Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၆၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ နောက်ထပ် လဝက်ခန့် အချိန်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြန်သည်။</p> <p>စုန်ယန်သည် သူ၏အိပ်ရာထက်တွင် သက်သောင့်သက်သာ လဲလျောင်းနေပြီး ညီမလေးအန်လီမှာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲ၌ နူးညံ့လှသော ခေါင်းအုံးလေးတစ်ခုအလား ရှိနေသည်။ သူမကို ဖိထားရသည်ဖြစ်စေ၊ ဖက်ထားရသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် သူမက သူ့ကို မှီတွယ်နေသည်ဖြစ်စေ ပုံစံတိုင်းမှာ ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။</p> <p>သူမသည် ထူးကဲပန်းနှင့် ဝိညာဉ်မြက်ပင်များအကြား အမြဲထိတွေ့နေရသူဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံနွယ်ရှည်များထံမှ သဘာဝပန်းရနံ့လေးတစ်ခု အမြဲသင်းပျံ့နေတတ်သည်။ စုန်ယန်သည် ထိုပန်းရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း စိတ်ရောကိုယ်ပါ အေးချမ်းမှုကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>ဤကာလအတွင်း သူသည် ထိုနေ့က ပန်းသေတ္တာတောင်တွင် ရရှိခဲ့သော ရတနာများကို စစ်ဆေးရန် အချိန်အနည်းငယ် ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ထူးကဲချီကို အသုံးပြု၍ မိမိစိတ်ကြိုက် ပုံစံပြောင်းလဲနိုင်သော ဖိနပ်တစ်စုံပင်။ သို့သော် ၎င်းကို အသုံးပြုရန်အတွက် ထူးကဲချီ စားသုံးမှုမှာ အလွန်များပြားလှသဖြင့် ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူများ အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ ထင်ရှားလှသော ထူးကဲရတနာအမျိုးအစားပင်။</p> <p>၎င်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်တင်ခြင်းဖြစ်ပြီး အချိန်တိုအတွင်း အမြန်နှုန်းကို အဆမတန် တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သည်။ စုန်ယန်က ထိုဖိနပ်ကို လေပြင်းဖိနပ်ဟု အလွယ်တကူ အမည်ပေးလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားရခြင်းမှာ လေပြင်းဂါထာ၏ အဆင့်မြင့်ဗားရှင်းကို အသုံးပြုထားရသကဲ့သို့ ခံစားရသောကြောင့်ပင်။</p> <p>သို့သော် လက်ရှိတွင် စုန်ယန်အနေဖြင့် ဤဖိနပ်ကို အသုံးပြုရန် အကြောင်းပြချက် မရှိသေးပေ။ တိုက်ခိုက်ရေးအတွက်ဖြစ်စေ၊ ထွက်ပြေးရန်အတွက်ဖြစ်စေ ဤဖိနပ်မှာ အနည်းငယ် ပိုလျှံနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့သော် အကယ်၍ ကန်ရေစွမ်းအင်သုံး ထွက်ပြေးခြင်းအတတ်နှင့်သာ ပေါင်းစပ်လိုက်မည်ဆိုလျှင်တော့ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပေလိမ့်မည်။</p> <p>တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ စတင်လှုပ်ရှားလာသည်။ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း သူ၏ကိုယ်နှင့် ပွတ်တိုက်သွားမှုမှာ ဖော်ပြမတတ်သော သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ညီမလေးအန်လီသည် ယခုအခါ စုန်ယန်နှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သဖြင့် စကားပြောဆိုရာတွင်လည်း ပွင့်လင်းလာသည်။</p> <p>သူမက ညည်းညူရင်း  "အဲဒီမိစ္ဆာစုန်ယန်က တကယ့်ကို စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဒီလဝက်အတွင်းမှာတင် သူ နေရာအနှံ့ လူတွေသတ်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို နေ့တိုင်း ကြားနေရတယ်။ မြေခွေးနဲ့ ဝံပုလွေတွေ သူ့ကို အမြန်ဆုံး ဖမ်းမိပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်။ အား... စီနီယာအစ်ကို လွှတ်ပါဦး အမြန်ထတော့"</p> <p>"မထဘူး"</p> <p>စုန်ယန်က ထိုခေါင်းအုံးလေးကို နောက်ကနေ ထပ်မံသိုင်းဖက်ထားလိုက်သည်။ အန်လီသည် သူမ၏တင်ပါးကို လှုပ်ခါရင်း ရုန်းကန်သော်လည်း မလွတ်မြောက်နိုင်သဖြင့် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ စုန်ယန်၏ နှာခေါင်းကို အားရပါးရ ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။</p> <p>"လွှတ်မလား မလွှတ်ဘူးလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။"</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် စုန်ယန် လွှတ်ပေးလိုက်ရပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် ဓားဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင်သို့သွား၍ ဓားတာအိုကို လေ့လာကြသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ဆေးဖော်စပ်ခန်းသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဆေးဖော်စပ်ခန်းရှိ သစ်သားစင်ပေါ်တွင် အနှစ်သာရသွေးပုလင်းများစွာကို တင်ထားသည်။ စုန်ယန်၏ အကြည့်မှာ ပုလင်းနှစ်လုံးပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>တစ်ခုမှာ ဝိညာဉ်ငါးမန်းသွေး ဖြစ်ကာ နောက်တစ်ခုမှာတော့ လေဝိညာဉ်ငှက်သွေးပင်။</p> <p>နှစ်ခုစလုံးမှာ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲများ ဖြစ်ကြသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ လော့ဝမ်စွန်း ပိုင်ဆိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဆေးဖော်စပ်ရန် ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးစီးနေပြီဖြစ်ရာ လာမည့်ရက်ပိုင်းအတွင်း စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သာမန်သွေးအိုးကြီးမှာလည်း သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် ပုလင်းငယ် သုံးလုံးစာသာ ထွက်ရှိတော့သည်။ ဒုတိယတစ်ခုမှာတော့ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းတွင် ရှိသော ခရမ်းရောင်နန်းတော်ဆေးလုံးအမျိုးအစား ခုနစ်မျိုးထဲမှ ရင့်ကျက်သော မိစ္ဆာသားရဲသွေး ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤနှစ်မျိုးစလုံးမှာ အမြန်နှုန်းကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်စွမ်းရှိပြီး စုန်ယန် အာရုံစိုက်နေသော အရာများလည်း ဖြစ်သည်။ လက်ဝဲနှင့် လက်ယာ နန်းတော်နှစ်ခုအတွက် အနှစ်သာရသွေး မလိုအပ်သော်လည်း အနှစ်သာရသွေး၏ အဓိက အခန်းကဏ္ဍမှာ သန့်စင်မှုကို ခွင့်ပြုခြင်း၊ မျိုးနွယ်စုလိုက် လျှို့ဝှက်အတတ်များကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်းနှင့် မျိုးနွယ်စုဆိုင်ရာ ထူးခြားချက်များကို ရရှိစေခြင်းတို့ပင်။</p> <p>သို့သော် လက်ဝဲနှင့် လက်ယာ နန်းတော်နှစ်ခုသည် ဤအနှစ်သာရသွေး၏ အာနိသင်ကို တိုက်ရိုက် လှုံ့ဆော်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ သာမန်သွေးကို အသုံးပြုပါက စွမ်းအား အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားနိုင်သည်မှလွဲ၍ အခြားထိခိုက်မှု မရှိနိုင်ချေ။ အတိုချုပ်ဆိုရသော် တန်ဖိုး လျော့နည်းသွားနိုင်သော်လည်း လုပ်ဆောင်ချက်ကိုမူ ထိခိုက်စေမည်မဟုတ်သည့် သဘောပင်။</p> <p>စုန်ယန်သည် သူ၏ နန်းတော်ကိုးခု အစီအစဉ်ကို သေချာစွာ စဉ်းစားခဲ့သည်။ အလယ်ပိုင်း နန်းတော်သုံးခုဖြစ်သော ချန်ဝမ်ကျားသစ်ဝိညာဉ်ကျွန်၊ ညမီးအိမ် ဝိညာဉ်ပိုးကောင်နှင့် အိပ်မက်ဆိုး သားရဲတို့မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အခြေခံထားခြင်းပင်။</p> <p>အောက်ပိုင်း နန်းတော်သုံးခု၏ ဗဟိုနန်းတော်တွင်ရှိသော အမြီးများစွာပါသော မြေခွေး မှာမူ ဂါထာမန္တန်များ မြှင့်တင်ခြင်းနှင့် ကြာရှည်ခံခြင်းအတွက် ဖြစ်သည်။ မြေခွေးအဘွားအို၏ ကံကောင်းမှုများကြောင့် အမြီးသုံးချောင်းမြေခွေး၏ ကြောက်ရွံ့ခြင်း လျှို့ဝှက်အတတ်မှာ ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး နဂါးပုံရိပ်ယောင်ကို အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူသည် နဂါးပုံရိပ်ယောင်၏ သွေးကို အလိုရှိပါက မြေခွေးမျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ခိုးဝင်ရမည်ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် မဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စရပ်ပင်။ သို့သော် ကြောက်ရွံ့ခြင်း လျှို့ဝှက်အတတ်မှာမူ သူ၏လက်ဝယ်၌ ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ အိပ်မက်ဆိုး သားရဲထံမှ ရရှိသော အတတ်မှာမူ ပစ်မှတ်သည် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်း၍ ဝေဝါးနေချိန်တွင် အိပ်မက်ဆိုးအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေခြင်းပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် ညအချိန်တွင် ချန်ဝမ်ကျားသစ်ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြု၍ ဝိညာဉ်ချီများ ထုတ်လွှတ်ခြင်း၊ ညမီးအိမ်ပိုးကောင်ဖြင့် ဝိညာဉ်ချင်း တိုက်ခိုက်စေကာ ပစ်မှတ်ကို စိတ်ဓာတ်ဝေဝါးသွားအောင် ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် ထိုမှတစ်ဆင့် အိပ်မက်ဆိုးသားရဲဖြင့် အိပ်မက်ဆိုးအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းခြင်းဟူသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>နဂါးပုံရိပ်ယောင်၏ သွေးမှာ ဤအစီအစဉ်အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြည့်စွက်ချက် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း မရရှိနိုင်ပါကလည်း သူသည် ဇွတ်အတင်း ပြုလုပ်မည်မဟုတ်ပေ။ စုန်ယန်သည် နည်းလမ်းတစ်ခု မရရှိပါက နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲတတ်သူ ဖြစ်ရာ ယခု သူ စဉ်းစားမိသော နောက်ထပ်နည်းလမ်းမှာ အမြန်နှုန်းပင်။</p> <p>အလယ်ပိုင်း နန်းတော်သုံးခုမှ ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့် ရန်သူကို တွေဝေသွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်သဖြင့် ထိုခဏအတွင်း သူကသာ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်နေပါက ရန်သူကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရစေရန် သို့မဟုတ် ချက်ချင်း သေဆုံးစေရန် တိုက်ခိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ ရန်သူသည် ရတနာများ သို့မဟုတ် ဝှက်ဖဲများကို ထုတ်ယူအသုံးပြုရန် အချိန်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးမန်းနှင့် လေဝိညာဉ်ငှက်တို့မှာ သာမန်ဖြစ်သော်လည်း အမြီးများစွာပါသော မြေခွေး၏ အစွမ်း၊ ပြင်ပရတနာဖြစ်သော လေပြင်းဖိနပ်တို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမြန်နှုန်းကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရသည့် အခါတွင်လည်း အံ့အားသင့်ဖွယ် အကျိုးကျေးဇူးများကို ပေးစွမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... ဒီနေ့ ဦးလေးလော့ရဲ့ ဝိညာဉ်ငါးမန်း ခရမ်းရောင်နန်းတော်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်တော့မယ် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား”</p> <p>ညီမလေးအန်လီက တည်တည်တံ့တံ့ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ရာ စုန်ယန်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အန်လီက ဆက်လက်၍</p> <p>“ဒါဆို စကြစို့။ မိစ္ဆာသွေးရဲ့ ဝိသေသတွေကို အကောင်းဆုံးရအောင် သုံးရက်နဲ့ သုံးည တောက်လျှောက် သန့်စင်သွားမယ်။ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ရောက်ရင် ကျွန်မ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း မီးလျှံကျောက်စိမ်းနွယ် တွေကို တစ်ခါတည်းနဲ့ မီးထဲကို ပစ်ထည့်လိုက်ပါ။ ငါတို့ မှားလို့မရဘူး။ အခွင့်အရေးက တစ်ကြိမ်ပဲ ရှိတာ” ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p>မီးလျှံကျောက်စိမ်းနွယ်မှာ မီးဓာတ် ကြွယ်ဝသည့် ရှားပါးအပင်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်၍ မရသော်လည်း သာမန်မီးအတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပါက မီး၏အပူချိန်ကို ခေတ္တခဏအတွင်း အဆမတန် မြင့်တက်သွားစေနိုင်သည်။</p> <p>အချို့သော ဆေးလုံးများမှာ အလွန်မြင့်မားသော အပူချိန်အောက်တွင်မှသာ သန့်စင်မှုကို ပြုလုပ်နိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>စုန်ယန်က "စိတ်မပူပါနဲ့ ငါတို့က လက်တွဲဖော်ဟောင်းတွေပဲဥစ္စာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လက်တွဲဖော်ဟောင်းဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ညီမလေးအန်လီ၏ မျက်နှာထက်တွင် ချိုသာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်သွားသည်။ စီနီယာအစ်ကိုဘိုင်ကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံဖော်တစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ဤဘဝအတွက် တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။</p> <p>အပြင်လောကတွင် မိစ္ဆာစုန်ယန်၊ မြေခွေးမိစ္ဆာ၊ ဝံပုလွေမိစ္ဆာနှင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများကြောင့် မည်မျှပင် အန္တရာယ်များနေပါစေ စီနီယာအစ်ကိုဘိုင်နှင့်အတူ ရှိနေသရွေ့ သူမအတွက် ကြောက်စရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။ ဤနေရာသည် ဆေးဖော်စပ်ခန်းသက်သက်သာမကဘဲ သူမနှင့် စီနီယာအစ်ကိုဘိုင်တို့၏ အိမ်လေးတစ်လုံးပင်။</p> <p>"အင်း"</p> <p>ညီမလေးအန်လီသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အသက်ကို ဝဝရှူကာ အားအင်အပြည့်ဖြင့် "စကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>....</p> <p>"ဟီးဟီး... စလိုက်ကြတာပေါ့..."</p> <p>ဝတ်စုံနီဝတ် မြေခွေးမသည် သူမ၏ လက်သည်းကို အသာအယာမြှောက်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအလင်းတန်းသည် မြူပင်လယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ထင်ရှားလာတော့သည်။</p> <p>၎င်းမှာ အပြာရောင်အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ထက်မြက်သော သွားများနှင့် အမြီးရှည်ကြီးရှိသည့် ရေနဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆယ်ပေကျော်ခန့် ရှည်လျားပြီး ဦးခေါင်းထက်တွင် ဦးချိုမပါသေးသော်လည်း ရေခဲပြာရောင် အဖုအကျိတ်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုရေနဂါးသည် မြူပင်လယ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် ရေအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးပျောက်ကွယ်သွားကာ အစပိုင်းတွင် ကမ်းစပ်နား၌ ငြိမ်သက်စွာ အကဲခတ်နေသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ၎င်း၏ သွေးအိုင်ကဲ့သို့သော ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်ကာ ရေအောက်ခြေရှိ ငါးနှင့် ပုစွန်များကို ဝါးမြို၍ စားသောက်တော့သည်။</p> <p>နှစ်ရက်ခန့် အချိန်မှာ မသိမသာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>စားသောက်နေရင်းမှ ထိုရေနဂါးသည် ဤရေပြင်၏ ဗဟိုချက်တွင် အစားအစာ ပိုမိုများပြားပုံရသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သေးငယ်သော မိစ္ဆာသားရဲများအပြင် ကုန်းမြေပေါ်တွင်လည်း အစားအစာများစွာ ရှိနေပုံပင်။</p> <p>မရိုးမရွ ဖြစ်လာသောကြောင့် ၎င်းသည် အမြီးကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခါယမ်းလိုက်ရာ ရေများမှာ လွင့်စင်သွားပြီး ရေလှိုင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာတော့သည်။ ကန်ရေပြင်ထက်တွင် ဆယ်လံကျော် မြင့်မားလှသော ပင်လယ်ရေအောက် ငလျင်လှိုင်းကြီးများအလား ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးကြီးများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်လာသည်။</p> <p>ထိုဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးများ၏ မျက်နှာပြင်မှာ ထူးကဲချီ အလွှာတစ်ခု ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် ရေမှုန်ရေမွှားများမှာ လွယ်လွယ်နှင့် ပျက်ပြယ်မသွားဘဲ တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ဆင့်ကာ တွန်းတင်လိုက်ခြင်းဖြင့် ပို၍ ကြီးမားလာတော့သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ယံတွင် ကြည်လင်သော အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မီးခိုးရောင် မြူထုများ ဖုံးလွှမ်းလာကာ လေပြင်းများမှာလည်း အော်ဟစ်တိုက်ခတ်နေသည်။ မိစ္ဆာဆန်သော လှိုင်းလုံးကြီးများမှာ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်၏ လျှာအလား ကုန်းမြေပေါ်ရှိ သေးငယ်သော ပိုးမွှားများကို ပါးစပ်ထဲသို့ ရက်စက်စွာ သိမ်းယူရန် ကြိုးစားနေတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>လော့ဝမ်စွန်းသည် ဆေးဖော်စပ်ခန်း အပြင်ဘက်တွင် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကြမ်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။</p> <p>သူသည် ခရမ်းရောင်နန်းတော်၏ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အသင့်ပြင်ထားပြီးသား ဖြစ်ကာ ယခု ဝိညာဉ်ငါးမန်း ခရမ်းရောင်နန်းတော်ဆေးလုံးရရှိရန် စောင့်နေခြင်းပင်။  ယခင်က ကလေးနှစ်ယောက်သည် သာမန်သွေးကို အသုံးပြု၍ အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ခဲ့ရာ အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ငါးမန်းမှာ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲသာ ဖြစ်ပြီး ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ မဟုတ်သောကြောင့် ပို၍ စိတ်ချနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် လော့ဝမ်စွန်းသည် ကောင်းကင်ယံကြီး ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ကျွန်းလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။ ရေသားအကာအရံကြီးတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသွားရာ ရေနွေးကျွန်းမှာ ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များအစား မည်းမှောင်နေသော ရေပြင်ကြီးကိုသာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။</p> <p>လော့ဝမ်စွန်း၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး "မကောင်းတော့ဘူး" ဟု ရေရွတ်ရင်း ဆေးဖော်စပ်ခန်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာခဲ့သည်။ အတွင်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။</p> <p>မြေပြင်၏ တုန်ခါမှုကြောင့် ဆေးဖော်စပ်သည့် မီးဖိုအောက်ရှိ မီးတောက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အန်လီ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ နီမြန်းလာပြီး "ရပါတယ် ဦးလေးလော့ မီး... စီနီယာအစ်ကို မီးကို အားစိုက်ပေးပါ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>စုန်ယန်သည် ရုတ်တရက် ယပ်ခတ်ကာ မီးတောက်ကို အားပေးလိုက်ပြီး အန်လီကတော့ ဆေးဖော်စပ်သည့် မီးဖိုကြီး တည်ငြိမ်နေစေရန် အတတ်ပညာဖြင့် ထိန်းကျောင်းလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် မြေပြင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြန်သည်။</p> <p>လော့ဝမ်စွန်းမှာ ဒေါသချောင်းချောင်း ထွက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ လှံရှည်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ "သေချင်နေတာပဲ" ဟု အော်ပြောလျက် အပြင်သို့ ပျံထွက်သွားတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် တရားခံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ဒေါသများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ရေနက်နဂါး ခရမ်းရောင်နန်းတော် အဆင့် မိစ္ဆာသားရဲပါလား ဒီလိုအကောင်မျိုး ဒီမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်တာလဲ"</p> <p>သူ ဝမ်းမသာဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>အကယ်၍ အလယ်ပိုင်း တတိယနန်းတော်ကို ဤရေနက်နဂါးနှင့်သာ တည်ဆောက်နိုင်မည်ဆိုပါက သူ၏စွမ်းအားမှာ ဝိညာဉ်ငါးမန်းထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သွားပေလိမ့်မည်။ ခရမ်းရောင်နန်းတော် အဆင့်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲသွေး၏ အဆိပ်အတောက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်ကို သိသော်လည်း လော့ဝမ်စွန်းမှာ ရယ်မောလျက် သူ၏လှံဖြင့် ရှေ့သို့ အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p>ဤရေနက်နဂါးမှာ သူ့အတွက် အထူးဖန်တီးပေးထားသည့်အလားပင်။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပြေးဝင်လာသည်။ လော့ဝမ်စွန်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အကြီးအကဲချုပ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သို့သော် ယနေ့၏ အကြီးအကဲချုပ်ကြီးမှာ ထူးခြားနေသည်။ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း နွမ်းနယ်လျက် မျက်ဝန်းများမှာ သွေးဆိုးသလို နီမြန်းနေသည်။ ရေနက်နဂါးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အကြီးအကဲချုပ်ကြီး၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် အလင်းပြန်လာကာ "ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>လဝက်ခန့်က သူ၏ဓားနှလုံးသားတွင် အက်ကြောင်းထင်သွားခဲ့ချိန်မှစ၍ ၎င်းကို ပြန်လည်ကုစားရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားရှိမှသာ ရနိုင်မည်ဟု သူ ထပ်ခါတလဲလဲ တွေးတောနေမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ မူလတည်ငြိမ်သော အစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းကာ ခရမ်းရောင်နန်းတော် အဆင့်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကို ရှာဖွေရန် စဉ်းစားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ မိစ္ဆာသားရဲကို တွေ့ရှိရခြင်းမှာ သူ၏ ဓားနှလုံးသား ပြန်လည်ကျန်းမာလာစေရန် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပင်။</p> <p>အကြီးအကဲချုပ်ကြီးသည် ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားပြီး ဓားနှင့်အတူ ပျံတက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ လော့ဝမ်စွန်းက ထိုအကြံကို ရိပ်မိသွားသဖြင့် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ မိသားစုအာဏာအတွက်ဆိုလျှင် သူက အလျော့ပေးနိုင်သော်လည်း ဤအရာမှာ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ဖြစ်ရာ သူ လုံးဝအရှုံးမပေးနိုင်ပေ။</p> <p>...</p> <p>ဝုန်း</p> <p>ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း</p> <p>ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါမှုများ ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အမိုးပေါ်သို့ ရေလှိုင်းများက အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေပြန်သည်။ ဆေးဖော်စပ်သည့် မီးဖိုအောက်မှ မီးတောက်များမှာလည်း အနည်းငယ် မှိန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"မီးလျှံကျောက်စိမ်းနွယ် မီးလျှံကျောက်စိမ်းနွယ်"</p> <p>အန်လီက အကူအညီမဲ့စွာ အော်ဟစ်နေသော်လည်း ပြင်းထန်သော မီးအရှိန်ဖြင့် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲရန် သွားလာရင်း ကြိုးစားနေရှာသည်။</p> <p>စုန်ယန်သည် မီးဖိုအောက်ခြေသို့ နွယ်ပင်များကို အလျင်အလို ပစ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးတောက်များ ထတောက်လာပြီး အဖုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ... ဆေးလုံးမှာ အရောင်များ ပျက်ယွင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>အန်လီမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး "ရှုံးသွားပြီ... ကျရှုံးသွားပြီ..." ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save