Book List

<h2 style="text-align: center;">ဘုံကိုးဆင့်ကို ကျော်လွန်၍</h2> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၆၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိညာဉ်သန့်စင် စမ်းရေအိုင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"အား..."</p> <p>မပြည့်စုံသော ဓားဝိညာဉ်က နာကျင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်သည်။</p> <p>" သွားပြီ... အကုန်သွားပြီ... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သန့်စင်စမ်းရေအိုင်လေးတော့ သွားပါပြီ။ ငါ့ရဲ့..."</p> <p>၎င်းက ရုတ်တရက် ထက်ရှပြီး လျင်မြန်သော ဓားအလင်းတန်းပေါင်းများစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ချူယန်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဓားထိပ်ဖျား၊ ဓားသွား နှင့် ဓားစွန်းတို့ကလည်း ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​မပြည့်စုံသော ဓားဝိညာဉ်က ကျယ်လောင်သော မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ လွင့်ထွက်သွား၏။ ထို့နောက်တွင် ဓားဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်နောက်သို့ အရိပ်လိုက်သကဲ့သို့ ထို ဝိညာဉ်နောက်သို့ ကပ်ပါသွားပြီး ဝိညာဉ်နှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရိုက်ပုတ်သံများဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြလေတော့သည်။</p> <p>​မပြည့်စုံသော ဓားဝိညာဉ်က အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>" ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်။ ဓား သခင်ကြီး နောက်ကို နေရာတိုင်း လိုက်ပါဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။ ခွေးတစ်ကောင်၊ မြင်းတစ်ကောင်လို သစ္စာရှိရှိနဲ့ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်အကျွေး ပြုပါ့မယ်...။ "</p> <p>​"ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ကျွန်တော့်ကို မရိုက်ပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော့်ကို ဝါးမမျိုပါနဲ့...။ "</p> <p>မပြည့်စုံသော ဓားဝိညာဉ်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေသည်။</p> <p>"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်... ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း နေလာတာ နှစ်ပေါင်း ခြောက်သောင်းကျော်နေပါပြီ... နှစ်ပေါင်း ခြောက်သောင်းကျော်...။ "</p> <p>​"ကျွန်တော် အရင်က ဓားသခင်တွေနောက်ကိုလည်း လိုက်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူတို့အတွက် ကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာပါ။ "</p> <p>မပြည့်စုံသော ဓားဝိညာဉ်က ဓားဝိညာဉ်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်ရှားရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်။ ၎င်းက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေ၏။ လွန်ခဲ့သော ခဏက ပြသခဲ့သော မောက်မာမှုနှင့် ပြင်းထန်သော ဒေါသများမှာ ယခုအခါ အရိပ်အယောင်ပင် မရှိတော့ပေ။</p> <p>​၎င်းသာ လူသားပုံစံ ဖြစ်နေပါက မျက်ရည်နှင့် နှာရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်ကို အလွယ်တကူ မြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း ဓားဝိညာဉ်က လျှော့မပေးဘဲ ဆက်လက် လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက တောဝံပုလွေလို ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိနေခဲ့တယ်။ မင်းက ဓားသခင်ကို သစ္စာဖောက်တယ်။ ဓားကို သစ္စာဖောက်တယ်။ နောက်ဆုံး မင်းရဲ့ မူလဝိညာဉ်ကိုတောင် သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က တိုက်ခိုက်မှု လှိုင်းလုံးများကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ငါ မင်းကို ကရုဏာ မပြနိုင်ဘူး။ ဒီနေ့ မင်းကို ငါ အမြဲတမ်းအတွက် ပြန်သိမ်းပိုက်ရမယ်။ "</p> <p>​"ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ... ဓားသခင်ကြီး။ ဓားသခင်ကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...။ "</p> <p>မပြည့်စုံသော ဓားဝိညာဉ်က ဓားဝိညာဉ်ထံမှ ကရုဏာ ရလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းက ချူယန်ထံသို့ ကူညီရန် လှည့်၍ တောင်းပန်လေတော့သည်။</p> <p>" ကြည့်ပါဦး... ကျွန်တော့်မှာ ဝိညာဉ်ရေးရာ အသိဉာဏ် ရဖို့အတွက် နှစ်ပေါင်း ခြောက်သောင်းတောင် ကြိုးစားခဲ့ရတာပါ...။ "</p> <p>​"အား။ "</p> <p>ရုတ်တရက် သူ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ဓားမြည်သံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က မပြည့်စုံသော ဓားဝိညာဉ်နှင့် လုံးထွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခုလုံးက အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်နေကြသည်ကို သိသိသာသာ မြင်တွေ့နေရသည်။ တစ်ခုမှာ အခြားတစ်ခုကို ဝါးမျိုရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေပြီး အခြားတစ်ခုမှာမူ ထိုလုံးထွေးမှုမှ ထွက်ပြေးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>​သို့သော် ဓားဝိညာဉ်က မည်သို့ လျှော့ပေးပါမည်နည်း။</p> <p>​ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခုမှာ အရှေ့မှ အနောက်၊ တောင်မှ မြောက်သို့ လှိမ့်ကာ လုံးထွေးနေကြသည်။</p> <p>​နောက်ဆုံးတွင် ရုန်းကန်သံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဓားဝိညာဉ်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"နှစ်ပေါင်း ခြောက်သောင်းလောက်ပဲ ကျင့်ကြံထားတဲ့ အသိဉာဏ်လေးနဲ့ မင်းက ဘာတွေ လာပြီး မောက်မာနေတာလဲ။ "</p> <p>​လေထုထဲတွင် ဓားအလင်းတန်းများ၏ ပြောင်းလဲမှုမှာ ထူးဆန်းပြီး အရောင်အသွေး စုံလင်လှသည်။</p> <p>​ရွှတ် ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဓားဝိညာဉ်က ချူယန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p>​ထိုမပြည့်စုံသော ဓားဝိညာဉ်မှာ တစ်ခုလုံး ဝါးမျိုခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ပေါင်း ခြောက်သောင်းကျော် ကျင့်ကြံလာခဲ့သော ဝိညာဉ်အသိဉာဏ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် မရှိတော့ပေ။</p> <p>​ချူယန်က ဓားဝိညာဉ်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လွန်ခဲ့သော ခဏကထက် ပို၍ ပြောင်းလဲလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက အရင်ကထက် ပို၍ ပုံရိပ် ထင်ရှားလာ၏။ သူက ဝိညာဉ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ချူယန် သိသော်လည်း မသိပါက သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်မှာ အသွေးအသားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော လူသားစစ်စစ်တစ်ယောက်ဟုပင် ယုံကြည်မိပေလိမ့်မည်။</p> <p>​"အခု ငါ့ဝိညာဉ်က ပြည့်စုံသွားပြီ။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်၏ မျက်နှာတွင် လူသားဆန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက ချူယန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်ကို သေသေချာချာ ပေါင်းစပ်နိုင်ဖို့အတွက် အချိန်အတော်ကြာ ကျင့်ကြံဖို့ လိုသေးတယ်။ "</p> <p>​"နားလည်ပြီ။ "</p> <p>ချူယန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါနဲ့ ဝိညာဉ်သန့်စင်စမ်းရေအိုင် ဆိုတာ ဘာလဲ။ "</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က အစပိုင်းတွင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။</p> <p>" ဝိညာဉ်သန့်စင် စမ်းရေအိုင် ဆိုတာ ဒီကမ္ဘာနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ "</p> <p>​သူက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ၏ အတွေးများကို စုစည်းပြီးနောက် သူက ပြောသည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ကိုးစင်း တိုက်ကြီးမှာ ရှေးယခင်ကတည်းက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါက လူတွေ သေဆုံးသွားပြီးရင်တောင် ဝိညာဉ်တွေက ကျန်ရှိနေသေးတယ် ဆိုတာပဲ။ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်တွေအတွက် တခြားကမ္ဘာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ အဲဒီကမ္ဘာကို သာမန်လူတွေက ငရဲ ဒါမှမဟုတ် နတ်ပြည်လို့ ခေါ်ကြတယ်။ "</p> <p>​"ငရဲ...။ ငရဲက တကယ်ပဲ ရှိတာလား။ "</p> <p>ချူယန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>​"ငရဲဆိုတာ မရှိဘူး။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က ဖြေသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ ဆိုတာတော့ ရှိတယ်။ "</p> <p>​"အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ "</p> <p>ချူယန်မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>အဲဒါတွေက အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​"ဝိညာဉ်ကမ္ဘာဆိုတာ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက ငရဲနဲ့တော့ မတူဘူး။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားပြီးနောက် ဝိညာဉ် ကျန်ရစ်တာကတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်က ဝိညာဉ်ကမ္ဘာရဲ့ နယ်စပ်မှာတင် ပျက်ပြယ်သွားတတ်ကြတယ်။ အဲဒါကြောင့် သန်မာတဲ့ ဝိညာဉ် အနည်းငယ်ပဲ အဲဒီကို ရောက်နိုင်ကြတာ။ အဲဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ ဘယ်သူမှလည်း အဲဒီနေရာရဲ့ ပုံစံအမှန်ကို အတိအကျ မဖော်ပြနိုင်ကြဘူး။ "</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က အားနာဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ငါလည်း အဲဒီကို မရောက်ဖူးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါက ဆရာကြီး အဲဒီအကြောင်း ပြောတာကို ကြားဖူးတယ်။ "</p> <p>​"ဆရာကြီး။ "</p> <p>ချူယန်က ထိုစကားလုံးကို အာရုံခံမိသွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ် ဆရာကြီးလဲ။ "</p> <p>​"ဆရာကြီးကတော့...။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ မရေမရာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဆရာကြီးကတော့... အာ... စိတ်မရှိပါနဲ့ ဓားသခင်ကြီး... ကျွန်တော် အဲဒါကို မပြောပြနိုင်သေးဘူး။ အခုချိန်မှာ မင်းက အဲဒီအဆင့်ကို မရောက်သေးဘူး။ "</p> <p>​ချူယန်က သူ့ကို သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ ထက်ရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူက မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြောသည်။</p> <p>"ဆက်ပြောပါဦး။ "</p> <p>​"ဝိညာဉ်ကမ္ဘာက ဝိညာဉ်တွေကို တာဝန်ယူရတယ်။ အဲဒီမှာ ဝိညာဉ်တက်လှမ်းခြင်း ကန်လို့ လူသိများတဲ့ စမ်းရေတွင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ကံကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်အချို့ကို ဝိညာဉ်ကမ္ဘာက ရာထူးတိုးပေးပြီး အလုပ်တွေ ပေးတတ်တယ်။ ပြီးရင် သူတို့ကို ဝိညာဉ်တက်လှမ်း ကန်ထဲမှာ ရေစိမ်ခွင့် ပြုလိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ရေချိုးပြီးတဲ့နောက် သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်က သာမန်ဝိညာဉ်တွေထက် ပိုပြီး ခိုင်မာတောင့်တင်းလာတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီ ဝိညာဉ်တွေက အုပ်ချုပ်သူတွေ ဖြစ်လာကြတာပဲ...။ "</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က သူ့ကို အကျဉ်းချုံးပြီး ရှင်းပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက အကြောင်းအရာ အများအပြားကို ချန်လှပ်ထားခဲ့ကြောင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။ သို့သော် ချူယန်ကလည်း အသေးစိတ်ကို မေးမြန်းခြင်း မပြုဘဲ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။</p> <p>​"ပြီးတော့ ဒီစမ်းရေကလည်း ဝိညာဉ်တက်လှမ်း ကန်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ဒီကို ရောက်လာပြီး ဝိညာဉ်သန့်စင် စမ်းရေအိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီ ဝိညာဉ်သန့်စင် စမ်းရေအိုင်ကလည်း ဝိညာဉ်တက်လှမ်း ကန်လိုမျိုးပဲ အစွမ်းထက်တယ်။ ဆိုလိုတာက သူကလည်း ဝိညာဉ်တစ်ခုကို ခိုင်မာတောင့်တင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ "</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က ဤနေရာအထိကို အနည်းငယ် နှေးကွေးစွာ ပြောခဲ့ပေသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ စကားပြော ပို၍ သွက်လက်လာသည်။</p> <p>" ဓားသခင်။ ဒီ ဝိညာဉ်သန့်စင် စမ်းရေအိုင်ကို လျှော့မတွက်ပါနဲ့။ ဒါက မင်းအတွက်လည်း အများကြီး အကျိုးရှိပါတယ်။ တကယ်တော့ သူ့ရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေက နှိုင်းယှဉ်လို့တောင် မရနိုင်ဘူး။ "</p> <p>​"ဒါက ငါ့အတွက်လည်း အကျိုးရှိတာလား။ "</p> <p>ချူယန်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟုတ်တယ်။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က ပြောသည်။</p> <p>"မင်းက လူသားဘဝ နှစ်ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဘဝနှစ်ခုစလုံးက တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်နေတာကြောင့် ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဒီ ဝိညာဉ်သန့်စင် စမ်းရေအိုင်ထဲမှာ ရေချိုးပေးခြင်းဖြင့် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခိုင်မာတောင့်တင်းလာစေလိမ့်မယ်။ "</p> <p>​"ခန္ဓာကိုယ် သေဆုံးသွားပြီးနောက်မှာ ဝိညာဉ်က နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဖြစ် ဆက်လက် ရှင်သန်နေတတ်တယ်။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က ပြောသည်။</p> <p>"ပြီးတော့ အဲဒီ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ရဲ့ တာဝန်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ထိန်းချုပ်ဖို့ပဲ...။ တကယ်တော့ မင်းရဲ့ အနာဂတ် ခရီးလမ်းမှာလည်း ဒါကနေ အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရရှိမှာပါ။ "</p> <p>​သူက တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ထပ်မံ၍ မရေမရာ ပြောဆိုပြန်သည်။</p> <p>​ချူယန်က နားမလည်နိုင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အကြောင်းကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ခိုင်မာတောင့်တင်းလာရင် ရမယ့် အကျိုးကျေးဇူးတွေကိုလည်း ငါ သိပါတယ်။ ဒီ ဝိညာဉ်သန့်စင် စမ်းရေအိုင်က တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ။ တကယ်တော့ ငါက ကပ်ဘေးကိုးစင်း ဓားကိုလည်း ဒီစမ်းရေထဲမှာ ထည့်ပြီး သန့်စင်လို့ ရနိုင်သေးတယ်။ ဒီကိစ္စတွေကို ငါနားလည်ပါတယ်။ "</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အကြောင်းအရာတွေနဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ခဲ့ဘူး။ "</p> <p>ချူယန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက ငါ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတယ်။ "</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက ပြောသည်။</p> <p>"ဓား သခင်ကြီး။ မင်းရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုလည်း နားလည်အောင် ကြိုးစားပေးပါ။ ငါ မင်းကို အဲဒီအရာတွေ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပေမဲ့ ငါ့ရင်ထဲမှာ ဘယ်လို မကောင်းတဲ့ စိတ်ဆန္ဒမှ မရှိပါဘူး။ "</p> <p>သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါက အရင်က ဓားသခင်တွေတိုင်းနဲ့ အတူရှိခဲ့တာပါ။ ငါ နေလာတာ နှစ်ပေါင်း ကိုးသောင်းတောင် ရှိပါပြီ။ အရင်က ကပ်ဘေးကိုးစင်း ဓားသခင်တွေကို စိတ်ပျက်အောင် ငါ တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ "</p> <p>​"ငါ့မှာသာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ ပျက်စီးသွားတာ ကြာလှပါပြီ။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က အားငယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးထဲတွင် အဆုံးမရှိသော အကူအညီမဲ့မှုများနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေပုံရသည်။ သူက ထိုအကြောင်းများကို ထုတ်ဖော် မပြောနိုင်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>အင်း။</p> <p>​ချူယန်က ထိုအကြောင်းအပေါ် မှတ်ချက်ပေးရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။</p> <p>​"မင်းကို အခုချက်ချင်း မပြောပြနိုင်တဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က နိမ့်လွန်းနေသေးသလို  မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကလည်း မတည်ငြိမ်သေးလို့ပဲ။ ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကလည်း ခိုင်မာမှု မရှိသေးဘူး။ ဒါကြောင့် အဲဒါတွေကို ငါပြောပြလိုက်ရင် မင်းကို နာကျင်စေရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်။ "</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ကိုးစင်း တိုက်ကြီးလို ကမ္ဘာမှာ သိုင်း ဆရာအဆင့်ကို အထွတ်အထိပ်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ပြီးတော့ သိုင်း ကြီးမြတ်သူ အဆင့်ကို အမြင့်ဆုံးလို့ ထင်နေကြတဲ့ နေရာတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဆင့်တွေကို ကျော်လွန်သွားတဲ့အခါမှသာ ဒီကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လောက်အထိ ကျယ်ပြောသလဲဆိုတာ သိလာရလိမ့်မယ်... တကယ်တော့ ခြုံကြည့်လိုက်ရင် သိုင်း ဆရာ အဆင့်တွေနဲ့ သိုင်း ကြီးမြတ်သူတွေက အမှိုက်တွေလိုပဲ။ "</p> <p>​"အောက်ကောင်းကင် သုံးဆင့်မှာဆိုရင် သိုင်း ဘုရင်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို အမြင့်ဆုံး ပညာရှင်လို့ သတ်မှတ်ကြတယ်။ တိဝူချင်းရုန်က ဘုရင်အဆင့် ပညာရှင် လေးယောက်တည်းနဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လွှမ်းမိုးခဲ့တဲ့ ရွှေရောင်မြင်းသူရဲကောင်းခန်းမကို တည်ထောင်ခဲ့တာပဲ။ "</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ အလယ်ကောင်းကင် သုံးဆင့်မှာတော့ သိုင်း ဘုရင်အဆင့် ပညာရှင်တွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေပြီး နေ့တိုင်းလည်း အသက်ပျောက်နေကြတာပဲ။ "</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"အလယ်ကောင်းကင် သုံးဆင့်ရဲ့ စွမ်းအားက ပျမ်းမျှအဆင့်လောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူငယ်သခင်လေးယု နဲ့ ကျွန်းရှီးကျူလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတွေ ဒီမှာ ရှိနေတယ်။ ဒီမှာရှိတဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုတိုင်းမှာ သိုင်း ဧကရာဇ် အဆင့် ပညာရှင်တွေ ရှိကြတယ်။ တကယ်တော့ တချို့သော မိသားစုတွေမှာ သိုင်းအရှင်သခင် အဆင့် ပညာရှင်တွေတောင် လျှို့ဝှက်စွာ ရှိနေကြသေးတယ်။ "</p> <p>​"မင်း အောက်ကောင်းကင် သုံးဆင့်မှာ ရှိနေတုန်းကဆိုရင် ဒီအရာတွေကို စိတ်ကူးကြည့်ဖို့တောင် ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးက အခုထိ သေးငယ်နေတုန်းပါပဲ။ မင်း အထက်ကောင်းကင် သုံးဆင့်ကို ရောက်ပြီး အတွေ့အကြုံတွေ ရလာတဲ့အခါမှသာ ဒီကမ္ဘာကြီး ဘယ်လောက်အထိ ကျယ်လဲဆိုတာ သိလာလိမ့်မယ်။ ကောင်းကင်ကိုးစင်း တိုက်ကြီးမှာ ဘာမဆို ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ "</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ ဒီအရာတွေက မင်းနဲ့ တကယ်ကို အလှမ်းဝေးနေပါသေးတယ်။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က သူ့ကို ရိုးသားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"အကြောင်းအရာတွေ အများကြီး သိနေတာက မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအတွက် မကောင်းနိုင်ဘူး။ "</p> <p>​"သိုင်းတပည့် တစ်ယောက်က သိုင်းအဓိပတိ အဆင့်အကြောင်း ကြားလိုက်ရမယ်ဆိုရင် သူက အဲဒါကို ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားလိမ့်မယ်။ သူ့မှာ အတွေးတစ်ခုပဲ ရှိလိမ့်မယ်။ အဲဒါက တကယ်ကို အလှမ်းဝေးလွန်းတယ်။ ငါ့ဘဝမှာ အဲဒီအဆင့်ကို ဘယ်တော့မှ ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာပဲ။ အဲဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုးက လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို နှောင်ကြိုးတွေ ဖြစ်ပေါ်စေတတ်တယ်။ "</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ဒါ့အပြင် ငါ ပြောပြလို့ မရတဲ့ အရာအချို့လည်း ရှိနေပါသေးတယ်။ "</p> <p>​ချူယန်သည် အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ နားလည်ပါပြီ။ "</p> <p>​အချို့သောအရာတွေကို သိဖို့အတွက် သို့မဟုတ် အချို့သောအဖွဲ့အစည်းတွေထဲ ဝင်ရောက်ဖို့အတွက် လူတစ်ယောက်မှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တစ်ခု၊ အဆင့်အတန်းတစ်ခုနဲ့ အမြင်တစ်ခု ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဥပမာအားဖြင့် သူတောင်းစားတစ်ယောက်က မြေရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ လူနေမှုဘဝကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ကူးမကြည့်နိုင်ဘူး။ မြေရှင်တစ်ယောက်ဟာလည်း အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတွေရဲ့ ဘဝကို စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ဘူး။ အင်ပါယာ မိသားစုရဲ့ ဆန်းပြားလှတဲ့ လူနေမှုဘဝက သူတောင်းစားတစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်စရာပဲ ဖြစ်နေမှာပါပဲ။</p> <p>​ဒါက ခေါ်နေကြတဲ့ အဆင့်အတန်း ဆိုတာပဲ မဟုတ်လား။</p> <p>ချူယန်က တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အပြာရောင် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချူယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ လွင့်မျောဝင်ရောက်သွားသည်။ သူက ချူယန်၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ သူ၏ နေရာဟောင်းတွင် ပြန်လည် နေရာယူလိုက်သည်။</p> <p>​အကယ်၍ ချူယန်က သဘောမတူခဲ့လျှင်တောင် ဓားဝိညာဉ်က ရှင်းပြချက် မပေးဘဲ ဝင်သွားနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ဓားဝိညာဉ်၏ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။ ချူယန်က သူ့ကို ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ။ ဓားဝိညာဉ်ကတော့ ဤကိစ္စကို သူ့အား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိစေရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က ကပ်ဘေးကိုးစင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နီလာခရမ်း မဟူရာ ကျောက်ကို အသုံးပြု၍ ရေကန်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဝိညာဉ်သန့်စင် စမ်းရေအိုင်၏ ရေငွေ့ပျံနေသော စမ်းရေများကို ထိုရေကန်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူက ဗြုန်း ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထိုရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>​ထို့နောက် သူက ကျေနပ်အားရသော ညည်းညူသံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။</p> <p>​ဝိညာဉ်သန့်စင် စမ်းရေအိုင်မှာ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာမှ အရာတစ်ခု ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ၎င်းက ကပ်ဘေးကိုးစင်း ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှစ၍ ဓားဝိညာဉ်မှာ ဤအရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ခွင့် ရရှိသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်နေသည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိပေ။</p> <p>​အလင်းတစ်ချက် ဖျတ်ခနဲ လက်သွားပြီး ကပ်ဘေးကိုးစင်းဓား၏ ဓားထိပ်ဖျား၊ ဓားသွား နှင့် ဓားစွန်း တို့ကလည်း ရေကန်အပြင်ဘက်တွင် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် တန်းစီနေကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့ကလည်း ဗြုန်း ဟူသော အသံများနှင့်အတူ ဝိညာဉ်သန့်စင်စမ်းရေအိုင်ထဲသို့ ခိုးဝင်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p>​"ဒီသူခိုး သုံးကောင်။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆဲဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ချူယန်က အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ကာ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ဓားဝိညာဉ်၏ ဤကိစ္စက သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းကို မြန်စေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ အများကြီး မစဉ်းစားချင်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဓားဝိညာဉ်မှာ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ချူယန်က မကျေနပ်ခဲ့လျှင်တောင် သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ သူ အလိုရှိလျှင်ပင် ဓားဝိညာဉ်ကို နှင်ထုတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​သို့သော်လည်း သူက ဓားဝိညာဉ် ပြောပြခဲ့သော အခြားအရာတစ်ခုကို စတင် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။</p> <p>​ထို့အပြင် ထိုစကားလုံးများက သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သလို အနည်းငယ်လည်း ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>​"မင်းက လူသား ဘဝ နှစ်ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဘဝနှစ်ခုစလုံးက တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်နေတာကြောင့် ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ ဖြစ်နေတယ်။ "</p> <p>​မင်းရဲ့ ဘဝနှစ်ခုစလုံးက တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်နေတယ်။</p> <p>ဤစကားလုံးများက ချူယန်ကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>​အကယ်၍ ဒါက ဒုတိယဘဝ ဆိုရင် ဒီဘဝဟာ ပထမဘဝနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးလား။ ဒါဆို ချင်းဝူကရော။</p> <p>​ဒီဘဝက ချင်းဝူက ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ချင်းဝူပဲလား။</p> <p>​အကယ်၍ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဒါဆို ဒီချင်းဝူက ဘယ်သူလဲ။</p> <p>​အကယ်၍ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ချင်းဝူက ဘယ်မှာလဲ။</p> <p>​ဒီဘဝရဲ့ တည်ရှိမှုဟာ အရင်ဘဝနဲ့ ကွဲလွဲနေတာမျိုးများလား။</p> <p>​အကယ်၍ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ငါ ဘယ်သူ့ကို ချစ်နေတာလဲ။ ဒီဘဝက ချင်းဝူကိုလာ ဒါမှမဟုတ် အရင်ဘဝက ချင်းဝူကိုလား။</p> <p>အပိုင်း ၅၆၆ ပြီး၏။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save