Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄၆၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အရိုးဖြူသင်္ဘောမိစ္ဆာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ရှေ့ရှိ ဧရာမ စစ်သင်္ဘောကြီးက အမြင့် ပေသုံးဆယ်ကျော်ခန့် ရှိပြီး အလျား ပေသုံးရာကျော် ရှည်လျားသည်။</p> <p>တစ်ကိုယ်လုံး၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်က တစ်စုံတစ်ရာသော သက်ရှိသတ္တဝါ၏ အရိုးစုများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သင်္ဘောဦးပိုင်းကမူ ငါးတစ်မျိုးမျိုး၏ ခေါင်းစဉ်းအရိုးစုနှင့် ပို၍ တူနေသည်။</p> <p>ဤဧရာမ စစ်သင်္ဘောကြီး၏ အောက်ဘက်တွင်မူ အရိုးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထူးဆန်းသည့် သင်္ဘောငယ်လေးအချို့က ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ရံရွေတော်များသဖွယ် ဝန်းရံကာ လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ အမြန်ယာဉ်က အဝေးတစ်နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားရာ ဤဧရာမ အရိုးစစ်သင်္ဘောကြီး၏ အရှေ့တွင် ထိုက်ယန်တောင် အမြန်ယာဉ်လေးက အနည်းငယ် သေးငယ်သွားသယောင် ထင်ရသည်။</p> <p>ထူလုံ၏ မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သင်္ဘောကြီး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ"</p> <p>ပိုင်ကျစ်လဲ့ကလည်း မနေနိုင်ဘဲ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒီသင်္ဘောရဲ့ ပုံစံက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေရတာလဲ"</p> <p>လင်းယွမ်ကလည်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ... ဒီနေရာက ငါတို့ ထိုက်ယန်တောင်နဲ့ မိုင်သုံးဆယ်တောင် မဝေးဘူးလေ... ဒီလို သင်္ဘောကြီးမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာနိုင်မှာလဲ"</p> <p>"ဆရာလင်း... ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ရမလား" ထူလုံက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါပဲ သွားကြည့်လိုက်မယ်... မင်းတို့ ဒီကနေပဲ စောင့်နေကြ"</p> <p>သူက ပြဿနာ အသစ်တွေ ထပ်မရှာချင်တော့ပေ။ ရောဂါပိုး ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ကျန်းဇီယန်ကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့ရန်က အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် သင်္ဘောကြီးတစ်စီးက ထိုက်ယန်တောင်နှင့် မိုင်သုံးဆယ်ခန့်သာ ကွာဝေးသော နေရာတွင် ပေါ်လာသည်ဖြစ်ရာ သူက သဘာဝကျကျပင် ပေါ့ဆနေ၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>သူ၏ ကိုယ်ဟန်က တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားသည်နှင့် လေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ပျံတက်သွားပြီး ထိုအရိုးသင်္ဘောကြီးဆီသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>"ဝှစ်"</p> <p>ခဏအကြာမှာပင် သူက ထိုအရိုးသင်္ဘောကြီးအနီးသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားလေပြီ။</p> <p>အရိုးသင်္ဘောကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ကင်းလှည့် သင်္ဘောငယ်လေးများက သူ ရှိနေသည်ကို သတိမထားမိကြပေ။ လင်းယွမ်က သူ၏ ကိုယ်ဟန်ကို သင်္ဘောကိုယ်ထည်မှ အပြင်သို့ ငေါထွက်နေသော အရိုးများကြားတွင် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>ရှေးဦးစွာ သူက အောက်ဘက်ရှိ ထိုသင်္ဘောငယ်လေးများကို တစ်ချက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အနီးကပ် လေ့လာကြည့်လိုက်သောအခါ ဤသင်္ဘောငယ်လေးများက သင်္ဘောများ မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန် သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများ၏ အရိုးစုများ ဖြစ်နေကြောင်း လင်းယွမ် သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>ထူးဆန်းသည်မှာ ၎င်းတို့က အရိုးစုသာ ကျန်တော့သည်ဆိုသော်ငြားလည်း အသက်ရှင်နေသော သတ္တဝါများကဲ့သို့ ရေထဲတွင် ကူးခတ်သွားလာနေဆဲ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>"ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေကြီးလဲဟ"</p> <p>လင်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူက ကိုယ်ဟန်ကို တစ်ချက် ခုန်ပျံလိုက်ကာ ဤထူးဆန်းသော သင်္ဘောကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဤသင်္ဘော၏ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် လင်းယွမ် ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ တင်းကြပ်သော အစောင့်အရှောက်များ မရှိပေ။</p> <p>ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ လင်းယွမ် မတွေ့ရသည့်အပြင် မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသော လူသေအရိုးစု အများအပြားကိုပင် တွေ့လိုက်ရပြီး မည်မျှကြာအောင် သေဆုံးနေခဲ့မှန်းပင် မသိနိုင်တော့ချေ။</p> <p>လင်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် အံ့သြသွားသည်။ "ဒီသင်္ဘောပေါ်မှာ လူမရှိဘူးလား"</p> <p>စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းနေသဖြင့် လင်းယွမ်က သင်္ဘောအတွင်းပိုင်းသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းမျှပင် မလျှောက်ရသေးမီ ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"မ... မဝင်သွားနဲ့"</p> <p>လင်းယွမ်၏ ခြေလှမ်းများက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကာ ကုန်းပတ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အကြည့်တစ်ချက် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူသေအရိုးစုများမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ သူ မတွေ့ရပေ။</p> <p>"ဘယ်သူလဲ"</p> <p>"မဝင်သွားနဲ့... မြန်မြန် ထွက်သွားတော့"</p> <p>ထိုအသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာရာ လင်းယွမ်က အသံလာရာ နေရာကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်နိုင်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အကြည့်များက ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ ဧရာမ ရွက်တိုင်ကြီးဆီသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုထူးဆန်းသော အသံက ဤရွက်တိုင်ကြီးပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က သံသယများနှင့်အတူ ရွက်တိုင်ကြီးရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ဤရွက်တိုင်ကြီးမှာ မျက်မြင်ခန့်မှန်းချက်အရ အချင်း သုံးပေကျော်ခန့် ရှိပြီး ၎င်း၏ အပေါ်တွင် ကြိုးများကဲ့သို့သော အရာများကို အထပ်ထပ် ရစ်ပတ်ချည်နှောင်ထားသည်။</p> <p>သို့သော် သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤကြိုးများက မြွေများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အပေါ်ယံတွင် စေးကပ်သော အရည်များ စိမ့်ထွက်နေကာ သာမန် ကြိုးများနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။</p> <p>လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင်များက ထိုကြိုးများပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ဖြတ်သန်းသွားရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>သူက လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ အရိုးဓားတစ်လက်က သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် သူက အပေါ်မှနေ၍ အောက်ဘက်သို့ အားကုန်သုံးကာ ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p>"ဖျန်း"</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် "ကြိုး"များက အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြတ်တောက်သွားသော ကြိုးများထဲမှ သွေးများ အမြောက်အမြား ပန်းထွက်လာသည်။</p> <p>"ရှီး"</p> <p>ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ စုပ်ယူသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရွက်တိုင်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်ထားသော ကြိုးများက ရုတ်တရက် ပြေကျသွားသည်။</p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် ထူးဆန်းသော မြွေပေါင်းများစွာက ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး အစွယ်များ၊ လက်သည်းများကို ထုတ်ဖော်ပြသကာ လင်းယွမ်ဆီသို့ အကြမ်းပတမ်း ရစ်ပတ်ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ ကိုယ်ဟန်က အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ရွက်တိုင်ကြီးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>"ဒုန်း"</p> <p>အစွမ်းများကို အသက်သွင်းလိုက်မှုအောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အအေးဓာတ်များက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ရူးသွပ်စွာ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။</p> <p>ပစ်ဝင်လာသော မြွေခေါင်းများ အားလုံးက ရေခဲရုပ်တုများအဖြစ်သို့ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် အေးခဲသွားကြသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းယွမ်က ထိုရွက်တိုင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ရွက်တိုင်ကြီးက လေဟာနယ်ထဲတွင် တစ်ဆမျှ သေးငယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် မြွေခေါင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အတွင်းဘက် ချိုင့်ဝင်နေသော နေရာ၌ လုံးဝ မပုပ်သိုးသေးသော လူသေအရိုးစု အများအပြား ရှိနေသည်ကို အံ့သြဖွယ် တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>အရိုးစုများ၏ အပြင်ဘက်ဆုံးတွင် အရိုးပေါ်အရေတင် ပိန်ချုံးနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက လင်းယွမ်ကို ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>"ကယ်... ကယ်ပါဦး"</p> <p>လင်းယွမ်၏ ကိုယ်ဟန်က တစ်ချက် ခုန်ပျံသွားပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လက်တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြယ်ရေခဲ သံကြိုးက ပြင်းထန်စွာ ပစ်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဒုန်း"</p> <p>သံကြိုးက ၎င်းတို့ထဲမှ အရိုးစုတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွင်းသွားပြီးနောက် ထိုအရိုးပေါ်အရေတင် ပိန်ချုံးနေသော အမျိုးသားကို အကြမ်းပတမ်း ရစ်ပတ်ကာ အားကုန် ဆွဲယူလိုက်သည်။</p> <p>"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း"</p> <p>ရေခဲစ အများအပြား ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး မြွေခေါင်းများစွာက ရူးသွပ်စွာ တိုးဝှေ့လာကာ ကြယ်ရေခဲ သံကြိုးကို ရစ်ပတ်၍ လင်းယွမ်နှင့် အားပြိုင်နေကြသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်း အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဧရာမ ခွန်အားများကို ပေါက်ကွဲထုတ်တော့မည့် အဆဲတွင်...</p> <p>ရုတ်တရက် ဤအချိန်လေးမှာပင် ကုန်းပတ်တစ်ခုလုံးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် ဤအရိုးကုန်းပတ်ကြီးက အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဧရာမ ပါးစပ်ကြီးကို အကြမ်းပတမ်း ဖြဲကားလိုက်သည်။</p> <p>ချွန်ထက်သော သွားများ တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း ထွက်ပေါ်လာရာ လင်းယွမ်၏ ခြေအောက်က ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး အောက်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>အရေးပေါ် အခြေအနေတွင် သူက စိတ်စွမ်းအင်များကို လေထဲတွင် တိုက်ရိုက် နင်းချလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ခုန်ပျံတက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ဤအချိန်တွင် သင်္ဘော၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ဧရာမ အရိုးလှံတံကြီးတစ်ခုက အကြမ်းပတမ်း ပစ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သင်္ဘောကိုယ်ထည် တစ်ခုလုံးကလည်း လင်းယွမ်ကို အသေအလဲ သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေသယောင်ပင်။</p> <p>ရွက်ဖျင်၊ ရွက်တိုင်၊ သင်္ဘောဘေးပေါင်၊ အရိုးကျောက်ဆူး စသည်တို့ကဲ့သို့ အရာအားလုံးက လင်းယွမ်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ ဦးရေပြားများ ထုံကျဉ်သွားပြီး ဤသင်္ဘောကြီးက သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ဟူသော ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ၏ ကိုယ်ဟန်က အဆက်မပြတ် မြင့်တက်သွားပြီး ခြေဖဝါးအောက်တွင် မီးစင်္ကြာများ ပွင့်ထွက်လာကာ လက်ဝါးနှစ်ဖက်တွင်လည်း လေဖိအား ပေါက်ကွဲမှု အလင်းရောင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p>"ဝုန်း"</p> <p>သူ၏ အလျင်က ရုတ်တရက် အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လေထုပင်လျှင် လှိုင်းများအဖြစ် စုတ်ပြဲသွားပြီး သူက အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံကို အလျင်အမြန် ဖြတ်သန်းသွားကာ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ပေသုံးရာကျော် အထိ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ကြယ်ရေခဲ သံကြိုးကိုမူ မစွန့်လွှတ်ခဲ့ပေ။</p> <p>သူ၏ အလျင်အမြန် ပျံသန်းမှုနှင့်အတူ ကြယ်ရေခဲ သံကြိုးက ဖြောင့်တန်းသွားသည်အထိ ဆွဲဆန့်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ခြောက်သွေ့နေသော အရိုးစုကဲ့သို့သော ကိုယ်ဟန်တစ်ခုကို ကြယ်ရေခဲ သံကြိုးက သင်္ဘောပေါ်မှ ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ဝေါင်း"</p> <p>ထိုအရိုးသင်္ဘောကြီးပေါ်မှ မိုးလုံးဟိန်းမတတ် ဟောက်သံကြီးတစ်သံ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ထိုအရိုးသင်္ဘောကြီးက အပေါ်သို့ မြင့်မားစွာ ထောင်တက်လာပြီး သင်္ဘောဦးပိုင်းရှိ ငါးခေါင်းအရိုးစုက သူ့ကို ချိန်ရွယ်ကာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ဟောက်သံကြီးကို ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>အပေါ်ရှိ ရွက်တိုင်၊ ကြိုးများ၊ အရိုးကျောက်ဆူး စသည့် ပစ္စည်းအားလုံးက သက်ရှိများကဲ့သို့ သူ့ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်နေကြသည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဤအချိန်တွင် ၎င်းက သင်္ဘောတစ်စီး လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း သူ အတော်လေး သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒါက သိသိသာသာကို သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာတစ်မျိုးပင်တည်း။</p> <p>"ဒါ ဘယ်လိုထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါကောင်ကြီးလဲ"</p> <p>သူက မနေနိုင်ဘဲ ဆဲဆိုလိုက်ပြီး အကွာအဝေးကို ထပ်မံ ချဲ့ကားကာ ပေရာပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ဝုန်း"</p> <p>ထိုသင်္ဘောမိစ္ဆာကြီးက ရေလှိုင်းများကို အကြမ်းပတမ်း ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျယ်လောင်သော မြည်ဟည်းသံကြီးနှင့်အတူ ဧရာမ ရေလှိုင်းလုံးကြီးများ ထကြွလာတော့သည်။</p> <p>ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးကြီးများက ဟိန်းဟောက်နေပြီး ရေလှိုင်းများက လိမ့်တက်လာသည်။</p> <p>သင်္ဘောဦးပိုင်းရှိ အရိုးစုများထံမှ "တောက်... တောက်..." ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ငါးခေါင်းကဲ့သို့သော သင်္ဘောဦးပိုင်းမှ အနီရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာကာ အကြည့်တစ်မျိုးမျိုးနှင့် တူညီနေပြီး လင်းယွမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ရေလှိုင်းများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကြား၌ သင်္ဘောတစ်စီးလုံးက ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က လေထဲတွင် ရပ်နေရင်း ဤမြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေမိသည်။ သူက မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့်သို့ ချိုးဖြတ်ဝင်ရောက်ထားနိုင်သူ ဖြစ်လင့်ကစား ကျောပြင်မှ အေးစက်စက် ချွေးများ ထွက်လာသည်အထိ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>"ဒါက ဘာမိစ္ဆာကြီးလဲ... အခု ရေအောက်က မိစ္ဆာတွေက ဒီလောက် ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ အဆင့်အထိတောင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားကြပြီလား"</p> <p>သူ၏ နှလုံးသားက တဒိန်းဒိန်း ခုန်ပေါက်နေသည်။ စောစောကသာ အမြန် ထွက်မလာခဲ့လျှင် မိစ္ဆာကောင်၏ မျိုချခြင်းခံရပါက ပြဿနာ အကြီးအကျယ် တက်သွားမည်ဟု သူ၏ မသိစိတ်က ပြောပြနေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က သူ၏ ကြယ်ရေခဲ သံကြိုးဆီသို့ ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သံကြိုး၏ အဆုံးတွင် စောစောက သူ့ကို သတိပေးခဲ့သော အမျိုးသားကို ရစ်ပတ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် လင်းယွမ်ကို အံ့အားသင့်ကာ ဒေါသထွက်စေသည်မှာ ဤအမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းကိုသာ သူ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းက ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်း ပြတ်တောက်သွားသော နေရာတွင် သွေးများ မရှိဘဲ ရေစိမ်ခံထားရသဖြင့် အနည်းငယ် ပုပ်ပွနေသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အစွမ်းများကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ရာ ရေခဲဓာတ် စွမ်းအင်များ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်း ပုပ်ပွနေသော နေရာကို အလျင်အမြန် အေးခဲသွားစေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်စေလိုက်သည်။</p> <p>"စောစောက သင်္ဘောကြီးက ဘာဖြစ်တာလဲ"</p> <p>အသက်ငင်လုဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ လင်းယွမ်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။</p> <p>အမျိုးသားမှာ ယခုအချိန်တွင် အသက်ရှူသံ သိပ်မရှိတော့ဘဲ မျက်လုံးများက ဖြူလျော့နေကာ အသက်ငင်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။</p> <p>သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက လှုပ်ရှားနေသော်လည်း သူ ဘာပြောနေသည်ကို လင်းယွမ် သေချာ မကြားရပေ။</p> <p>သူက အမျိုးသားကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ကိုယ်ဟန်က တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားကာ အမြန်ယာဉ်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>ထူလုံနှင့် ပိုင်ကျစ်လဲ့တို့က စောစောက မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေခဲ့ကြပြီး ယခုအချိန်တွင် ထိတ်လန့်မှုထဲမှ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။</p> <p>ထူလုံက အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... စောစောက အကောင်ကြီးက ဘာကြီးလဲ"</p> <p>လင်းယွမ်က ဖြေကြားရန် အချိန်မရဘဲ ပိုင်ကျစ်လဲ့ကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "အရင် လူကယ်လိုက်ဦး"</p> <p>ပိုင်ကျစ်လဲ့က အချိန်မဆွဲရဲဘဲ ဆေးရည်တစ်ပြွန်ကို အမြန် ထုတ်ယူကာ ဤအရိုးပေါ်အရေတင် ပိန်ချုံးနေသော အမျိုးသား၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီတွင် ဤအမျိုးသားက သောက်ချလိုက်ရာ သူ၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အနီရောင် အသွေးအဆင်း အနည်းငယ် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ပိုင်ကျစ်လဲ့က အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ဆေးကုသရေးဌာနက အသက်ဓာတ် ဆေးရည်လေ... အသက်ဓာတ် စွမ်းရည်တွေကို နှိုးဆွပေးနိုင်ပေမယ့် သူ့လို အခြေအနေမျိုးမှာဆိုရင် နှိုးဆွပြီးတာနဲ့ ကယ်လို့မရတော့မှာ စိုးရိမ်ရတယ်"</p> <p>လင်းယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဆေးကို အသုံးမပြုပါကလည်း ဤလူ သေဆုံးသွားနိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်း သူ သိသည်။</p> <p>သူ စကားပြောရန်ပင် မစောင့်ဘဲ ဤအမျိုးသားက ရုတ်တရက် အသံသြသြဖြင့် စကားစပြောလာသည်။ "ရ... ရပါတယ်... ကျွန်တော့်အကြောင်း ကျွန်တော် သိပါတယ်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သိပ်မခံတော့ပါဘူး"</p> <p>လင်းယွမ်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။ "ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ... စောစောက သင်္ဘောကြီးက ဘာဖြစ်တာလဲ"</p> <p>လင်းယွမ်က ထိုသင်္ဘောကြီးအကြောင်း ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သော အရိပ်အယောင်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>သူက လင်းယွမ်၏ လက်ကို အသေအလဲ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒါ သင်္ဘော မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါ အသက်ရှင်နေတဲ့ အကောင်ကြီး"</p> <p>"အပေါ်ကို လုံးဝ မတက်သွားနဲ့... တာ့ဟိုင်... အားလုံ... သူတို့အားလုံး သေကုန်ပြီ... အားလုံး သေကုန်ပြီ"</p> <p>"မသွားနဲ့... အဲ့ဒါကို အနားမကပ်နဲ့"</p> <p>"အဲ့ဒါ မိစ္ဆာကောင်ကြီး"</p> <p>"မိစ္ဆာကောင်ကြီး"</p> <p>...</p> <p>အမျိုးသား၏ ပါးစပ်မှ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့သွားကာ ရုတ်တရက် လက်ဝါးက လျော့ရဲသွားပြီး ဤသို့ပင် သေဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ ဘေးရှိ ထူလုံက မနေနိုင်ဘဲ အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "သတိထားဦး... သတိထားဦးလေ... ခင်ဗျား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောဦး"</p> <p>သို့သော် ထူလုံ မည်သို့ပင် အော်ခေါ်နေစေကာမူ အမျိုးသားကမူ ပါးစပ် ထပ်မဟနိုင်တော့ပေ။</p> <p>လင်းယွမ်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မခေါ်နဲ့တော့... သူ သေသွားပြီ"</p> <p>ထူလုံက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ ဆေးရည်တစ်ပြွန်က ဈေးမပေါဘူးနော်... သူ ဘာမှတောင် မပြောရသေးဘဲ သေသွားတာပဲ"</p> <p>လင်းယွမ် စကားဆွံ့အသွားသော်လည်း စကားပြောလိုက်ဆဲဖြစ်သည်။ "ဆေးရည်ဖိုးကို ငါ့စာရင်းထဲ ထည့်လိုက်... နို့ဖြူလေး... မင်း ပြန်ရောက်ရင် ဆေးကုသရေးဌာနမှာ သွားထုတ်လိုက်"</p> <p>ပိုင်ကျစ်လဲ့က ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုလင်း"</p> <p>လင်းယွမ်က ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်ချက် ရှာဖွေကြည့်လိုက်သော်လည်း တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်း တစ်ခုမျှ မတွေ့ရပေ။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖက်လူ၏ အလောင်းကို ရေထဲသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p>အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြောလှသော ရေပြင်ကြီးနှင့် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဟိုတစ်စဒီတစ်စ ပေါ်လွင်နေသော အဆောက်အအုံကြီးများကို ကြည့်ရင်း လင်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက မနေနိုင်ဘဲ လေးနက်သွားရသည်။</p> <p>"လူသားတွေက ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ရှင်သန်နိုင်ဖို့ ရုန်းကန်နေရချိန်မှာ ရေအောက်က မိစ္ဆာတွေက ဘယ်လောက်တောင် အကြိမ်ကြိမ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေကြပြီလဲ မသိနိုင်တော့ဘူး"</p> <p>"အရင်တုန်းကတော့ သန္ဓေပြောင်း ငါးတွေ၊ သန္ဓေပြောင်း ဖားတွေလောက်ပဲ ရှိသေးတာ... နောက်တော့ ဧရာမ ရေဘဝဲ မိစ္ဆာကြီးတွေ ပေါ်လာတယ်... အခုဆို နာမည်တောင် ခေါ်လို့မရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေအထိတောင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာကြပြီ"</p> <p>လင်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် အလောတကြီး ဖြစ်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းဆောင်ရည်က မလုံလောက်သေးကြောင်း ပို၍ ခံစားလာရသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူက ထိုက်ယန်တောင်မှ လူများ၏ရှေ့ကို အဝေးကြီး ဖြတ်ကျော်ထားနိုင်ပြီ ဖြစ်လင့်ကစား သူ လုံလုံလောက်လောက် မသန်မာသေးကြောင်းကိုမူ သူ သိနေသည်။</p> <p>ပင်လယ်ထဲရှိ ဤမိစ္ဆာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက သူက အများကြီး လိုအပ်နေသေးဆဲပင်။</p> <p>"ဆရာလင်း... ဒီမိစ္ဆာကောင်က ထိုက်ယန်တောင် အနီးအနားမှာ ပေါ်လာတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုများ ဖြစ်လာနိုင်မလား" ထူလုံက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ဖြတ်သွားရုံ သက်သက်ပဲ ဖြစ်လောက်တယ်... ဒီလို ဧရာမ သန္ဓေပြောင်း သားရဲကြီးက ရေတိမ်ပိုင်းတွေမှာ အချိန်ကြာကြာ နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားက ဒီရေတိမ်ပိုင်းတွေမှာ နေဖို့ မသင့်တော်ဘူးလေ"</p> <p>ထူလုံက ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့ဗျာ... တော်သေးတာပေါ့"</p> <p>"သွားကြစို့... မြို့လယ်ခေါင်ကို မြန်မြန် သွားရအောင်"</p> <p>"သိပါပြီ"</p> <p>ထူလုံက အမြန်ယာဉ်ကို စွမ်းအင်ကျောက်တုံး တစ်တုံး ချက်ချင်း လဲလှယ်တပ်ဆင်ပေးလိုက်ပြီး အမြန်ယာဉ်ကို ထပ်မံ စက်နှိုးလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေပြင်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် လှိုင်းတံပိုးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားကာ အမြန်ယာဉ်က ရေပြင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်၌ အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save