Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၁၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းခိုင်ဖုန်းသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသော ဝတ်ရုံဖြူဝတ်လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်မိရာ သူ၏နဖူးပြင်ထက်တွင် အေးစက်သော ချွေးစက်များ အဆက်မပြတ် စီးကျလာတော့သည်။</p> <p>သူ့ထက်ပင် ငယ်ရွယ်ပုံရသော ဤတတိယတောင်ထိပ်၏ သားဖြစ်သူမှာ တကယ့်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာလည်း အလွန်တရာ အဆိပ်ပြင်းလှသည်။ ကျန်းခိုင်ဖုန်းသည် မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ လှည့်ထွက်ကာ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် လူအားလုံး၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။</p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာ သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ကျောက်တုံးစိမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေ၏။ ကျန်းဟီးမှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရွှံ့နွံပမာ ခွေကျနေပြီး ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်နေတော့သည်။ ချန်ကျီရှင်း၏ ကန်ချက်မှာ သူ၏ အတွင်းကလီစာများနှင့် အရိုးများကို ကြေမွသွားစေရုံသာမက သူ၏ တန်ထျန်းနတ်ဘုရားပင်လယ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>“စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်... ဒီလောက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်ကို ရောက်နေတာလား...”</p> <p>ကျန်းဟီးသည် မျက်လုံးများကို လှန်ကြည့်ကာ ချန်ကျီရှင်းကို အားယူကြည့်လိုက်မိသည်။ ယနေ့အစောပိုင်းက စီနီယာရွှီ ပြောခဲ့သော ဤတတိယတောင်ထိပ်သား၏ ထူးခြားပုံများကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် စီနီယာရွှီ အပိုတွေ ပြောနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။</p> <p>ယခုမူ...</p> <p>“ဇီဝေချန်မိသားစုကတော့ ထာဝရရှင်သန်ခြင်း နဂါးစစ်စစ်တစ်ကောင်ကို မွေးထုတ်ပေးလိုက်ပြီ ထင်တယ်...”</p> <p>သူ၏ ရင်ထဲ၌ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားတော့သည်။</p> <p>အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။</p> <p>အစောပိုင်းက တိတ်ဆိတ်နေသော ကျန်းမိသားစုဝင်များမှာ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာအချိန် ပြည့်ခါနီးလာသောအခါ စတင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်လာကြသည်။</p> <p>“စီနီယာရွှီ... ကျွန်တော်တို့ကို စွန့်ပစ်သွားတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား”</p> <p>“မဟုတ်တာ မဖြစ်နိုင်တာ စီနီယာရွှီလို ဖြောင့်မတ်တဲ့သူမျိုးက ငါတို့ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“ဟုတ်တယ် စီနီယာရွှီက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>“ဟင်း... စီနီယာရွှီရဲ့ တိုင်းတာလို့မရတဲ့ အစွမ်းတွေနဲ့ဆိုရင် သူရောက်လာတာနဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ ဆင်းသက်လာပြီး ချန်ကျီရှင်းကို လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးရုံနဲ့ ပြာဖြစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်မှာ”</p> <p>ကျန်းမိသားစုဝင်များမှာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုနေကြသော်လည်း အမွှေးတိုင်မှာ ကုန်ခါနီးအထိ မည်သူမျှ ပေါ်မလာသောအခါ သူတို့၏ တည်ငြိမ်မှုများ လုံးဝ ပျက်ပြားသွားတော့သည်။</p> <p>“တကယ်ကြီးလား”</p> <p>“ငါတို့က စီနီယာရွှီရဲ့ စကားကို နားထောင်လို့သာ ဇီဝေချန်မိသားစုကို ဆန့်ကျင်ခဲ့တာလေ အခုတော့ သူက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထားခဲ့တာလား”</p> <p>“ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် သူက တားပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာလေ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလုပ်နိုင်ရတာလဲ”</p> <p>ချက်ချင်းပင် ကျန်းမိသားစု တစ်ခုလုံးမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကုန်တော့သည်။ ကျန်းဟီး၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း အစစ်အမှန် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်ပြည့်သွားချိန်မှာပင် အားငယ်တုန်လှုပ်နေသော ပုံစံဖြင့် လူတစ်ဦး လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။</p> <p>“ဖေဖေ... ကျွန်တော် ရွှီဖန်ကို ရှာမတွေ့ဘူး”</p> <p>ကျန်းခိုင်ဖုန်းက အားတင်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...</p> <p>“ဘာ”</p> <p>ကျန်းမိသားစုဝင်အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားကြတော့သည်။ ကျန်းဟီးမှာမူ မျက်နှာပျက်သွားကာ ပါးစပ်မှ သွေးများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အန်ထွက်သွားတော့၏။</p> <p>“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>ကျန်းဟီးသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာတွင် အတိုင်းအဆမဲ့သော မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများ အရိပ်ထင်လာတော့သည်။</p> <p>“တတိယ... တတိယသခင်လေး... ဒီနေ့ကိစ္စတွေအားလုံးက ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းရဲ့ အမိန့်ကြောင့် ဖြစ်ရတာပါ။ ကျန်းမိသားစုဝင်တွေကတော့ ခိုင်းတာကို လုပ်ရုံသက်သက်ပါပဲ။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အသက်နဲ့ပဲ အပြစ်ပေးဆပ်ပါ့မယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကိုတော့ အသက်</p> <p>ချမ်းသာပေးပါခင်ဗျာ”</p> <p>ကျန်းဟီး၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိတော့သည့် အသွင်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူ ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်များအရ အသက်ရှင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူ နားလည်ထားသည်။ ဟန်ဆောင်ကာ မာန်တက်နေခြင်းမှာလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့သဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တောင်းပန်ကာ နောင်လာနောက်သားများကို ကယ်တင်နိုင်ရန်သာ သူ ကြိုးစားနေတော့သည်။ သူတို့သာ အသက်ရှင်နေဦးမည်ဆိုလျှင် ကျန်းမိသားစုအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေဦးမည်ပင်။</p> <p>“ရွှီဖန်ကို ရှာမတွေ့ရင် မင်းတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်မယ်လို့ ငါပြောခဲ့တာ... ငါက နောက်ပြောင်နေတာလို့ မင်း ထင်နေတာလား”</p> <p>လပြည့်ဝန်းကြီးအောက်တွင် ချန်ကျီရှင်းသည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသော မျက်နှာဖြင့် ကျောက်တုံးစိမ်းပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သည်။ သံချေးတက်နေသော ရှေးဟောင်းသံမဏိဓားတစ်လက်မှာ ချက်ချင်းပင် အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p>“နေဦး”</p> <p>ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်၊ မှိုင်းညို့သော တိမ်တိုက်အလား မျက်ခုံးအစုံနှင့် ရွှေချည်မျှင်များ၊ ကျောက်စိမ်းများ ဆင်မြန်းထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ကျန်းမိသားစုဝင်များကြားမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် အဝါနုရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး မျက်နှာတွင် မိတ်ကပ်တစ်စက်မျှ မပါသော်လည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီမြန်းကာ မျက်ရည်များ ဝဲနေသဖြင့် ကြည့်ရသူအဖို့ ပို၍ပင် သနားစဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။</p> <p>“ညီမလေး မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ”</p> <p>“ရှန့်အာ... နောက်ကို ပြန်ဆုတ်စမ်း ဒါ မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး”</p> <p>ကျန်းဟီးနှင့် ကျန်းခိုင်ဖုန်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားကြပြီး အသံခပ်အုပ်အုပ်ဖြင့် ဟန့်တားလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဖေဖေ အစ်ကို အကယ်လို့ သမီးသာ ထွက်မလာဘူးဆိုရင် လူတိုင်း အသက်ရှင်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား”</p> <p>ကျန်းရှန့်အာ၏ မျက်နှာလေးတွင် ခေါင်းမာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက် သူမသည် လှည့်၍ ချန်ကျီရှင်းကို မကြောက်မရွံ့ စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“တခြားသူတွေကသာ ရှင့်ကို ကြောက်ကြလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မကြောက်ဘူး”</p> <p>သူမသည် ချန်ကျီရှင်းထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာပြီး သူ၏ရှေ့တွင် မတ်မတ် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>“သူတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်မကို ကြိုက်သလို စီရင်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မကို ကျွန်</p> <p>တစ်ယောက်လို ခိုင်းမလား ဒါမှမဟုတ် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်မလား အကုန်လုံးကို ကျွန်မ လက်ခံနိုင်ပါတယ်”</p> <p>“ဒီအပြစ်အားလုံးကို ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပဲ ပေးဆပ်ပါရစေ”</p> <p>ထိုမိန်းကလေးသည် ခေါင်းကိုမော့လိုက်ရာ သူမ၏ နှာခေါင်းလေးမှာ ချန်ကျီရှင်း၏ မေးစေ့အောက်သို့ ရောက်နေသည်။ သူမသည် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေသော်လည်း သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာမူ အနည်းငယ် တုန်ရီနေရှာသည်။</p> <p>“တော်တော်လေး ကြည်လင်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေပဲ မိုးသောက်ယံနှင်းစက်တွေကြားက ပွင့်စပန်းလေးတစ်ပွင့်လိုပဲ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ မိန်းကလေး၏ ဖြူစင်နုနယ်သော မေးစေ့လေးကို အသာအယာ ပင့်လိုက်သည်။ ကျန်းရှန့်အာမှာ ချန်ကျီရှင်း၏ ထွက်သက်ငွေ့များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပို၍ပင် တုန်ရီသွားတော့၏။ သို့သော် သူမသည် စိတ်ကို တင်းထားကာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်လျက် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိကြောင်း ပြသရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>“လှပတဲ့အရာတစ်ခုဟာ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာ အပြီးပြည့်စုံဆုံး အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတတ်လဲ ဆိုတာ မင်း သိလား”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းရှန့်အာ၏ လှပသော မျက်နှာလေးတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့၏။</p> <p>“အဲဒါကတော့...”</p> <p>“အဲဒီအရာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာပဲ”</p> <p>ဘုန်း….</p> <p>ကျန်းရှန့်အာ၏ မေးစေ့ကို ပင့်ထားသော ချန်ကျီရှင်း၏ လက်မှာ သူမ၏ သွယ်လျလှသော လည်ပင်းလေးကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခွန်အားကို ချက်ချင်းပင် အသုံးချလိုက်တော့၏။</p> <p>ဖောက်….</p> <p>ကျန်းရှန့်အာ၏ ဦးခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမပါတော့သော ကျန်းရှန့်အာ၏ ရုပ်အလောင်းကို အမှိုက်တစ်ခုလို သဘောထားကာ အဝေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာမူ အပြောင်းအလဲမရှိ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ဤမိန်းကလေးသည် သူမကိုယ်သူမ အထင်ကြီးလွန်းပြီး ချန်ကျီရှင်းကို အထင်သေးခဲ့မိသည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် ချန်မိသားစု၏ သွေးကြွေးကို သွေးဖြင့်သာ ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည်ပင်။</p> <p>“အား တိရစ္ဆာန်ထက် ယုတ်မာတဲ့ကောင်”</p> <p>“မင်းကို ငါသတ်မယ်”</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ကျန်းဟီးနှင့် ကျန်းခိုင်ဖုန်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်လာပြီး သွေးမျက်ရည်များပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။ ကျန်းခိုင်ဖုန်းသည် ဘေးရှိ ဓားရှည်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ချန်ကျီရှင်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့၏။</p> <p>“အားးး မင်းကို ငါသတ်မယ် တိရစ္ဆာန်ကောင် မင်းကို ငါသတ်မှာ”</p> <p>ကျန်းခိုင်ဖုန်းသည် ချန်ကျီရှင်းကို ရူးသွပ်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ သတ္တုချင်း ထိမှန်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သန်မာလှသော လက်ကြီးတစ်ဖက်က ကျန်းခိုင်ဖုန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဓားကို ဒီလိုမျိုး မသုံးရဘူး”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ ညာလက်ကို လိမ်ချိုးကာ ကျန်းခိုင်ဖုန်းထံမှ ဓားရှည်ကို လုယူလိုက်ပြီးနောက် အောက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လွှဲရိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“သေချာကြည့်ထား ငါ တစ်ခါပဲ သင်ပေးမယ်”</p> <p>ရွှပ်…</p> <p>တို့ဖူးကို လှီးဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ကျန်းခိုင်ဖုန်းမှာ ချက်ချင်းပင် နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူ၏ သားသမီးများ ရှေ့မှောက်တင် သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသော ကျန်းဟီးမှာ ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မျက်ဝန်းများမှ သွေးမျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျလာတော့သည်။</p> <p>“တိရစ္ဆာန်ကောင် မင်း ဝဋ်လည်လိမ့်မယ် ချန်မိသားစုလည်း သေချာပေါက် ဝဋ်လည်ရလိမ့်မယ် ဟားဟား”</p> <p>ကျန်းဟီးသည် ရူးသွပ်သွားသူပမာ ရယ်မောရင်း ငိုကြွေးနေတော့သည်။</p> <p>ရွှပ်…</p> <p>အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကျန်းဟီး၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်ကာ လေထဲတွင် ဝဲပျံသွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။ စကားသံအားလုံး ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွား၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်လျက် မကျေမနပ်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ မျက်တွင်းများအောက်တွင်မူ နီရဲလှသော သွေးမျက်ရည်လိုင်း နှစ်ကြောင်းမှာ ထင်ရှားစွာ ကျန်ရစ်နေသည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသည့် ကျန်းမိသားစု တပည့်အချို့မှာ ချက်ချင်းပင် ထ၍ ထွက်ပြေးကြသော်လည်း သာမန်တပည့်များမှာမူ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေကာ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကုန်ကြတော့သည်။</p> <p>ဖောက်….</p> <p>ထွက်ပြေးနေသော ကျန်းမိသားစု တပည့်မှာ ကွင်းပြင်အတွင်းမှ မီတာအနည်းငယ်မျှသာ လှမ်းရသေးသည်။ သစ်ပင်အကိုင်းအခက်ပေါ်မှ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလာပြီး သူ့အပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဓားမြှောင်တစ်စင်းမှာ ထိုတပည့်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ အတွင်းကလီစာများနှင့် တန်ထျန်းနတ်ဘုရားပင်လယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်း....”</p> <p>ကျန်းမိသားစု တပည့်မှာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ထုံထိုင်းအေးစက်သော မျက်နှာပေး၊ အသက်ဓာတ်ကင်းမဲ့ကာ သေလူကဲ့သို့သော အကြည့်များရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ဆုံလိုက်ရသည်။ ကျန်းမိသားစု တပည့်၏ မျက်ဆုံများမှာ ပြာဝေသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်လိုဟန်ဖြင့် လက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုတပည့်၏ လက်မောင်းမှာ မတတ်သာဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်မဲ့စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>သွေးအိုင်ထဲမှ ပြန်လည်မတ်တပ်ရပ်လိုက်သော ထိုလူငယ်လေးသည် ချန်ကျီရှင်းကို မေးခွန်းထုတ်သလို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်လိုက်”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက စကားလေးလုံးကို ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ချန်ကျီရှင်းသည် ကျန်းမိသားစုတပည့်များ ရှိရာဘက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ တစ်ဖက်သို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်တော့သည်။ သူသည် သူ၏ဝတ်ရုံဖြူမှ အစအနတစ်ခုကို အသာအယာ ဆွဲဖြတ်ကာ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများပေါ်ရှိ သွေးစွန်းမှုများကို သုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ခေါင်းမော့လျက် အဝေးမှ လပြည့်ဝန်းကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိရာ သူ၏မျက်နှာမှာ ဝေခွဲမရဘဲ မှောင်မှိုင်နေသည်။ ကျန်းမိသားစုဆိုသည်မှာ သူ၏အမြင်တွင် လှိုင်းကြီးလေထန်အောင် မလုပ်နိုင်သော အနာရောဂါ အသေးစားလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ တကယ် သတ်ချင်နေသည်မှာ ရွှီဖန်ပင်။</p> <p>ဤလူကိုသာ အမြစ်မဖြတ်နိုင်ပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုကြီး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ဤလူကိုသာ မရှင်းလင်းနိုင်ပါက ချန်ကျီရှင်းအနေဖြင့် နေ့ရောညပါ အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်စက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဇွပ်... ဇွပ်... ဇွပ်</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ လူသားအသားစများထဲသို့ ဓားသွားများ တိုးဝင်သွားသည့် အသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။ ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့များမှာ ညနေခင်း လေပြည်နှင့်အတူ အဝေးသို့ လွင့်ပါးသွားခဲ့၏။</p> <p>ကျန်းမိသားစု တပည့်များမှာ အိုမင်းသူမှသည် ငယ်ရွယ်သူအထိ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျကုန်ကြသည်။ ကျိန်စာတံဆိပ်လူငယ်မှာမူ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော စက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား အသက်ပေါင်းများစွာကို တည်ငြိမ်စွာ ရုတ်သိမ်းနေတော့သည်။</p> <p>သို့သော် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ အံ့သြဖွယ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သိသိသာသာ မြင့်တက်လာနေ၏။</p> <p>အကယ်၍ ဆင်းရဲဒုက္ခလမ်းစဉ်သည် နာကျင်မှုကို အာဟာရအဖြစ် အသုံးချကာ မိမိကိုယ်ကိုသန်မာအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ပါက ချန်ကျီရှင်းကိုယ်တိုင် ထိပ်တန်း နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကျင့်စဉ်များစွာကို လေ့လာပြီးနောက် ဖန်တီးထားသော ဤသေလူတို့၏ကျမ်းစာမှာမူ သွေးနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းများဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ရသော ပန်းတစ်ပွင့်ပင်။</p> <p>ခဏအကြာတွင်...</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ အနောက်ဘက်တွင် မည်သည့်အသံမျှ ထပ်မံထွက်ပေါ်မလာတော့ပေ။ ကျိန်စာတံဆိပ်လူငယ်သည် ချန်ကျီရှင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီးနောက် အမှောင်ထုအတွင်းသို့ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် မိုင်ပေါင်းရာချီဝေးသော တောင်နက်တောအုပ်၏ အလွှာအထပ်ထပ်ကို ဖြတ်ကျော်လျက် တောင်ခြေလမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် သားရေဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ လမ်းလျှောက်လာနေသည်။ သူ လမ်းလျှောက်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ တွန့်လိပ်နေသော အရေပြားများမှာ အရည်ပျော်နေသော ဖယောင်းများကဲ့သို့ ကွာကျလာတော့၏။</p> <p>မကြာမီမှာပင် အိုမင်းသော အရေပြားများအားလုံး ကွာကျသွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ခုံးအစုံနှင့် တောက်ပသော မျက်ဝန်းများရှိသည့် ချောမောလှပသော လူငယ်လေးတစ်ဦး အစားထိုး ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p>“နှမြောစရာပဲ”</p> <p>ရွှီဖန်က အနည်းငယ် နောင်တရဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ ကျန်းမိသားစုမှာ သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သလို ခိုင်းစေရသည်မှာလည်း အဆင်ပြေလှသည်။ အကယ်၍ အနာဂတ်လမ်းခွဲတိုင်းတွင် ကျန်းမိသားစုကို ဦးဆောင်ကာ ထွက်ပြေးခြင်းမှာ နောက်ဆုံး၌ သေဆုံးခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်မည်ဟု မပြသခဲ့ပါက သူသည် ကျန်းမိသားစုကို သေချာပေါက် ခေါ်ဆောင်သွားမိမှာ အသေအချာပင်။</p> <p>“ဇီဝေတောင်တန်းက ချန်ကျီရှင်း...”</p> <p>ရွှီဖန်သည် ဤအမည်ကို ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ ဝေခွဲမရဘဲ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မည်သည့် အနာဂတ်လမ်းခွဲတွင်မဆို ဤလူသည် သူ၏ အဓိကရန်သူဖြစ်လာမည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p>“ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါ ရှုံးနိမ့်သွားတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်</p> <p>ကြိမ်ကျရင်တော့.....”</p> <p>ရွှီဖန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p>“ဒီနေ့ ရှုံးနိမ့်မှုအတွက် အဆပေါင်း တစ်ဆယ်လောက် ပြန်ပြီး ပေးဆပ်ခိုင်းရမယ်”</p> <p>သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း မျက်ဝန်းများတွင် တွေးတောဆင်ခြင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“ကျန်းမိသားစုက ခိုလှုံရာအဖြစ် သေးငယ်လွန်းတယ်။ လေဒဏ်မိုးဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘူး။ ရေရှည်မှာ တည်ငြိမ်တဲ့ တိုးတက်မှုရှိဖို့ဆိုရင် သင့်တော်တဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံတစ်ခုကို ရှာဖို့ လိုအပ်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ဇီဝေချန်မိသားစုထက် ပိုကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းမျိုး ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>စဉ်းစားနေရင်းပင် သူသည် အဖြေကို ရှာတွေ့သွားပုံရကာ သူ၏မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save