Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း(၄၆၆)</h2> <h2 style="text-align:center">မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်တို့အဖွဲ့ ထွက်သွားသည်နှင့် အဆောက်အအုံထဲရှိ လူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထို့နောက် မကြာမီမှာပင် လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ထခုန်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်ကာ သေဆုံးသွားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ အခန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>အခြားသူများကလည်း ချက်ချင်းပင် လူးလဲထလာကြပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ဆဲဆိုကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပစ္စည်းများကို အလုအယက် လုယက်ကြတော့သည်။</p> <p>အဆောက်အအုံကြီးထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဤအရာအားလုံးက လင်းယွမ်တို့နှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်တော့ပေ။</p> <p>အမြန်လှေပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းယွမ်က ပိုင်ကျစ်လဲ့ကို ကျောက်ဟွေးယောင်အား စောင့်ရှောက်ရန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူက အမြန်လှေကို မောင်းနှင်ကာ မိုင် ၃၀ ကျော် အကွာရှိ မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>အမြန်လှေပေါ်တွင် ကျောက်ဟွေးယောင်က ဤအမြန်လှေကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေသည်။</p> <p>"ရှင်... ရှင်တို့ဆီမှာ အမြန်လှေတောင် ရှိတာလား... ရှင်တို့က ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့လား"</p> <p>သူမက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူမတွေးကြည့်မိသလောက်ဆိုလျှင် နိုင်ငံတော် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ သို့မဟုတ် မီးသတ်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသာ လူကယ်ရန် ဤကဲ့သို့သော အမြန်လှေမျိုးကို အသုံးပြုနိုင်မည်ဟု ထင်သည်။</p> <p>ဟုတ်တယ်၊ သေချာပေါက် ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>ထို ကျန်းဇီယန် ဆိုသူကလည်း ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဆိုတော့၊ သူတို့က သေချာပေါက် နိုင်ငံတော် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ဝင်တွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>ပိုင်ကျစ်လဲ့က သူမကို ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မတို့က ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းကပါ... ဒီအမြန်လှေက ကျွန်မတို့ ထိုက်ယန်တောင်ကနေ ကိုယ်တိုင် တီထွင်ဖန်တီးထားတဲ့ အစွမ်းသုံးယာဉ် တစ်စီးပါ"</p> <p>"ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က အံ့သြတကြီးဖြင့် ထပ်မံ မေးမြန်းချင်နေသေးသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ပိုင်ကျစ်လဲ့က ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဆိုလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီကို ရောက်သွားရင်... အားလုံး သိသွားပါလိမ့်မယ်"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်ကလည်း သူမ စကားများသွားပြီကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် ဆက်၍ မမေးဝံ့တော့ပေ။</p> <p>သို့ရာတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ လင်းယွမ်နှင့် ထူလုံတို့ကို အကဲခတ်နေသလို အမြန်လှေပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော သင်္ကေတများကိုလည်း အခါအားလျော်စွာ လိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူမ၏ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများအရ သူမတွင် တွေးစရာများစွာ ရှိနေကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် လင်းယွမ်တို့က မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာ အဆောက်အအုံကြီးထံသို့ ဆိုက်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူတို့ရှေ့ရှိ မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာ အဆောက်အအုံကြီးက ထက်ဝက်ကျော်ခန့် ရေနစ်မြုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့အပြင် မှန်များစွာကလည်း ကွဲကြေနေပြီး နံရံအပြင်ဘက်တွင် သန္ဓေပြောင်း ခရုခွံများနှင့် သန္ဓေပြောင်း ပင်လယ်ခရုများကဲ့သို့သော သတ္တဝါ အမြောက်အမြား တွယ်ကပ်နေကြသည်။</p> <p>မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာ အဆောက်အအုံကြီး၏ ထိပ်ပိုင်းတွင် ပြိုကျပျက်စီးခြင်းနှင့် ပေါက်ကွဲထားသော အရာများပင် ရှိနေသေးသည်။</p> <p>ဤအရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤနေရာတွင် အလွန် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>ထူလုံက စကားစလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... ဒီနေရာက မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာ အဆောက်အအုံလား"</p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မြေပုံအရဆိုရင်တော့... မမှားနိုင်ဘူး"</p> <p>"ဒါဆို... ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်မယ်" ထူလုံက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း သင်္ဘောပေါ်မှာပဲ နေခဲ့... ငါ ဝင်ကြည့်လိုက်မယ်"</p> <p>ဤမြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာသည် တစ်ချိန်က အကြီးမားဆုံး စီးပွားရေးအချက်အချာကျရာ နေရာဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ၎င်းတွင် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း အမြောက်အမြား ရှိနေမည်ဆိုသည်ကို လင်းယွမ် စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ သိနေပေသည်။</p> <p>ဤပစ္စည်းများသည် ရေလွှမ်းမိုးမှု ကပ်ဘေးကြီး စတင်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ပိုင်ရှင်မဲ့ပစ္စည်းများ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤနေရာသို့ လာရောက် လုယက်ကြမည့်သူများ လုံးဝ နည်းပါးမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ယခုဆိုလျှင် ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ အချိန်အတန်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လက်ရှိ ဤနေရာတွင် နေထိုင်နေသူများက သေချာပေါက် နောက်ဆုံး အောင်နိုင်သူများပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးများ၏ စွမ်းဆောင်ရည်က လုံးဝ ညံ့ဖျင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထူလုံ၏ အဓိက အရည်အသွေးက အမှတ် ၅၀ နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လင်းယွမ်ကမူ စိတ်မချနိုင်သေးပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူ ကိုယ်တိုင် သွားရောက် စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လေထဲသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။</p> <p>အမြန်လှေပေါ်ရှိ ကျောက်ဟွေးယောင်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "သူ... သူ... သူ ပျံသွားတယ်"</p> <p>ပိုင်ကျစ်လဲ့က သံသယဝင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲ... ရှင်တို့ အရင်နေခဲ့တဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းမှာ ပျံသန်းနိုင်တဲ့သူ မရှိဘူးလား"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က အလန့်တကြား အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "လူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျံနိုင်မှာလဲ"</p> <p>"တကယ်လို့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်သာ ပျံနိုင်မယ်ဆိုရင်... အဲ့ဒီနေရာကနေ စောစောစီးစီး ထွက်သွားလောက်ပြီပေါ့... အဲ့ဒီမှာ ဘာစားစရာမှ မရှိတော့တာ ကြာပြီလေ"</p> <p>ပိုင်ကျစ်လဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေက စိတ်အဝေးထိန်းစွမ်းအင်တွေကို စုစည်းပြီးသွားရင် လေထဲမှာ ရပ်တန့်နေတာတို့... စိတ်အဝေးထိန်းစွမ်းအင်နဲ့ ပျံသန်းတာတို့ လုပ်နိုင်တယ်လေ"</p> <p>"အဲ့ဒီတုန်းက ရှင်နေခဲ့တဲ့ အဆောက်အအုံထဲမှာ စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေ မရှိဘူးလား"</p> <p>ကျောက်ဟွေးယောင်က အံ့သြစွာဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ "ရှိတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က အားကောင်းပေမဲ့... စိတ်အဝေးထိန်းစွမ်းအင် အဖြစ်တော့ မပြောင်းလဲနိုင်ကြပါဘူး"</p> <p>"ဟင်... စိတ်အဝေးထိန်းစွမ်းအင် အဖြစ် မစုစည်းနိုင်ရင်... ဘယ်လိုလုပ် အားကောင်းတယ်လို့ ပြောလို့ရမှာလဲ" ပိုင်ကျစ်လဲ့က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ထူလုံက လှမ်းကြည့်လာပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ညီမပိုင်... လူတိုင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က စိတ်အဝေးထိန်းစွမ်းအင် အဖြစ် ပြောင်းလဲလို့ရတာ မဟုတ်ဘူးကွ"</p> <p>"ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ကလည်း အားမနည်းပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က တက်တူးဝိညာဉ် အသွင်ပြောင်းတဲ့ နေရာမှာပဲ သုံးလို့ရတာလေ... စိတ်အဝေးထိန်းစွမ်းအင် အဖြစ် စုစည်းလို့မှ မရတာ"</p> <p>"စိတ်စွမ်းအင် အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေက အမျိုးမျိုးရှိတယ်... စိတ်အဝေးထိန်း အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေက အတွေ့ရအများဆုံး ဖြစ်ပေမဲ့ စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်တိုင်းမှာ ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုး ရှိတယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလေ"</p> <p>ပိုင်ကျစ်လဲ့က နားလည်သလိုလို နားမလည်သလိုလိုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကျဲနှင့် ကျွမ်းရှုယွမ်တို့ကို တွေးမိလိုက်သည်။</p> <p>သူမတို့နှစ်ယောက်၏ အဓိက အရည်အသွေးက စိတ်စွမ်းအင် ဖြစ်သော်လည်း စိတ်အဝေးထိန်းစွမ်းအင်ကို စုစည်းနိုင်ပုံ မပေါ်ပေ။</p> <p>ထိုက်ယန်တောင် တစ်ခုလုံးတွင်ပင် အဓိက အရည်အသွေးအဖြစ် စိတ်စွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ အများအပြား ရှိပြီး စိတ်စွမ်းအင်နှင့် သက်ဆိုင်သော အစွမ်းများ ရှိသူလည်း မနည်းလှပေ။</p> <p>သို့သော် စိတ်အဝေးထိန်းစွမ်းအင်ကို တတ်မြောက်သူမှာ အမှန်တကယ်ပင် နည်းပါးလှသည်။ ယခုအချိန်အထိ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အကိုလင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ စိတ်အဝေးထိန်းစွမ်းအင်ကမျှ ဆရာလင်းလောက် အစွမ်းထက်သည်ကို မတွေ့ဖူးသေးပေ။</p> <p>လင်းယွမ်ဘက်တွင်မူ စိတ်အဝေးထိန်းစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ လေထဲတွင် ပျံသန်းနေပြီး သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင်လည်း မီးစင်္ကြာများက အရှိန်မြှင့်တင်ပေးနေသည်။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ပေပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာ အဆောက်အအုံ၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>သူက မှန်ကွဲနေသော အပေါက်တစ်ခုကို ရမ်းသန်းရှာဖွေလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ရှားကာ အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p>အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက ညကြည့်အမြင်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>မျိုးရိုးဗီဇ အသွင်တစ်ရာက ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အလိုအလျောက် အသားကျသွားသည်။</p> <p>အခန်းထဲတွင် အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးနေပြီး ပျက်စီးနေသော ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာသည့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်မှလွဲ၍ အခြား မည်သည့် အလင်းရောင်မှ မရှိပေ။</p> <p>လင်းယွမ်က အခန်းထဲရှိ ဖွဲ့စည်းပုံကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဤအခန်းသည် တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်ပြီး အထက်အောက် နှစ်ထပ်ခွဲထားသော မျက်နှာကြက်မြင့်သည့် အခန်းကျယ်မျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>အောက်ထပ်တွင် ရိုးရှင်းသော ဧည့်ခန်း ဆိုဖာနှင့် အကာအရံမဲ့ မီးဖိုချောင် ရှိပြီး တီဗီစင်နှင့် လှေကားတို့မှာ နံရံတစ်ခုတည်းတွင် ရှိနေသည်။</p> <p>လှေကားပေါ်သို့ တက်သွားလျှင် သိပ်မကြီးလှသော အိပ်ခန်းတစ်ခန်း ရှိသည်။</p> <p>ဧည့်ခန်းထဲတွင် အဝတ်အစားမဲ့နေသော အလောင်းနှစ်လောင်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး အလွန်အမင်း ပုပ်ပွနေပြီ ဖြစ်ကာ ယောက်ျား မိန်းမ ခွဲခြား၍ မရတော့ပေ။</p> <p>အလောင်း၏ ပုပ်ပွနေသော အသားစများကြားတွင် လောက်ကောင် အမြောက်အမြား တွားသွားနေကြသည်။</p> <p>ဤလောက်ကောင်များမှာ အရွယ်အစား အလွန်ကြီးမားပြီး အဖြူရောင် မဟုတ်ဘဲ အပြာရောင် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်လိုက်ပြီး လက်လှမ်းကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ စိတ်အဝေးထိန်းစွမ်းအင်က လောက်ကောင်တစ်ကောင်ကို သူ၏ အရှေ့သို့ ပျံသန်းလာစေသည်။</p> <p>သူက စိတ်အဝေးထိန်းစွမ်းအင်ဖြင့် ဤအပြာရောင် လောက်ကောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ညှစ်လိုက်သည်။</p> <p>ဖောက်ခနဲ...</p> <p>အရည်များ ပန်းထွက်လာပြီး လောက်ကောင်လည်း သေဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်နှာထားက တည်တင်းသွားသည်။ "ဒီလောက်ကောင်တွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုက ရေဘေးကြီး မတိုင်ခင်က အခြေအနေထက် အများကြီး သာလွန်နေပြီပဲ... သန္ဓေပြောင်းသွားကြတဲ့ပုံပဲ"</p> <p>လင်းယွမ်က ထိုအလောင်းနှစ်လောင်းကို စစ်ဆေးမနေတော့ပေ။ သူက အမှုစစ်ရန် လာခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>အလောင်းများကို ကျော်ဖြတ်ကာ လင်းယွမ်က အခန်းထဲရှိ ရေခဲသေတ္တာနှင့် ဗီဒိုများကို အကြမ်းဖျင်း လိုက်လံရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p>အတွင်းတွင် စားစရာ မရှိသည့်အပြင် အဝတ်အစားများပင် ပြောင်သလင်းခါနေအောင် အလုခံထားရသည်။</p> <p>သယ်ရခက်သော ဤပရိဘောဂများမှလွဲ၍ သယ်ယူနိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို သယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"တကယ်ပဲ... ရေဘေးကြီးက ပိုပိုပြီး ကြာလာတာနဲ့... ဒီလို အခန်းတွေထဲမှာ အသုံးဝင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှာတွေ့နိုင်ဖို့က ပိုပိုပြီး နည်းလာတော့တာပဲ"</p> <p>လင်းယွမ်က တံခါးဝရှိ အကာအရံမဲ့ မီးဖိုချောင်ကို ဖြတ်သွားစဉ် မီးဖိုချောင်ပေါ်ရှိ ဒယ်အိုး၊ ပန်းကန်၊ ဇွန်းများပင် မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>မီးဖိုခုံပင်လျှင် အသယ်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ တံခါး၏ သော့ခလောက်မှာလည်း အတင်းအကြပ် ဖျက်ဆီးခံထားရသည်ကို လင်းယွမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>ဤအခန်းထဲသို့ လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ဝင်ရောက် မွှေနှောက်သွားခဲ့သည်ကိုပင် မသိနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဤနေရာတွင် တန်ဖိုးရှိသော အရာဆို၍ တစ်ခုမျှ မကျန်တော့ပေ။</p> <p>သူက အချိန်အကြာကြီး ရပ်မနေတော့ဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ရာ ကျဉ်းမြောင်းရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>စင်္ကြံလမ်း၏ အလယ်တွင် ဒေါင်လိုက် လမ်းခွဲတစ်ခု ရှိသည်။</p> <p>လင်းယွမ် လျှောက်သွားလိုက်ရာ ဤလမ်းခွဲတွင် ဓာတ်လှေကား လေးစင်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ဓာတ်လှေကားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ဓာတ်လှေကားတံခါးများမှာ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲဖွင့်ခံထားရပြီး အတွင်းတွင် မှောင်မည်းနေကာ ဘာမှ မမြင်ရပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း လင်းယွမ်တွင် ညကြည့်စွမ်းရည် ရှိနေသဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>အတွင်းတွင် ဓာတ်လှေကားမြောင်း ရှိနေပြီး သံမဏိကြိုး အချို့က တည့်မတ်စွာ တွဲကျနေသည်။</p> <p>သူက ဓာတ်လှေကားမြောင်းဘေးတွင် ရပ်ကာ အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အပေါ်ဘက်ရှိ မည်သည့်အထပ်မှန်း မသိရသော နေရာတစ်ခုတွင် ဓာတ်လှေကားမြောင်းဘေး၌ အလောင်းတစ်ပိုင်း ချိတ်ဆွဲခံထားရသည်။</p> <p>ဓာတ်လှေကားမြောင်းထဲတွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး ဝူးဝူးဝါးဝါး အသံများ ထွက်ပေါ်နေကာ ထိုအလောင်းတစ်ပိုင်းက လေထဲတွင် တယိမ်းတယိုင် ဖြစ်နေပြီး လင်းယွမ်ကို လက်ယပ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်နေပြီး ဓာတ်လှေကားမြောင်း၏ အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အောက်ဘက်တွင် ရေပြင်ဖြစ်ပြီး လှိုင်းလုံးများ အတက်အကျကြားတွင် ဤနေရာ၌ အလောင်းများစွာ ပစ်ချခံထားရသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။</p> <p>"ဒီနေရာမှာ လူတွေ အများကြီး သေဖူးပုံပဲ"</p> <p>လင်းယွမ်က တွေးတောနေပြီးနောက် ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ယင်းနောက် ဓာတ်လှေကားမြောင်း၏ နံရံကို တစ်စုံတစ်ရာက လာရောက် ရိုက်ခတ်နေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး ဘေးဘက်ရှိ အခြား ဓာတ်လှေကားမြောင်းတစ်ခုဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အသံက ထိုဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူက ချက်ချင်း လျှောက်သွားလိုက်ပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုမှောင်မည်းနေသော ဓာတ်လှေကားမြောင်း အောက်ဘက်တွင်လည်း အလောင်းများ ထပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအလောင်းများကြားတွင် ဧရာမ လူပုံစံ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ထိုင်နေသည်။</p> <p>ဘာကြောင့် လူပုံစံ သတ္တဝါဟု ခေါ်ရသနည်းဆိုသော်...</p> <p>အကြောင်းမှာ ဤမိစ္ဆာကောင်တွင် လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ် ရှိသော်လည်း လက်သုံးဖက်နှင့် ခေါင်းနှစ်လုံး ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူ၏ လက်သုံးဖက်က ရေထဲရှိ အလောင်းများကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ခေါင်းနှစ်လုံး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းနေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ အကြည့်များက ချက်ချင်း စူးရှသွားသည်။ "သန္ဓေပြောင်းလူသားပဲ"</p> <p>ယေဘုယျအားဖြင့် လင်းယွမ်တို့က အစွမ်းများကို အောင်မြင်စွာ နိုးထနိုင်သူများကို အစွမ်းပိုင်ရှင်များဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။</p> <p>အစွမ်းနိုးထမှု ကျရှုံးသွားသူများကိုမူ သန္ဓေပြောင်းလူသားများဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။</p> <p>သန္ဓေပြောင်းလူသား အမျိုးအစား အများအပြား ရှိပြီး အချို့သော သန္ဓေပြောင်းလူသားများမှာ အစွမ်းနိုးထမှု ကျရှုံးချိန်တွင် ချက်ချင်း ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲကာ သေဆုံးသွားတတ်ကြသည်။</p> <p>အချို့သော သန္ဓေပြောင်းလူသားများမှာ အစွမ်းနိုးထမှု ကျရှုံးသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာ မသေဆုံးဘဲ အရူးများ ဖြစ်သွားတတ်ကြသည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် အရူးများ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော မျိုးရိုးဗီဇများ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ အလိုဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းရန် ထူးဆန်းသော စွမ်းရည်အမျိုးမျိုးကို နိုးထလာကြသည်။</p> <p>သူတို့က သက်ရှိ မှန်သမျှကို ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ မျိုးရိုးဗီဇ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် စားသောက်ကြသည်။</p> <p>ဓာတ်လှေကားမြောင်းအတွင်းရှိ ဤခေါင်းနှစ်လုံးနှင့် လက်သုံးဖက် ပါသော မိစ္ဆာကောင်မှာ ထိုကဲ့သို့သော သန္ဓေပြောင်းလူသားမျိုး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်အဝေးထိန်းစွမ်းအင်ကို ချက်ချင်း ဖော်ထုတ် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p>"ဝုန်း"</p> <p>အားကောင်းလှသော စိတ်စွမ်းအင်က သူ၏ ခေါင်းနှစ်လုံးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုမိစ္ဆာကောင်က တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ခေါင်းများမှာ ချက်ချင်း သွေးပျစ်အနှစ်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ပျော့ခွေသွားပြီး အလောင်းပုံကြားသို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က အရေးမပါသော အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်လိုက်သကဲ့သို့ မျက်မှောင်တစ်ချက် ကုတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ဤသန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါကို သတ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့တောင် မစုစည်းရသေးဘူးပဲ... အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်"</p> <p>သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းကာ လှည့်ထွက်၍ အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်ကို စတင် ရှာဖွေတော့သည်။</p> <p>သို့သော် သူ အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်ကို မရှာတွေ့သေးမီမှာပင် မနီးမဝေးရှိ အခန်းတစ်ခုထဲမှ တီးတိုး ပြောဆိုနေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>အဝတ်အစားများ ဆုတ်ဖြဲခံရသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး ထိုအခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါ အဓိပ္ပာယ်ဖော်မရသော ရယ်သံတစ်သံနှင့်အတူ အိုမင်းနေသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"ရှောင်ယွမ်... နင့်ရဲ့ အမေ ငတ်သေသွားတာကို နင် မမြင်ချင်ဘူး မဟုတ်လား... မမြင်ချင်ဘူးဆိုရင် ဦးလေး စကားကို လိမ်လိမ်မာမာ နားထောင်စမ်း... ဒီကိုလာခဲ့..."</p> <p>မိန်းကလေး၏ အသံက ကြောက်လန့်နေပြီး ရှက်ရွံ့စော်ကားခံရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေကာ အသံနှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးဖန်း... သမီးကို ပေါင်မုန့် အရင်ပေးလို့ ရမလားဟင်"</p> <p>"ဟားဟား... ဦးလေးက ပေးမှာပါ... လိမ္မာတယ်မလား... စကားနားထောင်စမ်းပါ"</p> <p>မိန်းကလေးက နောင်တရသွားပုံပေါ်ပြီး အပြင်းအထန် စတင် ရုန်းကန်တော့သည်။</p> <p>အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ရာ ပြုတ်ကျသွားသည့် အသံကို လင်းယွမ် ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပင် အိုမင်းနေသော အသံက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"ခွေးမလေး... ဒီကို လာခဲ့စမ်း"</p> <p>"ထွက်ပြေးချင်သေးတာလား... ရပ်နေစမ်း... ရပ်နေစမ်းလို့"</p> <p>"ဗြိခနဲ..."</p> <p>အဝတ်အစားများ ထပ်မံ ဆုတ်ဖြဲခံရသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မိန်းကလေး၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများပါ ရောနှောနေသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် တံခါးမှာ ဒုန်းခနဲ အသံမြည်သွားပြီး မိန်းကလေးက အက်ကြောင်းတစ်ခုစာ ဖွင့်လိုက်ပုံရသည်။</p> <p>အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ခန့် အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အပြင်သို့ တိုးထွက်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို လင်းယွမ် မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် သူမ၏ ခေါင်း ထွက်လာသည်နှင့် အရေတွန့်နေသော ညိုမည်းပိန်လှီသည့် လက်တစ်စုံက သူမ၏ ဆံပင်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အနောက်သို့ အတင်း ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအခန်းတံခါးက ဒုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ အပြီးတိုင် ပိတ်သွားပြန်သည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများနှင့် ဆဲဆိုသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်နှာထားက အုံ့မှိုင်းသွားပြီး အခန်းတံခါးကို အားကုန်လွှဲကာ ကန်ချလိုက်သည်။</p> <p>"ဒုန်း"</p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်သံနှင့်အတူ အခန်းတံခါးက ရုတ်တရက် ကွဲကြေသွားတော့သည်။</p> <p>အဘိုးအိုကမူ အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနေပြီး သူ၏ ကျောပြင်တွင် ပြည်တည်နာ အမြောက်အမြား ရှိနေသည်။</p> <p>အသံကြားလိုက်ရသဖြင့် အဘိုးအိုက ကြောက်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်လာပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူက ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောထွေးနေလျက် အလိုအလျောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်း"</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်နှာထားက အုံ့မှိုင်းနေသည်။ "လူစိတ်မရှိတဲ့သူပဲ"</p> <p>ထို့နောက် အကြည့်တစ်ချက်မျှဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်စွမ်းအင်က လှိုင်းလုံးကြီးများအလား အဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ဝင်တိုက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဝုန်း"</p> <p>ထိုအဘိုးအိုမှာ ချက်ချင်းပင် လူပုံစံ စည်သွပ်ဘူး တစ်ခုအလား လင်းယွမ်၏ အားကောင်းလှသော စိတ်အဝေးထိန်းစွမ်းအင်ဖြင့် အရှင်လတ်လတ် ညှစ်ခြေခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>သွေးများနှင့် အသားစများ လွင့်စင်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် တစ်ခန်းလုံး ပေါက်ကွဲ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုမိန်းကလေးက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်မချမ်းသာဖွယ် အခြေအနေကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save