဂရုမစိုက်တဲ့အပြင် သူ့ကို ထွက်သွားဖို့တောင် ပြောနေတာကို မြင်တော့ သူ ပိုပြီး ဒေါသထွက်သွားတယ်။ ဆောင်ယုကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ထုန်ယောင်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ငါ့ကို နှင်ထုတ်ဖို့ နင့်မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ။ ဒါ ငါ့အစ်ကိုရဲ့ နေရာလည်း ဟုတ်တယ်။ သူ့ညီမအနေနဲ့ ငါ ဒီမှာ နေခွင့် အပြည့်အဝ ရှိတယ်။ နင့်ကိုယ်နင် ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ"</p> <p>​အခု သူ့ဦးလေးလေးက သူ့ကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားပြီး ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ကူညီပေးနေပြီဆိုတော့ သူ ထုန်ယောင်ကို အားကိုးစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒါ့အပြင် သူ့အစ်ကိုကြီးလည်း ဒီမှာ မရှိဘူးဆိုတော့ သူက ခွန်အားတွေ ရနေပြီး ဘာကိုမှ မကြောက်တော့ဘူး။</p> <p>​သူလည်း အရူးမှ မဟုတ်တာ။ သူ့အမေက သူ့ကို အကျယ်ကြီး အော်မဆူဘူးဆိုတာ သူ့ကို ထောက်ခံနေတယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲလေ။ ဒီလိုသာဆိုရင် ဘာကြောက်စရာ ရှိတော့မှာလဲ။</p> <p>​ထုန်ယောင်က အရည်အချင်းရှိတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။</p> <p>​မိန်းမတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူလည်း စားဝတ်နေရေးအတွက် ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို မှီခိုနေရတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​ဒါ့အပြင် ထုန်ယောင်နဲ့ သူ့အစ်ကို လက်ထပ်ထားတာ အချိန်အကြာကြီး ရှိနေပြီကို သူတို့မှာ ကလေးမရှိသေးဘူး။ သူက ကလေးတောင် မရနိုင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ့အစ်ကိုက သူ့ကို မကွာရှင်းသေးတာပဲ ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်။ သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်သူလို့များ ထင်နေတာလဲ။</p> <p>​ဒါကို တွေးမိတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ထုန်ယောင်ရဲ့ ဗိုက်ကို အထင်သေးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး ဗြုန်းခနဲ ပြောလိုက်တယ်။ "နင်တို့ လက်ထပ်ထားတာ တစ်နှစ်ကျော်နေပြီကို နင့်ဗိုက်ထဲမှာ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိသေးဘူး။ နင်နဲ့ ဥမဥတဲ့ ကြက်မနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ။ ငါ့အစ်ကိုက နင့်အဖေ မျက်နှာကို မထောက်ရင်၊ နင့်ကို စွန့်ပစ်ထားတာ ကြာလှပြီ။ ငါ့အစ်ကိုနဲ့ တွဲချင်တဲ့ မိန်းမတွေ အများကြီးပဲ။ နင်က မရှိမဖြစ်လည်း မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>​"ဖြန်း..."</p> <p>​ကျယ်လောင်တဲ့ ပါးရိုက်သံကြီးက ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို နှုတ်ဆိတ်သွားစေတယ်။ သူက မယုံနိုင်စွာနဲ့ သူ့မျက်နှာကို အုပ်ထားပြီး အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ သတိမဝင်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​ဆောင်ယုနဲ့ လင်းဖန်ရင်းတို့လည်း ထုန်ယောင်ရဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြတယ်။ သူ တကယ်ကြီး လူကို ရိုက်လိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့တာကြောင့်၊ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကြက်သေသေသွားကြတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က သူ့လက်ကို ခါလိုက်ပြီး ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို အေးစက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်တယ်။ "အာချန် ဘာတွေးလဲဆိုတာက ငါတို့ လင်မယား နှစ်ယောက်ကြားက ကိစ္စပဲ၊ နင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ကလေးယူတဲ့ ကိစ္စမှာလည်း နင်နဲ့ လုံးဝကို မဆိုင်ဘူး။ နောက်တစ်ခါ ငါ့ရှေ့မှာ အလကား စကားတွေ လျှောက်ပြောနေတာ ထပ်ကြားရရင်၊ ပါးရိုက်တာလောက်နဲ့ ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​အဲဒီမှာ ရှိနေတဲ့ သုံးယောက်လုံး ထုန်ယောင်ရဲ့ ဒေါသကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးကြတာပဲ။ အသက်ငယ်သေးတယ် ဆိုပေမယ့် ထုန်ယောင်က ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပြီမို့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ရက်စက်မှုတစ်ခု ရှိနေတတ်တယ်။ အဲဒါက အေးစက်နေတဲ့ ဓားတစ်လက်လိုပဲ နှလုံးသားထဲကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး လူတွေကို အရိုးထဲထိ စိမ့်တက်သွားအောင် ကြောက်ရွံ့သွားစေတယ်။</p> <p>​ကြောက်လန့်သွားတဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားပြီး အငေါက်ခံလိုက်ရလို့ ငြိမ်ကျသွားတယ်။ သူ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရတယ် ဆိုတာကို သတိဝင်လာတော့မှပဲ လင်းဖန်ရင်းကို ဆွဲလှည့်ပြီး အဆက်မပြတ် ငိုယိုတော့တယ်။</p> <p>​"အမေ... သူ သမီးကို ရိုက်တယ်! အမေတောင် သမီးကို မရိုက်ရက်တာ၊ သူက ဘယ်လိုလုပ် ရိုက်ရက်တာလဲ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပါးရိုက်ခံရလို့ နီရဲနေတဲ့ သမီးဖြစ်သူရဲ့ ပါးပြင်ကို ကြည့်ကာ သူ့မျက်နှာထားလည်း တင်းမာသွားတယ်။ ထုန်ယောင်က သူ့ရှေ့မှာတင် ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ပါးရိုက်လိုက်တာက သူ့ကို ယောက္ခမ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက မွေးရာပါ ပျော့ညံ့သူဖြစ်ပြီး ထုန်ယောင်ကို တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်ရဲဘူး။ အထူးသဖြင့် စောစောက ထုန်ယောင်ရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံကို မြင်ပြီးနောက်မှာပေါ့။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ယောက္ခမ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ချွေးမရှေ့မှာ အရမ်းကြီး ပျော့ညံ့နေတဲ့ပုံ မပြနိုင်ဘူးလေ။ ခဏနေတော့ လင်းဖန်ရင်းက မျက်နှာထား တင်းတင်းနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ယောင်ယောင်... ရှောင်ဟွေး ပါးစပ်သရမ်းလို့ ပါးရိုက်ခံရတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ သူ့ကို ဆုံးမဖို့က တခြားသူရဲ့ အလုပ် မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​ထုန်ယောင်က လင်းဖန်ရင်းကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့တဲ့ အကြည့်နဲ့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။ "သူ ကျွန်မကို စော်ကားနေတုန်းက အမေသာ သူ့ကို ဆုံးမခဲ့ရင်၊ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ အကဲခတ်နေတဲ့ အကြည့်ကို ခံစားရတော့ လင်းဖန်ရင်း စိုးရိမ်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ပြန်ပြောဖို့ ဉာဏ်လည်း မမီသလို အကြောင်းပြချက်လည်း သူ့မှာ မရှိဘူး။</p> <p>​သူ့အမေရဲ့ သတ္တိကြောင်တဲ့ အပြုအမူကို စိတ်ပျက်သွားတဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဆောင်ယုဘက် လှည့်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်တယ်။ "နင်က မျက်ကန်းလား။ ငါ ပါးရိုက်ခံရတာကို နင် မမြင်ဘူးလား"</p> <p>​အမှန်တိုင်း ပြောရရင် လီစီးတီးမှာတုန်းကတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဆောင်ယုမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ် ရှိတယ်လို့ အမြဲ ထင်ခဲ့လို့ သူ့ကို အမြဲ အလိုလိုက်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျိုတိုကို ရောက်လာကတည်းက မြို့ကြီးရဲ့ စည်ကားတိုးတက်မှုတွေနဲ့ သူ့အပေါ် ဦးလေးလေးရဲ့ ကြင်နာမှုတွေကို မြင်ပြီးနောက်မှာတော့၊ တောကြက်မလေးကနေ ဖီးနစ်ငှက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားပြီလို့ သူ ခံစားလာရတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူက ဆောင်ယုကို အထင်သေးလာတယ်။</p> <p>​သူ့ရဲ့ အထက်စီးကျချင်တဲ့ စိတ်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတာနဲ့အမျှ ဆောင်ယုအပေါ် ထားတဲ့ သူ့သဘောထားကလည်း စတင် ပြောင်းလဲလာတယ်။ အခု ဆောင်ယုက သူ့ဘက်ကနေ မရပ်တည်ပေးတာကို မြင်တော့ ထုန်ယောင်ဆီက ပါးရိုက်ခံရတာထက် ပိုပြီးတော့တောင် သူ ဒေါသထွက်သွားတယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p>အပိုင်း ( ၃၂၀ ) ပြီးဆုံး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save