Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း(၄၆၇)</h2> <h2 style="text-align:center">ဟွမ်ကွမ်းဇူ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>"ရှင်... ရှင်က ဘယ်သူလဲ"</p> <p>မိန်းကလေးက လင်းယွမ်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က မိန်းကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒီအဆောက်အအုံမှာ ဘယ်သူက ခေါင်းဆောင်လဲ"</p> <p>မိန်းကလေးမှာ ကြောက်စိတ်မပြေသေးဘဲ အလိုအလျောက် ဖြေလိုက်သည်။ "ကိုဟွမ်ကွမ်းဇူပေါ့"</p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "ဟွမ်ကွမ်းဇူ... သူ ဘယ်မှာလဲ"</p> <p>"သူက... နေဦး... ရှင်က ဘယ်သူလဲ"</p> <p>"ငါလား... မင်းရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်လို့ မှတ်လိုက်ပေါ့"</p> <p>မိန်းကလေးက ကြောင်အသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သနားစဖွယ် သေဆုံးနေပြီဖြစ်သော ဦးလေးဖန်းကို ကြည့်ကာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်"</p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း သူမက ထိုင်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ကာကွယ်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က သူမထံသို့ အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဝတ်ထားလိုက်"</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p>မိန်းကလေးက အင်္ကျီကို အလျင်အမြန် ကောက်စွပ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေးဇူးတင်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ထပ်တိုးလာသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။ "မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"</p> <p>"ယွမ်ဝေဝေပါ" မိန်းကလေးက တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ယွမ်ဝေဝေ... ဟွမ်ကွမ်းဇူ ဘယ်မှာနေလဲ ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား"</p> <p>"အပေါ်ဆုံးထပ်မှာပါ... မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ... ပိုပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူတွေက ပိုမြင့်တဲ့နေရာမှာ နေကြတယ်"</p> <p>"ဒါက ဒီနေရာရဲ့ စည်းကမ်းပဲ" ယွမ်ဝေဝေက တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမက လင်းယွမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင်က ကျွန်မတို့ဆီက လူ မဟုတ်ဘူးမလား"</p> <p>"ရှင်က အပြင်ကနေ လာတဲ့သူမလား... အခု အပြင်ဘက်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ ဆိုတာ ရှင် ကျွန်မကို ပြောပြနိုင်မလား"</p> <p>"အစိုးရ ရှိသေးလား... ကျွန်မတို့ကို လာကယ်မယ့် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တွေ ရှိလာနိုင်မလား"</p> <p>လင်းယွမ်က သူမ၏ ကလေးဆန်ဆန် ဖြူစင်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ သနားစိတ် အနည်းငယ် ဝင်သွားမိသည်။</p> <p>သူက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ "အပြင်ဘက်က လုံးဝ ရေလွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီ... ဘယ်ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့မှ လာမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းကို ကယ်နိုင်တာ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ရှိတယ်"</p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း သူက အဘိုးအို၏ အလောင်းကို ကန်ဖယ်လိုက်ကာ တစ်ချက် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ဆီမှာ ဘာပေါင်မုန့်မှ မရှိဘူး"</p> <p>ယွမ်ဝေဝေ၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်ရည်ဝဲလာတော့သည်။</p> <p>"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မရှိရမှာလဲ... သူ ကျွန်မကို ဘယ်လိုလုပ် လိမ်ရက်ရတာလဲ... သူ ထုတ်ပြတာကို ကျွန်မ သေချာပေါက် မြင်လိုက်ရတာပါ"</p> <p>"အင့်... ဟင့်... ပေါင်မုန့် မရှိရင် ကျွန်မ အမေ ငတ်သေရတော့မှာပဲ"</p> <p>လင်းယွမ်က သူမ ဝမ်းနည်းပမ်းနည်း ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲမှ ပေါင်မုန့်တစ်ထုပ်ကို ရှာဖွေထုတ်ယူလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ဆီမှာ စားစရာ နည်းနည်း ရှိသေးတယ်... မင်း အရေးပေါ် သုံးဖို့ ယူသွားလိုက်ပါ"</p> <p>"တခြားလူတွေ မမြင်စေနဲ့"</p> <p>ယွမ်ဝေဝေက ပေါင်မုန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း အံ့သြဝမ်းသာသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို ဘာလုပ်ပေးစေချင်လို့လဲ"</p> <p>လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>ယွမ်ဝေဝေက ပေါင်မုန့်ကို ပိုက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အမေက ပြောဖူးတယ်... အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲနဲ့ ဘာအကျိုးကျေးဇူးမှ မရနိုင်ဘူးတဲ့... ရှင်လည်း ကျွန်မကို လိုချင်နေတာလား"</p> <p>"ကျွန်မ ဒီနေ့ နေလို့ သိပ်မကောင်းဘူး... နောက်နှစ်ရက်လောက်နေမှ ရမလား"</p> <p>"ရှင် စိတ်ချပါ... ကျွန်မ ကတိမဖျက်ပါဘူး"</p> <p>လင်းယွမ်က သူ့ရှေ့ရှိ ဆယ့်ခြောက်နှစ်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ် မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း တစ်ခဏမျှ ကြောင်အသွားမိသည်။</p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်မှာ ဤမိန်းကလေး၏ သနားစရာကောင်းသော ဘဝအခြေအနေကြောင့် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော် ကမ္ဘာ့ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှ ယနေ့အထိ အချိန်အတော်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ လူများမှာ ယခင်က ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် စည်းကမ်းများကို တဖြည်းဖြည်း ဆုံးရှုံးလာကြပုံပေါ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကလေးမလေး၏ အတွေးအခေါ် အမြင်များမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖောက်ပြန်ပုံပျက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>လင်းယွမ်မှာ မနေနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားမိတော့သည်။</p> <p>ဤကမ္ဘာကြီးက လူသားများ၏ တွေးခေါ်မှုနှင့် ရှင်သန်နေထိုင်မှု ပုံစံများကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲပစ်နေပေသည်။</p> <p>လူတိုင်းက ပြောင်းလဲနေကြသည်။</p> <p>ဤကလေးများမှာ အသိသာအထင်ရှားဆုံး ပြောင်းလဲသွားကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ရေလွှမ်းမိုးသည့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး၏ အချိန်ကာလက ပိုမို ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ အမြင်များမှာ ပုံသေ သတ်မှတ်ချက် မရှိတော့ပေ။</p> <p>သူတို့သည်လည်း ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ လွှမ်းမိုးခံရလေ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကိုယ်ကျင့်တရား၊ လူ့ကျင့်ဝတ်နှင့် ဥပဒေများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုလဲပျက်စီးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပုံရပေသည်။</p> <p>သူတို့ မျိုးဆက်မှစတင်၍ ဥပဒေသ အသစ်များကို တည်ဆောက်ကြရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လင်းယွမ်၏ စိတ်အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။</p> <p>ယွမ်ဝေဝေကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူက ခေါင်းခါလိုက်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှ လုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး... ကောင်းကောင်းမွန်မွန်သာ ဆက်ပြီးအသက်ရှင်ပါ"</p> <p>သူက လှည့်ထွက်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။</p> <p>အရေးပေါ်လှေကားကို ရှာတွေ့သွားပြီးနောက် လင်းယွမ်က သူ၏ အလျင်ကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးတက်သွားတော့သည်။</p> <p>သို့သော် နှစ်ထပ်၊ သုံးထပ်ခန့် တက်သွားပြီးသည်နှင့် လှေကားအဆင်းတွင် တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် အမျိုးသား အနည်းငယ်က ပိတ်ရပ်လာကြသည်။</p> <p>တစ်ယောက်က လင်းယွမ်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ရပ်စမ်း... မင်းက မျက်နှာစိမ်းလေးပဲ"</p> <p>"စည်းကမ်းကို သိရဲ့လား" အခြားတစ်ယောက်ကလည်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က မျက်နှာတွင် မည်သည့် အမူအရာမှ မရှိဘဲ ထိုလူနှစ်ယောက်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ တည့်တည့်သာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ထိုနှစ်ယောက်က ယင်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားကြပြီး လက်နက်များကို အသီးသီး ကိုင်ဆောင်ကာ လင်းယွမ်အား တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အသနားခံ အော်ဟစ်သံ နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လင်းယွမ်က ဤအထပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဆက်လက် တက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး နှစ်ထပ်တိုင်းတွင် လမ်းပိတ်ရပ်သူများ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>လမ်းပိတ်ရပ်သူများမှာလည်း သာမန် ခွန်အားကြီးသူများမှ အစွမ်းပိုင်ရှင်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလာကြသည်။</p> <p>အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ နီးကပ်လာလေလေ အစွမ်းပိုင်ရှင်များ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကလည်း ပိုမို အားကောင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤနေရာ၏ စနစ်က လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ စွမ်းဆောင်ရည် အားကောင်းမှုနှင့် အားနည်းမှုအပေါ် မူတည်၍ နေထိုင်ရသည့် အထပ်နေရာကို အတိအကျ သတ်မှတ်ထားပုံရပေသည်။</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အသနားခံ အော်ဟစ်သံများမှလွဲ၍ ညည်းတွားသံများသာ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရပ်တန့်မနေဘဲ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြေးတက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဘယ်သူလဲ"</p> <p>"ရပ်စမ်း"</p> <p>"သူ့ကို တားထားစမ်း"</p> <p>အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်ခါနီးတွင် အစွမ်းပိုင်ရှင် ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဤအစွမ်းပိုင်ရှင်များ၏ အဓိက အရည်အသွေးများမှာ မနည်းလှဘဲ အနည်းဆုံး ၄၀ မှတ် အထက်တွင် ရှိနေကြသည်။</p> <p>ထိုအထဲတွင် စိတ်စွမ်းအင် အရည်အသွေးပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်၊ ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် သုံးယောက်၊ မီးဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်နှင့် မြေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်တို့ ပါဝင်သည်။</p> <p>လူခုနစ်ယောက်က ပြေးဝင်လာကြပြီး ကိုယ်ပိုင် အစွမ်းနည်းလမ်းများကို အသီးသီး ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။</p> <p>စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်က အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှု စတင်လိုက်သည်။</p> <p>စိတ်စွမ်းအင် မြင်ကွင်းလှည့်စားမှုနှင့် စိတ်စွမ်းအင် အဝေးထိန်းစွမ်းအားတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လာကြသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့၏ စိတ်စွမ်းအင်များ နီးကပ်မလာမီမှာပင် လင်းယွမ်က အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်သာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလို ၈၃.၅ မှတ်အထိ မြင့်မားသော ကြောက်မက်ဖွယ် စိတ်စွမ်းအင်များက ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p>"ခွမ်း... ခွမ်း..."</p> <p>ထိုစိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်မှာ အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်လိုက်ဘဲ သူတို့၏ ခေါင်းများက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>အထပ်နှစ်ဆယ် အမြင့်မှ ပြုတ်ကျသွားသော အမှည့်လွန်နေသည့် ဖရဲသီး နှစ်လုံးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့၏ စိတ်စွမ်းအင် အရည်အသွေးက လင်းယွမ်ထက် တစ်ဆခန့်သာ နိမ့်ကျနေပုံရပေသည်။</p> <p>သို့သော် တကယ့် လက်တွေ့တွင်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင်က ၅၀ မှတ်ကို ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် တစ်မှတ် တိုးလာတိုင်း မျိုးရိုးဗီဇ အရည်အသွေးများ၏ မြင့်တက်လာမှု အားကောင်းမှုမှာ ယခင် သာမန် အရည်အသွေးမှတ်များ၏ ဆယ်ဆအထိ မြင့်မားလေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဤလူများမှာ အဓိက အရည်အသွေး မှတ်လေးဆယ်ကျော် ရှိနေပုံပေါ်သော်လည်း တကယ့် လက်တွေ့တွင်မူ သူတို့နှင့် လင်းယွမ်ကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ မကပေ။</p> <p>လင်းယွမ်က အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် သူတို့ကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လင်းယွမ်၏ ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ကျန်ရစ်နေသော ပြေးဝင်လာမည့် အစွမ်းပိုင်ရှင် အနည်းငယ်မှာ ချက်ချင်း ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့က ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အလျင်အမြန် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "နေ... နေပါဦး"</p> <p>အခြားတစ်ယောက်ကလည်း အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ခဏ... ခဏလေး နေပါဦး... အစ်ကို... နားလည်မှုလွဲနေတာ တစ်ခုခုများ ရှိလို့လား"</p> <p>လူအနည်းငယ်က ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ယခုလေးတင်က ရှိနေခဲ့သော မောက်မာရိုင်းစိုင်းသည့် အသွင်အပြင်များ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။</p> <p>လင်းယွမ်က အေးစက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူက ခေါင်းဆောင်လဲ"</p> <p>သူ၏ အရှေ့ရှိ လူအနည်းငယ်က အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်က တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ "အစ်ကို့ကို ဘယ်လိုများ ခေါ်ရမလဲ မသိဘူး... အစ်ကိုက ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်ကို ဘာကိစ္စရှိလို့ ရှာနေတာလဲ"</p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "သူ့ကို ခေါ်လိုက်... ငါ သူ့ကို မေးစရာ ရှိတယ်"</p> <p>လူအနည်းငယ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း တိတ်တဆိတ် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။</p> <p>ကိစ္စလေးတစ်ခု မေးရုံလေးနဲ့များ တက်လာတာနဲ့ လူသတ်တယ်ပေါ့...</p> <p>တောက်... မင်းက အရင် မမေးတတ်ဘူးလား...</p> <p>သို့သော် သူတို့က ဒေါသထွက်ရဲသော်လည်း နှုတ်မှ ထုတ်မပြောရဲကြပေ။ ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်က အပြုံးတုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို ခဏလေး စောင့်ပါ... ကျွန်တော် အခုပဲ ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်ကို သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p>အခြားလူများကလည်း လင်းယွမ်ကို အပြုံးတုများဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ အကြည့်များက အေးစက်နေပြီး ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ "ငါ့မှာ အချိန် သိပ်မရှိဘူး"</p> <p>"နားလည်ပါပြီ... နားလည်ပါပြီ"</p> <p>ထိုလူက အလျင်အမြန် လှည့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားရာ သူ ပြေးထွက်သွားသော ပုံစံမှာ အနည်းငယ် ခြေဆိုင်းနေပုံရပေသည်။</p> <p>ဤလူက ခြေဆိုင်းနေသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ကျန်ရစ်နေသော အစွမ်းပိုင်ရှင်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စတင် မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ထဲမှာ ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာဘက်ကနေ လာတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလဲ"</p> <p>လူအနည်းငယ်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်အသွားကြသည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူအနည်းငယ်က ထိုအထဲမှ လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်ကို အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုလူလတ်ပိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ဝဖြိုးနေပြီး အနည်းငယ် လူကုံထံရုပ်ပေါက်နေကာ မြေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ယခုလေးတင်က သူ ပြေးသည်မှာ နှေးကွေးသော်လည်း ပထမဆုံး အချိန်မှာပင် မြေကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းကာ လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင် လွှမ်းခြုံတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပေသည်။</p> <p>လူလတ်ပိုင်းမှာ အခြားသူများ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း မျက်နှာဖြူရော်သွားပြီး လင်းယွမ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုလေ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်ပါ... အစ်ကိုက ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာမှာ ဆွေမျိုး သူငယ်ချင်းတွေ ရှိလို့လား"</p> <p>သူက လင်းယွမ်မှာ လူရှာနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူသတ်တတ်သော လင်းယွမ်ကဲ့သို့ လူမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူက အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆရဲခြင်း မရှိပေ။</p> <p>လင်းယွမ်က သူတို့ မိမိကို ကြောက်လန့်နေကြကြောင်းကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိပေသည်။</p> <p>သို့သော် တကယ့် လက်တွေ့တွင်မူ အကယ်၍ သူသာ ပထမဆုံး အချိန်မှာပင် စွမ်းဆောင်ရည်ကို ထုတ်ဖော်ကာ တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ အောက်ထပ်တွင် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးဖြင့် သတင်းပို့ပေးရန် လူကို တောင်းဆိုနေပါက အချိန်မည်မျှ ဖြုန်းတီးပစ်ရမည်ကို သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထို့အပြင် ပို၍ ယဉ်ကျေးလေလေ ဤလူစု၏ ယခုလေးတင်က အပြုအမူက ပို၍ မောက်မာလေလေ ဖြစ်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်က တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ထိုရှုပ်ထွေးလှသော အဆင့်များကို ချန်လှပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကျန်းဇီယန် ဆိုတဲ့ မိန်းမကို သိလား"</p> <p>လူလတ်ပိုင်းမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ကြောင်အသွားပြီး အလိုအလျောက် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို ပြောတာ ဒေါက်တာကျန်းလား"</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။</p> <p>"ရွှစ်..."</p> <p>လူအနည်းငယ်မှာ လင်းယွမ် မည်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သေချာ မမြင်လိုက်ရမီမှာပင် လင်းယွမ်က ဤလူလတ်ပိုင်း၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>"မင်း သူ့ကို သိလား"</p> <p>လူလတ်ပိုင်းမှာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး လင်းယွမ်၏ အလျင်ကို အံ့သြသွားရသည်။</p> <p>သူက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သိပါတယ်... သိပါတယ်... ကျွန်တော်တို့က အရင်တုန်းက ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာကနေ တစ်သုတ်တည်း အတူတူ ထွက်ပြေးလာကြတာပါ"</p> <p>"နောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့ အတူတူ မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာမှာ ခဏလောက် နေထိုင်ခဲ့ကြသေးတယ်"</p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "အခု သူ ဘယ်မှာလဲ"</p> <p>"အာ... သူ ဒီမှာ မရှိတော့ဘူး... ထွက်သွားပြီ"</p> <p>လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ထွက်သွားပြီ... ဘယ်ကို သွားတာလဲ"</p> <p>"ဒါကတော့... ကျွန်တော် သိပ်မသေချာဘူး... ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်ကတော့ သိနိုင်လောက်တယ်"</p> <p>လူလတ်ပိုင်း၏ မျက်လုံးများက ရှောင်လွှဲနေပြီး စကားကို ထစ်အကာ ပြောလာသည်။</p> <p>သူ၏ စကားထဲတွင် အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုခု ပါနေကြောင်း လင်းယွမ်က ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>သူက ချက်ချင်း အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း သိတာမှန်သမျှ အကုန်ပြော... ငါ့ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားနဲ့... မဟုတ်လို့ကတော့"</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>လူလတ်ပိုင်းမှာ တစ်ချက် တုန်ယင်သွားပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် အေးစက်စက် ရယ်မောသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ"</p> <p>လင်းယွမ်က လှုပ်ရှားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အကြည့်များကို ဘေးဘက် လူသွားစင်္ကြံဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ခြေဆိုင်းနေသော လူလတ်ပိုင်းမှာ ခေါင်းတုံးနှင့် လူမိုက်ဆန်ဆန် လူငယ်တစ်ယောက်၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုလူမိုက်ဆန်ဆန် လူငယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး လင်းယွမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် သေဆုံးနေသော စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှိုင်းညို့နေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>"မင်းက ငါ့လူတွေကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့"</p> <p>လူမိုက်ဆန်ဆန် လူငယ်၏ အကြည့်များက အေးစက်ခက်ထန်နေပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် လင်းယွမ် စကားပြောမည်ကိုပင် မစောင့်တော့ပေ။</p> <p>သူက ရုတ်တရက် မြေပြင်ကို ခြေဆောင့်နင်းလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် လင်းလက်လာပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူက မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည့် အချိန်မတိုင်မီလေးတွင် လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်၌ ကြယ်ရေခဲ သံကြိုးများက တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>သံကြိုးများက "ချွင်... ချွင်..." ဟူသော အသံများနှင့်အတူ ရူးသွပ်စွာ လည်ပတ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် ကာကွယ်မှု အလွှာများကို ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။</p> <p>"ဝုန်း..."</p> <p>အလင်းရိပ် တစ်ခုက ကြယ်ရေခဲ သံကြိုးများ၏ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။</p> <p>လူပုံစံ အလင်းတန်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများက ကြယ်ရေခဲ သံကြိုးများ၏ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် လင်းယွမ်ထံသို့ တိုးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမှ မရှိဘဲ အလင်းတန်းများ စုစည်းဖြစ်ပေါ်လာသော လူရိပ်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အလင်းဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်နေတာကိုး"</p> <p>"ဟက်ဟက်... ကြောက်ဖို့ ကောင်းမှန်း သိပြီလား"</p> <p>အလင်းရိပ်က ဘယ်တစ်လှည့် ညာတစ်လှည့် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အသံများကလည်း ရှေ့နှင့် နောက်မှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>သူက တကယ့်ကို အလင်းတန်း တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး အလင်းတန်း ရောက်ရှိသွားသော နေရာတိုင်းတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရှိနေပေသည်။</p> <p>ဟွမ်ကွမ်းဇူ... သူ၏ နာမည်က သူ၏ အစွမ်းနှင့် တူညီနေပေသည်။</p> <p>နှစ်ခုစလုံးတွင် "အလင်း" ဟူသော စာလုံး ပါဝင်နေပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ "ကြောက်ရမယ်... မင်းက ကိုယ့်အခြေနေကိုယ် မသိသေးဘူးပဲ"</p> <p>"ခွေးမသား"</p> <p>ဟွမ်ကွမ်းဇူက ချက်ချင်း အော်ဆဲလိုက်ပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် အလင်းတန်းက "ရွှစ်" ခနဲ မြည်ကာ လင်းယွမ်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပစ်ဝင်လာတော့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က မူလနေရာတွင်သာ ရပ်နေပြီး ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်များက တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် လင်းလက်လာတော့သည်။</p> <p>"ရွှေကြေးခွံချပ်ဝတ်"</p> <p>အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အရိုးဓားတစ်လက်က လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ခုတ်ချလာသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က လက်လှမ်းကာ အရိုးဓားကို ပေါ့ပါးစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို နောက်ပြန်လှည့်ကာ အလင်းတန်း လူရိပ်ဆီသို့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ဤဆုပ်ကိုင်မှုက လေဟာနယ်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားပေသည်။</p> <p>ထိုအလင်းရိပ်က ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် ဒြပ်ထု မရှိသကဲ့သို့ တကယ့် အလင်းတန်း တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လင်းယွမ်၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် လင်းယွမ်၏ အနောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအလင်းတန်းထဲမှ ဘယ်နေရာကနေမှန်း မသိဘဲ အရိုးဆူး တစ်ချောင်းကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လင်းယွမ်၏ ကျောပြင်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ဤတိုက်ခိုက်မှုများ အားလုံးမှာ ယားနေသည်ကို ကုတ်ပေးနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ ရွှေကြေးခွံချပ်ဝတ်ကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p>ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ အလျင်မှာ အလွန် မြန်ဆန်ပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မှာလည်း အလင်းတန်း တစ်ခုကဲ့သို့ ဖမ်းဆုပ်ရခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>သို့သော် သူက အလွန် အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု အားလုံးမှာ လင်းယွမ်၏ အရှေ့တွင် ကလေးကစားနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ အကာအကွယ်ကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း မရှိပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်က တစ်ဖက်လူကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖမ်းဆုပ်မရခဲ့သောအခါ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မူလနေရာတွင်သာ ရပ်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လွတ်လပ်စွာ ခံယူနေလိုက်သည်။</p> <p>"ဖုန်း... ဖုန်း... ဖုန်း..."</p> <p>ပေါက်ကွဲသံများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းယွမ်က ဤအဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသော အလင်းတန်းကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ အားနည်းချက်ကို တဖြည်းဖြည်း မြင်တွေ့လာရသည်။</p> <p>သူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "တော်လောက်ပြီ"</p> <p>"ဘာ" ဟွမ်ကွမ်းဇူက အံ့သြဒေါသထွက်သွားသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် လင်းယွမ်က လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။</p> <p>"ဖြောက်..."</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် အကြည်ရောင် လိပ်ခွံ အစီအရင်တစ်ခုက ရုတ်တရက် ပွင့်ဟလာတော့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလို အလင်းတန်းများ အားလုံးက အစီအရင်ထဲတွင် ပိတ်မိသွားတော့သည်။</p> <p>"လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ်"</p> <p>လေဝင်ပေါက်ပင် မရှိသော လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ်က ဤအလင်းတန်းများကို ၎င်း၏အထဲတွင် လုံးဝ ဖုံးအုပ်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>သို့သော် ဟွမ်ကွမ်းဇူက စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားခြင်း မရှိပေ။ နေရာကျဉ်းကျဉ်းလေး ဖြစ်နေလျှင်တောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်ထားနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>"မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက တကယ်ကို ရှားတယ်... အလင်းဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်ကို ငါ အရင်က မြင်ဖူးပေမယ့် မင်းလောက် စွမ်းဆောင်နိုင်တာတော့ မတွေ့ဖူးသေးဘူး"</p> <p>လင်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာပင် စကားဆိုလိုက်သည်။ သူက နှုတ်မှ တစ်ဖက်လူအား ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ မည်သည့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိပေ။</p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save