Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၀၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမိန့်ပေးတံဆိပ် ၊ ထိပ်တိုက်တွေ့လာသော ကောင်းကင်အရှိန်အဝါ ၊ ဖုန်းရွှေဆရာနှင့် နွမ်းဖတ်ဖတ် တာအိုအိုကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ပူပြင်းလောင်မြိုက်လှသော သွေးချီများသည် ဟုန်လင်၏ ကိုယ်တွင်းရှိ စီးဆင်းမှုလမ်းကြောင်း နှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရာ ခြောက်ကပ်နေသော သစ်ကိုင်းခြောက်များကို ချိုးဖဲ့ဖျက်ဆီးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>​ဒုတိယအဆင့်ရှိသော မြေခွေးမိစ္ဆာတစ်ကောင်မှာ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ရုန်းကန်ရန်ပင် အခွင့်အရေးမရရှိချေ။</p> <p> </p> <p>​"ညှို့ဓာတ်ပြင်းတဲ့ မြေခွေးမ... တောင်ပေါ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံမနေဘဲ လူ့လောကထဲကို ထွက်လာပြီး ဆူပူအောင် လုပ်နေတယ်ပေါ့၊ ဒါဟာ မင်းကိုယ်မင်း သေတွင်းတူးတာပဲ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဘေးနားရှိ လူများမှာ ခေါင်းထဲတွင် မူးနောက်သွားပြီး အသည်းခိုင်ရုံမျှသာ ကျန်တော့သည်။</p> <p>​ဟုန်လင်မှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းခြင်း ခံရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>​"တာအိုဆရာလေး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊       ကျမ က လျောင်တုန်းက နာမည်ကြီး နတ်မိသားစုငါးစု ထဲက ဟူ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ပါ၊ ဆရာလေးအနေနဲ့ လက်ညှာတာပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်"</p> <p> </p> <p>​"ဆူညံလိုက်တာ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ လေသံမှာ အေးစက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သွေးချီများကို တက်ကြွစေကာ ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီး၏ ခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက်တည်း ထိုးချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း</p> <p>သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဟုန်လင်၏ အသက်စွမ်းအားများ ပြတ်တောက်သွားပြီး မူလပုံစံဖြစ်သော အနီရောင်အမွှေးရှိသည့် မြေခွေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​စွေ့လျန်နှင့် ကျန်ရှိနေသောသူများမှာမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်ကုန်ကြသည်။</p> <p>​သူတို့အမြင်တွင် ထိုလင်းကတော်ကြီးမှာ အစွမ်းထက်လှသော လောကီပြင်ပပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရရုံတင်မက အနီရောင်မြေခွေးတစ်ကောင်အဖြစ်ပါ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>​"တာအိုဆရာလေး... ဆရာလေး အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျနော် တို့က သူတစ်ပါးရဲ့ ဖြားယောင်းသွေးဆောင်မှုကို ခံလိုက်ရတာပါ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက သူသည် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဤခြံဝင်းအတွင်း၌ မိစ္ဆာငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p>ထို့ပြင်  ဤလူများမှာလည်း ကျိန်စာသင့်ဝိညာဉ်များ ဝန်းရံနေပြီး လူသတ်ငွေ့များ စိမ့်ထွက်နေသဖြင့် မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ လူသတ်ရဲသော လူမိုက်များဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုကဲ့သို့သောသူများကို ချန်ထား၍ မဖြစ်ချေ။</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်ချက်ချင်းစီတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော အင်အားများ ပါဝင်နေသဖြင့် သူတို့သုံးဦးမှာ အရိုးအဆစ်များ ကြေမွကာ အသက်ပျောက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"တာအိုဆရာလေးကို ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ် "</p> <p> </p> <p> လျိုယွီသည် အသည်းအသန် ကြိုးစား၍ ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ယနေ့ဖြစ်ရပ်မှာ သေခြင်းတရားထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း တစ်ခါမျှသာ ဆုံဖူးခဲ့သော ထိုလူငယ်တာအိုဆရာက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ထို့ပြင် မှန်းဆ၍မရနိုင်သော ပြင်းထန်လှသော ခွန်အားများဖြင့် မိစ္ဆာမကို သတ်ဖြတ်ပြီး သူတို့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"လျိုအစ်ကို... ငါ ဒီနားက ဖြတ်လာရင်း မင်းအိမ်မှာ မိစ္ဆာငွေ့တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတာကို မြင်လို့ ဝင်လာခဲ့တာပါ၊ ဒါဟာ ငါတို့ကြားက ရေစက်တစ်ခုလို့ပဲ ဆိုရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဟု လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လျိုယွီသည် ထပ်မံ၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> လီယန်ချူ၏ နတ်ဘုရားဆန်လှသော စွမ်းဆောင်ရည်များကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် လင်းအိမ်တော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အခြေအနေအားလုံးကို အစအဆုံး ပြောပြလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့ပြင် လင်းအိမ်တော်မှ ယူဆောင်လာခဲ့သော ပစ္စည်းကိုလည်း လီယန်ချူအား ပေးအပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လက်ထဲရှိ အမိန့်ပေးတံဆိပ် ကို ကြည့်ရင်း လီယန်ချူသည် အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤတံဆိပ်မှာ ရွှေလည်းမဟုတ်၊ ကျောက်စိမ်းလည်း မဟုတ်သော အထူးပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ထိလိုက်လျှင် အလွန်အေးစက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>အရှေ့ဘက်တွင် ထျန်းဝေ  ဟု ရှေးဟောင်းစာလုံးဖြင့် ရေးထွင်းထားသည်။</p> <p> </p> <p>အနောက်ဘက်တွင်မူ တောင်စဉ်တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများပုံကို ထွင်းထုထားပြီး အရှေ့ဘက်မှ ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်များ တက်လာသည့် ပုံစံမျိုး ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ရှေးဆန်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါဟာ လင်းမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်အလိုက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ ရတနာပါ၊ ဘိုးဘေးစင်ပေါ်မှာ ပူဇော်ထားတာဖြစ်ပြီး အဲဒီမိန်းမက ဒီတံဆိပ်ကို လုယူဖို့ လင်းအိမ်တော်ထဲကို နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ ဝင်ရောက်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သခင်မလေးက ယူဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးလာနိုင်ခဲ့လို့ သူမလက်ထဲ မရောက်ခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p> ဟု လျိုယွီက ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် စပ်စုချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုမြေခွေးမိစ္ဆာမှာ ညှို့ဓာတ်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်ကြောင်း သိသာလှသည်၊ လင်းသခင်ကြီးမှာ ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ပါဘဲနှင့် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခုခံနိုင်ခဲ့ရသနည်း</p> <p>ထိုတံဆိပ်ရှိရာကို အစောကြီးကတည်းက စုံစမ်းသိရှိထားပြီး ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​သူက လျိုယွီအား ဤမေးခွန်းကို မေးမြန်းသည့်အခါ လင်းသခင်မလေးကပင် ဝင်၍ ရှင်းပြသည်</p> <p> </p> <p>"ကျမ အဖေရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ တာအိုဂိုဏ်းက ပညာရှင်တစ်ဦး လက်ဆောင်ပေးထားတဲ့ ဘိုးဘေးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အဆောင်တစ်ခု ရှိနေလို့ပါ၊ အဲဒီအဆောင်ကြောင့်ပဲ ဒီမြေခွေးမိစ္ဆာက အခုထိ အောင်မြင်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p>ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာတို့တွင် ဝပ်နေသောကျား   ပုန်းနေသောနဂါး ပညာရှင်များစွာ ရှိကြသည်၊ သာမန်လောကထဲတွင်လည်း ထူးခြားသော လူစွမ်းကောင်းများ ရှိတတ်ကြစမြဲပင်။</p> <p> </p> <p>လင်းမိသားစုကို အဆောင်တစ်ခု ပေးထားခြင်းမှာ ထူးဆန်းသော ကိစ္စမဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ထိုကိစ္စမှာ ဤမျှနှင့် မရိုးရှင်းနိုင်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ဤမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ စိမ့်ဝင်ပုံစံမှာ ပိုင်ကျဲမိစ္ဆာနိုင်ငံ  ၏ နည်းလမ်းများနှင့် အနည်းငယ် တူညီနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့တွေးမိသည့်အခါ သူ အနည်းငယ် နောင်တရသွားသည်၊ စောစောက သူမကို ကောင်းကောင်း စစ်မေးထားသင့်သည်ဟု တွေးမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"လျိုအစ်ကို... ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့အတူ အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ပေးမယ်၊ ဒီကိစ္စကို လုံးဝ အပြတ်ရှင်းပေးဖို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ဟု လီယန်ချူက အသံလေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးက လီယန်ချူကို မအောင့်နိုင်ဘဲ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီတာအိုဆရာလေးက... တော်တော် အလုပ်ရှုပ်တာပဲ</p> <p>​ငါးရက်ကြာပြီးနောက်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် နောက်ဆုံးတွင် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးကို ခေါ်ဆောင်၍ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ခရီးပန်းလာသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ ပို၍ပင် တောက်ပနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လင်းအိမ်တော်ကိစ္စမှာ လီယန်ချူအတွက် အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။</p> <p>အစအဆုံးတွင် ဟုန်လင်ဆိုသော မိစ္ဆာမ တစ်ကောင်တည်းသာ ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသောသူများမှာ သူမ စုဆောင်းထားသော စိတ်ဓာတ်မကောင်းသည့် လူမိုက်များနှင့် လမ်းဘေးလူလေလူလွင့်များသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သူက သံလက်ဝါး အနိုင်မရ ဟု နာမည်ကြီးသော ဝမ်တာယုံကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ထိုလူသတ်သမားတစ်သိုက်မှာ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မဟရဲတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​လောကကြီးတွင် လက်သီးပိုပြင်းသောသူကသာ အသံကျယ်ကျယ် ပြောနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား</p> <p>​လင်းအိမ်တော်ရှိ မိစ္ဆာငွေ့များကိုလည်း လီယန်ချူက အတတ်ပညာဖြင့် ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။</p> <p> လူများစွာ အသတ်ခံခဲ့ရသဖြင့် လင်းအိမ်တော်၏ ဖုန်းရွှေမှာလည်း ပျက်စီးနေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုပြဿနာများကိုလည်း ဖြေရှင်းပေးရန် လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူကဲ့သို့သော တာအိုဆရာအတွက်မူ ဤအလုပ်မှာ အံကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် တိမ်စီးအတတ်ကို အသုံးပြု၍ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးကို ဆွဲကာ ဝေမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မြေဂရန်  တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ရွှီကျိုးစီရင်စုအတွင်းရှိ လက်ဖက်တောင်တစ်ခု၏ မြေဂရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>နှစ်စဉ် ဝင်ငွေမှာ ငွေပြား ငါးသောင်း၊ ခြောက်သောင်းခန့် ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ လင်းအိမ်တော်၏ အာဏာကို ပြန်လည်ရရှိသွားသော လင်းသခင်မလေးက လီယန်ချူအား အတင်းအဓမ္မ လက်ခံခိုင်းခဲ့သော လက်ဆောင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​မူလက သူမသည် ဒုက္ခရောက်နေသော သခင်မလေးတစ်ဦးအဖြစ် သူမချစ်သော အစောင့်နှင့်အတူ ထွက်ပြေးနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အရာအားလုံးမှာ အိမ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>​လင်းသခင်မလေးမှာ အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်လှသဖြင့် ထိုလက်ဖက်တောင် ဂရန်ကို လီယန်ချူအား ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီမသာ... ရှင် ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့ "</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ရှင်မ သည် ခါးကိုထောက်လျက် စားသောက်ဆိုင်  တံခါးဝတွင် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်မအား နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခန့်ညားသော မျက်နှာပေါက်နှင့် ထိုအပြုံးပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ အပျိုလေးများနှင့် ဇနီးသည်လေးများမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာနီမြန်းသွားကြသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော မျက်နှာမျိုးမှာ တစ်ခါတရံတွင် ဓားလှံများထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​ဆိုင်ရှင်မ၏ ဒေါသများမှာလည်း အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။</p> <p>သူမသည် ရုပ်ကို ကြည့်တတ်သူ  မဟုတ်သော်လည်း</p> <p>မိမိယောက်ျားက ခန့်ညားနေသည့်အခါ ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းသဖြင့် ခွင့်လွှတ်ပေးရန် လွယ်ကူလှသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဆိုင်ရှင်မအား ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက မင်းအတွက် ငါ အထူးယူလာပေးတာ"</p> <p> </p> <p>​ဆိုင်ရှင်မသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို လှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> ထိုကျောက်စိမ်းမှာ နွေးထွေးပြီး ခန့်ညားလှကာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသော သမိုင်းကြောင်းများ ရှိနေသကဲ့သို့ ရှေးဆန်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။</p> <p> </p> <p>​"ရှင်ကတော့ လူသားဆန်သေးသားပဲ"</p> <p> </p> <p>​သူမ၏ အကြည့်မှာ လီယန်ချူနောက်ရှိ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"လှလိုက်တဲ့ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်လေး၊ ဒါလည်း ရှင် ယူလာတာလား "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးကမူ ဆိုင်ရှင်မကဲ့သို့ လှပလွန်းသော အမျိုးသမီးကိုပင် အဖက်လုပ်၍ စကားမပြောချေ။</p> <p> </p> <p>တိုက်ရိုက်ပင် လှည့်ထွက်၍ တာအိုကျောင်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ပိုင်ရှင်မ - "..."</p> <p> </p> <p>​လှပသော သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အန္တရာယ်ရှိသော ပုံစံဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ထိုထောင်လွှားလှသော လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကို အကဲခတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မာနကတော့ တော်တော် ရှိသားပဲ "</p> <p> </p> <p>ဟု ပိုင်ရှင်မက အသာအယာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ရယ်ရုံသာ ရယ်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ချေ။</p> <p>သူသည် ဆိုင်ရှင်မကို တစ်ဖက်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး ရွှီကျိုးရှိ လက်ဖက်တောင် ဂရန်ကို သူမအား ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟင် "</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို အပေးအကမ်း ရက်ရောတာပဲ "</p> <p> </p> <p>​ဆိုင်ရှင်မ၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့သြဝမ်းသာသော အပြုံးများ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> ဒါဟာ လက်ဖက်တောင် တစ်ခုလုံးလေ၊ နှစ်စဉ် အနည်းဆုံး ငွေပြား သောင်းချီ ဝင်ငွေရှိတာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မိမိ၏ တည်းခိုခန်းလေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုဆိုင်ကို ပိတ်လိုက်ရမလား၊ အိမ်မှာပဲ နေ့တိုင်း ပိုက်ဆံထိုင်ရေနေရမလားဟု စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ ဦးထုပ်ဆောင်းထားပြီး ခါးတွင် ဓားချိတ်ထားသော သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် ဆိုင်ရှင်မအား မသိမသာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>​သူ လိုချင်တပ်မက်နေသည်မှာ ထိုလက်ဖက်တောင် ဂရန်မဟုတ်ဘဲ ပိုင်ရှင်မ၏ လက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းပြား ဖြစ်သည်။</p> <p>သိုင်းသမားသည် သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"နွေးထွေးတဲ့ ယန်ကျောက်စိမ်းရတနာ ... ဝေမြို့လို နေရာသေးသေးလေးမှာ ဒီလို ဒဏ္ဍာရီလာ ရတနာမျိုးကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ မသိမသာ မြန်ဆန်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​တုန်... တုန်... တုန်...</p> <p> </p> <p>​လည်ပင်းတွင် ကြေးခေါင်းလောင်းလေးများ ချိတ်ဆွဲထားသော အလတ်တန်းစား ဖုန်းရွှေဆရာ တစ်ဦးသည် ထိုက်ဖင်စားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခါးတွင်လည်း တောင်စဉ်တောင်တန်းများနှင့် ငှက်ပုံများ ထွင်းထုထားသော ကြေးခေါင်းလောင်း နှစ်လုံး ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူနှင့် ဆိုင်ရှင်မတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင်</p> <p>နောက်ထပ် နွမ်းဖတ်ဖတ် တာအိုအိုကြီး တစ်ဦး စားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်လာသည်။</p> <p> သူ၏ နောက်ကျောတွင် မက်မွန်သားဓား တစ်လက် ပါလာပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုက်ဖင်စားသောက်ဆိုင်သည် နေ့စဉ် ဧည့်သည်ပေါင်းစုံကို ကြိုဆိုနေရသည် ဖြစ်ရာ လမ်းဘေးဈေးသည်များမှအစ၊ သိုင်းသမားများ၊ သူဌေးကြီးများနှင့် ကျောင်းသားများအထိ ရှိတတ်ကြစမြဲပင်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ထိုလူသစ်နှစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းအတွင်းရှိ နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားအရ သူတို့နှစ်ဦးမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save