Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၁၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“စိတ်ချပါ ဖေဖေ ကျွန်တော် အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ပြီးသားပါ”</p> <p>ကျန်းခိုင်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး  “ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း စီနီယာရွှီရဲ့ လိုလားချက်မှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီမလေးကိုတောင် သူ့အနားမှာ အနီးကပ် ပြုစုလုပ်ကျွေးဖို့ သူအလိုရှိတာမှန်သမျှ ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ကျွန်တော် ဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့တယ်လေ”</p> <p>သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဘယ်နေရာက လွင့်လာသည်မသိသော ကြည်လင်ဖြူစင်သည့် ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများမှာ ဝဲလည်ကာ ဝေ့ဆင်းလာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းခိုင်ဖုန်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“ကျွန်တော် ညီမလေးကို မှာထားပြီးပြီ စီနီယာရွှီရဲ့ ရင်သွေးကို ရအောင်ယူဖို့ပေါ့။ သူမမှာ သူ့ကလေး ကိုယ်ဝန်ရှိလာတာနဲ့... ဟဲဟဲ... စီနီယာရွှီကို ငါတို့ရဲ့ လှေပေါ်မှာ အသေအချာ ချည်နှောင်ထားနိုင်ပြီပေါ့ဗျာ”</p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဟီး၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဟားဟား... ခိုင်ဖုန်း မင်း ဒီတစ်ခါတော့ တော်တော်ပါးနပ်တာပဲ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ တကယ့်ကို ထူးကဲတယ်”</p> <p>ခေတ္တမျှ အကြာတွင်...</p> <p>“ဒါနဲ့ စီနီယာရွှီ ဘယ်မှာလဲ။ ဒီညနေပိုင်းကစပြီး သူ့ကို မတွေ့ရသေးဘူး မဟုတ်လား”</p> <p>ကျန်းဟီးက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူးဗျ။ ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းက ညီမလေးက စီနီယာရွှီကို ရေချိုးပေးပြီးကတည်းက သူ ပျောက်သွားတာပဲ။ ချန်မိသားစု ရောက်လာတာကို မြင်လို့ သတင်းအချက်အလက်တွေ သွားစုံစမ်းနေတာများလား မသိဘူး”</p> <p>“အင်း... အဲဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>ကျန်းဟီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကွင်းပြင်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ကျင့်ကြံနေကြသော ကျန်းမိသားစု တပည့်များကို ကြည့်ကာ စိတ်သက်သာရာရမှုကို ခံစားနေမိသည်။</p> <p>ကျန်းမိသားစုမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အညတရ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ ယခုမူ သူ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ ထွန်းကားလာတော့မည်ပင်။</p> <p>“ဟဲဟဲ... ငါ ကွယ်လွန်သွားပြီးရင်တောင် ကျန်းမိသားစုရဲ့ နောင်လာနောက်သားတွေက ငါ့ရဲ့ ဒီနေ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ကျောက်တိုင်တစ်ခုလောက်တော့ စိုက်ထူပေးကြမှာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p>ကျန်းဟီးသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပြုံးလျက် ပွတ်သပ်နေမိသည်။ သူ၏ ယခုကဲ့သို့ စွန့်စားလုပ်ဆောင်မှုမှာ ရဲတင်းလွန်းလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်ရှိနှင့် အနာဂတ် မျိုးဆက်များအတွက် အမှန်တကယ် အကျိုးရှိစေမည်ဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p>ကျန်းမိသားစု တစ်ခုလုံးသည် သူ၏ ဤခြေလှမ်းကြောင့် ကြီးပွားချမ်းသာလာနိုင်သည်။</p> <p>“ခိုင်ဖုန်း... ကင်းလှည့်တာကို နှစ်ယောက်တစ်တွဲ ဆက်ပြီး စီစဉ်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”</p> <p>“စီနီယာရွှီ ရှိနေတယ်ဆိုပေမဲ့ သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာက ကောင်းတဲ့အရာပဲ...”</p> <p>ဝုန်း</p> <p>ကျန်းဟီး၏ စကားမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့တည့်တည့်သို့ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ရှေ့ရှိ မြင့်မားလှသော တောအုပ်ကြီးအတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော လေဟုန်ခွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးများမှာ တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် ပြင်းထန်စွာ ပြိုလဲသွားကြရာ တစ်စုံတစ်ရာသော ရှေးဦး ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>“ဒါ... ဒါက ဘာလဲ”</p> <p>ကျန်းဟီး၏ ရင်ခုန်သံမှာ တစ်ချက်မျှ တုန်ခါသွားပြီး သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“သတိထားကြ...”</p> <p>သူ့စကားပင် မဆုံးသေးမီ...</p> <p>ဘုန်း ဘုန်း…</p> <p>ကင်းလှည့်နေသော ကျန်းမိသားစု တပည့်နှစ်ဦးမှာ ဧရာမ အရာဝတ္ထုတစ်ခုဖြင့် ရိုက်ပုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်ထွက်သွားပြီး ရှေးဟောင်းသစ်ပင် အမြောက်အမြားကို ဝင်တိုက်ကာ ကျန်းဟီး၏ နောက်ကွယ်ရှိ တောင်နံရံတစ်ခုပေါ်သို့ ဖျောက်ခနဲမြည်အောင် ရိုက်မိသွားတော့သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း အသားစများအဖြစ် ပြိုကွဲသွားတော့၏။</p> <p>ကျန်းဟီးမှာ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ အေးစိမ့်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် မျက်လုံးကို ပင့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျောက်….</p> <p>သစ်ကိုင်းခြောက်များကို နင်းလျှောက်လာသည့် အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။</p> <p>တောက်ပနေသော လပြည့်ဝန်းကြီးအောက်တွင်...</p> <p>ဆီးနှံအလား ဖြူဖွေးသော ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး မှင်ရောင်အလား နက်မှောင်သော ဆံကေသာနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ချောမောသည့် မျက်နှာပိုင်ရှင် လူငယ်တစ်ဦးက တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုသူ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်ဝန်းအစုံတွင်မူ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များသာ ရှိနေသည်။</p> <p>“ဘယ်သူက ကျန်းဟီးလဲ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ အသံမှာ တိုးညှင်းသော်လည်း မည်သည့် ခံစားချက်မျှ ကင်းမဲ့နေသည်။</p> <p>“မိုက်ရိုင်းလှချည်လား”</p> <p>ကျန်းမိသားစုမှ နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ်ရှိ အကြီးအကဲသုံးဦးမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p>ဘုန်း….</p> <p>အကြီးအကဲ သုံးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကြပြီး ဝေဟင်သို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လျက် ကျောပိုးထားသော လကွေးဓားရှည်များကို ဆွဲထုတ်ကာ ချန်ကျီရှင်းအား အရပ်မျက်နှာ သုံးခုမှ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဓားသိုင်း  အရိပ်ခြေဖျက်ခြင်း”</p> <p>ကျန်းမိသားစု အကြီးအကဲ သုံးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက် အော်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ ဆံပင်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး ဓားသွားများမှာ ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်နေတော့သည်။ လကွေးဓားသွားများထံမှ အနက်ရောင် အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဓားချက်မထိမှီမှာပင် ပြင်းထန်လှသော ဓားအရှိန်အဝါများက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များကို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>တုပ်တုပ်မျှမလှုပ်ဘဲ ရပ်နေသော ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်ပြီး ကျန်းမိသားစု အကြီးအကဲ သုံးဦး၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်သော အပြုံးများ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ ဤဓားတစ်ချက်တည်းကိုပင် ခုခံရန် ခက်ခဲလှသည်ဖြစ်ရာ သုံးယောက်ပေါင်း တိုက်ကွက်ကိုမူ သူတို့ထက် အင်အားကြီးသူပင်လျှင် အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်း ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>စွပ်... စွပ်... စွပ်</p> <p>ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံ သုံးချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဓားချက်များမှာ ချန်ကျီရှင်း၏ ဘယ်ဘက်ပုခုံး၊ ညာဘက်လည်ပင်းနှင့် ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ထိမှန်သွားခဲ့၏။ သို့သော်လည်း ကျန်းမိသားစု အကြီးအကဲ သုံးဦးစလုံး မှင်တက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ဝတ်ရုံဖြူဝတ် လူငယ်လေး အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားမည့် မြင်ကွင်းမှာ ပေါ်မလာခဲ့ဘဲ သူတို့၏ ဓားသွားများမှာ မာကျောလှသော ကြယ်တံခွန်သံမဏိခဲကြီးကို သွားရိုက်မိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ချန်ကျီရှင်းမှာ မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ မရရှိခဲ့သည့်အပြင် တန်ပြန်လာသော အရှိန်ကြောင့် သူတို့၏ လက်များပင် ထုံကျဉ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”</p> <p>အကြီးအကဲ သုံးဦး၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အပ်ဖျားခန့်အထိ ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။</p> <p>“တကယ်ကို အားနည်းလွန်းတဲ့ ခွန်အားပဲ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြဘဲ သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်လှသော ဝိုက်ကန်ချက်တစ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျောက်…</p> <p>အရိုးများ ကြေမွသွားသည့်အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။</p> <p>ကျန်းမိသားစု အကြီးအကဲ သုံးဦးစလုံးမှာ ထိုကန်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ခါးမှနေ၍ နှစ်ပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားကြသည်။ နွေးထွေးလှသော သွေးနီရောင်များမှာ သုံးပေခန့်အထိ ပန်းထွက်သွားခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်အထက်ပိုင်းများမှာ ရွှံ့နွံထဲတွင် လူးလှိမ့်နေကြပြီး အောက်ပိုင်း ခြေထောက်များမှာမူ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေဆဲပင်။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ ကျန်းမိသားစု အကြီးအကဲ သုံးဦးစလုံးမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်သော မျက်လုံးများဖြင့် အသက်ပျောက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...</p> <p>ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးရှိ ကျန်းမိသားစု တပည့် အယောက်ပေါင်းများစွာမှာ မျက်နှာများ သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားကြပြီး ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်နေမိကြသည်။ သူတို့သည် တိုက်စစ်ဆင်ရာတွင် အပေးအယူ အလွန်မျှတလှသော အကြီးအကဲ သုံးဦးပင်။  စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင်လျှင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပုံရိပ်ယောင်ကို အသုံးမပြုဘဲ သူတို့ကို ချက်ချင်း နှိမ်နင်းရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ငါ ထပ်မေးမယ်... ကျန်းဟီး ဘယ်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ရွှီဖန်ကော ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူသည် လက်ချောင်း ငါးချောင်းကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသည်။ လူအုပ်ထဲမှ ကျန်းမိသားစု တပည့်တစ်ဦးမှာ ပြင်းထန်သော ဆွဲအားတစ်ခုကြောင့် ဝေဟင်သို့ လွင့်ပျံလာပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p>“မင်းတို့တွေက တော်တော်လေး စည်းလုံးကြတာပဲ မဟုတ်လား ဟမ်”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက လက်ချောင်းများကို အသာအယာ ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။</p> <p>ဘုန်း…</p> <p>ထိုတပည့်၏ ဦးခေါင်းမှာ အမြင့်မှ ပြုတ်ကျသွားသော ဖရဲသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားတော့သည်။</p> <p>“ဘယ်သူမှ စကားမပြောသေးဘူးလား”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက လက်ချောင်းများကို ထပ်မံ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြန်ရာ နောက်ထပ် ကျန်းမိသားစု တပည့်တစ်ဦးမှာ လွင့်ထွက်လာပြီး သူ၏ဦးခေါင်းမှာလည်း ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ထဲ၌ သစ်ကြားသီးခွံကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားခဲ့ရပြန်သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက သူ၏လက်ချောင်းများကို တတိယအကြိမ်မြောက် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ...</p> <p>“အားးးး”</p> <p>ကျန်ရှိနေသော ကျန်းမိသားစု တပည့်များမှာ နောက်ဆုံး၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြသေးဘူးလား။ ကောင်းပြီလေ... ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ပြီး တိတ်တိတ်လေး နေပေးကြပါဦး”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက လက်ကိုမြှောက်ကာ လေထဲတွင် အသာအယာ တစ်ချက် ထောက်ပြလိုက်သည်။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ထွက်ပြေးနေသော ကျန်းမိသားစု တပည့်တစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့၏။</p> <p>“တစ်ယောက်”</p> <p>“နှစ်ယောက်”</p> <p>“သုံးယောက်”</p> <p>.....</p> <p>“ခုနစ်ယောက်”</p> <p>“ရှစ်ယောက်”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိဘဲ ရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်လာရင်း လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းပြရုံဖြင့် ကျန်းမိသားစု တပည့်များ၏ ဦးခေါင်းများမှာ သွေးမြူမှုန်များအဖြစ် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်ကြသည်။</p> <p>“တော်တော့”</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်မူ ဒေါသအဟုန် ပြင်းထန်လှသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော လူအုပ်ကြီးကို တိုးဝှေ့ကာ ကျန်းဟီးသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လာပြီး ချန်ကျီရှင်းကို သေမတတ် စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ”</p> <p>ကျန်းဟီး၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်သန်းနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော မိသားစုတပည့်များ၏ အလောင်းများကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်မတတ် နာကျင်ခံစားနေရသည်။</p> <p>“မင်းက ကျန်းဟီးလား။ ငါတို့ ချန်မိသားစုဝင် ၁၃ ယောက်ကို သတ်ခဲ့တဲ့သူက မင်းပဲ မဟုတ်လား”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းဟီးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် “မင်းက ချန်မိသားစု တတိယတောင်ထိပ်က ချန်ကျီရှင်းလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ နတ်ဘုရားအသိဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲစစ်ဆေးလိုက်ရာ ချန်ကျီရှင်း တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဟီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့၏။</p> <p>“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... မင်းလို ကောင်လေးတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါတို့ ကျန်းမိသားစုကို လာပြီး ပြဿနာရှာရဲတယ်ပေါ့လေ”</p> <p>ကျန်းဟီး၏ မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဤလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီးမှတော့ နောက်ပြန်လှည့်စရာ မရှိတော့ဘဲ အဆုံးအထိ တိုက်ပွဲဝင်ရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ထားသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p>ပြတ်သားလှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ သူ၏မျက်ဝန်းတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းလျက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ကာ ချန်ကျီရှင်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>“ငါက မင်းတို့ ချန်မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီ။ နောက်တစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့လည်း မကြောက်ဘူး”</p> <p>“သေပေတော့”</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်ရှိသော ကျန်းဟီး၏ အရှိန်အဝါများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ မန္တန်များကို လျင်မြန်စွာ ရွတ်ဆိုလျက် လက်ကွက်များ ဖော်လိုက်သည်။</p> <p>“ဓမ္မပုံရိပ်  လမင်းစက်ဝန်း သုံးထပ်”</p> <p>“ဟား”</p> <p>ဘုန်း….</p> <p>စကားသံဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက်...</p> <p>ဧရာမ အနက်ရောင် မြူခိုးများမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ချန်ကျီရှင်းကို ကျန်းဟီး၏ ဓမ္မပုံရိပ်ကမ္ဘာအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။</p> <p>ကျန်းဟီးသည် မန္တန်ရွတ်ဆိုနေသည့် ပုံစံဖြင့် ဒူးထောက်နေပြီး သူ၏နောက်ကွယ်တွင်မူ မတူညီသော အရောင်သုံးမျိုးရှိသည့် ဧရာမ လမင်းကြီး သုံးစင်းမှာ တရွေ့ရွေ့ မြင့်တက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>“လူငယ်လေး... ပြင်ပလောကကြီးက မင်းတို့ ဇီဝေချန်မိသားစုပိုင်တဲ့ နေရာလို့ ထင်နေတာလား။ လူတိုင်းက မင်းကို အလျော့ပေးနေရမယ်လို့ ထင်နေတာလား”</p> <p>ကျန်းဟီးက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း သူ၏လက်အတွင်းရှိ မန္တန်များကို ထပ်မံ ပြောင်းလဲလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ရွှေလမင်း... ကိုယ်ခန္ဓာဖောက်ထွင်း အလင်းတန်း”</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာတင် ကျန်းဟီး၏ ညာဘက်ရှိ ရွှေရောင်လမင်းထံမှ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်ကာ ပန်းကန်လုံးအဝခန့် အလွန်တရာ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုသည် ချန်ကျီရှင်းထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“အားနည်းချက်တွေ အပြည့်ပဲ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ နက်မှောင်သော ဆံကေသာများမှာ လေထဲတွင် ဝဲလွင့်နေပြီး သူသည် အောက်သို့ လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်။</p> <p>မူး…</p> <p>နွားနတ်ဆိုး၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။ ထိုအလင်းတန်းသည် ချန်ကျီရှင်းထံသို့ မထိမှီမှာပင် သူ၏ လက်သီးအရှိန်ကြောင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ ထိုလက်သီးချက်၏ တုန်ခါမှုလှိုင်းမှာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ပြေးဝင်သွားပြီး ရွှေရောင်လမင်းကြီးကိုပါ မရေမတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဟမ်”</p> <p>ကျန်းဟီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူက အေးစက်စွာ ပြန်လည်ရယ်မောလိုက်ရင်း  “မင်း တစ်ယောက်တည်း လာရဲတာ မဆန်းပါဘူး။ အစွမ်းအစ အနည်းငယ်တော့ ရှိသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မင်းရဲ့ အကန့်အသတ်ပဲ”</p> <p>“ငွေရောင်လမင်း... နတ်ဘုရားချေမှုန်းခြင်း အလင်းတန်း”</p> <p>သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ အလယ်ရှိ ငွေရောင်လမင်းကြီးမှာ စွမ်းအင်များကို စုစည်းလာတော့သည်။ သို့သော် အလင်းတန်း ပစ်လွှတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးမီမှာပင်...</p> <p>ဘုန်း….</p> <p>ဘုန်း ဘုန်း….</p> <p>ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါက်ကွဲသံ နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ကျီရှင်းမှာ စိတ်မရှည်သော အမူအရာဖြင့် နောက်ထပ် လက်သီးချက် နှစ်ချက်ကို ထိုးချလိုက်ရာ ဒုတိယနှင့် တတိယမြောက် လမင်းကြီးများမှာလည်း တိုက်ရိုက် ကြေမွသွားခဲ့ရတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ကျန်းဟီးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဝေဝါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မူလနေရာတွင် ရှိနေသော ချန်ကျီရှင်းမှာ သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာတော့သည်။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ကျန်းဟီး၏ အကြည့်အောက်တွင်...</p> <p>“မင်းက ငါမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အားအနည်းဆုံး စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်ပဲ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ကောင်းကင်ယံကို ခွဲထုတ်မည့် ဧရာမ ပုဆိန်ကြီးတစ်လက်အလား မြှောက်လိုက်ပြီး ကျန်းဟီး၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ နင်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဖူး….</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဓမ္မပုံရိပ်တစ်ခုလုံး အပိုင်းပိုင်းပြတ်ကာ ပျက်စီးသွားတော့၏။</p> <p>ကျန်းဟီးမှာ စုတ်ပြတ်နေသော အိတ်တစ်လုံးအလား လွင့်ထွက်သွားပြီး ကမ်းပါးနံရံတစ်ခုကို ဝင်တိုက်ကာ အရှေ့ဘက်သို့ ပြန်လည်ခွေကျလျက် ကမ်းပါးရှေ့တွင် ဒူးထောက်လျက်သား ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူ၏ အတွင်းကလီစာများနှင့် အရိုးစုများမှာ ဤကန်ချက်ကြောင့် ကြေမွသွားခဲ့ရပြီး ရင်ဘတ်မှာလည်း လုံးဝ ချိုင့်ဝင်သွားကာ ပါးစပ်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်ထွက်နေတော့သည်။</p> <p>“ဖေဖေ”</p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းခိုင်ဖုန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသအဟုန် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာလည်း ပေါက်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ ကျန်းဟီးကို ထိန်းမပေးလိုက်၏။</p> <p>“မြန်မြန်... စီနီယာရွှီဆီကို အမြန်သွားပြီး အကူအညီတောင်းလိုက်စမ်း”</p> <p>ကျန်းဟီးသည် ဖြူဖျော့တုန်ရီနေသော မျက်နှာဖြင့် ကျန်းခိုင်ဖုန်းကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာနေသော ချန်ကျီရှင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>“ဖေဖေ... ဖေဖေကရော...”</p> <p>ကျန်းခိုင်ဖုန်းမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာတော့သည်။</p> <p>“သွားစမ်း”</p> <p>ကျန်ရှိသမျှ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးချကာ ကျန်းဟီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ကျန်းခိုင်ဖုန်းကို အားဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ချန်ကျီရှင်း... ချန်မိသားစုဝင်တွေကို ငါ သတ်ခဲ့တာ။ ဒီတာဝန်ကို ငါ တစ်ယောက်တည်း ယူမယ်။ ကျန်တဲ့ ကျန်းမိသားစုဝင်တွေကိုတော့ အသက်ချမ်းသာပေးပါ...”</p> <p>ကျန်းဟီးသည် ချန်ကျီရှင်းကို အော်ဟစ်ပြောဆို လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင်...</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက သူ၏ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ကျန်းဟီး၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ နင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အားအနည်းငယ်ကို အသုံးချကာ ကျန်းဟီး၏ လက်မောင်းကို အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်အထိ တဖြည်းဖြည်း ချေမွပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“အားးးး”</p> <p>ကျန်းဟီး၏ အော်ဟစ်သံများကြားမှာပင် ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေသော ကျန်းခိုင်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ မင်းကို ရွှီဖန်ကို သွားရှာဖို့အတွက် အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာအချိန်ပေးမယ်”</p> <p>“အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင်... မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်အားလုံးရဲ့ အလောင်းတွေကို ကောက်ဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save