Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၇၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများက ကြေးနီစာကလေးကျွန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ ဝံပုလွေဟောင်သံနှင့် မြေခွေးရယ်သံများမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး "ငါ ဗိုက်ဆာနေပြီ" ဟူသော စကားသံက ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ စိတ်နှလုံးကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေသည်။</p> <p>အဝေးတစ်နေရာရှိ လျိုရှမြို့ ဝါးကျွန်းပေါ်တွင်လည်း ထိုမိစ္ဆာအော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရပြီး ဓားကျင့်ကြံသူများမှာ သူတို့၏ ဂိုဏ်းကြီး ယခုကဲ့သို့ ပြိုလဲပျက်စီးတော့မည်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ အစီအရင်အကာအကွယ်အတွင်း ပုန်းကွယ်နေကြရသော်လည်း မနက်ဖြန်အတွက် မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ရဲကြပေ။</p> <p>ထိုပရမ်းပတာ အခြေအနေများကြားတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ လူအများကြားတွင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လိုက်လံမေးမြန်းနေသည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုဘိုင်ကို တွေ့မိကြလားဟင် ဘိုင်ရှို့ဟုကို ဘယ်သူတွေ့လိုက်လဲ"</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အသက်လုထွက်ပြေးလာသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ညီလေးရှို့ဟုက... သူက ရေနက်နဂါး ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ဖို့ တာဝန်ပေးခံထားရတာလေ။ ငါ ထွက်လာတုန်းကတော့ သူ ဆေးဖော်စပ်ခန်းထဲမှာပဲ ကျန်ခဲ့သေးတယ်..."</p> <p>အန်လီ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသလို ဖြူလျော့နေပြီး အစီအရင် အကာအကွယ်နောက်ကွယ်ရှိ ကျောက်ဆောင်ဆီသို့ ပြေးသွားမိသည်။ သူမသည် လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် မျက်ရည်များကို အတင်းအကြပ် ထိန်းထားရင်း အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ စုန်ယန် ဘေးကင်းပါစေကြောင်းသာ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေတော့သည်။</p> <p>ယွီရွှမ်ဝေသည်လည်း မည်သည့်အချိန်က ထွက်လာသည်မသိဘဲ သူမ၏ အမြဲတမ်းဝတ်ဆင်နေကျ မျက်နှာဖုံးခြုံထည်ဖြင့် ရောက်ရှိနေသည်။ အရေးပါသည့် ဆေးပညာရှင်လေး အန်လီ တစ်ယောက် အစွန်းနားသို့ ရောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ဘေးနားရှိ ကျင့်ကြံသူမတစ်ဦးကို အကြည့်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာလည်း အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားပြီး အန်လီ့အနားသို့ အမြန်သွားကာ နှစ်သိမ်ပေးရင်း တိတ်တဆိတ် အကာအကွယ် ပေးထားလိုက်သည်။</p> <p>...</p> <p>"ငါ ဗိုက်ဆာနေပြီ" ဟူသော စကားသံကြောင့် အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်နေရသူများမှာ ဓားကျင့်ကြံသူများ မဟုတ်ဘဲ သွေးကမ်းပါးယံ နှင့် ကြေးနီမုတ်ဆိတ် တို့သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစကားလုံး သုံးလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ၎င်းမှာ ကျွန်းပေါ်တွင် အန္တရာယ်ရှိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခရမ်းရောင်နန်းတော် အဆင့် အလောင်းများကို ထိုမိစ္ဆာများ စားသောက်နိုင်ရန် သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးရမည်ဟု အမိန့်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော် ပြဿနာမှာ သူတို့၏ သခင်ကြီးစုန်ယန်က ကျွန်းပေါ်တွင် ထောင်ချောက်ဆင်ထားခြင်းပင်။</p> <p>"ငါ ဗိုက်ဆာနေပြီ" ဟူသော စကားမှာ ထိုထောင်ချောက်ကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။</p> <p>အခု ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။</p> <p>သွေးကမ်းပါးယံနှင့် ကြေးနီမုတ်ဆိတ်တို့၏ အသက်မှာ စုန်ယန်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် သခင်ကြီး၏ အစီအစဉ်ကို မည်သူမျှ မဖျက်ဆီးရဲကြပေ။ သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ကြရာမှ ပါးနပ်လှသော အကွက်တစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ရရှိသွားကြတော့သည်။</p> <p>ရုပ်သေးဂိုဏ်း တောင်ထွတ်သခင်နှစ်ဦးဖြစ်သည့် သွေးကမ်းပါးယံနှင့် ကြေးနီမုတ်ဆိတ်တို့မှာ အကြံအဖန်လုပ်ရာတွင် ဆရာကျလှသည်။ သူတို့သည် မြေခွေးနှင့် ဝံပုလွေမိစ္ဆာများ၏ အမိန့်ကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ အစီအစဉ်သစ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် ကျွန်းပေါ်တွင် မြေခွေးမိစ္ဆာများ ပုန်းနေသည်ကို သိထားသဖြင့် ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေ၍မရပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လှည့်ဖြင့် သရုပ်ဆောင်ပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သွေးအဘွားအိုမှာ မှောင်မည်းနေသော ဘက်သို့ လှည့်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဓားဧကရာဇ် ရွှီပေါ် မင်း အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး"</p> <p>ထိုသို့ပြောကာ ကြေးနီစာကလေးကျွန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ကြေးနီမုတ်ဆိတ်မှာမူ တစ်ဖက်က အော်ပြီးသွားသဖြင့် ခဏတာ မှင်သက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အလိုက်သင့် အော်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"အကြီးအကဲချုပ်ကြီး... ခင်ဗျားက ရုပ်သေးရုပ်ကိုသုံးပြီး အသေဟန်ဆောင်ခဲ့တာကိုး ငါ့မျက်စိကို လိမ်လို့ရမယ် ထင်နေလား လာစမ်း... နောက်ထပ် အချီသုံးရာလောက် ပြန်ချကြတာပေါ့"</p> <p>ထိုသို့ပြောကာ သူပါ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ကျွန်း၏ တောင်တန်းကြီးများအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် ခရမ်းရောင်နန်းတော် အဆင့် အလောင်းများ ထည့်ထားသည့် ခေါင်းတလားကို လူသူမနီးသော နေရာတွင် ဝှက်ထားလိုက်သဖြင့် ရုပ်သေးဂိုဏ်းသားများပင် ရှာမတွေ့နိုင်တော့ချေ။</p> <p>အဝေးတစ်နေရာတွင်မူ...</p> <p>အဘွားအိုဟုန်သည် "ငါ ဗိုက်ဆာနေပြီ" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မရရှိသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ကြေးနီစာကလေးကျွန်းတစ်ခုလုံးသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖြန့်ကြက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ကျွန်း၏ အတွင်းပိုင်းကို စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများကြောင့် ထူးကဲချီများမှာ အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် ပညာရှင်များ တိုက်ခိုက်နေသည်ကိုသာ သိရှိနိုင်ပြီး အသေးစိတ်ကိုမူ တိကျစွာ မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ကူးက "အော်... တိုက်ပွဲက မပြီးသေးဘူးကိုး" ဟု ပြောကာ ယုတ်မာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကောင်းတာပေါ့ စားစရာတွေ ပိုများလာလေ ကောင်းလေပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အဘွားအိုဟုန်က ထိုဦးနှောက်မရှိသည့် ဝံပုလွေကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း "မင်း ဒါကို မသင်္ကာစရာလို့ မထင်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ကူးက "ဘာကို မသင်္ကာရမှာလဲ" ဟု ပြန်မေးရာ အဘွားအိုဟုန်က "ငါ အလောင်းတွေ ပို့ခိုင်းလိုက်တာနဲ့ သူတို့က ချက်ချင်း တိုက်ပွဲဖြစ်ကုန်ကြတာပဲ" ဟု ရှင်းပြသည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ကူးက သူ၏ လည်ပင်းကို လှည့်ကာ လက်သည်းများကို တဖြန်းဖြန်း ပွတ်သပ်ရင်း  "မသင်္ကာစရာ... မသင်္ကာစရာ မင်းက စိုးရိမ်တာ လွန်လွန်းနေပြီ စားစရာကို ကြောက်နေတာလား ဟူး... ထားလိုက်ပါတော့ မင်းမသွားရဲရင် ငါပဲ သွားမယ်။ ငါတို့ ရုပ်သေးဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းပိုင်းအထိတောင် မွှေနှောက်ခဲ့ဖူးတာပဲ။ အခု အခင်းအကျင်းက ရုပ်သေးဂိုဏ်းနဲ့ ဓားဂိုဏ်း ပူးပေါင်းနေတဲ့ ပုံစံမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး ဘာကို ကြောက်နေရမှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဗိုလ်ချုပ်ကူးသည် အဝေးသို့ ဒုံးကျည်ကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူ ခုန်ထွက်သွားသည်နှင့် အနောက်မှ အဘွားအိုဟုန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"ကျွန်းပေါ်ကို တန်းမတက်နဲ့ဦး အရင်ဆုံး ကျွန်းပတ်ပတ်လည်ကို အသေအချာ စစ်ဆေးဦး"</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ကူးက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ မင်းဆန္ဒအတိုင်းပေါ့" ဟု စိတ်မပါသလို ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူက ဆက်ပြောသည်  "အရင်အတိုင်းပဲ... မင်းက အပြင်ကနေ အကူအညီပေး ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်"</p> <p>သူ အရင်အတိုင်းဟု ပြောခြင်းမှာ ယခင်က စုန်ယန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ဓားဂိုဏ်းကို ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့စဉ်က အခြေအနေကို ဆိုလိုခြင်းပင်။ ထိုစဉ်က သူသည် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးကာ အကြီးအကဲချုပ်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်၌ပင် အရှင်လတ်လတ် စားပြခဲ့ပြီး သူ၏ တာအိုနှလုံးသားကို ရိုက်ချိုးခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>အဘွားအိုဟုန်ကလည်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျေနပ်သည့်အလား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ကူးသည် ဝံပုလွေဟောင်သံတစ်ချက် လွှတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ရေပြင်ထက်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ ကြေးနီစာကလေးကျွန်း၏ အစွန်းနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ အကွာအဝေး နီးကပ်လာသောအခါ ယခင်က ဝေဝါးနေသော တောင်ပေါ်က တိုက်ပွဲပုံရိပ်များမှာလည်း ပိုမိုထင်ရှားလာတော့သည်။</p> <p> </p>


Save