Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄၆၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျန်းဇီယန်အား ရှာဖွေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အမြန်လှေ၏ အမြန်နှုန်းက အလွန်မြန်ဆန်လှပြီး ဖီးနစ် သင်္ဘောထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်ပေသည်။</p> <p>(စပိဘုတ်ကို အမြန်ယာဉ်အစား အမြန်လှေလို့ပဲပြန်တော့မယ်နော်)</p> <p>လင်းယွမ်တို့အဖွဲ့က ကျယ်ဝန်းလှသော ရေပြင်ကြီးကို ဖြတ်သန်းကာ မြို့လယ်ခေါင်သို့ ရောက်ရှိရန် နေ့တစ်ဝက် အချိန်သာ ယူလိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် မြို့လယ်ခေါင်၏ အခြေအနေက လင်းယွမ် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် အနည်းငယ် လွန်ကဲနေခဲ့သည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် အမြန်လှေက ရေပြင်ထက်၌ ရပ်တန့်နေပြီး အရှေ့ဘက်ရှိ ရေပြင်က အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြောနေကာ မည်သည့် အဆောက်အအုံကိုမျှ လုံးဝ မတွေ့ရချေ။</p> <p>ထူလုံက မြေပုံကို ထုတ်ယူ၍ အကြိမ်ကြိမ် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ကာ သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... ဒီနေရာက တကယ်ပဲ မြို့လယ်ခေါင်လား... ဘာလို့ ဘာမှ မရှိတာလဲ"</p> <p>ပိုင်ကျစ်လဲ့ကလည်း ခေါင်းပြူထွက်ကာ မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမက လမ်းမျက်စိလည်တတ်သူ ဖြစ်ရာ မြေပုံကို နားမလည်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>လင်းယွမ်ကလည်း မြေပုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ခုနက ဖြတ်လာတဲ့ အဆောက်အအုံကြီးပေါ်မှာ ထျန်ဟုန်ဆိုတဲ့ စာတန်း ပါတယ်လေ... အဲ့ဒါက မြေပုံထဲက ထျန်ဟုန် ဈေးဝယ်စင်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p>"ပြီးတော့ စောစောက တွေ့ခဲ့တဲ့ ဟိုတယ်က ရာမန်ဒါ ဟိုတယ်ပဲ... အရင်တုန်းက အဲ့ဒီမှာ တည်းဖူးတယ်"</p> <p>"ဒီအထောက်အထားတွေအရ ဆိုရင်တော့ ဒီနေရာက မြို့လယ်ခေါင်နားမှာ ဆိုတာ သေချာတယ်"</p> <p>"ဒါပေမယ့် ဒီမှာ ဘာမှမှ မရှိတာ" ထူလုံက အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြောနေသော ရှေ့မှ ရေပြင်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရေပြင်ပေါ်တွင် ပလပ်စတစ်များ၊ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်နှင့် ခုံတန်းလျားများကဲ့သို့သော ပစ္စည်း အများအပြား ပေါလောပေါ်နေသည်။</p> <p>သို့သော် အဆောက်အအုံ တစ်လုံးကိုမျှ မတွေ့ရပေ။</p> <p>လင်းယွမ်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ... လင်ကျန်းမြို့က ရှေးဟောင်းမြို့တော်လို့ အမြဲတမ်း နာမည်ကြီးခဲ့တာလေ... မြို့တော်စည်ပင်က အစောပိုင်း ကတည်းက စီမံကိန်းချပြီး ရှေးဟောင်းမြို့တော်ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ... မြို့လယ်ခေါင် တစ်ဝိုက်မှာ အရမ်းမြင့်တဲ့ လူနေအဆောက်အအုံတွေ ဆောက်လုပ်ခွင့် တစ်ခါမှ မပြုခဲ့ဘူး"</p> <p>"ဒီနေရာက ရေလွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ အကုန်လုံး နစ်မြုပ်သွားလောက်ပြီ"</p> <p>"ဒါပေမယ့် သေချာအောင် အောက်ဆင်းပြီး စစ်ဆေးကြည့်ဖို့တော့ လိုသေးတယ်... ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ"</p> <p>လင်းယွမ်က စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေထဲသို့ ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>ခန့်မှန်းချက်သည် ခန့်မှန်းချက်သာ ဖြစ်ပြီး ဤနေရာက တကယ်ပဲ မြို့လယ်ခေါင် ဟုတ်မဟုတ် အတည်ပြုရန်အတွက် သူ ကိုယ်တိုင် အောက်ဆင်း၍ ကြည့်ရှုရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းယွမ် အလျင်အမြန် ရေငုပ်သွားသည်နှင့်အမျှ ရေအောက်ကြမ်းပြင် နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ ရေလွှမ်းမိုးခံထားရသော အဆောက်အအုံများက သူ၏ မျက်မှောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ရေအောက်သို့ တိုက်ရိုက် မဆင်းဘဲ အမြန်လမ်းမကြီး တံတားတစ်စင်း အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။</p> <p>တံတားပေါ်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကို သူ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အနောက်ဘက် မြို့ပတ်လမ်း ဟူသော စာတန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူက မြို့လယ်ခေါင် နယ်နိမိတ်သို့ တကယ်ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။</p> <p>လင်ကျန်းမြို့၏ မြေပုံက ခွဲခြားရ အလွန် လွယ်ကူပေသည်။ လင်ကျန်းမြို့လယ်ခေါင်ကို ဗဟိုပြုကာ အမြန်လမ်းမကြီး လေးခုက ရှေးဟောင်းမြို့လယ်ခေါင်ကို လေးထောင့်ပုံစံ ဝန်းရံထားသည်။</p> <p>အရပ်မျက်နှာများအရ ဤအမြန်လမ်းမကြီး လေးခုကို အရှေ့၊ တောင်၊ အနောက်နှင့် မြောက် မြို့ပတ်လမ်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။</p> <p>နောင်တွင် လင်ကျန်းမြို့၌ လူဦးရေ အလွန် များပြားလာသဖြင့် စက်မှုဇုန်များ အပြင်းအထန် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာကာ လင်ကျန်းမြို့၏ စီးပွားရေး ဗဟိုချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် မြို့တော်စည်ပင်က အရှေ့နှင့် အနောက်ကို ဖြတ်သန်းကာ စက်မှုဇုန်သို့ တိုက်ရိုက် သွားနိုင်သော အလယ်ပိုင်း မြို့ပတ်လမ်း တစ်ခုကို ထပ်မံ ဖောက်လုပ်ခဲ့သည်။</p> <p>ယခုအခါ လင်းယွမ်က မြို့လယ်ခေါင်၏ အနောက်ဘက်ရှိ အနောက်ဘက် မြို့ပတ်လမ်းပေါ်တွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မြေပုံ၏ တည်နေရာကို ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်ရင်း လင်းယွမ်က မိမိ၏ တည်နေရာကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူက တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်က အလွန် စည်ကားခဲ့သော အဓိက မြို့ပြဧရိယာနှင့် ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း ကားပိတ်လေ့ရှိသော အနောက်ဘက် မြို့ပတ်လမ်း တံတားအဝင်ပေါက် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ယခုအခါတွင်မူ တိတ်ဆိတ် လူသူကင်းမဲ့နေပြီး တံတားပေါ်၌ ရေထဲတွင် စိမ်နေသော ကားအများအပြား ရပ်တန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>အချို့သော ကားများက ပုံပျက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အချို့ကမူ ဘေးဘက်သို့ လဲကျနေသည်။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိုးစုများ ရှိနေပြီး ကားထဲတွင်လည်း အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော အရိုးဖြူအချို့ ရှိနေသည်။</p> <p>အစပိုင်းက ရေကြီးရေလျှံမှု ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် တံတားပေါ်၌ မည်မျှ ဆိုးရွားသော ယာဉ်တိုက်မှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို တွေးကြည့်၍ ရနိုင်ပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ဤမြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားတော့သည်။</p> <p>"ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်အိမ်ရာက မြို့လယ်ခေါင်က အိမ်ရာ... အထပ်ကလည်း လေးထပ်ပဲ ရှိတာ... အစောကြီးကတည်းက ရေလွှမ်းမိုးခံရပြီး နစ်မြုပ်သွားလောက်ပြီ... ဒေါက်တာကျန်းဇီယန်ကို ငါ ဘယ်မှာသွားရှာရမှာလဲ"</p> <p>တစ်ဖက်လူ အသက်ရှင်နေသေးသလား ဆိုသည်ကို သူ သေချာ မသိပေ။ ယခုလို ထွက်ရှာနေခြင်းကလည်း ကံစမ်းနေရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခု မြို့လယ်ခေါင် တစ်ခုလုံး ရေမြုပ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ဤလူ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်းမှာ သိပ်မများတော့ဟု လင်းယွမ် ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူက အမြန်လှေပေါ်သို့ ပြန်တက်လာရာ ထူလုံနှင့် ပိုင်ကျစ်လဲ့တို့က လှမ်းကြည့်လာကြသည်။</p> <p>"ဘယ်လိုလဲ... မြို့လယ်ခေါင် ဟုတ်ရဲ့လား"</p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း... အနောက်ဘက် မြို့ပတ်လမ်း မြေအောက်ရထားဘူတာရုံ နားပဲ"</p> <p>"ဟာ... တကယ်ကြီးလား... ဒါဆို မြို့လယ်ခေါင် တစ်ခုလုံး ရေမြုပ်သွားပြီလို့ ပြောချင်တာလား" ထူလုံက မနေနိုင်ဘဲ ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ပိုင်ကျစ်လဲ့ကလည်း မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို မြို့လယ်ခေါင်က လူတွေ အကုန်လုံး"</p> <p>သူမက ဆက်မပြောတော့သော်လည်း မကောင်းသော ခန့်မှန်းချက်များ ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့လိုလည်း မသေချာဘူး... သူတို့ တကယ်ပဲ ရေနစ်သေတော့မယ် ဆိုရင် အိမ်ထဲမှာ သေခံပြီး နေမှာ မဟုတ်ဘူး... အပြင်ဘက်ကို ထွက်ပြေးတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိမှာ သေချာတယ်"</p> <p>"သွားကြစို့... ငါတို့ မူလအစီအစဉ်အတိုင်း ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်အိမ်ရာ အနီးအနားကနေ စရှာကြတာပေါ့"</p> <p>"အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံတွေကို အဓိကထားပြီး ရှာကြမယ်"</p> <p>"အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ စုဝေးနေတဲ့ နေရာကို တွေ့ရင် ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်အိမ်ရာက လူတွေ ရှိလားလို့ တိုက်ရိုက် မေးကြည့်... မရှိရင် ဆရာဝန် ရှိလားလို့ မေးကြည့်မယ်"</p> <p>"ကောင်းပါပြီ"</p> <p>သူတို့သုံးယောက်က အမြန်လှေကို မောင်းနှင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်၌ အလျင်အမြန် စတင် ရှာဖွေကြတော့သည်။</p> <p>ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်အိမ်ရာ၏ တည်နေရာက မြို့လယ်ခေါင်တွင် အလွန် ကောင်းမွန်သော နေရာဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် များသောအားဖြင့် နေရာပိုကောင်းလေ ပတ်ဝန်းကျင် လိုအပ်ချက်က ပို၍ မြင့်မားလေ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်အိမ်ရာသည် စံအိမ် နယ်မြေဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်း သာယာကာ သစ်ပင်များ အရိပ်အာဝါသ ကောင်းမွန်ပေသည်။ အလွန် စည်ကားလှသော မြို့လယ်ခေါင်တွင် ဆူညံမှုကြားမှ တိတ်ဆိတ်မှုကို ရယူထားနိုင်ပြီး အလွန် အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသည်။</p> <p>သို့သော် ရေလွှမ်းမိုးမှု အပြီးတွင် ဤနေရာက ပထမဆုံး နစ်မြုပ်သွားခဲ့သော နေရာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်တို့က ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်အိမ်ရာ တစ်လျှောက် ခြောက်မိုင်ကျော်ခန့် မောင်းနှင်သွားပြီးမှသာ ဟိုတစ်လုံး ဒီတစ်လုံး ရှိနေသော အဆောက်အအုံများကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ဤအဆောက်အအုံများ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် လင်းယွမ်တို့ သုံးယောက်က ရူးသွပ်နေပြီဖြစ်သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အချို့နှင့် လူသဏ္ဌာန် သတ္တဝါများအဖြစ်သို့ သန္ဓေပြောင်းသွားသော ဘီလူးကောင်များကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။</p> <p>ဤအခြေအနေ နှစ်ရပ်လုံးအတွက် လင်းယွမ်က သူတို့၏ သနားစရာကောင်းသော ဘဝများကို တိုက်ရိုက် အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် အသုံးပြု၍ ရနိုင်သေးသော ပစ္စည်းအချို့ကို အကြမ်းဖျင်း စုဆောင်းလိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်နေရာသို့ ရှာဖွေရန် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ရှာဖွေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်အိမ်ရာနှင့် ခြောက်မိုင်ကျော်ခန့် ကွာဝေးပြီး စက်မှုဇုန်နှင့် နီးကပ်သော အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ စုဝေးရာ နေရာတစ်ခုမှ အသုံးဝင်သော သဲလွန်စတစ်ခုကို လင်းယွမ် ရရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>ရှင်းဟုန် တိုက်ခန်း၊ အမှတ် ၈၇ တိုက်၊ ၃၂၀၁ ခန်း။</p> <p>ယင်းက ရှင်းဟုန် တိုက်ခန်း၏ အမြင့်ဆုံး အထပ်ဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်က အကောင်းဆုံး တိုက်ခန်း နေရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ယခုအခါတွင် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်စုက မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်နေကြပြီး ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေကြသည်။</p> <p>သူတို့၏ အရှေ့တွင် ရှိနေသူများမှာ လင်းယွမ်တို့ သုံးယောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ဤလူအုပ်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်အိမ်ရာက လူတစ်စုကို တကယ်ပဲ လက်ခံထားခဲ့တာလား"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... တကယ်ပါ... ကျွန်တော် ကျိန်ရဲပါတယ် ဆရာ... ကျွန်တော့် အခန်းထဲက အဲ့ဒီ သရုပ်ဆောင်မလေးက မူလက ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်အိမ်ရာက အိမ်ရှင်ပါ... သူမက တခြားသူတွေနဲ့ အတူတူ ထွက်ပြေးလာခဲ့တာပါ"</p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး ဤလူအုပ်၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် တူသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်က လင်းယွမ် ဒေါသထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က လူရှာရန် အလောတကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် ယခင်က ယန်ကွမ်းမြို့သစ်သို့ သွားစဉ်ကလို အသံတိတ် မလှုပ်ရှားတော့ချေ။</p> <p>တစ်လမ်းလုံး လူရှာရာတွင် သူက တံခါးကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်ဝင်သွားပြီး ဤလူများထဲမှ ခေါင်းဆောင်ကို ရှာဖွေကာ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းရည်ကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။</p> <p>ယေဘုယျအားဖြင့် ဤလုပ်ငန်းစဉ်များ အပြီးတွင် တစ်ဖက်လူက ခေါင်းမာလွန်းသူ မဟုတ်လျှင် ချက်ချင်း လိမ္မာကျိုးနွံစွာ စကားနားထောင်သွားကြပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီလူကို သွားခေါ်ခဲ့"</p> <p>လူလတ်ပိုင်းက အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အခုပဲ သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်... အခုပဲ သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p>လင်းယွမ်က ထူလုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထူလုံက ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်... ခွေးကောင်... မင်းက ဉာဏ်များဖို့ ကြိုးစားရဲရင် မင်း ခေါင်းကို ငါ ခြေမွပစ်မယ်"</p> <p>လူလတ်ပိုင်း၏ မျက်နှာက ဖြူရော်သွားပြီး ခေါင်းအကြိမ်ကြိမ် ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "မလုပ်ရဲပါဘူး... မလုပ်ရဲပါဘူး... ဒီဘက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"</p> <p>အစမှ အဆုံးတိုင်အောင် ထိုလူ၏ နာမည်ကိုပင် လင်းယွမ် မေးရန် ပျင်းရိနေခဲ့သည်။</p> <p>များမကြာမီ ထူလုံနှင့် လူလတ်ပိုင်းတို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>သူတို့နှင့်အတူ ပိန်ပိန်ပါးပါး မိန်းမတစ်ယောက်လည်း ပါလာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုမိန်းမက အလွန် လှပပြီး ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး မတိုင်မီက ခေတ်စားခဲ့သော အသားဖြူဖြူ၊ နုနုနယ်နယ်နှင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး ကောင်မလေး ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ အသားအရေက ဖြူဝင်းနေပြီး မျက်နှာပေါက်က အလွန် လှပပေသည်။ မိတ်ကပ် မလိမ်းထားသော်လည်း သူမ၏ မူလအလှတရားကို မြင်နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအခါ ထိုမိန်းမ၏ မျက်နှာက ဖြူရော်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကာ ခေါင်းပင် မမော့ရဲချေ။</p> <p>"ဆရာ... သူက... သူမက ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်အိမ်ရာကနေ ထွက်ပြေးလာခဲ့တာပါ"</p> <p>"မြန်မြန်လာ နှုတ်ဆက်လေ"</p> <p>လူလတ်ပိုင်းက ခေါင်းလှည့်ကာ ထိုမိန်းမကို အော်ငေါက်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုမိန်းမက လန့်ဖျပ်သွားပြီး ဒိုင်းခနဲ မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ခေါင်းကို ကြမ်းပြင်နှင့် ဆောင့်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဆရာတို့ မင်္ဂလာပါရှင်... သခင်မလေး မင်္ဂလာပါရှင်"</p> <p>လူလတ်ပိုင်းက ပြုံးဖြီးဖြီး မျက်နှာပေးဖြင့် လင်းယွမ်ကို ကြည့်လာသည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်မှောင်များ မနေနိုင်ဘဲ ကြုတ်သွားတော့သည်။ ဤမိန်းမက ဤနေရာတွင် ယဉ်ကျေးအောင် သိမ်းသွင်းခံထားရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>လူမြင်လျှင် နှုတ်ဆက်ရာ၌ တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်ခိုင်းထားခြင်းပင်။</p> <p>သူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ခေါင်းမော့စမ်း"</p> <p>ထိုမိန်းမက လန့်ဖျပ်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ လင်းယွမ်ကို ကြည့်၍ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမ၏ နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများက သူမ၏ ရင်ထဲမှ အကြောက်တရားကို ဖော်ပြနေပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။ "မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"</p> <p>"ကျောက်ဟွေးယောင်လို့ ခေါ်ပါတယ်ရှင်" ထိုမိန်းမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခဏမျှ ပြန်တွေးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤလူ မရှိပေ။ သူမက တကယ်ပင် နာမည်မကြီးသော သရုပ်ဆောင်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်လောက်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။</p> <p>ဘေးနားမှ ထူလုံက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သရုပ်ဆောင်ဆို... ဘာလို့ မကြားဖူးရတာလဲ"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က ချက်ချင်း ရှက်ရွံ့သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... ကျွန်မက အဆင့်သုံး သရုပ်ဆောင်လေးပါရှင်... သိပ်နာမည် မကြီးပါဘူး"</p> <p>လင်းယွမ်က ထူလုံ၏ အမေးကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်အိမ်ရာမှာ နေတာလား"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... အရင်က အဲ့ဒီမှာ နေတာပါရှင်"</p> <p>"ကျန်းဇီယန်ဆိုတဲ့ လူကို သိလား"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မှင်တက်သွားပြီး မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တောက်ပသွားကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "သိပါတယ်... ကျွန်မ သိပါတယ်ရှင်... ကျွန်မနဲ့ ကျန်းသခင်မလေးနဲ့ ဆက်ဆံရေး အရမ်း ကောင်းတာပါ"</p> <p>လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "တကယ် သိတာလား"</p> <p>"သိပါတယ်... တကယ် သိပါတယ်ရှင်"</p> <p>"ဒါဆို ကျန်းဇီယန်ရဲ့ ရုပ်ရည်၊ အသက်နဲ့ အလုပ်အကိုင်ကို ပြောပြစမ်း"</p> <p>"ရှင်"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က ချက်ချင်း မှင်တက်သွားပြီး မျက်နှာက ရုတ်တရက် ဖြူရော်သွားတော့သည်။</p> <p>"အဲ... အဲ့ဒါက... သူက... သူက အသက် သုံးဆယ်... မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး... အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်လောက် ရှိမယ် ထင်တယ်... ကျွန်မ သိပ်မမှတ်မိတော့ဘူး"</p> <p>"မိန်းမတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် ကိုယ့်အသက်ကို မပြောတတ်ကြဘူးလေ... အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်မ သေချာ မသိဘူး"</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်နေပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆက်ပြောလေ"</p> <p>"သူက အရမ်း လှတယ်... အရမ်း ကြည့်ကောင်းတယ်... အဲ... သူက ဘာအလုပ် လုပ်လဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ သေချာ မသိဘူး... ကျွန်မတို့က ခဏခဏ တွေ့ဖြစ်ပေမယ့် တစ်ယောက် အလုပ်ကို တစ်ယောက် မေးရတဲ့အထိ မရင်းနှီးကြသေးဘူးလေ"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က ပြောလေလေ ပို၍ သွက်လက်လာလေ ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "သူရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ပြောပြစမ်း"</p> <p>"အာ... အဲ့ဒါက... သူက အရမ်း ကြည့်ကောင်းတယ်... အသားက အရမ်း ဖြူတယ်... ပြီးတော့ မျက်လုံးကလည်း အရမ်း လှတယ်... ကျွန်မ ဘယ်လို ပြောပြရမလဲ မသိဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရမ်းလှတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ"</p> <p>သူမက ရှင်းပြချင်ဟန် ဆောင်ရန် ကြိုးစားနေပြီး သူမ၏ ဝေါဟာရ နည်းပါးမှုကြောင့် စိတ်ရှုပ်နေပုံရသည်။</p> <p>သို့သော် လင်းယွမ်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းကို ရှင်းပြခိုင်းတာ... တိကျတဲ့ဟာ တစ်ခုတောင် မပါဘူးလား"</p> <p>"ငါ့ရှေ့မှာ လိမ်ပြောရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ မင်း သိလား"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မ လိမ်မပြောပါဘူး... ကျွန်မ တကယ်"</p> <p>လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အရူး... အခု ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ အစွမ်းတွေ ရှိနေတယ် ဆိုတာကို မင်း မသိဘူးလား"</p> <p>"မင်း လိမ်မပြောဘူးဆိုတာကို စိတ်ဖတ်တဲ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မယ် ထင်လား"</p> <p>ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်ဟွေးယောင်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာတော့သည်။</p> <p>သူမက ရုတ်တရက် ခေါင်းကို ကြမ်းပြင်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆောင့်ကာ မရပ်မနား ငိုယို တောင်းပန်တော့သည်။ "ချမ်းသာပေးပါ... ချမ်းသာပေးပါရှင် ဆရာ... ကျွန်မ အသက်ရှင်ချင်လို့ပါ... ဆရာ ကျွန်မကို ကယ်တင်နိုင်မလားလို့ပါ... ကျွန်မမှာ တခြား ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး... ဆရာတို့ကို လိမ်ဖို့ တမင် ရည်ရွယ်ခဲ့တာ တကယ် မဟုတ်ပါဘူးရှင်... ဟင့်ဟင့်"</p> <p>ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဘေးနားမှ လူလတ်ပိုင်းက ချက်ချင်း ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားပြီး ထိုမိန်းမ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲညှစ်ကာ အော်ဆဲလိုက်သည်။ "ခွေးမ... အောက်တန်းစားမ... မင်းက ဘယ်လို အခြေအနေလဲ ဆိုတာတောင် မကြည့်ဘဲ ဒီဆရာကို လိမ်ရဲတယ်ပေါ့"</p> <p>"ငါ အခုပဲ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"</p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် မီးတောက်တစ်တောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်ဟွေးယောင်ထံသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ရိုက်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က လန့်ဖျပ်သွားပြီး ချက်ချင်း စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အောက်တွင် ဒူးထောက်နေသော အစွမ်းပိုင်ရှင်များ အားလုံးက ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး ဝင်ရောက် တားဆီးရန် မရဲကြပေ။</p> <p>လင်းယွမ်က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ကြယ်ရေခဲ သံကြိုးတစ်ချောင်းက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဒုန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဤလူလတ်ပိုင်း၏ ခေါင်းကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူက အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်လိုက်ဘဲ လင်းယွမ်က ကြယ်ရေခဲ သံကြိုးကို တစ်ချက် ရမ်းလိုက်ရာ သူ၏ အလောင်းက အနောက်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါ့ရှေ့မှာအပိုတွေ လာလုပ်နေတယ်"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က လေထဲမှ ပြုတ်ကျလာပြီး တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ကျသွားရာ အရေပြားများ ချက်ချင်း ပေါက်ပြဲသွားသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ဂရုမစိုက်ဘဲ တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။ "မင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ထပ်မေးမယ်... မင်းက ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်အိမ်ရာက လူ ဟုတ်သလား မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မ တကယ်ပါ... ကျွန်မက ဆရာ ပြောတဲ့သူကို မသိတာပါ... ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်က ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်အိမ်ရာက တကယ်ပါရှင်"</p> <p>"ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက ပိုက်ဆံ နည်းနည်းပါးပါး ရှာနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ တစ်ယောက်နဲ့ အဆင်ပြေသွားလို့ ငွေနည်းနည်း ချေးပြီး အဲ့ဒီက စံအိမ်ကို ဝယ်လိုက်တာပါ"</p> <p>"ဒီအချက်ကိုတော့ ကျွန်မ တကယ် လိမ်မပြောပါဘူးရှင်"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ကျောက်ဟွေးယောင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ဒါဆို ငါ မင်းကို မေးမယ်... အဲ့ဒီတုန်းက ရေဘေးကြီး ရောက်လာတော့ မင်းတို့ လူတွေ ဘယ်နှယောက် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာလဲ... ပြီးတော့ ဘယ်နေရာတွေကို အသီးသီး ထွက်ပြေးသွားကြလဲ"</p> <p>"မင်း သေချာ စဉ်းစားပြီး ရှိသမျှ အကုန် ငါ့ကို ပြောပြစမ်း... အသေးစိတ် အချက်အလက် တစ်ခုလေးတောင် လွတ်မသွားစေနဲ့"</p> <p>"လျှောက်မပြောနဲ့... လိမ်လည်း မလိမ်နဲ့... မင်း လိမ်မလိမ် ခွဲခြားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ငါ့မှာ ရှိတယ်"</p> <p>"တကယ်လို့ လျှောက်ပြောမယ် ဆိုရင် ခုနက လူရဲ့အဖြစ်က မင်းရဲ့ ဇာတ်သိမ်းပဲ"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အကြောက်တရားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ... ကျွန်မ တတ်နိုင်သမျှ ပြောပါ့မယ်... ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီချိန်တုန်းက ကျွန်မ အိမ်ထဲမှာပဲ ပုန်းနေလို့ အပြင်က အခြေအနေကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး"</p> <p>"မင်း သိတာကိုပဲ ရွေးပြောစမ်း"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက်ပိုင်း အဖြစ်အပျက်များကို အလျင်အမြန် စတင် ပြောပြတော့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်တို့ကမူ ဘေးတွင် ရပ်ကာ သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကို သေချာစွာ နားထောင်နေပြီး တစ်ဖက်လူ လိမ်ပြောခြင်း ရှိမရှိ အတည်ပြုရန်အတွက် ရံဖန်ရံခါ မေးခွန်းအချို့ ထုတ်မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save