Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျောက်ဟွေးယောင်၏ လက်ကိုင်ဖုန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ရေစကြီးတုန်းက... ကျွန်မတို့လည်း သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့မိဘူး"</p> <p>"အားလုံးက ဒါကို သာမန် မိုးသည်းသည်းမဲမဲရွာတာလို့ပဲ ထင်ခဲ့ကြတာ"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က စကားစလိုက်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်သတိရနေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကလည်း အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည့် မျက်နှာအမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။</p> <p>ဟုတ်ပေသည်။ အစပိုင်း မိုးစရွာစဉ်က မည်သူကမျှ ထိုမျှ သာမန်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ် မိုးသည်းထန်မှုကြီးက ယခုအချိန်အထိ ရွာသွန်းနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်၏ အသံက လူအုပ်ကြီးကို လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က နွေရာသီဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။</p> <p>"ကျွန်မတို့က ဗီလာအိမ်ရာဝင်းထဲမှာ နေပေမယ့်... ရေကြီးတော့ အရင်ဆုံး ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ"</p> <p>"တစ်ပတ်လောက် အတွင်းမှာပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဗီလာတွေ ရေမြုပ်သွားတယ်... အိမ်ပိုင်ရှင် အများစုလည်း ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ ထွက်ပြေးဖို့ စပြီးကြိုးစားခဲ့ကြတယ်"</p> <p>"တချို့က ရပ်ကွက်ထဲကို ရေကူးသွားကြတယ်... တချို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ တခြားအိမ်တွေကို သွားဖို့ နည်းလမ်းရှာကြတယ်"</p> <p>"ရှင်းဟိုင်မှာ နေနိုင်တဲ့သူတွေက အားလုံး လူချမ်းသာတွေချည်းပဲလေ... မြို့လယ်ခေါင်မှာ သူတို့အတွက် အိမ်တစ်လုံးမက ရှိကြတယ်"</p> <p>"အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး... ချက်ချင်း မထွက်ပြေးရဲဘဲ အိမ်ရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်ကိုပဲ ပြောင်းနေလိုက်မိတယ်"</p> <p>"အဲ့ဒီနောက် နှစ်ပတ်လောက် ထပ်တောင့်ခံထားခဲ့သေးတယ်... ရေက ဆက်တိုက် တက်လာပြီး အပြင်ကလူတွေလည်း ရူးသွပ်နေသလိုပဲ... နေရာတိုင်းမှာ ပစ္စည်းတွေကို လုယက်ပြီး စူပါမားကတ်တွေကို ရိုက်ခွဲလုယက်ကြတော့တာပဲ"</p> <p>"အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ အရမ်းကြောက်ခဲ့တာ... အလုပ်ကြောင့် ကျွန်မက အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့ရတာကိုး"</p> <p>"အန္တရာယ်တွေ ကျရောက်လာတဲ့အခါ... ကျွန်မဘေးမှာ အဖော်ပြုပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူး"</p> <p>လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "လိုရင်းကိုပဲ ပြောစမ်း"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်ရည်ဝဲလာတော့သည်။ သူမက ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူမ ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုများကို ဖွင့်ဟပြောပြချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က စိတ်မရှည်တော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမက အရေးမကြီးသော ကိစ္စများကို ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။</p> <p>"ကျွန်မ အိမ်ရဲ့ တတိယထပ်ကနေ... အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်ပြေးကြတဲ့ ဖြစ်စဉ် သုံးခုလောက်ကို မြင်ခဲ့ရတယ်"</p> <p>"အဲ့ဒီ လူသုံးအုပ်က... မြို့သစ်ဘက်... ကျည်ဆန်ရထားဘူတာဘက်နဲ့... စက်မှုဇုန်ဘက်ဆိုပြီး ဦးတည်ချက် သုံးခုကို အသီးသီး ထွက်သွားခဲ့ကြတာ"</p> <p>"ကျွန်မလည်း နောက်ဆုံးမှာ တကယ် ဘာမှလုပ်လို့မရတော့တာနဲ့... အစ်ကိုကြီးတချို့နဲ့အတူ စက်မှုဇုန်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့တာပဲ"</p> <p>"မင်းက ဘာလို့ စက်မှုဇုန်ဘက်ကို လာတာလဲ" လင်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မမှာ ဒီဘက်မှာ ဆွေမျိုးတွေ ရှိတယ်လေ... ဒီကိုလာရင် အချင်းချင်း ဖေးမကူညီနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ" ကျောက်ဟွေးယောင်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့လား"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "မတွေ့သေးဘူး"</p> <p>ဘေးဘက်ရှိ ပိုင်ကျစ်လဲ့က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ရှာမတွေ့တော့ဘူးလား"</p> <p>"သူတို့က ကျွန်မကို သွားခွင့်မပေးခဲ့ဘူး" ကျောက်ဟွေးယောင်က တိုးညှင်းစွာ ငိုကြွေးနေသည်။</p> <p>ပိုင်ကျစ်လဲ့၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ထိုလူစုကို ရွံရှာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုလူစုက ကျောက်ဟွေးယောင်၏ ရုပ်ရည်လှပမှုကို မြင်ပြီး သူမကို ဖမ်းဆီးကာ သူတို့၏ ကစားစရာအရုပ်အဖြစ် သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ဖူးနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "မင်းမှာ လက်ကိုင်ဖုန်း ရှိလား"</p> <p>"ရှင်"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမတွင် လက်ကိုင်ဖုန်း ရှိသော်လည်း အားကုန်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ရှိလား မရှိဘူးလား"</p> <p>"ရှိတယ်... ကျွန်မ ကိုယ်ပေါ်မှာ အမြဲတမ်း ဆောင်ထားတာ... ဒါပေမယ့် အားတော့ မရှိတော့ဘူး... နောက်ပိုင်း ရေတွေကျသွားရင် အိမ်ကလူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ရနိုင်မလားလို့ တွေးပြီး"</p> <p>"ငါ့ကို ပြစမ်း"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အခန်းထဲမှာ"</p> <p>"ထူလုံ... မင်း သူနဲ့လိုက်သွားပြီး သွားယူချေ"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့"</p> <p>ထူလုံက ချက်ချင်းပင် ကျောက်ဟွေးယောင်အား ခေါ်ဆောင်ကာ သူမ၏ အခန်းထဲသို့ လက်ကိုင်ဖုန်း သွားယူလေသည်။</p> <p>ပိုင်ကျစ်လဲ့က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... သူ့ဖုန်းကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ"</p> <p>"သူက တကယ်ပဲ ရှင်းဟိုင်ဥယျာဉ်စံအိမ်ရာက အိမ်ပိုင်ရှင်ဆိုရင်... အိမ်ပိုင်ရှင်တွေရဲ့ ဂရုတော့ သေချာပေါက် ရှိမှာပဲ... အဲ့ဒီ ဒေါက်တာကျန်းကလည်း အိမ်ပိုင်ရှင်ဆိုတော့ သူတို့ တစ်ဂရုတည်းမှာ ရှိနေနိုင်တယ်"</p> <p>"ရှင်းဟိုင်ဥယျာဉ်စံအိမ်ရာက အစောကြီးကတည်းက ရေမြုပ်သွားတာလေ... အဲ့ဒီတုန်းက ကနဦးအဆင့်မှာ အင်တာနက်နဲ့ ရေမီးတွေက လုံးဝ ပြတ်တောက်မသွားသေးဘူး... သူ့ဖုန်းထဲမှာ ဒေါက်တာကျန်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတချို့ ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်"</p> <p>ပိုင်ကျစ်လဲ့၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာလင်းက တကယ် တော်တာပဲ... ကျွန်မ ဘာလို့ အဲ့ဒါကို မစဉ်းစားမိပါလိမ့်"</p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။</p> <p>အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ဘဲ ထူလုံက ကျောက်ဟွေးယောင်အား ခေါ်ဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အားမရှိတော့ဘူး"</p> <p>လင်းယွမ်က အသံတစ်ချက်ပြုလိုက်ပြီး လက်ကိုင်ဖုန်းကို ယူကာ ကြည့်လိုက်ရာ ယင်းက ပန်းသီးတံဆိပ် လက်ကိုင်ဖုန်း၏ နောက်ဆုံးပေါ် မော်ဒယ် ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>သူက ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲမှ ပါဝါဘဏ်တစ်ခုနှင့် အားသွင်းကြိုးတစ်ကြိုးကို ရှာဖွေထုတ်ယူလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် တပ်ဆင်ကာ ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>(မင်မင်တို့က ပါဝါဘန့် ဆိုပြီးခေါ်ကြပေမယ့် တကယ်တမ်းက ပါဝါဘဏ် လို့ရေးတာဆိုတော့ အဲ့လိုပဲ ပြန်လိုက်တော့တယ်)</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူအားလုံး၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ဒူးထောက်နေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကလည်း အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။</p> <p>"သူ့ဆီမှာ ပါဝါဘဏ် ရှိတယ်"</p> <p>"သူ့ပါဝါဘဏ်ထဲမှာ အားတွေ ရှိနေသေးတယ်"</p> <p>"အခု အရေးပေါ် အကူအညီတောင်းတဲ့ ဖုန်းတွေများ ခေါ်လို့ရနိုင်မလား မသိဘူး"</p> <p>"ဆရာ... အရေးပေါ် အကူအညီတောင်းတဲ့ ဖုန်းကို ခေါ်ကြည့်လို့ရမလား"</p> <p>...</p> <p>လင်းယွမ်က ထိုလူများကို လုံးဝ အဖက်မလုပ်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဖုန်းပွင့်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖုန်း၏ ဘယ်ဘက် အပေါ်ထောင့်ရှိ ဖုန်းလိုင်းတုံးမှာ လုံးဝ ပြောင်သလင်းခါနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကြီးမားသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှ ယခုအချိန်အထိ ကမ္ဘာကြီးတွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲကြီး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံကိုလည်း မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်ကြီးများက ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဖုန်းလိုင်း ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ရန်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူက အမျိုးသမီး၏ ဝီချက်ကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုအထဲမှ အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူက ဂရုချက်အနည်းငယ်ကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p>"ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာ အိမ်ပိုင်ရှင်များ ပင်မဂရု"</p> <p>"ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာပထမအဆင့်"</p> <p>"ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာဒုတိယအဆင့်"</p> <p>လင်းယွမ်က ထိုဂရုများကို အသီးသီး ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဂရုသုံးခုစလုံး၏ နောက်ဆုံး စာပို့ထားသည့် ရက်စွဲမှာ ပြီးခဲ့သည့်နှစ် ဇူလိုင်လ ၃ ရက်နေ့ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ် မှတ်မိသလောက်ဆို ဇွန်လလောက်က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြီး စတင်ရောက်ရှိလာချိန် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ တစ်လဝန်းကျင် အချိန်အတွင်းမှာပင် အင်တာနက်လိုင်းများ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က အိမ်ပိုင်ရှင်များ ပင်မဂရုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဂရု၏ ချက်တင်မှတ်တမ်းများထဲတွင် ကျန်းဇီယန် ဟူသော စာလုံးများကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ကျန်းဇီယန်၏ ဝီချက်အမည်က သူမ၏ နာမည်အရင်း ဖြစ်နေရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိပြီးနောက် လင်းယွမ်က "ဒေါက်တာကျန်း" နှင့် "ကျန်း" ကဲ့သို့သော စကားလုံးများကို ထပ်မံ ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သို့ရာတွင် ကျန်းဇီယန်နှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p>ထိုအထဲတွင် ကျန်းဟူသော စကားလုံး ပါဝင်သည့် စာများက အခြေခံအားဖြင့် လင်ကျောင်းမြစ် ကမ်းပါးကျိုးပေါက်မှုနှင့် ရေလွှမ်းမိုးမှုများ ပျံ့နှံ့လာခြင်း စသည်တို့နှင့်သာ သက်ဆိုင်နေပေသည်။</p> <p>ဘေးဘက်ရှိ ပိုင်ကျစ်လဲ့က ယင်းကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ သတိပေးလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... ဒုတိယ တွဲဖက်ဆေးရုံ ကို ရှာကြည့်ပါလား... ဒါမှမဟုတ် ဆေးရုံ တို့ ဆရာဝန် တို့လို စကားလုံးတွေကို တိုက်ရိုက် ရှာကြည့်ရင်ရော"</p> <p>လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ"</p> <p>သူက ချက်ချင်း ရှာဖွေလိုက်ရာ ဂရုချက်ထဲတွင် အချက်အလက်တချို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် လင်းယွမ်က စာတိုအချက်အလက် တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။</p> <p>[ဂရုထဲမှာ ဆရာဝန်များ ရှိကြလား... ကယ်ကြပါဦး... ကျွန်တော့်အဖေ ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားလို့ပါ... အခု အပြင်ဘက်မှာက ရေကြီးနေတော့ ကျွန်တော်တို့ ထွက်လို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာဝန် အိမ်နီးချင်းများ ရှိရင် ကူညီပေးကြပါဦး...]</p> <p>ဤစာတို၏ အောက်တွင်တော့ အကြောင်းပြန်စာတစ်ခုက လင်းယွမ်၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>[ရှင်ရဲ့ အဖေက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ... အရင်ကရော ရောဂါအခံ ရှိလား...]</p> <p>[မရှိပါဘူး... ကျွန်တော့်အဖေက အမြဲတမ်း ကျန်းမာရေး ကောင်းပါတယ်... ခင်ဗျားက ဆရာဝန်လား... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အဖေကို ကယ်ပေးပါဦး...]</p> <p>[ကျွန်မက ဆရာဝန်ပါ... ကျွန်မကို သီးသန့် လာပြောပါ... အခု ကျွန်မလည်း အပြင်ထွက်လို့ မရဘူး... အပြင်ကရေတွေက ကျွန်မအိမ်ရဲ့ ဒုတိယထပ်အထိ တက်နေပြီ...]</p> <p>အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုမှုက ဤနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ဆရာဝန်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆိုထားသော ထိုသူ၏ ပရိုဖိုင်ပုံကို အလျင်အမြန် နှိပ်ဝင်လိုက်သည်။</p> <p>ယင်းက အမျိုးသမီး ကာတွန်းဇာတ်ကောင် ပရိုဖိုင်ပုံ တစ်ပုံ ဖြစ်ပြီး ကာတွန်းဇာတ်ကောင်မှာ အလွန် ထူးခြားလှကာ ဥရောပနှင့် အမေရိကန် စတိုင်ဘက်သို့ သွားပြီး ရွှေရောင် ဆံပင်များကို ထားရှိထားပေသည်။</p> <p>ခလုတ်တစ်ချက်နှိပ်ရုံဖြင့် ကာတွန်းပရိုဖိုင်ပုံများ ဖန်တီးပေးသော အထူးပြုလုပ်ချက်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေပေသည်။</p> <p>ထိုသူ၏ ဝီချက်အမည်မှာလည်း ကျန်းဇီယန် မဟုတ်ဘဲ "ဂျင့်စ်" ဟု ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ရှာဖွေရေးအကွက်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားပြီး "ဂျင့်စ်"နှင့် သက်ဆိုင်သော ချက်တင်များကို တိုက်ရိုက် ရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p>သို့ရာတွင် ဂျင့်စ်၏ ချက်တင်အကြောင်းအရာများက အလွန် နည်းပါးနေပြီး နောက်ဆုံး ဇွန်လကုန်ပိုင်းလောက်ကသာ စာတိုများ ပေးပို့ထားခဲ့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က တစ်ကြောင်းချင်းစီ လိုက်လံစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ အခြေခံအားဖြင့် အကူအညီတောင်းခံခြင်းနှင့် ပစ္စည်းများ ရှာဖွေခြင်းဆိုင်ရာ စာတိုများသာ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>သူက "ဂျင့်စ်" ၏ ပရိုဖိုင်ပုံကို နှိပ်ဝင်လိုက်ရာ အထက်ပါ ဝီချက်အိုင်ဒီနှင့် ဗီဒီယိုအကောင့်တို့ကိုသာ မြင်တွေ့ရပြီး အင်တာနက် မရှိသောကြောင့် အတွင်းရှိ အကြောင်းအရာများကို ဖွင့်၍မရပေ။</p> <p>ထို့အပြင် ကျောက်ဟွေးယောင်နှင့် "ဂျင့်စ်" က သူငယ်ချင်း မဖြစ်သောကြောင့် အခြေခံအားဖြင့် မည်သည့် အချက်အလက်ကိုမျှ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဤသည်က လင်းယွမ်အား မနေနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ကျစ်လဲ့က ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည်။ "အိမ်ပိုင်ရှင်တွေရဲ့ တခြား ဂရုအသေးလေးတွေထဲ သွားရှာကြည့်ပါလား"</p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပထမအဆင့်နှင့် ဒုတိယအဆင့် အိမ်ပိုင်ရှင်များ ဂရုထဲတွင် တစ်ပတ်ထပ်မံ ရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အရေးကြီးသော ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>"သူက ပထမအဆင့်က အိမ်ပိုင်ရှင်လား... မနှစ်က ဇွန်လကုန်ပိုင်းတုန်းက ဂရုထဲမှာ တခြားသူတွေကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ကြဖို့ လိုက်တိုက်တွန်းထားပြီး စက်မှုဇုန်ဘက်ကို သွားမယ့်သူ ရှိမရှိ မေးထားတာပဲ"</p> <p>ပိုင်ကျစ်လဲ့က ချက်ချင်း သုံးသပ်လိုက်သည်။ "ဒီလိုဆိုရင်... နောက်ပိုင်းမှာ သူက စက်မှုဇုန်ဘက်ကို ထွက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ များတယ်နော်"</p> <p>လင်းယွမ်က ကျောက်ဟွေးယောင်အား ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းလည်း တခြားသူတွေနဲ့အတူ စက်မှုဇုန်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့တာဆိုတော့... မင်းတို့အထဲမှာ ကျန်းဇီယန်လို့ ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ပါတာကို မှတ်မိလား"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မသိဘူး... အဲ့ဒီတုန်းက အတူတူ ထွက်ပြေးခဲ့ကြတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ... ရပ်ကွက်ထဲက ထွက်လာပြီးတော့ ကျွန်မတို့လည်း လူစုကွဲသွားကြတာ"</p> <p>"တချို့က ပစ္စည်းတွေ လုဖို့ ထွက်သွားကြတယ်... တချို့ကတော့ အနီးနားက အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံတွေကို ရှာဖွေခဲ့ကြတယ်"</p> <p>"အဲ့ဒီအချိန်က အရမ်းကို ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာ... ကျွန်မလည်း လျှောက်မပြေးရဲတာနဲ့ လူအများစု နောက်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့ပြီး... သစ်သားပြားတွေကို လှော်ခတ်ရင်း မိုးပျံတံတားပေါ် တက်ပြီး စက်မှုဇုန်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ကြတာပဲ"</p> <p>လင်းယွမ်က သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က မိုးသည်းထန်စွာ စတင်ရွာသွန်းခါစ ဖြစ်ရာ လမ်းမများက သေချာပေါက် ရေမြုပ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မိုးပျံတံတားများကမူ ရေမမြုပ်နိုင်သေးပေ။</p> <p>လူအများအပြားက အိမ်ရာမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် မိုးပျံတံတားများကို ဖြတ်သန်းကာ မြေနိမ့်ပိုင်း နေရာများမှ ထွက်ခွာနိုင်ပြီး ပိုဝေးသော နေရာများသို့ သွားရောက်ကာ အကူအညီ တောင်းခံနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ လူစုထဲမှာ နိုင်ငံခြားသား ရုပ်ရည်နဲ့လူတွေ ပါသေးလား"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် အံ့သြတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ပါတယ်... အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိတယ်... အသက်သုံးဆယ် ဝန်းကျင်လောက်နဲ့ သွေးနှောတစ်ယောက်ပဲ... မျက်နှာသွင်ပြင်က လူဖြူတွေရဲ့ ပုံစံမျိုး အထင်အရှား ရှိနေပေမယ့် သူက တရုတ်စကားကို ပြောတတ်တယ်"</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။ "သူ့နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"</p> <p>"ကျွန်မ မသိဘူး"</p> <p>"ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေရတာလဲ" လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီတုန်းက ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လို့လေ... အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးရဲ့ ရုပ်ရည်က သွေးနှောဘက် သွားပြီး အရမ်းလည်း လှနေတော့ ထွက်ပြေးလာတဲ့ လူအုပ်ထဲက အိမ်ပိုင်ရှင် တချို့က သူ့ကို အသားယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာ"</p> <p>"ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးက ကိုယ်ပေါ်မှာ ဓားမြှောင်တစ်လက် ဖွက်ထားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြဘူး... သူ့ကို အသားယူဖို့ ကြိုးစားတဲ့ လူတွေ အားလုံး ဓားနဲ့ အခုတ်ခံလိုက်ရပြီး သွေးတွေ အများကြီး ထွက်ခဲ့တယ်"</p> <p>"အဲ့ဒီတုန်းက လူတွေက အခုလိုမျိုး မရူးသွပ်ကြသေးဘဲ ဥပဒေဆိုတဲ့ အသိတရား ရှိနေကြသေးတာဆိုတော့... အဲ့ဒီလို အခြေအနေမျိုးက ထိုအချိန်တုန်းက ကျွန်မတို့ကို တော်တော်လေး အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့တာ"</p> <p>"အဲ့ဒီနောက်ရော... အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးက ဘယ်ရောက်သွားလဲ" လင်းယွမ်က ချက်ချင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"စက်မှုဇုန်ကို မရောက်ခင်မှာပဲ အားလုံး လူစုကွဲသွားခဲ့ကြတာ"</p> <p>"အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးနဲ့ တခြား လူတစ်စုက လမ်းတစ်ဝက်မှာရှိတဲ့ ဈေးဝယ်စင်တာ တစ်ခုမှာ ရပ်နားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်"</p> <p>"ဘယ် ဈေးဝယ်စင်တာလဲ"</p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာ"</p> <p>လင်းယွမ်က မြေပုံကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မြေပုံပေါ်တွင် တစ်ချက် ရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p>ပိုင်ကျစ်လဲ့က လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာလေ... မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာကို ကျွန်မ ရောက်ဖူးတယ်"</p> <p>လင်းယွမ်က အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာ၏ တည်နေရာမှာ မြို့လယ်ခေါင်တွင် မဟုတ်ဘဲ အလယ်ပိုင်း မြို့ပတ်လမ်း၏ မြောက်ဘက်အနီးတွင် တည်ရှိနေပေသည်။</p> <p>မြို့လယ်ခေါင်တွင် သိပ်မြင့်မားသော အဆောက်အအုံများ မရှိပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာ၏ အမြင့်မှာ တစ်ဆယ့်ရှစ်ထပ်ကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်ကာ ယင်းက ဈေးဝယ်စင်တာ၊ ရုပ်ရှင်ရုံ၊ ဈေးဝယ်ထွက်ရန်နေရာ၊ ဖျော်ဖြေရေး၊ လူနေအိမ်ရာနှင့် ရုံးခန်းများ စုစည်းပါဝင်သည့် အလွန် ကြီးမားသော စီးပွားရေး အချက်အချာကျသည့် ဗဟိုဌာနတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဤအချက်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာက ရေလွှမ်းမိုးမှု ကနဦးကာလတွင် နေထိုင်ရန်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် သင့်တော်လှပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က မိမိနှင့် ဤနေရာ အကြားရှိ အကွာအဝေးကို စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းတွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>မိုင် ၃၀ ထက် မကျော်လွန်ပေ။</p> <p>"အဲ့ဒီဘက်ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်ရမယ် ထင်တယ်... တစ်ဖက်လူက အဲ့ဒီမှာ ရှိနေဦးမလားဆိုတာတော့ မသိဘူးပေါ့"</p> <p>ထို့နောက် သူက လက်ကိုင်ဖုန်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကျောက်ဟွေးယောင်အား ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဖုန်းကို ငါ ယူသွားမယ်... ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို ငါ လက်ခံပေးနိုင်တယ်"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လင်းယွမ်အား အလျင်အမြန် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှင်တို့နဲ့အတူ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလို့ ရမလား"</p> <p>လင်းယွမ်မှာ မည်သည့် အံ့အားသင့်မှုမျှ မဖြစ်မိပေ။ ဤအမျိုးသမီးက အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခံထားရပြီး စောစောက သေဆုံးသွားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ ကစားစရာအရုပ် ဖြစ်ခဲ့ရပေသည်။</p> <p>သူမ အနေဖြင့် အခွင့်အရေး ရရှိပါက သဘာဝကျကျပင် ထွက်ပြေးချင်မည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။ "မင်းက အစွမ်းပိုင်ရှင်လား"</p> <p>"ကျွန်မ... ကျွန်မ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမယ့် အဝတ်လျှော် ထမင်းချက်တတ်ပါတယ်... အလုပ်တွေလည်း လုပ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က လင်းယွမ် အနေဖြင့် သူမအား ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ အားသာချက်များကို အလျင်အမြန် ကြိုးစားပြောဆိုနေလေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို ငါ ခေါ်သွားပေးလို့ရတယ်... ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ လုံခြုံရေးကိုတော့ အာမခံချက် မပေးနိုင်ဘူး... သေချာ စဉ်းစားပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ပါ"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က မဆိုင်းမတွပင် ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်... ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်ဖို့ပဲ လိုတာပါ... ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"</p> <p>လင်းယွမ်က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဤအမျိုးသမီးက ဤနေရာတွင် နေရသည်မှာ အတော်လေး ဆိုးရွားနေပုံရကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် မင်း ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့တော့"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ထူလုံက မေးလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... ဒီလူတွေကို ဘယ်လို စီစဉ်ရမလဲ"</p> <p>လင်းယွမ်က ထိုလူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလိုက်သည်။ "သူတို့ကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုဘူး... မိုးကလည်း မတိတ်သေးဘူးဆိုတော့ ရေပြင်ကလည်း ဆက်တက်နေဦးမှာပဲ... သူတို့ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေရင် အနှေးနဲ့အမြန် သေချာပေါက် ပိတ်မိပြီး သေကုန်လိမ့်မယ်"</p> <p>ထူလုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်ဟွေးယောင်အား ချက်ချင်း ဆွဲထူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်းယွမ်က ပိုင်ကျစ်လဲ့အား ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူတို့လေးယောက်သား မိုးရေစက်များကြားသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်သွားကာ ကောင်းကင်ယံထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save