Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၄၀၁)</h2> <h2 style="text-align:center">အဆင့်မရှိတဲ့ သိုင်းသမား သက်သက်ပဲလား</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​သူသည် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​မျက်ခုံးတစ်ဆက်တည်းရှိပြီး ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော ထိုလူမိုက်သည် အမျိုးသမီး၏ အင်္ကျီရင်ဘတ်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ အတွင်းခံအင်္ကျီပါးလေး ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>​လျိုယွီသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်ထဲရှိ အမဲလိုက်ခွ ကို မြှောက်၍ ချောမောသော လူငယ်ထံသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ကိုယ်တွင်းမှ သွေးချီ  များ တက်ကြွလာပြီး ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် အဆင့်အတန်းမီသော သိုင်းပညာရှင်  တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>​ထိုချောမောသော လူငယ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ထက်မြက်သောဓားမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာပင် လျိုယွီ၏ လည်ပင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရက်စက်ပြီး လျင်မြန်လှသည်</p> <p>​လျိုယွီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ်သာ တိမ်းစောင်းလိုက်ပြီး လေးလံလှသော အမဲလိုက်ခွကို အရှိန်မသတ်ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ မိမိရော ရန်သူပါ သေကြေပျက်စီးမည့်  ရက်စက်လှသော တိုက်ခိုက်နည်းမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ချောမောသော လူငယ်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဓားကို ပြန်ရုပ်ကာ အမဲလိုက်ခွကို အသည်းအသန် ကာကွယ်လိုက်ရသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခြေထောက်က မြွေဟောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝှေ့ယမ်းကန်ထုတ်လိုက်ရာ</p> <p>လျိုယွီ၏ လည်ပင်းကို တည့်တည့်မှန်သွားသဖြင့် ဗုန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ လျိုယွီတစ်ကိုယ်လုံး ယိုင်နဲ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း သူသည် ဗိုက်ဆာနေသော ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆက်လက် တိုးဝင်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူငယ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လက်တစ်ဖက်က လက်သည်းဖြင့် လူငယ်၏ ရင်ဘတ်ကို ကုပ်ကပ်ရန် ကြိုးစားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်က လူငယ်၏ ဓားကိုင်ထားသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p>​နှစ်ဦးသား၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှရာ ခဏချင်းမှာပင် လျိုယွီက ဖမ်းဆုပ်ချုပ်နှောင်နည်း ဖြင့် ထိုချောမောသော လူငယ်ကို ချုပ်ကိုင်ထားလိုက်နိုင်သည်။</p> <p>​ထိုစဉ် နောက်ဘက်မှ လေတိုးသံ ပြင်းပြင်းနှင့်အတူ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် သန်မာလှသော လူမိုက်ကြီးက လေးလံလှသော ပုဆိန်ဓား ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p>လျိုယွီမှာ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် ဓားချက်နှစ်ချက်ကို အတင်းအဓမ္မ ကြံ့ကြံ့ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖတ် ဖတ်</p> <p> </p> <p>​အခန်းအတွင်း၌ ဓားချက်များ အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်သွားသည့် ဗုံသံကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဒဏ်ရာမှာ အလွန်မနက်လှချေ၊ ထိုလျိုယွီမှာ ခန္ဓာကိုယ်မာကျောစေသော ပြင်ပကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံထားကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘယ်သူမှ မလှုပ်နဲ့ ထပ်လှုပ်ရင် သူ့ကို ငါ သတ်ပစ်မယ် "</p> <p> </p> <p>​လျိုယွီက ချောမောသော လူငယ်၏ လည်ပင်းကို အသေအလဲ ညှစ်ထားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>လူမိုက်ကြီးများမှာ ချက်ချင်းပင် လက်တုံ့ရပ်သွားကြသည်။</p> <p>​ချောမောသော လူငယ်က အေးစက်စွာ ပြုံး၍ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "စီနီယာအစ်ကို... ခင်ဗျား တကယ်တော်တာပဲ၊ ကျုပ်ကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တာ အမှန်ပဲ "</p> <p> </p> <p>​"စကားမများနဲ့ လူကို အခုချက်ချင်းလွှတ် "</p> <p> </p> <p>လျိုယွီက အသံမာမာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျုပ်ရဲ့ အမွေးအမျှင်လေး တစ်မျှင်လောက်ပဲ ထိခိုက်ကြည့်လိုက်ပါလား၊ ဒီလင်းမိန်းကလေးလည်း လုံးဝ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုလဲ... စမ်းကြည့်ချင်လား "</p> <p> </p> <p> ချောမောသော လူငယ်က လေသံအေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လျိုယွီက လက်ကို ပိုမိုအားထည့်လိုက်ရာ လူငယ်၏ မျက်နှာမှာ ဝက်သတ်ခံရတော့မည့်အတိုင်း နီရဲတက်လာသည်</p> <p> </p> <p>"မင်း စမ်းကြည့်လို့ရတယ် "</p> <p> </p> <p>​ထိုအခါ လူမိုက်တစ်ဦးက ဓားသွားကို အနည်းငယ် ဖိချလိုက်ရာ အမျိုးသမီး၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် သွေးစလေးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အလွန်ပင် စူးရှလှသည်။</p> <p>ထိုလူများမှာ မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ လူသတ်ရဲသော လူမိုက်များ ဖြစ်ကြပြီး သာမန် လမ်းဘေးလူလေလူလွင့်များ မဟုတ်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>စိတ်နှလုံး အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။</p> <p>​နောက်ဆုံးတွင်တော့</p> <p>လျိုယွီ၏ လက်မှာ အနည်းငယ် လျော့ရဲသွားရသည်။ သူက သူ့ဇနီးကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် စိတ်ပူပန်နေရသည်</p> <p> </p> <p>"တော်လိုက်တော့ "</p> <p> </p> <p>​ချောမောသော လူငယ်က မချောင်းဆိုးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ္တဇဆန်သော အပြုံးများ ပေါ်လာသည်</p> <p> </p> <p> "စီနီယာအစ်ကို... ဒီလို အနှောင့်အယှက်မျိုး ရှိနေရင် ခင်ဗျား ဘာကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>​လျိုယွီမှာ လက်ရှိတွင် အကျပ်ရိုက်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဇနီးသည်၏ အသက်ကိုသာ စိုးရိမ်မိသည်</p> <p> </p> <p> "စွေ့လျန်... ငါတို့ တစ်ဂိုဏ်းတည်းသားချင်းမို့လို့ ငါ ပစ္စည်းကို မင်းကို ပေးမယ်၊ ငါတို့လင်မယားကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးလို့ ရမလား "</p> <p> </p> <p>​"အဲဒီပစ္စည်းက ကတော် လိုချင်နေတာပဲ၊ ကျုပ်ကလည်း ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခပေးချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ ပစ္စည်းကိုသာ ထုတ်ပေးလိုက်၊ ခင်ဗျားတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရှိနေစေရမယ်လို့ ကျုပ် အာမခံတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟု ချောမောသော လူငယ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လင်းအိမ်တော်  ၏ အစောင့်များ ဖြစ်ကြပြီး အထူးဖိတ်ကြားထားသော သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လျိုယွီမှာ သူတို့ထဲတွင် အတော်ဆုံး ဖြစ်သည်၊ မဟုတ်လျှင် လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ထိုနေရာအထိ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>​စွေ့လျန်က စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ လျိုယွီက ပစ္စည်းကို ပေးပြီးသည်နှင့် သူ့ကို သတ်ပစ်မည်။</p> <p> </p> <p>လင်းအိမ်တော်မှ သမီးလေးမှာမူ သူ့အမြင်တွင် ရုပ်ရည်က သာမန်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် လက်အောက်ငယ်သားများကို ပေး၍ ကစားခိုင်းလိုက်မည်ဟု တွေးထားသည်။</p> <p> </p> <p>​လျိုယွီသည် စွေ့လျန်ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆုပ်ထားရင်း တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်သွားစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ရင်ဘတ်ထဲမှ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ပက်</p> <p>သွေးတစ်လုတ် ထွေးထုတ်လိုက်ရပြီး တည်ကြည်လှသော သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ခစ်... ခစ်... ခစ်... နင်တို့လို အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေက ဒီလူနှစ်ယောက်ကို နှိမ်နင်းဖို့ ဒီလောက်တောင် အချိန်ဖြုန်းနေရတယ်လား "</p> <p> </p> <p>​ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရင်ထိုး များ ဆင်မြန်းထားပြီး အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး တဖြည်းဖြည်း ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှသော ရယ်သံမှာ အမျိုးသားတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ ပူလောင်လှသော ဆန္ဒများကို နှိုးဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​သို့သော်လည်း လျိုယွီ၏ နားထဲတွင်မူ ထိုအသံမှာ နှလုံးသားကို စစ်ဗုံတီးလိုက်သကဲ့သို့ ဒုတ်... ဒုတ်... မြည်ဟည်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီး၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ သူ၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ နင်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​နားထဲမှ အသံများ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာပြီး</p> <p> </p> <p>နှလုံးသားမှာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပေါက်ကွဲသွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​"လျိုအစ်ကို "</p> <p> </p> <p>ဒုက္ခရောက်နေသော လင်းမိသားစုမှ သမီးလေးမှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျလာပြီး အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းလို ကောင်မလေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နားမလည်ရတာလဲ၊ မင်းအဖေရဲ့ ပစ္စည်းကို ခိုးပြေးရဲတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဟု ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။</p> <p>​အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလေးပြုကြပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်ကာ</p> <p> </p> <p>"လင်းကတော်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p> </p> <p> ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသူမှာ လင်းသခင်ကြီး အသစ်စက်စက် ယူထားသော မယားငယ် ဟုန်လင် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"သူ့ကို လွှတ်လိုက်စမ်း၊  မိစ္ဆာမ "</p> <p> </p> <p>လင်းသခင်မလေးက အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤအမျိုးသမီး လင်းအိမ်တော်သို့ ရောက်လာကတည်းက ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များ တသီတတန်းကြီး ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏ ဒုတိယမိခင်နှင့် တတိယမိခင်တို့မှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခုနစ်နှစ်အရွယ် မောင်လေးမှာလည်း ပန်းခြံထဲတွင် အကြောင်းမဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ပြင် အိမ်တော်အတွင်းရှိ ကြက်များမှာလည်း မကြာခဏ ပျောက်ဆုံးနေတတ်သည်။</p> <p>ညကင်းစောင့်နှစ်ဦးမှာလည်း အသက်စွမ်းအား များ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အိမ်တော်ထဲ၌ သေဆုံးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်နှင်ထုတ်ရန် ပင့်ဖိတ်ခဲ့သော ခုန်းကျူဆရာတော် မှာလည်း နောက်တစ်နေ့တွင် မိမိအခန်းထဲ၌ ကြိုးဆွဲချ သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​သူမ၏ ဖခင်ရင်းဖြစ်သူ လင်းသခင်ကြီးမှာလည်း စရိုက်များ လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်နေ့ကုန် ဤဟုန်လင်ဆိုသော အမျိုးသမီးနှင့်သာ အခန်းထဲ၌ ပျော်ပါးနေကာ နောက်ဆုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရိုးပေါ် အရေတင်ဖြစ်၍ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါတွေအားလုံးဟာ ဒီအမျိုးသမီးကြောင့်ပဲ</p> <p>​ဟုန်လင်က ခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး အရိုးမရှိသကဲ့သို့ နူးညံ့လှသော လက်ကလေးဖြင့် လျိုယွီ၏ မျက်နှာကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ကာ လေသံညှင်းညှင်းလေးဖြင့်</p> <p> </p> <p> "တကယ်ကို သွေးချီတက်ကြွတဲ့ ယောက်ျားကောင်းလေးပဲ၊ အစ်မကတော့ သိပ်ကို သဘောကျတာပဲကွယ်"</p> <p>ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လျိုယွီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အသိစိတ်ကင်းမဲ့သွားပြီး လူတစ်ယောက်လုံး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>မျက်ဝန်းထဲတွင် အရူးအမူးဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​လင်းသမီးလေးမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးသွားသော်လည်း ထိုလူမိုက်ကြီး၏ ဖမ်းဆုပ်ထားမှုကြောင့် လုံးဝ မလှုပ်သာချေ။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ် အခြေအနေမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>လျိုယွီသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ မြှောင်ဓား ကို ထုတ်ယူ၍ ဟုန်လင်၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>အလွန်ပင် ရက်စက်လှသော တိုက်ခိုက်မှုပင်</p> <p>​ဟုန်လင်က အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာထက်တွင် အံ့သြသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း</p> <p>​လျိုယွီမှာ သူမ၏ ပေါ့ပါးလှသော လက်ဝါးချက်တစ်ချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင်မူ ငွေအပ် အချို့ စိုက်ဝင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p>အသိစိတ် ပြန်လည်ရှိနေစေရန် သူကိုယ်တိုင် ထိုးစိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မိစ္ဆာမ"</p> <p>လျိုယွီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့လူပဲ၊ အစ်မကတော့ ပိုပိုပြီး သဘောကျလာပြီကွယ်"</p> <p> </p> <p>ဟု ဟုန်လင်က ညှို့ဓာတ်ပြင်းစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက... အဆင့်မရှိတဲ့ သိုင်းသမား သက်သက်က အစ်မရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ "</p> <p> </p> <p>​ကြောက်ရွံ့မှု၊ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှု၊ အင်အားမဲ့မှု</p> <p> </p> <p>လောကီသိုင်းသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ဘာမှ မတတ်နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>​ကျွီ</p> <p>​အခန်းတံခါးမှာ အသာအယာ ပွင့်သွားသည်။</p> <p>​အားလုံးက မအောင့်နိုင်ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး တံခါးကိုတွန်း၍ ဝင်လာသည်။</p> <p>သူ၏ ဘေးတွင်တော့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် လှပသော လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေး တစ်ကောင် ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်ပင် တောက်ပလှပြီး မျက်နှာမှာလည်း ထင်ရှားပြတ်သားကာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါ သူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>​"ဘာလဲ... သိုင်းသမားတွေကို အထင်သေးနေတာလား "</p> <p> </p> <p>​ဟုန်လင်သည် ပထမဦးစွာ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသော်လည်း နောက်တွင်တော့ မသိမသာ သတိထားလိုက်မိသည်။</p> <p>ဤချောမောသော တာအိုဆရာ၏ အရှိန်အဝါကို သူမ ဘာဖြစ်လို့ အာရုံမခံမိရတာလဲ</p> <p> </p> <p>​"ဒီတာအိုဆရာလေးက တကယ့်ကို ချောတာပဲ၊ ဘယ်ကနေ လာတာလဲမသိဘူး "</p> <p> </p> <p>ဟုန်လင်က ခစ်ခစ်ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ မင်းကို မေးနေတာ... ခုနက မင်း သိုင်းသမားတွေကို အထင်သေးလိုက်တာလား "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဟုန်လင်က အပြုံးမပျက်ဘဲ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်  ဒီတာအိုဆရာက ရုပ်တော့ချောပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီမေးခွန်းကိုပဲ စွဲလမ်းနေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>​"တာအိုဆရာလေး..."</p> <p> </p> <p>​သူမ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် သူမတစ်ကိုယ်လုံး အလွန်ပင် ထူထပ်လှသော သွေးချီ များကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးချီများမှာ မီးခိုးတိုင်ကြီး ကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုအလား ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှသော လျှပ်စီးများကဲ့သို့ စူးရှသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ထိုပြင်းထန်လှသော သွေးချီများကြောင့် အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားပြီး လူတိုင်းကို နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဟုန်လင်၏ လည်ပင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူမကို အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် မြှောက်မလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save