Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၄၀၉)</h2> <h2 style="text-align:center">ဆွဲကြိုးချသရဲ ၊ ကိုယ်တော် ၊ ခြောက်သွေ့အလောင်းနှင့် ရေဓားပြစခန်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​စီစီရီရီ ရှိနေသော အလောင်းများစွာမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ခန့် ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအလောင်းများတွင် အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ ပါဝင်ပြီး၊ ချန်နိုင်ငံသား ဝတ်စုံများသာမက အနောက်ဘက်ဒေသ ဝတ်စုံများနှင့် မြက်ခင်းပြင်ဒေသ ဝတ်စုံများကိုပါ တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝေမြို့အနီးရှိ ထိုရေပြင်ထဲတွင် ဤမျှများပြားလှသော ဆွဲကြိုးချအလောင်းများကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအလောင်းများမှာ ရေထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း သာမန်အလောင်းများကဲ့သို့ ဖောယောင်ပုပ်ပွမနေဘဲ၊ ထူးဆန်းစွာပင် ခြောက်ကပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးနှင့် အဆီအနှစ် များကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ်စုံတစ်ရာက စုပ်ယူသွားသကဲ့သို့၊ ခြောက်သွေ့အလောင်း များအဖြစ် ပြောင်းလဲနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​မည်းနက်ခြောက်ကပ်နေသော ထိုပုံစံများမှာ ကြည့်ရသူကို အလိုလို ကျောချမ်းသွားစေသည်။</p> <p>​ထိုအလောင်းများထဲတွင်မူ အချို့မှာ အခုလေးတင်မှ အသစ်စက်စက် ဆွဲကြိုးချခံထားရသည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ဦး "</p> <p> </p> <p>​ကူးတို့သမား အဘိုးကြီးချန်က အလောင်းတစ်လောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူနှင့် ကျောက်ချန်းတို့ သူညွှန်ပြရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ၊ မျက်နှာများ အနည်းငယ် ပျက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>အကြောင်းမှာ သင်္ကန်းဝတ်ထားသော ရဟန်းတစ်ပါးမှာ ထိုနေရာတွင် ဆွဲကြိုးချ သေဆုံးနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>​ကြည့်ရသည်မှာ သေဆုံးသည်မှာ သိပ်မကြာသေးပုံရပြီး၊ ကိုယ်တွင်းမှ သွေးနှင့် အဆီအနှစ်များ ခန်းခြောက်သွားခြင်း မရှိသေးချေ။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်ကအတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘာလို့ သူဖြစ်နေရတာလဲ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုရဟန်းကို သူ မြင်ဖူးသည်။</p> <p>ရှီးမိသားစုမှ အမျိုးသမီးငယ်  အမှုကို စုံစမ်းစဉ်က ထိုကိုယ်တော်နှင့် ဝါးကောင်မိစ္ဆာ တို့ အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လီယန်ချူကို ပိုင်ကျဲ မိစ္ဆာနိုင်ငံ အကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်မှာလည်း သူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် တရားရုံးတော် မှ အမှုဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ကာ ဝန်ဟွာဘုရားကျောင်း မှ ကိုယ်တော် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မနိမ့်လှသော ရဟန်းတစ်ပါးသည်ပင် ထိုဂူအတွင်း၌ ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>​"တောက်... ဒီနေရာက တကယ့်ကို မိစ္ဆာဆန်လွန်းတယ်၊ ငါတို့ မြန်မြန် ထွက်သွားကြရအောင် "</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးချန်မှာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် နောက်ထပ် အလောင်းတစ်လောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြန်ရာ၊ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်</p> <p> </p> <p>"ဒါက ရှဟို  ကူးတို့သမား မျိုးနွယ်စုကပဲ၊ သူ့ရဲ့ ဝါစဉ်အရဆိုရင် ကျနော့်ထက်တောင် ကြီးသေးတယ်၊ သူတောင် ဒီသရဲနေရာမှာ ဆွဲကြိုးချ အသတ်ခံထားရတာပဲ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုသူမှာလည်း အဘိုးအိုတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> ယခုအခါ ကိုယ်တွင်းမှ အဆီအနှစ်များ ဆုံးရှုံးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်က သန်မာထွားကြိုင်းသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့မှန်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများမှာ သာမန်လူထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမို ကြီးမားထွားကြိုင်းနေသည်။</p> <p>​ခဏတာအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပိုမို ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလာတော့သည်။</p> <p>​ကူးတို့သမားများထဲတွင် ရှဟိုကူးတို့သမားမှာ အစစ်မှန်ဆုံး ဖြစ်ကာ၊ သူတို့၏ အတတ်ပညာမှာ အလွန် လျှို့ဝှက်နက်နဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>လူသေတွေ သက်ရှိတွေထက် ပိုများသည့် ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာရေလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ကျင်လည်ရန်အတွက် သူတို့၌ ထူးခြားသော လက်ဆင့်ကမ်း အတတ်ပညာများ ရှိကြသည်။</p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူအားလုံး သေဆုံးသွားလျှင်ပင် ကူးတို့သမားများမှာ ဘာမျှမဖြစ်ဘဲ ကျန်ရစ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။</p> <p>အကြောင်းမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကပင် ယင်နှင့် ယန် ကြားတွင် ရပ်တည်နေသော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ဤနေရာ၌</p> <p>ရှဟိုမှ ဝါရင့်ကူးတို့သမားကြီး တစ်ဦးသာမက၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ စစ်မှန်သော တပည့်တော်တစ်ဦးပါ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်ဆိုပါက</p> <p>ထိုနေရာတွင် တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>​ကျောက်ချန်းမှာလည်း ထိတ်လန့်နေမိသည်။</p> <p>သွေးသားဆူဖြိုးသော ဤလူငယ်သိုင်းသမားမှာ ဓားချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုလျှင် မကြောက်သော်လည်း</p> <p>ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် မြင်ကွင်းမျိုးကမူ သူ့ကို အလိုလို ကျောချမ်းသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူကမူ ဂူအတွင်း၌ ကန့်လန့်ဖြတ် တည်ရှိနေသော ကြီးမားလှသည့် သစ်သားတုံးကြီး ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ မှောင်မည်းကာ အလင်းရောင် မရှိဘဲ၊ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p>​သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပလာပြီး ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် လူဆွဲကြိုးချ သေဆုံးခဲ့သည့် တန်းလျားများတွင် နာကျည်းချက် များ ကျန်ရစ်တတ်ပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် နာကျည်းဝိညာဉ် များပင် ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသစ်သားတန်းကြီးပေါ်တွင် လူပေါင်းများစွာ ဆွဲကြိုးချ သေဆုံးခဲ့သဖြင့်၊ ယင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော နာကျည်းချက်နှင့် သေခြင်းတရား အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းတို့ သုံးဦး တွန့်ဆုတ်နေစဉ်မှာပင်၊ ထိုဆွဲကြိုးချထားသည့် အလောင်းများအားလုံးမှာ ရုတ်တရက် ၎င်းတို့ရှိရာသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လာကြသည်။</p> <p>လေမတိုက်ဘဲနှင့် လှုပ်ရှားလာကာ</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် ထိုလူသေများအားလုံးမှာ အသက်ဝင်လာကြသကဲ့သို့ပင်</p> <p>​၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် နာကျည်းမုန်းတီးမှုများ အပြည့်ရှိနေပြီး ဘာလို့ ငါတို့လို ဆွဲကြိုးချ မခံရတာလဲ ဟု မေးနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကြိုးကွင်း သုံးကွင်းမှာ ၎င်းတို့ သုံးဦးထံသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​အလွန် မြန်ဆန်လှသည်</p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သစ်သားတန်းကြီးပေါ်မှ ကြီးမားလှသော ယင်အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းလာပြီး၊ လေထုထဲတွင် ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ လူ၏ သွေးများကိုပင် ခဲသွားစေနိုင်လောက်အောင် အေးစိမ့်လှသည်။</p> <p>​ယင်လမ်းကြောင်းကို အသုံးပြုရသော ကူးတို့သမား အဘိုးကြီးချန်ရော၊ သွေးအားကောင်းလှသော သိုင်းပညာရှင် ကျောက်ချန်းပါ</p> <p>ယခုအခါတွင် တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်မရအောင် အေးခဲသွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ လည်ပင်းထံသို့ ပြေးဝင်လာသော လျော်ကြိုးကွင်းများကိုသာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ချွင်</p> <p>​နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့သော ဓားဆွဲထုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး</p> <p>ထိုထူထဲလှသော လျော်ကြိုး သုံးချောင်းစလုံးမှာ အစအနမကျန် ပိုင်းဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်</p> <p>​ကူးတို့သမား အဘိုးကြီးချန်နှင့် ကျောက်ချန်းတို့မှာ သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး၊ ခြေလက်များကို ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ့ရှေ့မှာ သရဲအတတ်နဲ့ လာကစားနေတာလား "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိသော ကျောက်ထျန်း တံဆိပ်တုံး ကို တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ</p> <p>လေထဲတွင် ချက်ချင်း ကြီးမားလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားမီးလျှံ တစ်ခုသည် တံဆိပ်တုံးပေါ်မှ ဟုန်းဟုန်းတောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး</p> <p>ထိုသစ်သားတန်းကြီးကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်</p> <p>​ထို့တင်မကသေးဘဲ</p> <p>ထိုပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားမီးလျှံမှာ ရှေ့တွင် စီစီရီရီ ရှိနေသော အလောင်းများအားလုံးကိုပါ တစ်ပါတည်း ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​နေမင်းမီးတောက် ကောင်းကင်ကို လောင်ကျွမ်းစေခြင်း</p> <p>​ထိုအေးစိမ့်ခြောက်ခြားဖွယ် လူသေများအားလုံးမှာ ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားကြတော့သည်။</p> <p>တစ်ခုလုံး မှောင်မည်းနေသော ဂူအတွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​မီးတောက်များအတွင်းတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးဝိညာဉ်တစ်ခုမှာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရင်း လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း</p> <p>မတတ်နိုင်ခင်မှာပင် ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားမီးလျှံ၏ လောင်ကျွမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနတ်ဘုရားမီးလျှံမှာ အသိစိတ် ရှိသကဲ့သို့ပင်၊ ကျောက်နံရံများနှင့် ရေပြင်ကို တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ခြင်း မရှိစေဘဲ ငရဲခန်းကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းလှသော သစ်သားတန်းနှင့် အလောင်းများကိုသာ သန့်စင်အောင် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂူတစ်ခုလုံးမှာ သန့်ရှင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"အမလေး ဘုရားရေ "</p> <p> </p> <p>​ကူးတို့သမားမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် လောကအနှံ့ ကျင်လည်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီဖြစ်ကာ၊ ရဟန်းတွေ တာအိုဆရာတွေ အများကြီး မြင်ဖူးသော်လည်း</p> <p>ထိုမျှ သတ်ဖြတ်ခြင်း အားကောင်းပြီး ပြင်းထန်လှသော သူမျိုးကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​တကယ့်ကို စွမ်းတာပဲ</p> <p>​လီယန်ချူသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"လှေလှော်ကြစို့၊ အထဲကလူကို ရှာရအောင်"</p> <p> </p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ၊ တာအိုဆရာ စိတ်ချလက်ချသာ နေပါ "</p> <p> </p> <p>ကူးတို့သမားက ချက်ချင်းပင် ထူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤကဲ့သို့သော လူစွမ်းကောင်းနှင့် အတူရှိနေမှတော့ ဘာကို ကြောက်နေရတော့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားတားလျှင် နတ်ဘုရားကိုသတ်၊ မိစ္ဆာတားလျှင် မိစ္ဆာကို သတ်ရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော ထိုရေပြင်ထက်တွင် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ခရီးနှင်လာကြသည်။</p> <p>လီယန်ချူကိုယ်တိုင်မှာလည်း အနည်းငယ် အံ့သြနေမိသည်။</p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ</p> <p>ကျောက်ထျန်း တံဆိပ်တုံး ဟူသော ဤလက်နက်ကို အသုံးပြုရာတွင် ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာပုံရသည်။</p> <p>ယခင်ကဆိုလျှင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မထိခိုက်စေဘဲ ရန်သူကိုသာ တိတိကျကျ သတ်ဖြတ်ရန်မှာ သူ မလုပ်နိုင်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>​"စွမ်းအားက နည်းနည်းလေး သေးနေသေးတယ်၊ အကယ်၍ ငါ့မှာ နဂါးငါးစက်ဝိုင်း ၊ မီးကျီးကန်းတစ်သောင်းအိုး ၊ မိုင်တစ်သောင်းတိမ်တိုက် နဲ့ မီးလျှံဓား တွေသာ ရှိမယ်ဆိုရင်... တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေတောင် ငါနဲ့တွေ့ရင် ခေါင်းကိုက်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>​သူသည် ရုတ်တရက် အကယ်၍ မိမိတွင်</p> <p>ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် အတတ် သို့မဟုတ် ကိုယ်ပွားအတတ်သာ ရှိလျှင် ကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ သူ့တွင် လက်နက်ကိရိယာများ  များလွန်းသဖြင့် သာမန် ပစ္စည်းထိန်းချုပ်အတတ်  တစ်ခုတည်းဖြင့် အစွမ်းကုန် အသုံးမချနိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>​ထိုအတွေးမှာ ခဏတာအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး</p> <p>၎င်းတို့သည် ငါးဖမ်းလှေလေးဖြင့် လမ်းခွဲများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားကြသည်။</p> <p>ကူးတို့သမားမှာ ထိုနေရာကို တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသော်လည်း၊ ကူးတို့သမားမျိုးနွယ်တို့၏ ယင်လမ်းကြောင်း ကို အာရုံခံနိုင်သည့် ထူးခြားသော နည်းလမ်းများ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ထိုရေလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် သူက ပို၍ ကျွမ်းကျင်လှသည်။</p> <p>​လမ်းခရီးတွင် မျောပါနေသော အလောင်းများ၊ ရေသရဲများနှင့် လူသေများကို တွေ့တိုင်း လီယန်ချူက နတ်ဘုရားမီးလျှံဖြင့် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်ရာ</p> <p>လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​နောက်ဆုံးတွင်</p> <p>​ဒုန်း</p> <p>​အသံတစ်ခုနှင့်အတူ၊ ၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ ကမ်းကပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ကမ်းပေါ်တွင် ပျက်စီးနေသော ရေဓားပြစခန်း တစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ယခင်က ဤနေရာမှာ အလွန် စည်ကားခဲ့ကာ အစောင့်အရှောက်များလည်း ထူထပ်ခဲ့ပုံရသည်ကို အနည်းငယ် ခန့်မှန်းနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အလွန် ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး လေထုထဲတွင် အလောင်းပုပ်နံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကူးတို့သမားမှာ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ၎င်းတို့နှစ်ဦးနှင့်အတူ ကမ်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ထိုတာအိုဆရာလေးနှင့် အတူရှိနေခြင်းက သိသိသာသာ ပို၍ လုံခြုံလှသည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် ကူးတို့သမားများတွင် ခရီးသည်၏ ကိစ္စများ၌ ဝင်မပါရဟူသော စည်းကမ်း ရှိသည်။</p> <p>မဟုတ်လျှင် မင်္ဂလာမရှိသော အရာများ ကြုံတွေ့ရတတ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ဤစည်းကမ်းကို တသွေမတိမ်း လိုက်နာခဲ့ကြသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ လီယန်ချူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်က သူ့ကို အံ့အားသင့်စေလွန်းလှသည်။</p> <p>​ထိုကဲ့သို့သော အလွန်အမင်း မင်္ဂလာမရှိသည့် နေရာမျိုးသည်ပင် ထိုခန့်ညားထည်ဝါသော တာအိုဆရာလေးအတွက်မူ အန္တရာယ်ရှိပုံ မရချေ။</p> <p> </p> <p>​၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ ကမ်းပေါ်သို့ ခြေချနိုင်ခဲ့ကြပြီး</p> <p>အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>​လမ်းခရီးတွင် ပျက်စီးနေသော မြားမျှော်စင်များ၊ သိုင်းလေ့ကျင့်ရေးဆောင်များ၊ လက်နက်တိုက်များနှင့် ကင်းမျှော်စင်များကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အားလုံးမှာ စွန့်ပစ်ထားခြင်း ခံထားရပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် သက်တမ်းရင့်နေပြီဖြစ်သော ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံများ ဖြစ်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save