Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အောက်လမ်းရေစီးကြောင်းနှင့် ထူးဆန်းသောပညာရှင်များ၊  လုံကျူ၊ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ ရှုပ်ထွေးလှသော နောက်ခံသမိုင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ လူများမှာ အဝင်အထွက် အမြဲမပြတ် ရှိနေသည်။</p> <p> လီယန်ချူသည် ထိုလူအချို့ကို သတိမထားမိဘဲ    စုရွှန်းချင်းကို သတ်ပြီးနောက် ရရှိခဲ့သည့် ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းပြားကို ဆိုင်ရှင်မအား ပေးအပ်ပြီးနောက် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် သူ၏နောက်တွင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ကြီးမားထွားကျိုင်းလှသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်၍ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုလူငယ်မှာ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး အထက်တန်းစား မိသားစုကြီးတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာသူကဲ့သို့ အမူအရာတိုင်းတွင် မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏နောက်မှ လူသန်ကြီးမှာမူ အရပ်ကိုးပေခန့် မြင့်ပြီး ခြေလက်များမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှကာ မျက်ဝန်းများမှာလည်း ကြေးခေါင်းလောင်းများကဲ့သို့ပင်။</p> <p> ထိုလူသန်ကြီး ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ လူအများအပြား၏ ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဆိုင်ရှင်မသည် ဆောင်းဦးရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော သူမ၏မျက်ဝန်းများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဒီနေ့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းတဲ့သူတွေ များနေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>​ဝေမြို့သည်  နတ်ဘုရားနယ်မြေ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပေါ်ထွက်ခဲ့ပြီးကတည်းက ကျင့်ကြံသူများ စုဝေးရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝပ်နေသောကျား ပုန်းနေသောနဂါး ပညာရှင်များစွာ ရှိနေသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း</p> <p>ထိုကျင့်ကြံမှု နယ်မြေများ၏ လွှမ်းမိုးမှုမှာ ဝေမြို့တစ်ခုတည်းတင် မကဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြို့နယ်အတော်များများအထိ ပျံ့နှံ့နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ထူးခြားသော လူစွမ်းကောင်းများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာခြင်းမှာ အတော်လေးကို သိသာထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုလူများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သိကြပုံမရချေ။</p> <p>သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံမိသည့်အခါတိုင်း လေထုထဲတွင် မသိမသာသော စွမ်းအားလှိုင်းများ  စီးဆင်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​နန်းတွင်းဝတ်စုံ ဆင်မြန်းထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်လာသည့်အခါတွင်မူ အခြေအနေများမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော သိုင်းသမား၊ ဖုန်းရွှေဆရာ၊ နွမ်းဖတ်ဖတ် တာအိုအိုကြီး၊ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးနှင့် လူသန်ကြီးတို့၏ အကြည့်များမှာ ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ တညီတညွတ်တည်း ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟင် "</p> <p> </p> <p>"ဝေမြို့လို နေရာလေးမှာတောင် ကျင့်ကြံသူတွေ ဒီလောက် အများကြီး စုနေပါလား၊ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>နန်းတွင်းဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီအရူးမက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ "</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိသွားပုံရသော သိုင်းသမားမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ဆဲရေးကာ ငွေပေးချေ၍ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအမျိုးသမီးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချီကဲဘက်ဂိုဏ်း  ၏ ကောင်းကင်ဘုရင် လေးပါးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး</p> <p>အတင့်ရဲဆုံးနှင့် အာဏာအရှိဆုံးဖြစ်သော စူးတု ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​သက်လတ်ပိုင်း ဖုန်းရွှေဆရာမှာလည်း သူမနောက်မှ ကပ်၍ တည်းခိုခန်းအတွင်းမှ ထွက်သွားသည်။</p> <p> ၎င်းနောက်တွင် နွမ်းဖတ်ဖတ် တာအိုအိုကြီး ထွက်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးမှာမူ မည်သို့မျှ မလှုပ်ရှားဘဲ လူသန်ကြီးနှင့်အတူ အေးအေးဆေးဆေး အရက်သောက်နေကာ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>​နန်းတွင်းဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် နူးညံ့လှသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လူငယ်လေး၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘယ်မိသားစုကလဲ၊ မြင်ဖူးသလို မရှိဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>​လူငယ်လေးက ခေါင်းအသာမော့၍ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "မင်း ငါ့ကို မေးနေတာလား "</p> <p> </p> <p>​အမျိုးသမီးက ပြုံးလျက်</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းက နားမကြားလို့လား "</p> <p> </p> <p>​လူငယ်လေးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "ငါ့မျိုးရိုးက လုံ ပဲ"</p> <p> </p> <p>​ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အံ့သြသွားသူမှာ ထိုအမျိုးသမီး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p> "လုံတုံ က မင်းနဲ့ ဘာတော်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>​"ငါ့အစ်မ"</p> <p>လူငယ်လေးက ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>​အမျိုးသမီး၏ အကြည့်များမှာ ရုတ်တရက် စူးရှသွားပြီး လူငယ်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ကာ</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို မင်းက နံပါတ်ရှစ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် နံပါတ်ကိုးလား "</p> <p> </p> <p>​လူငယ်လေးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "ငါက မိသားစုထဲမှာ အငယ်ဆုံးပဲ၊ အဆင့် နံပါတ်ကိုး ပေါ့"</p> <p> </p> <p>​အမျိုးသမီးက ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ မိသားစုက မင်းကို အပြင်ထွက်ခွင့် ပေးလိုက်တယ်ပေါ့... မင်း ရှိနေရင်တောင် ဒီပစ္စည်းကိုတော့ ငါ အပိုင်ယူမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>​လူငယ်လေး၏ အကြည့်များမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"အခု ခေတ်ကာလက ပြောင်းသွားပြီ၊ ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်ထိပ် ကျင့်ကြံသူဆိုတာလည်း သိပ်ပြီး အရာရောက်လှတာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒီပစ္စည်းက ဘယ်သူ့ပိုင်လဲဆိုတာ ပြောဖို့ ခက်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>​အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "ကောင်းပြီလေ၊ မင်းတို့ မိသားစုဝင်တွေကတော့ အရင်အတိုင်း မောက်မာနေတုန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဤသို့ပြောပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ထရပ်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>​သို့သော် သူမ ထွက်ခွာခါနီးတွင် လူသန်ကြီးအား အေးစက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ အပြည့်ပင်</p> <p> </p> <p>​"ဟွန့် "</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါ လူသန်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အောင့်ထားရပုံ ပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဆိုင်ရှင်မသည် ထိုဖြစ်ရပ်အားလုံးကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ဤလူနှစ်စုသာ မဆင်မခြင် တိုက်ခိုက်ကြလျှင် သူမ၏ တန်ဖိုးကြီး လှပသော စားပွဲကုလားထိုင်များ ကြေမွသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကံကောင်းထောက်မစွာပင်</p> <p>ထိုလူငယ်လေးမှာ နောက်ခံအင်အား တောင့်တင်းပုံရသဖြင့် စကားနာထိုးရုံနှင့်တင် ကိစ္စပြတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​အခြားတစ်ဖက်တွင်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ကျောင်းအတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသော အငွေ့အသက်များကြောင့်</p> <p>ချက်ချင်းပင် စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါနဲ့... ငါ မင်းရဲ့ နာမည်ကို အခုထိ မသိသေးဘူးနော်"</p> <p> လီယန်ချူက လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့... ဟေ့..."</p> <p> လို့ပဲ အမြဲ ခေါ်နေလို့ မဖြစ်ဘူး မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​"တောင်နတ်ဘုရား"</p> <p> </p> <p>ဟု ၎င်းက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ဘယ်က တောင်နတ်ဘုရားလဲ၊ မင်းအမေကတောင် မင်းကို အဲဒီရာထူး လက်ဆင့်မကမ်းခဲ့ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>​"ဒါမှမဟုတ် ငါ မင်းကို နာမည်တစ်ခု ပေးရမလား "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူသည် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် မွေးရသည်ကို ဝါသနာမပါသော်လည်း ထိုကြောင်ကလေး၏ လက်သီးချက်များမှာ မြန်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူမကို အနားတွင် ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟွန့်... နင်က ဘာနာမည်များ ပေးနိုင်မှာမို့လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ဟု လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးက အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း ခဏအကြာတွင် လေသံအနည်းငယ် ပျော့သွားသည်</p> <p> </p> <p> "ကဲ... ပေးကြည့်လေ၊ လက်ခံမခံဆိုတာကတော့ ငါ့ စိတ်အခြေအနေပေါ်မှာပဲ မူတည်မယ်"</p> <p> </p> <p>​"သူတို့ ပြောတာကို နားထောင်ရသလောက်တော့ မင်းက ကြောင်မလေးပဲ၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အမွှေးအမျှင် ပုံစံအရ... မင်းကို ပန်းပု လို့ ခေါ်ရင် ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>​"အော့  နင့်မှာ စိတ်ဝေဒနာတစ်ခုခု ရှိနေတာလား၊ နာမည်အသစ် ပြန်ပေးစမ်း "</p> <p> </p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က မြေပြင်ကို ခြေသည်းဖြင့် အပြင်းအထန် ကုတ်ခြစ်ရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> ဤကြောင်၏ စရိုက်မှာ အတော်လေး ဆိုးလှသော်လည်း သူက အရေးမလုပ်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"မင်းက ပန်းပု ဆိုတဲ့ နာမည်က ဂုဏ်သိက္ခာမရှိဘူး ထင်နေတာလား၊ ဒါဆိုရင် ခဏစဉ်းစားဦးမယ်... ကြောင်ကိုး ဒါမှမဟုတ် ကြောင်တောင်မြောက် လို့ ခေါ်ရင်ရော၊ ဒီနာမည်နှစ်ခုလည်း မဆိုးဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>​သူက နာမည်နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြောင်ကိုး ဆိုသည့် နာမည်မှာ တောင်နတ်ဘုရားက ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကျင့်ကြံနေသော သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူ ဖုန်းကျိုး ၏ အမည်ကို အစွဲပြု၍ ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီး</p> <p> </p> <p>"ကြောင်တောင်မြောက်  ဆိုတဲ့ နာမည်က မဆိုးဘူးပဲ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်မလား၊ သာမန်လူတွေက ခွေးတွေကို ခွေးမသား  လို့ ခေါ်ကြတာဆိုတော့၊ မင်းကို ကြောင်တောင်မြောက် လို့ ခေါ်လိုက်ရင် တကယ့်ကို လိုက်ဖက်ညီသွားတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး လီယန်ချူကို ကုတ်ရန် ခုန်တက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း</p> <p>၎င်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသော်လည်း လီယန်ချူမှာ နတ်ဘုရားခြေလှမ်း အတတ်ကို ကျင့်ကြံထားသော ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ကောင်မှာ ခြံဝင်းအတွင်း၌ အရိပ်များ ထင်ကျန်ရစ်သည်အထိ ပြေးလွှားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင်အောင် ကြောင်ကလေးမှာ လီယန်ချူကို မဖမ်းမိချေ။</p> <p> </p> <p>​"ဒီလို စတိုင်မျိုးကို မကြိုက်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဥပမာ  အသီနာ ၊ ဆိုင်ဝင်ကျီ၊    ဝမ်ကျောက်ကျွင်း... ဒီလို နာမည်မျိုးတွေကရော ဘယ်လိုလဲ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အင်း... ဒါမှမဟုတ် မုန့်ချီ လို့ ခေါ်ရင် ပိုကောင်းမလား"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် နာမည်ပေးနေသော်လည်း မာနကြီးသော ကြောင်ကလေးထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရရှိသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ နေရာတွင်ပင် ရပ်နေပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု၊ နောင်တရမှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှု စသည့် ခံစားချက်ပေါင်းစုံကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီလောက်ထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ နာမည်ပေးရုံတင်ပါ၊ မင်းရဲ့ အမူအရာက သိပ်ပြီး လေးလံနေပြီ"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက သူမ၏ ခေါင်းကို အသာပွတ်ပေးရန် ရှေ့သို့ တိုးသွားသော်လည်း သူတို့မှာ ထိုမျှအထိ မရင်းနှီးသေးကြောင်း သတိရသဖြင့်</p> <p> </p> <p>နောက်ပြောင်ရုံသာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ နားရွက်ကလေးများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သတိပြုမိသွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့...ငါ့မှာ နာမည်ရှိပါတယ်၊ ငါ့ရဲ့ နာမည်ရင်းက လီကျွေ့ဟွာ တဲ့"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ မသိမသာ တုန်ခါသွားသည်</p> <p> </p> <p> "လီကျွေ့ဟွာ "</p> <p> </p> <p>​ဒါက လူနာမည် မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>မင်းက ကြောင်တစ်ကောင်လေ။</p> <p> </p> <p>​"နင်က ငါ့ရဲ့ နာမည်ရင်းကို သိခွင့်ရတဲ့ ပထမဆုံးလူပဲ..."</p> <p> </p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်</p> <p> </p> <p>"ဒီနာမည်က ငါ့အမေ ပေးထားတာ၊ နားထောင်လို့ ကောင်းလား "</p> <p> </p> <p>​"ကောင်းတာပေါ့၊ နားထောင်လို့ အရမ်းကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက စိတ်ရင်းမဟုတ်သော်လည်း ခေါင်းကို အတင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးက သူ၏ စိတ်ရင်းကို ဖော်ပြနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြန်သည်</p> <p> </p> <p>"ငါ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တာ... နာမည် မပြောင်းတော့ပါဘူး၊ ဒါဟာ ငါ့အမေ ပေးထားတဲ့ နာမည်ပဲ၊ ဒီအတိုင်းပဲ ခေါ်ပါတော့"</p> <p> </p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ အမူအရာမှာ အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်နေပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက စပ်စုလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘာဖြစ်လို့ မျိုးရိုးအမည် လီ ဖြစ်နေရတာလဲ၊ မင်းအဖေက လူသားလား "</p> <p> </p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"ငါ့အမေက တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး၊ ငါ့အဖေက တန်ခိုးအာဏာ အရမ်းကြီးတယ်၊ အရင်က ကိစ္စကြီးတစ်ခု လုပ်ဖို့ ထွက်သွားတာလို့ပဲ ပြောတယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ကို လာခေါ်ပြီးပြီတဲ့"</p> <p> </p> <p>​ကြောင်တစ်ကောင်မှာတောင် ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးတဲ့ နောက်ခံသမိုင်း ရှိနေပါလား... လီယန်ချူက ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်လိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save