Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၄၁၀)</h2> <h2 style="text-align:center">ဆန်းကြယ်သော တာအိုကျောင်း ၊လျိုဒုတိယသခင် ၊ သက်တမ်းလုခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဒီနဂါးပြတ်ဂူရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာက တကယ်ပဲ ရေဓားပြတွေရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ရေဓားပြတွေနဲ့ ပင်လယ်ဓားပြတွေ ဒီမှာ တပ်စွဲခဲ့ကြတာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ကျောက်ချန်းက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုနေရာမှာ တစ်စထက်တစ်စ ပိုမို လျှို့ဝှက်နက်နဲလာချေပြီ။</p> <p>​လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက စွန့်ပစ်ထားခဲ့သည့် ရေဓားပြစခန်းဟောင်း၊ အနောက်ဘက်ဒေသနှင့် မြောက်ဘက်ဒေသတို့မှ လာသော လူထူးလူဆန်းများနှင့် ဟူလူမျိုး တို့၏ အလောင်းများ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် မကြာသေးမီကမှ ဤနေရာ၌ သေဆုံးသွားသော ကိုယ်တော်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ဖုံးကွယ်နေပုံရသည်။</p> <p>​ဂူအတွင်း၌ လေဝင်လေထွက် မကောင်းလှသဖြင့်၊ အတွင်းသို့ ပိုဝင်လေလေ အလောင်းပုပ်နံ့များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းအငွေ့အသက် များ အပြင်းထန်ဆုံး စုစည်းနေသည့် နေရာကို သူ မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ ၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ ထိုနေရာသို့ အမြန် လျှောက်သွားကြရာ ရှေ့တွင် တာအိုကျောင်း တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟင်..."</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။</p> <p>​ကူးတို့သမားနှင့် ကျောက်ချန်းတို့မှာလည်း ထပ်တူပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ မိစ္ဆာဆန်လှသော သရဲနေရာမျိုးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာများ၊ လူသေများကို တွေ့ရခြင်းမှာ ဘာမျှ မဆန်းသော်လည်း</p> <p>တာအိုကျောင်းတစ်ခု ပေါ်လာခြင်းမှာမူ တကယ့်ကို ယုတ္တိမရှိလှချေ</p> <p>၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြပြီး မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ရှေ့သို့ အားမာန်ပါပါ လှမ်းလျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတာအိုကျောင်းမှာ အလွန် ရိုးရှင်းအေးချမ်းသော ပုံစံမျိုး ဆောက်လုပ်ထားပြီး၊ တောတောင်ထဲမှ ဆိတ်ငြိမ်သော ကျောင်းသင်္ခန်းလေးတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။</p> <p>နံရံပေါ်တွင်လည်း ကြောက်လန့်ဖွယ်ရာ သွေးစွန်းမှုများ မရှိသလို၊ ပတ်ဝန်းကျင်၌လည်း ပုပ်ပွအေးစိမ့်နေသော အလောင်းများ မရှိချေ။</p> <p>သာမန်ထက် ပို၍ပင် သာမန်ဖြစ်နေသော တာအိုကျောင်းလေး တစ်ခုပင်။</p> <p>​သို့သော်လည်း</p> <p>ဤမျှ သာမန်ဖြစ်နေလေလေ၊ ပို၍ပင် မူမမှန်ဖြစ်နေလေလေပင်</p> <p>​ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်</p> <p>​လီယန်ချူက တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ သာမန်ကာလျှံကာ ခေါက်လိုက်သည့် အသံမှာပင် ကျောက်ချန်းနှင့် ကူးတို့သမားကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>​တိုက်ရိုက်ကြီး တံခါးခေါက်တာလား</p> <p>ပြီးတော့ ဒီလို သရဲနေရာမျိုးမှာ တံခါးလာဖွင့်ပေးမယ့်သူကော ရှိလို့လား</p> <p>​ခဏအကြာတွင်</p> <p>တံခါးနောက်ကွယ်မှ ခြေသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီး၊ နောက်တွင်မူ ကျွီ ဟူသော အသံနှင့်အတူ</p> <p>သစ်သားတံခါးကြီး ပွင့်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​နှုတ်ခမ်းနီနီ၊ သွားဖြူဖြူနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော တာအိုမယ်လေး တစ်ဦး ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ သွယ်လျပြီး အသက် ၁၃ ၊ ၁၄ နှစ်အရွယ်ခန့်သာ ရှိကာ၊ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​"နောက်ထပ် မွန်မြတ်တဲ့ ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာပြန်ပြီပဲ၊ ထဲကို ကြွပါဦး"</p> <p> </p> <p>​ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီယန်ချူ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်သွားသည်။</p> <p>သူသည် ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး</p> <p>ထိုတာအိုမယ်လေး၏ ဘေးမှနေ၍ ကျောင်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>​ကူးတို့သမား အဘိုးကြီးနှင့် ကျောက်ချန်းတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရင်း နောက်ကနေ ကပ်လိုက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ စိတ်ကူးထားသကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သံကိုယ်ထည်ကဲ့သို့ မာကျောသော ဖုတ်ကောင် များ ထွက်မလာသလို</p> <p>တံခါးနောက်ကွယ်ကနေ လူကို စားဖို့ ချောင်းနေတဲ့ ပါးနပ်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးတွေလည်း မရှိပါဘူး။</p> <p> </p> <p>ထွက်ကြိုတာက နှုတ်ခမ်းနီနီနဲ့ တာအိုမယ်ငယ်လေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ကျောက်ချန်းမှာမူ ရုတ်တရက် ရင်ထဲ၌ လေးလံသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လီယန်ချူ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ</p> <p>အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"လီတာအိုဆရာ၊ ဒီမိန်းကလေးက မြို့တော်ကနေ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဟော်မိသားစုရဲ့ ပဉ္စမမြောက် သမီးလေးနဲ့ တော်တော် ဆင်နေသလိုပဲ"</p> <p> </p> <p>​အမျိုးသမီးများ ပျောက်ဆုံးမှုမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ကာ၊ ထိုဟော်မိသားစု၏ ပဉ္စမမြောက် သမီးလေး ပျောက်ဆုံးစဉ်က အသက် (၁၂) နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ချန်းအနေဖြင့် ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤမျှ ခွဲခြားနိုင်သည်မှာ မလွယ်လှချေ။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ထဲထဲဝင်ဝင် ကြည့်ရအောင် ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ"</p> <p> </p> <p>​၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ ကျယ်ဝန်းသော အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် လူနှစ်ဦးမှာ ကြိုတင် ရောက်ရှိနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မြေခွေးသားမွေးဝတ်စုံ ကို ခြုံထားသော လူငယ်သူဌေးသားတစ်ဦးနှင့် အိုမင်းရင့်ရော်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး။</p> <p>​လူဝင်လာသံကို ကြားသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းကို အသာမော့ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ၏ တာအိုဝတ်စုံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းတို့၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း</p> <p>၎င်းတို့ သုံးဦးမှာလည်း မိမိတို့ကဲ့သို့ ဧည့်သည်များသာဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ မျက်ဝန်းမှ အလင်းရောင်များမှာ ချက်ချင်းပင် မှိန်ဖျော့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"သုံးယောက်စလုံး ဒီမှာ ခဏ စောင့်နေကြပါ၊ အချိန်တန်ရင် လာခေါ်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>တာအိုမယ်ငယ်လေးက ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "ကောင်းပြီ "</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲကာ အားမနာတမ်း ထိုင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ချန်းနှင့် ကူးတို့သမားတို့မှာလည်း သူ၏ ဘေးတွင် ကပ်ထိုင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် အခန်းထဲတွင် ရှိနှင့်နေသော လူနှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုမြေခွေးသားမွေးခြုံထားသော လူငယ်သူဌေးသားမှာ မြင့်မြတ်သော အသွင်ရှိသော်လည်း၊ ယန်အငွေ့အသက်  မှာ မလုံလောက်ဘဲ ရောဂါဝေဒနာ ဖိစီးနေကာ နဖူးပြင်မှာလည်း မည်းနက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းမရှိတော့သည့် အားအင်ကုန်ခန်းနေသူ တစ်ဦးမှန်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>လက္ခဏာ မကြည့်တတ်လျှင်ပင် သူ တော်တော် အခြေအနေ မကောင်းမှန်း မြင်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။</p> <p>မဟုတ်လျှင် ဧပြီလကဲ့သို့ ရာသီဥတုမျိုးမှာ ဘယ်သူက မြေခွေးသားမွေးခြုံပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့နေပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>​ထိုအဘိုးအိုမှာမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p>မျက်နှာပေါ်မှ တင်းတိပ်များမှာ သိသိသာသာ ပေါ်လွင်နေပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အိုမင်းလွန်းနေပြီ။</p> <p>ဘယ်အချိန်မှာမဆို အသက်ထွက်သွားနိုင်လောက်တဲ့အထိ အိုမင်းနေတာပါ။</p> <p>​အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ လူငါးယောက် ထိုင်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ စကားမပြောကြသဖြင့် အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့်</p> <p>လူငယ်သူဌေးသား၏ ရံဖန်ရံခါ ချောင်းဆိုးသံနှင့် အဘိုးအို၏ လေးလံလှသော အသက်ရှူသံများကိုသာ အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ တကယ့်ကို ရှင်းလင်းလှသည်။</p> <p>​ဤမျှ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင်ပင်၊ ကျောက်ချန်းမှာ မဖြစ်သင့်မှန်း သိသော်လည်း အမှတ်မထင် ပြုံးမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကူးတို့သမားမှာမူ ထိုကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မနေနိုင်ချေ။</p> <p>သူသည် မျက်နှာကို တည်ထားပြီး မိမိ၏ အေးစက်လှသော ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းထားသည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း ထိုအဘိုးအိုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်</p> <p>သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ၊ မသင်္ကာသဖြင့် နောက်ထပ် တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူသည် အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>​ဤအပြောင်းအလဲကြောင့် လီယန်ချူပင် လှည့်ကြည့်မိသည်</p> <p> </p> <p> "ဘာဖြစ်လို့လဲ "</p> <p> </p> <p>​ကူးတို့သမား အဘိုးကြီးချန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်</p> <p> </p> <p>"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျနော့်မျက်စိထဲမှာ ဒီလူက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တော်တော် ဆင်နေလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "ခင်ဗျား သိလို့လား "</p> <p> </p> <p>​ကူးတို့သမားက စဉ်းစားနေဟန်ဖြင့်</p> <p> </p> <p> "အကယ်၍ အဲဒီလူသာ ဆိုရင်တော့၊ ဟိုကတည်းက သေနေသင့်ပြီလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင်</p> <p>အခန်းထဲမှ အိုမင်းလွန်းသဖြင့် အသက်ထွက်ခါနီး ဖြစ်နေသော အဘိုးအိုက လှမ်းကြည့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝေဝါးနေသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ကူးတို့သမားကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>​"မင်း...ခွေးလေး လား "</p> <p> </p> <p>​သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး နားထောင်ရ အလွန် ဆိုးလှသည်။</p> <p>ဟောင်းနွမ်းနေသော လေမှုတ်စက်ကြီး ပေါက်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​ဤစကားမှာ ဆဲရေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ကူးတို့သမားမှာ စိတ်မဆိုးသည့်အပြင်</p> <p>တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် တိုက်ရိုက်ပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်မိသည်</p> <p> </p> <p>​"တကယ်ပဲ ခင်ဗျားကြီးပဲ လျိုဒုတိယသခင်  ခင်ဗျားကြီး အသက်ရှင်နေသေးတာလား "</p> <p> </p> <p>​ကူးတို့သမားမှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ ရှေ့သို့ တိုးကာ အဘိုးအိုကို ရိုရိုသေသေ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အတိအကျပင် ထိုအချိန်မှာပင်</p> <p>အခန်းတံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီး</p> <p>တာအိုမယ်ငယ်လေးက ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာကာ ကြည်လင်စွာ ပြောလိုက်သည် </p> <p> </p> <p>"သခင်လေးရွှီ ၊ ရှင့်ရဲ့ အလှည့်ရောက်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>​ထိုမြေခွေးသားမွေးခြုံထားသော လူငယ်သူဌေးသားမှာ စကားကို ကြားသည်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး</p> <p>အားယူကာ ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် တာအိုမယ်လေးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကူးတို့သမားက လျိုဒုတိယသခင် ဟု ခေါ်သော အဘိုးအို၏ မျက်နှာတွင် အားကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒုတိယသခင်၊ ဒီလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရဘဲနဲ့၊ ခင်ဗျားက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ "</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးချန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အေး... မင်းလို လူငယ်တောင် လာလို့ရရင်၊ ငါအဘိုးကြီးကရော ဘာလို့ မလာနိုင်ရမှာလဲ "</p> <p> </p> <p>လျိုဒုတိယသခင်က ကူးတို့သမားကို တစ်ချက် စွေကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟာ... မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ၊ ခင်ဗျားကတော့ စိတ်ကြိုက်ပေါ့၊ ဘယ်သူကများ ခင်ဗျားကို တားရဲမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးချန်က ရယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူနှင့် ကျောက်ချန်းတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အံ့သြသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးချန်က ပိန်လှီခြောက်ကပ်ပြီး အသက် (၆၀)၊ (၇၀) ခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဤလျိုဒုတိယသခင်၏ ရှေ့တွင်မူ ကလေးသူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်</p> <p>​ထို့နောက် လျိုဒုတိယသခင် ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် ၎င်းတို့ ပိုမို အံ့အားသင့်သွားကြရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါကတော့ အိုပါပြီ၊ ဒီမှာ နေရာကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကြားတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ တစ်သက်လုံး စုဆောင်းထားသမျှတွေကို အကုန်ပုံအောပြီးမှ ဒီကိုဝင်ဖို့ တံခါးလက်မှတ် တစ်စောင် ရခဲ့တာ၊ မင်းလို ကောင်လေးက အသက်အရွယ်လေးနဲ့ ဒီကို ရောက်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"</p> <p> </p> <p>လျိုဒုတိယသခင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အဘိုး... ဒီနေရာက တကယ်တမ်း ဘာလုပ်တဲ့ နေရာလဲဆိုတာ သိပါရစေ "</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​လျိုဒုတိယသခင်မှာ မှင်သက်သွားပြီး လီယန်ချူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>​ကူးတို့သမားမှာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလျိုဒုတိယသခင်မှာ အထက်လမ်း အောက်လမ်း မြေကြောလက္ခဏာ ကို ကျွမ်းကျင်သော ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ တစ်ပြည်လုံး အနှံ့ ကျင်လည်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဒဏ္ဍာရီလာ  ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင်။</p> <p> </p> <p>မြေကြောလက္ခဏာ သာမက၊ ကူးတို့အတတ်၊ အလောင်းပို့အတတ် စသည့် လုပ်ငန်းကြီး နှစ်ခုစလုံးတွင်လည်း ထိပ်တန်းဆရာကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဝါစဉ်မှာ အလွန် မြင့်မားလှပြီး စိတ်နေစိတ်ထားမှာလည်း ခက်ထန်လှသည်။</p> <p>​သူသည် လျိုဒုတိယသခင်နှင့် ထိုလီတာအိုဆရာတို့ တစ်စုံတစ်ရာ ပဋိပက္ခ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤလီတာအိုဆရာလေးက လူတားရင်လူသတ်၊ သရဲတားရင် သရဲသတ်မယ့် အလွန် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူစွမ်းကောင်းကြီး မဟုတ်ပါလား</p> <p>​သို့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ လျိုဒုတိယသခင်၏ အမူအရာမှာ ထူးထူးခြားခြား နူးညံ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"တာအိုဆရာလေး... ကျနော်မျိုး အဘိုးကြီးကလည်း ဒီကို ပထမဆုံး ရောက်ဖူးတာပါ၊ ကြားရသလောက်တော့ ဒီနေရာက လူတွေကို သက်တမ်းဆက်ပေးဖို့ အတွက် သီးသန့်နေရာလို့ ဆိုကြတယ်"</p> <p> </p> <p>​"ကျောင်းထဲမှာ ထာဝရအရှင်မြတ်  ကိုရော၊ အမိနတ်ဘုရား  ကိုပါ ကိုးကွယ်ထားပြီး၊ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲစေကာ လူစားလဲပြီး သက်တမ်းလု ပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောကြပါတယ်"</p> <p> </p> <p>​ထိုအဘိုးအို၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေပြီး၊ မည်သည့် ပဋိပက္ခမျှ ဖြစ်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save