Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း(၄၇၇)</h2> <h2 style="text-align:center">လင်းယွီကျွန်းသခင်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ မေးမြန်းမှုကို ကြားသောအခါ ကျန်းဇီယန်က ပြုံးနေသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော် သူမ ဘာမှ ပြန်မဖြေခြင်းကပင် အကောင်းဆုံး အဖြေတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ဟွမ်ဟန်ကို မတွေးမိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ သားရဲထိန်းချုပ်အစွမ်းကလည်း သူမ၏ အားဟွမ်နှင့် တွဲဖက်ရာတွင် အပ်ကျမတ်ကျ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်လှသည်။</p> <p>သို့သော် သူမက သူမ၏ ရွှေရောင်စပါးအုံးမြွေကြီးနှင့်သာ တွဲဖက်နိုင်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူမသာ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများကို ဒီထက်ပိုပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဆိုပါက သူမ တစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် စစ်တပ်တစ်ခုလို ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ယခု သူ့မျက်စိရှေ့ရှိ လင်းယွီကျွန်းပေါ်မှ သားရဲထိန်းချုပ်သူသည် သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါ အများအပြားကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူ ဖြစ်ရမည်မှာ အသေအချာပင်။ ထို့ကြောင့်သာ ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ အစွမ်းပိုင်ရှင်များကို သတ်ဖြတ်ရန် ဤသန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများကို ခိုင်းစေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် လင်းယွမ်က လန်းဆန်းတက်ကြွသွားပြီး ဤကျွန်း၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သော ထိုလိပ်ကြီးကို ချက်ချင်း တွေးမိသွားသည်။</p> <p>"ဒီလိပ်ကြီးကိုလည်း... ဒီလူကပဲ နှိမ်နင်းပြီး ထိန်းချုပ်ထားလို့ လိမ္မာရေးခြားရှိရှိ စကားနားထောင်ပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ ခြေချစရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာတာများလား"</p> <p>လင်းယွမ်က ထိုခန့်မှန်းချက်အတိုင်း တွေးကြည့်လိုက်ရာ ဤသားရဲထိန်းချုပ်သည့် အစွမ်းပိုင်ရှင်သည် ဤကျွန်း၏ အစစ်အမှန် ကျွန်းသခင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူက ဟွမ်ကွမ်းဇူ ပြောခဲ့ဖူးသည့် လင်းယွီကျွန်းတွင် ကျွန်းသခင် နှစ်ယောက်ရှိသည်ဆိုသော စကားကို တွေးမိသွားသည်။</p> <p>ကျွန်းသခင်မ၏ အမည်က ဝမ်လင်းအာ ဖြစ်ပြီး ကျွန်းသခင်မလေး၏ အမည်က ဝမ်ယွိအာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤနှစ်ယောက်ထဲမှ မည်သူက သားရဲထိန်းချုပ်သည့် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်မည်ကိုတော့ သူ မသိသေးပေ။</p> <p>လင်းယွမ်၏ စိတ်ကူးများ လွင့်မျောနေစဉ်မှာပင် လင်းယွီကျွန်းပေါ်ရှိ အစွမ်းပိုင်ရှင်များက ရေထဲသို့ ဆင်းသွားကြပြီး ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ သင်္ဘောပျက် အကြွင်းအကျန်များကို စတင် ဆယ်ယူနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုအထဲတွင် သင်္ဘောပေါ်ရှိ ကုန်ပစ္စည်း အမြောက်အမြားလည်း ပါဝင်ပေသည်။</p> <p>"သွားကြရအောင်... ကျွန်းသခင်လည်း ခဏနေ ပြန်ရောက်လာလောက်ပြီ"</p> <p>ကျန်းဇီယန်က လင်းယွမ်ကို ပြုံးကာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ နောက်မှလိုက်ကာ ခရုခွံအခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့က လမ်းတစ်လျှောက် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ရာ ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ရဲတိုက်ကြီး တစ်လုံးကို မကြာမီမှာပင် မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုရဲတိုက်က အမြွှာရဲတိုက် ဖြစ်ပြီး မှန်ထဲမှ အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တစ်ထပ်တည်း တူညီနေကာ အပြင်ဘက်တွင် ကင်းလှည့်နေသူ အများအပြားက စောင့်ကြပ်နေကြသည်။</p> <p>ကျန်းဇီယန်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် လင်းဟယ် အမည်ရသော အစွမ်းပိုင်ရှင်ကလည်း လျှောက်လာခဲ့ပြီး လင်းယွမ်နှင့် ကျန်းဇီယန်တို့ကို မြင်သောအခါ အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒေါက်တာကျန်း... ကိုလင်းယွမ်... ခင်ဗျားတို့ ရောက်လာပြီပဲ... မြန်မြန် ကြွကြပါ... ကျွန်တော်တို့ ကျွန်းသခင်က အထဲမှာ ခင်ဗျားတို့ကို စောင့်နေပါတယ်"</p> <p>ကျန်းဇီယန်က မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်းသခင် နှစ်ယောက်လုံး ဒဏ်ရာမရကြဘူး မလား"</p> <p>လင်းဟယ်က ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူတို့လိုငါးပုပ် ပုဇွန်ပုပ်လေးတွေက ကျွန်းသခင်ကို ခြိမ်းခြောက်ချင်နေသေးတယ်"</p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း တော်သေးတာပေါ့... တော်ပါသေးရဲ့" ကျန်းဇီယန်ကလည်း ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်က လင်းယွမ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရဲတိုက်ထဲသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p>ရဲတိုက်အတွင်း၌ လုံခြုံရေး အလွန် တင်းကျပ်ထားပြီး အပြင်ဘက်တွင် လျော့ရဲဟန် ပေါက်နေသော်လည်း အတွင်းဘက်တွင်မူ အထူး တင်းကျပ်ထားသည်။</p> <p>ပန်းခြံကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဧည့်ခန်းမကြီး တစ်ခုထဲသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p>ဧည့်ခန်းမထဲတွင် အဝါရောင် တီရှပ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသားအရေ ဖြူဖွေးကာ ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေသရဖူ ဆောင်းထားသော ကောင်မလေး တစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ သူမက မင်းသမီးလေး တစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။</p> <p>ဤကောင်မလေးက အသက် ဆယ်နှစ်ကျော် အရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက သွက်လက် တက်ကြွနေကာ လင်းယွမ်ကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် အကဲခတ်နေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း လန်းဆန်းတက်ကြွသွားပြီး သူမကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားတော့သည်။</p> <p>ဤကောင်မလေးက စောစောကမှ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းခိုင်မာလှသော ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ တမန်တော်ခေါင်းဆောင်နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ကောင်မလေးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ အသက်က ဤမျှငယ်ရွယ်ပြီး ဆယ့်ခြောက်နှစ်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်ဟု လင်းယွမ် ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူမ၏ ရုပ်သွင်ကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ မျက်နှာပေါက်က သပ်ရပ်လှပနေပြီး အရွယ်မရောက်သေးသည့် ကလေးဆန်ဆန် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေကာ ရုပ်ရည်အားဖြင့် ဆယ့်လေးနှစ် အရွယ်ခန့်သာ ရှိပုံရသည်။</p> <p>သူမ၏ အသားအရေက ဖြူဖွေးနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးက သေးသွယ် နုနယ်လှသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မိန်းကလေး တစ်ယောက်၏ နုပျိုတက်ကြွသော အငွေ့အသက်များ ယိုဖိတ်နေကာ လေးနက်တည်ငြိမ်သော ခံစားချက် တစ်မျိုးကလည်း ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p>နုပျိုတက်ကြွမှုနှင့် လေးနက်တည်ငြိမ်မှု ဟူသော လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသည့် စရိုက်လက္ခဏာ နှစ်မျိုးက လူတစ်ယောက်တည်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p>ဤထူးခြားသော စရိုက်လက္ခဏာက သူမကို အလွန် ကွဲပြားခြားနားသွားစေသည်။</p> <p>သူမက လင်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သူစိမ်း တစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ရှက်ရွံ့နေသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ရှိနေသော်လည်း ပွင့်လင်းရိုးသားစွာပင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါရှင်... ကိုလင်းဟယ်က ကျွန်မကို ပြောပြတယ်... ရှင်က ဒေါက်တာကျန်းဆီမှာ ဆေးလာကုတာ ဆို"</p> <p>လင်းယွမ်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ... ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်က ဒေါက်တာကျန်းကို လာရှာတာပါ"</p> <p>"အို... ဒေါက်တာကျန်း... ဒါဆိုလည်း သူ့ကို ကူညီပေးလိုက်ပါဦး... နေမကောင်းဖြစ်ရတာ အရမ်း ခံစားရခက်တယ်လေ" ဝမ်ယွိအာက ကျန်းဇီယန်ကို ကြည့်ကာ မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းဇီယန်က ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားသည်။ ဤလင်းယွီကျွန်း၏ ကျွန်းသခင်မလေးက အသက်ငယ်ရွယ်သေးပြီး အတော်လေး အပြစ်ကင်းစင်ကာ ရိုးသားသည်ကို သူမ သိထားပေသည်။</p> <p>ထို့ပြင် ကျွန်းသခင်မက သူမကို အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် မည်သူ့ကိုမဆို သဘောကောင်းတတ်ပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ကျွန်းသခင်မက အစွမ်းထက်သော စွမ်းရည်အပေါ် အားကိုးပြီး လူတိုင်းကို သူမ၏ အနီးအနားတွင် စုစည်းထားသည်ဟု ဆိုရမည် ဆိုလျှင်။</p> <p>ကျွန်းသခင်မလေးကမူ သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ရိုးသားဖြူစင်မှုများဖြင့် လူတိုင်းကို ရင်တွင်းထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကာကွယ်ပေးချင်စိတ် ပေါက်လာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမက ညင်သာစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်းသခင်မလေးယွိအာ... ဒီကိစ္စက ပြောရရင်တော့ ရှုပ်ထွေးတယ်... သူတို့ ခိုလှုံရေးစခန်းက ရောဂါပိုးက သာမန် ရောဂါပိုး မဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p>"သာမန် ရောဂါပိုး မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား"</p> <p>"အင်း... ကျွန်မ ခန့်မှန်းရသလောက်ဆိုရင် ဒီကိစ္စက ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်နေနိုင်ခြေ အများကြီး ရှိတယ်... ဒီရောဂါပိုးက ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ကူးစက်ရောဂါ ယဇ်ပုရောဟိတ်ရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်ဖို့ များတယ်"</p> <p>"ဟင်... ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းပဲလား... ဒီငါးစုတ်ပုစွန်စုတ်တွေ... တကယ် မုန်းဖို့ ကောင်းတာပဲ" ကျွန်းသခင်မလေး ဝမ်ယွိအာက ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအပေါ် အလွန် ဆိုးရွားသော အမြင် ရှိပုံရသည်။</p> <p>သူမကဲ့သို့ ရိုးသားဖြူစင်သူ တစ်ယောက်ပင်လျှင် ဒေါသတကြီးဖြင့် မဆူပူဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဘေးနားရှိ လင်းဟယ်က ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာလည်း လေးနက်တည်ငြိမ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကူးစက်ရောဂါ... ယဇ်ပုရောဟိတ် လွှတ်လိုက်တဲ့ ရောဂါပိုးလား"</p> <p>သူက လင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဖော်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ ခင်ဗျားတို့ကို ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက မျက်စိကျသွားပြီ ထင်တယ်"</p> <p>"ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ မျက်စိကျတာကို ခံရတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေဆီကိုပဲ ကူးစက်ရောဂါ ယဇ်ပုရောဟိတ်က ရောက်လာတတ်တာ"</p> <p>"တကယ်လို့ သူ့လက်ချက်သာ တကယ်ဆိုရင် ဒီလို ရောဂါပိုးတွေ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ချောက်နက်သူလျှိုတွေက ခင်ဗျားတို့ အဖွဲ့အစည်းထဲကို လျှို့ဝှက် ဝင်ရောက်လာပြီး အောက်ခြေကနေ စတင်ပြီး ဘာသာရေး တရားဟောတာတွေ လုပ်နေလောက်ပြီ"</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "စောစောကတည်းက ခင်ဗျားတို့ ချောက်နက်သူလျှို ဆိုတာကို ပြောနေတာ ကြားတယ်... အဲဒီ ချောက်နက်သူလျှိုဆိုတာက ဘယ်လို လူမျိုးတွေလဲ"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းဟယ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ချောက်နက်သူလျှိုတွေနဲ့ ရေနစ်ဝိညာဉ်တပ်ဖွဲ့က ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ လက်နက်ကိုင် တပ်ဖွဲ့ နှစ်မျိုးပဲ"</p> <p>"အဲဒီအထဲက ရေနစ်ဝိညာဉ်တပ်ဖွဲ့ဆိုတာက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ တမန်တော်တွေလို့ ခေါ်ကြတဲ့ ကောင်တွေလေ... သူတို့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ငါးအကြေးခွံတွေ ပေါက်နေပြီး လူလုပ် ပါးဟက်နဲ့ စစ်ထုတ်တဲ့ စနစ်ကို ထည့်သွင်းထားတဲ့အတွက် ရေထဲမှာ ပျော်ဝင်နေတဲ့ အောက်ဆီဂျင်ကို ထုတ်ယူနိုင်ပြီး ရေအောက်မှာ အသက်ရှူနိုင်တဲ့ အစွမ်းကို ရရှိထားကြတယ်"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီလို ခွဲစိတ်မှုမျိုးက ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ အများကြီး ရှိတယ်... အဲဒီအထဲက တစ်ခုကတော့ အရေပြားပေါ်မှာ ငါးအကြေးခွံပုံစံ အလွှာတွေ တစ်သက်လုံး တိုးပွားလာပြီး လူနဲ့လည်းမတူ၊ သရဲနဲ့လည်းမတူတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားတာပဲ"</p> <p>"ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက လူတွေကတော့ အဲဒါကို ရှက်စရာလို့ မထင်ဘဲ ဂုဏ်ယူစရာလို့တောင် ထင်နေကြသေးတယ်... ဒါကို ရေနတ်ဘုရားရဲ့ ဆုလာဘ်လို့ သူတို့က မှတ်ယူထားကြတာ"</p> <p>"ချောက်နက်သူလျှိုတွေကျတော့ အရေပြားမှာ ရေဘဝဲရဲ့ ရောင်ခြယ်ဆဲလ်တွေကို ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းထားတဲ့ အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်စုပဲ"</p> <p>"သူတို့တွေက ပြင်ပ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေအပေါ် မူတည်ပြီး သူတို့ရဲ့ အသားအရောင်ကို ပြောင်းလဲနိုင်တယ်... အဲဒီလိုမျိုး ပုံဖျက်ပြီး ကိုယ်ယောင်ဖျောက်တဲ့ နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်သလို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်တာနဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တာတွေမှာလည်း တော်ကြတယ်"</p> <p>"အရင်တုန်းက ခိုလှုံရေးစခန်းခေါင်းဆောင် အတော်များများလည်း သူတို့ရဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်တာကို ခံခဲ့ရတာပဲ"</p> <p>"ခင်ဗျား ပြန်ရောက်ရင် သေချာပေါက် သတိထားရမယ်... ခင်ဗျားတို့ လူတွေကိုလည်း အချိန်မရွေး သတိရှိနေဖို့ သတိပေးထားလိုက်"</p> <p>လင်းယွမ်က နားထောင်ပြီးနောက် မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။</p> <p>သို့သော် ထိုက်ယန်တောင်မှ အထက်တန်းအဆင့် ခေါင်းဆောင် အများစု၏ စွမ်းရည်မှာ အလွန် သာမန်သာ ဖြစ်ပြီး ကျောက်ခိုင် တစ်ယောက်တည်းသာ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့်သို့ တက်ရောက်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုနှင့် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်းကို ကျွမ်းကျင်သည့် ရန်သူများ ပေါ်လာပါက သူ၏ လူများက ခုခံကာကွယ်နိုင်မည်ဟု လင်းယွမ် အာမမခံရဲပေ။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ သူ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားမှသာ ဖြစ်တော့မည်။</p> <p>"ကျွန်းသခင်မ ပြန်လာပြီ"</p> <p>ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက်၏ အော်ဟစ် အားပေးသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုနောက်တွင် နှုတ်ဆက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ခြေသံ အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ လင်းယွမ်က ပန်းခြံဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အဖြူရောင် သံချပ်ကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေသရဖူ ဆောင်းထားကာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ မည်းနက်သော ဆံပင်ရှည်များရှိသည့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးက လူအများ၏ အကာအကွယ်ဖြင့် ဧည့်ခန်းမကြီးဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်နှာပေါက်က အလွန် လှပပြီး တောက်ပတက်ကြွနေသည့် မျက်လုံးတစ်စုံ ရှိသည်။ ဘဲဥပုံ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အေးစက်တည်ကြည်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေပြီး အာဏာပါသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကလည်း အလွန် လှပကျော့ရှင်းပေသည်။ အပေါ်ပိုင်းတွင် အဖြူရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး  ခါးလေးက သေးသွယ်လှသည်။</p> <p>အောက်ပိုင်းတွင်လည်း အဖြူရောင် စကတ်ပုံစံ သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေထောက်တွင် ဘွတ်ဖိနပ်ရှည် တစ်ရံကို စီးထားကာ ချောမွေ့သော ပေါင်တံတစ်ဝက်ကို ဖော်ပြနေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ အကြည့်က သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ သူ အနည်းငယ် ကြက်သေ သေသွားရသည်။</p> <p>ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာပေါက်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးနေရတာလဲ...</p> <p>ဝမ်လင်းအာက ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာပြီး တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်များက လင်းယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျရောက်သွားသည်။</p> <p>မူလက အေးစက်တည်ငြိမ်ပြီး အာဏာပါသော မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် ကြက်သေသေသွားသည်။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမက အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် အော်လိုက်သည်။ "ရှင်ပဲ"</p> <p>လင်းယွမ်က ကြက်သေသေသွားပြီး အံ့ဩတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်းသခင်မက ကျွန်တော့်ကို သိလို့လား"</p> <p>အခြားသူများကလည်း အံ့ဩသွားသည့် အမူအရာများကို အသီးသီး ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။</p> <p>ကျန်းဇီယန်ကလည်း ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝမ်လင်းအာသည် လင်းယွီကျွန်းကို အုပ်ချုပ်ရာတွင် အမြဲတမ်း အာဏာရှိသော ပုံစံဖြင့်သာ နေလေ့ရှိပြီး ဤကဲ့သို့ အံ့ဩဝမ်းသာသည့် အမူအရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မပြဖူးပေ။</p> <p>လင်းဟယ်က ပို၍ပင် အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်းသခင်မက ကိုလင်းယွမ်ကို သိလို့လား"</p> <p>ဝမ်လင်းအာက အမြန်လျှောက်လာခဲ့ပြီး လင်းယွမ်၏ အရှေ့သို့ ရောက်လာပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်က လင်းယွမ်မလား... ရှင် လင်းယွမ်ပဲ မလား... ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p>"မိန်တုဥယျာဉ် တိုက်အမှတ် (၇၆) က လင်းယွမ်လေ... ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p>လင်းယွမ်က အလွန် အံ့ဩသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက"</p> <p>"ကျွန်မလေ... ကျွန်မ ဝမ်လင်းအာလေ... ရှင် မေ့သွားပြီလား... ကျွန်မက တိုက်အမှတ် (၈၈)၊ အခန်း (၃) ကလေ"</p> <p>"ကျောက်ကျွင်းကို ရှင် မှတ်မိသေးလား... အစ်ကိုဟော်ကိုရော ရှင် မှတ်မိသေးလား"</p> <p>ဝမ်လင်းအာက လူနာမည် နှစ်ခုကို ဆက်တိုက် ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လင်းယွမ်က ကျောက်ကျွင်းဆိုသည်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။</p> <p>သို့သော် အစ်ကိုဟော်ကိုတော့ သူ အလွန် မှတ်မိနေသေးသည်။</p> <p>အကြောင်းမှာ မီးတောက်ငှက် သင်္ဘောက အစ်ကိုဟော့် လက်ထဲမှ လုယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး ယခု သူ့ရှေ့ရှိ ဤကောင်မလေးက မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို ရုတ်တရက် မှတ်မိသွားတော့သည်။</p> <p>"မင်းပဲ"</p> <p>လင်းယွမ်က အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားတော့သည်။</p> <p>အစောပိုင်းတုန်းက သူက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း အစွမ်းကို လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ရေအောက်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ဆင်းသက်ကာ စတင် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း အစွမ်းက အလွန် အစွမ်းထက်သော ဆဲလ်စိမ့်ဝင်ဖိအား မျက်ဝန်းလွှာကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့ပြီး ရေအောက်ကမ္ဘာနှင့် အသားကျသွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက မိန်တုဥယျာဉ်၏ မြေအောက် ကားပါကင်သို့ အထူးတလည် သွားရောက်ကာ ကုန်ပစ္စည်းများနှင့် ကားများကို စတင် ရှာဖွေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်က လူတစ်ယောက်၏ ထိန်းချုပ်ထားခြင်းကို ခံရသော ကဏန်းတပ်ကြီး တစ်ခုကို မထင်မှတ်ဘဲ သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။</p> <p>ထိုကဏန်းတပ်ကြီးကလည်း ကားပါကင်ထဲတွင် ကုန်ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူက ထိုကဏန်းတပ်ကြီး၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး လမ်းတစ်လျှောက် နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့ကာ တိုက်အမှတ် (၈၈) အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင်တော့ ယခု သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ ကဏန်းများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော ဤကောင်မလေးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ပြီ... မင်းက ဝမ်လင်းအာပဲ"</p> <p>သူ မှတ်မိသွားပြီ... ထိုအချိန်က ကောင်မလေးက ယခု သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ ဤကောင်မလေးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခု သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ အလွန် အာဏာရှိပုံရသော ဤအမျိုးသမီးနှင့် ထိုအချိန်က စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော်လည်း အကူအညီမဲ့နေသော ထိုကောင်မလေးတို့ကို မည်သို့မှ သူ ဆက်စပ်တွေးတော၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>သူမတို့ နှစ်ယောက်ကြားတွင် ရုပ်ရည် ပြောင်းလဲမသွားသည်မှလွဲ၍ ကျန်သည့်အရာ အားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝမ်လင်းအာက လင်းယွမ် သူမကို မှတ်မိသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။</p> <p>သူမက တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပြီး ကျန်းဇီယန်နှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်တို့အားလုံး ဆင်းသွားကြတော့... ကျွန်မ ကိုလင်းယွမ်နဲ့ သီးသန့် စကားနည်းနည်း ပြောချင်လို့"</p> <p>ကျန်းဇီယန်နှင့် လင်းဟယ်တို့က အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး မလွဲမသွေ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ကျွန်းသခင်မ... ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ အရင် ဆင်းသွားလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p>"မမ... ညီမလေး နေခဲ့လို့ မရဘူးလားဟင်" ဝမ်ယွိအာက ထွက်မသွားချင်ဘဲ အလိုလိုက်ခံချင်သည့် ပုံစံဖြင့် ချွဲနွဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်လင်းအာက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ယွိအာ နေခဲ့လိုက်... ကျန်တဲ့သူတွေ ဆင်းသွားကြတော့"</p> <p>လူအားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် ဧည့်ခန်းမထဲတွင် ဝမ်လင်းအာ၊ ဝမ်ယွိအာနှင့် လင်းယွမ် သုံးယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p>ဝမ်လင်းအာက ဝမ်ယွိအာကို ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ယွိအာ... ဒါက အရင်တုန်းက နင့်ကို ငါ ပြောပြဖူးတဲ့ ကိုလင်းယွမ်လေ"</p> <p>"အဲဒီတုန်းကသာ သူ မရှိရင် ငါတို့တွေ ကျောက်ကျွင်းရဲ့ အနိုင်ကျင့် သတ်ဖြတ်တာကို ခံရတော့မှာ"</p> <p>ဝမ်ယွိအာက လင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ အလွန် အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အို... ကိုကြီးက ကိုကြီးလင်းယွမ်ဆိုတာလား... မမက ကိုကြီးရဲ့အကြောင်း သမီးကို ခဏခဏ ပြောပြဖူးတယ်"</p> <p>လင်းယွမ်ကလည်း မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဝမ်လင်းအာကို ကြည့်ကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ကို ထင်မထားခဲ့ဘူး... မင်းက အခု လင်းယွီကျွန်းရဲ့ ကျွန်းသခင်မတောင် ဖြစ်နေပြီပဲ"</p> <p>"မင်း နာမည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားတုန်းကတောင် နည်းနည်း ရင်းနှီးနေပါတယ်လို့ ငါထင်နေတာ"</p> <p>ဝမ်လင်းအာက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ရှင် ကြည့်ကြည့်ပါဦး... ဒီကျွန်းကိုရော ရှင် ရင်းနှီးသလားလို့"</p> <p>လင်းယွမ်က ကြက်သေသေသွားပြီး သံသယဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ငါ ဒီကျွန်းပေါ်ကို တက်ဖူးတာ မင်း သိနေတာလား"</p> <p>ဝမ်ယွိအာက ဘေးနားမှ တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကိုကြီးလင်းယွမ်... မိန်တုဥယျာဉ်ကနေ ကိုကြီးတို့ ထွက်သွားကတည်းက သမီးတို့ ကိုကြီးရဲ့နောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့တာလေ"</p> <p>လင်းယွမ်က အလွန် အံ့ဩသွားသည်။ "ဘာ... အဲဒီတုန်းက နင်တို့က ငါတို့နောက်ကနေ တစ်ချိန်လုံး လိုက်လာခဲ့တာလား"</p> <p>ဝမ်လင်းအာက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ထိုင်ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့"</p> <p>သူတို့ သုံးယောက် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်လင်းအာက သူမ၏ အတွေ့အကြုံများကို ဖြည်းညင်းစွာ စတင် ပြောပြတော့သည်။</p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save