Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၆၇</h2> <h2 style="text-align: center;">ယခင်ဘဝနှင့် ယခုဘဝ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ချူယန်မှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။ သူက မိမိ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲထားပြီး မျက်နှာတွင်လည်း နာကျင်နေသော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေ၏။</p> <p>​"ဓားသခင်ကြီး...။ အခု ဝိညာဉ်သန့်စင် စမ်းရေအိုင်ထဲကို ဝင်လို့ရပါပြီ။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"ဘယ်လိုဝင်ရမှာလဲ။ "</p> <p>ချူယန်က စိတ်ပါလက်ပါ မရှိဘဲ မသိစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။</p> <p>​"မင်း အိပ်ပျော်သွားတာနဲ့ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ဝိညာဉ်သန့်စင် စမ်းရေအိုင်ထဲ ငါ ခေါ်သွားလို့ ရတယ်။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က ပြောသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အခုရှိနေတဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အခြေအနေအရ သုံးရက်မှာ တစ်ကြိမ်ပဲ ရေစိမ်လို့ ရလိမ့်မယ်။ အဲဒါကို တစ်လတိတိ ဆက်တိုက် လုပ်ရမယ်။ အဲဒီနောက်မှသာ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်က အရင်ကလို တည်ငြိမ်မှုမျိုးကို ပြန်ရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် အဆင့်တက်ချင်ရင်တော့ သိုင်းဧကရာဇ် အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျမှ ထပ်ပြီး ခိုင်မာအောင် လုပ်လို့ရမှာ။ "</p> <p>​"ဪ... နားလည်ပြီ။ "</p> <p>​ချူယန်က သဘောတူလိုက်ပြီး ထို ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လှဲချလိုက်သည်။</p> <p>​သူက ဝိညာဉ်သန့်စင် စမ်းရေအိုင်ထဲတွင် ရေချိုးချင်သလို မကြာသေးမီက သူ အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့သည့် မေးခွန်းတစ်ခုကိုလည်း ဓားဝိညာဉ်အား မေးမြန်းချင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် အပြင်ဘက်တွင် မုန့်ချောင်းရန်နှင့် ထန်ထန်တို့ စောင့်နေကြမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ အလွန်စိုးရိမ်နေကြမည်ကို သိသော်လည်း သူ လှဲချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​မကြာခင်မှာပင် သူ၏ အသိစိတ်များ ဝေဝါးလာသည်။ ချူယန်က မိမိကိုယ်ကိုယ် ချာချာလည်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် ပေါ့ပါးသွားသည်။</p> <p>​ချူယန်က ကပ်ဘေးကိုးစင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ ထို့အပြင် သူက လူသားပုံစံဖြင့်ပင် ရှိနေသေး၏။ သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အမင်း အားနည်းချည့်နဲ့နေပြီး လေတစ်ချက်မှုတ်လိုက်ရုံနှင့် လွင့်ထွက်သွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>​သာမန်လူသားတစ်ယောက်နီးပါး ပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်လွင်နေသော ဓားဝိညာဉ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် သူ၏ ပုံစံမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အားနည်းနေပုံရသည်။</p> <p>​ဓားဝိညာဉ် ရေစိမ်နေသော ရေကန်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ဤရေကန်မှာ သာမန်ရေကန်ထက် အများကြီး ပိုကြီး၏။ ရေမျက်နှာပြင်မှ ရေငွေ့များမှာ အရောင်အမျိုးမျိုးဖြင့် လွင့်ပျံနေပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က ချူယန်ကို ရေကန်ထဲသို့ ဆင်းရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>​ချူယန်က ရှေ့သို့သွားရန် စဉ်းစားလိုက်ရုံရှိသေးသည်။ သူက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ဝိညာဉ်သန့်စင်စမ်းရေအိုင်ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်မျောသွား၏။</p> <p>ထို့နောက် ရေကန်အထက်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး အောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထူထပ်သော မြူခိုးများကဲ့သို့ စမ်းရေများနှင့် ထိတွေ့မိသွားသည်။ ၎င်းမှာ ပျစ်ချွဲသော အရည်တစ်ခုက သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ဝိညာဉ်၏ နက်ရှိုင်းရာအထိ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု တိုးဝင်လာလေတော့သည်။</p> <p>​ထိုနာကျင်မှုမှာ ခဏချင်းအတွင်း သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။</p> <p>​သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မနာကျင်သော နေရာဟူ၍ မရှိတော့ပေ။ ချူယန်မှာ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်လွန်းသဖြင့် အပြင်သို့ ပြန်ခုန်ထွက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ သို့သော် သူ ခုန်ထွက်၍ မရပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားနေသော်လည်း ရေကန်အောက်ခြေရှိ နီလာခရမ်း မဟူရာကျောက်အထိ ခိုင်မြဲစွာ နစ်မြုပ်သွားသည်။ ထို့နောက် အနည်းငယ် ပြန်တက်လာပြီး ရေကန်၏ အလယ်တွင် စတင် လွင့်မျောနေတော့သည်။</p> <p>​သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နာကျင်နေသည်။ ထို့အပြင် နာကျင်မှုမှာ ပို၍ပို၍ ပြင်းထန်လာ၏။ ဤစမ်းရေမှာ သူ့အား အတိုင်းအဆ မရှိသော နာကျင်မှုကို ပေးစွမ်းနေပုံရသည်။ တကယ်တော့ သူ၏ ဘဝနှစ်ခုစလုံးတွင် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ နာကျင်မှုအားလုံး ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​ချူယန်က ဤရေထဲတွင် လူးလှိမ့်ရင်း နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသော်လည်း အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြိုကွဲသွားပြီး ပြန်လည် တည်ဆောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ တကယ်တော့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ကြီးထွားလာပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲမှ တစ်ခုခုမှာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​ချူယန် လုပ်နိုင်သည်မှာ လျှာကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး အသံတစ်ချက်မျှ ထွက်မလာအောင် ထိန်းထားဖို့သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဤနာကျင်မှုပေါင်း ထောင်ချီမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကွဲသွားသည်ကို ကြည့်နေရသည့် အကူအညီမဲ့မှုထက် ပို၍ နာကျင်ပါသလား။ ဤနာကျင်မှုမှာ အရင်ဘဝက မို့ချင်းဝူ သေဆုံးသွားချိန်က ခံစားချက်ထက် ပို၍ ဆိုးရွားပါသလား။</p> <p>​ချူယန် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ချေ။</p> <p>​နာကျင်လိုက်စမ်း။ မင်းမှာ စွမ်းရည်ရှိရင် ငါ့ကို သတ်လိုက်စမ်း။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို မသတ်နိုင်ရင်တော့ ဒီနာကျင်မှုကို ငါ ခါးစည်းခံမယ်။</p> <p>ငါ ဒါကို ဖြတ်ကျော်မယ်။</p> <p>ငါ ဒါကို အသည်းအသန် အောင့်ခံမယ်။</p> <p>…</p> <p>​ဤညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုမှာ နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးနောက် အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။ ချူယန်က အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခံရသည့် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ ဆက်လက် အောင့်ခံနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ထိုကဲ့သို့ အကြိမ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ သေဆုံးနေရသည့် ဝေဒနာကို ခံစားနေရချိန်တွင် သူက အသိစိတ် အပြည့်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ပင်။</p> <p>​သို့သော် သူက ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>​တကယ်တော့ ချူယန်က ဤနာကျင်မှုကို မိမိကိုယ်ကိုယ် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကိုယ့်ရဲ့ နာကျင်မှုကိုတောင် မကျော်လွှားနိုင်ရင် တခြား ဘယ်သူ့ကို ငါ အနိုင်ယူနိုင်မှာလဲ။ ငါ ဒါကို အနိုင်ရရမယ်။</p> <p>​"ဒါက နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခပဲ။ မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ် ခိုင်မာမှုက အံ့ဩစရာပဲ။ ဒီလို နာကျင်မှုမျိုးက မသေမျိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ဝိညာဉ်အတွက်တောင် မခံမရပ်နိုင်စရာပဲ။ မင်း အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ အောင့်ခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်၏ အသံမှာ သူ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။</p> <p>​ချူယန် ပြုံးပြချင်သော်လည်း လက်ရှိ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်၏ အခြေအနေနှင့် သူ ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုများကြောင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ လျှာမှာလည်း တောင့်တင်းနေသဖြင့် သူ မပြုံးနိုင်သလို စကားလည်း မပြောနိုင်ပေ။</p> <p>​သူက ယခုမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် နာလန်ထူလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထို့ကြောင့် ဓားဝိညာဉ် ပြောသည်ကိုသာ သူ နားထောင်နေလိုက်သည်။</p> <p>"လူတစ်ယောက် မွေးဖွားလာကတည်းက သူ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်စွမ်းအင်နဲ့ အတူ ပါလာတာပဲ။ ပြီးတော့ မွေးဖွားချိန်မှာ သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်က အပြည့်အဝ ပြည့်စုံနေတာ။ "</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က ချူယန်၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို နားလည်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ပြန်လည်ဖြေကြားမှုကို မစောင့်တော့ဘဲ ဆက်လက်၍ ပြောသည်။</p> <p>"လူတစ်ယောက်ဟာ ဒီလောကကြီးနဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံလာတဲ့အခါမှာ သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်က စတင်ပြီး ယိုယွင်းလာတတ်တယ်။ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်က ဒီလောကကြီးနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်အောင် သာမန်ဝိညာဉ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့အထိ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားတတ်တာပဲ။ ဒါနဲ့ပဲ အသွင်ပြောင်းလဲမှုက ပြီးဆုံးသွားတယ်။ "</p> <p>​"ဒီလို ပြောင်းလဲမှုက လူသားလောကနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်ဖို့အတွက် ဖြစ်ပေမဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကိုတော့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရစေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဖြစ်စဉ်အတွင်းမှာ လူတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့အရာတွေဟာ နောက်ပိုင်းမှာ သူ ရရှိမယ့် အကျိုးကျေးဇူးတွေထက် အများကြီး ပိုများနေတာပဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် သေဆုံးသွားချိန်မှာ သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်က ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ဝိညာဉ်ရဲ့ အခွံပဲ ကျန်တော့ပြီး အဲဒီထဲမှာ နတ်ဘုရားဆန်မှု ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ "</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ဒါကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် သေဆုံးပြီးနောက် ဝိညာဉ်က ကမ္ဘာလောကထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျက်ပြယ်သွားပြီး သန့်စင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။ ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာတော့ လူတစ်ယောက် သေပြီးရင် ပြန်ဝင်စားတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အမှန် မဟုတ်ဘူး။ ဒါမှမဟုတ် အရည်အချင်း ပြည့်မီသူ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာကြောင့် ဒါက အဲဒီလောက်အထိ မများဘူးလို့လည်း ပြောလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူအများစုကတော့ ပြန်ဝင်စားဖို့အတွက် အရည်အချင်း မပြည့်မီကြဘူး။ "</p> <p>​"လူတစ်ယောက်ဟာ အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် ခိုင်မာတဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ရှိနိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို သန့်စင်တဲ့ နည်းလမ်းကို သိနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကတော့ ထာဝရ မပြည့်စုံနိုင်တော့ဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို တည်ဆောက်တဲ့ ဖြစ်စဉ်မှာတင် အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရလို့ပဲ။ ဒါက ကြီးမားတဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီအားနည်းချက်ကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် မင်း အားအင်တစ်ခုအထိ ရောက်လာတဲ့အခါ မင်းကို ဘယ်သူမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ "</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ အခု မင်းမှာ ဝိညာဉ်သန့်စင် စမ်းရေအိုင် ရှိနေပြီ။ ဒါကြောင့် မင်းအတွက် အရာအားလုံးက ကွဲပြားသွားလိမ့်မယ်။ အခု မင်း ခံစားနေရတဲ့ ဒီနာကျင်မှုက မင်း ဒီလောကကြီးအပေါ်မှာ စွဲလမ်းမှုတွေ ရှိနေခဲ့လို့ပဲ။ ဒါကြောင့် မင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို မင်း ခံစားနေရတာပါ။ ဝိညာဉ်သန့်စင် စမ်းရေအိုင်ရဲ့ တာဝန်က မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးဖို့ပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒါကို မင်းရဲ့ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အခြေအနေအတိုင်း ပြန်ရောက်အောင် လုပ်ပေးဖို့ပဲ။ "</p> <p>​"နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဟာ သူ့ရဲ့ မူလအခြေအနေကို ပြန်ရောက်ပြီးမှသာ စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှုကို စတင်နိုင်မှာပဲ။ "</p> <p>​"မင်းက ကံအကောင်းဆုံးပဲ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်က အကုန်လုံး မယိုယွင်းသေးလို့ပဲ။ ဒါက မင်း ပြန်လည် မွေးဖွားလာပြီးနောက်မှာ မင်းရဲ့ မြှုပ်နှံထားတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုက အရာအားလုံးကို မင်းရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိစေတာပဲ။ တခြားလူတွေက မင်းဆီ လာပြီး မင်းနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်အောင် နေကြရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ တခြားလူတွေဆီ သွားပြီး သူတို့ရဲ့ ကမ္ဘာမှာ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်အောင် မကြိုးစားခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်က သာမန်လူတွေထက် ပိုပြီး ပြည့်စုံနေတာပဲ။ ပြီးတော့ အခု မင်း ဝိညာဉ်သန့်စင် စမ်းရေအိုင်ကိုလည်း ရရှိခဲ့ပြီ။ "</p> <p>​"ဒါကြောင့် ဒါက မင်းကို ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ရှိတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မယ်။ "</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်၏ အသံမှာ လေးနက်လှသည်။ သို့သော် ထိုအသံမှာ ထူးဆန်းသော ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ချူယန်၏ ဝိညာဉ်၏ နက်ရှိုင်းရာအထိ တိုးဝင်သွားသည်။</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ အများကြီး လုပ်ခဲ့ရင်တောင် မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အများကြီး ဆုံးရှုံးနေပါသေးတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ လက်ရှိအဆင့်က လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့အတွက် တစ်လအတွင်း သုံးရက်မှာ တစ်ကြိမ် ဒီလို နာကျင်တဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို ဖြတ်သန်းရလိမ့်မယ်။ ဒါတွေ အကုန်လုံး ပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ မင်းရဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို မင်း ပြန်ရလိမ့်မယ်။ "</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က ဤသို့ ပြောရင်း ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>​အရင်က ကပ်ဘေးကိုးစင်း ဓားသခင်တွေမှာ သူတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ပြန်ပြင်ဖို့ ဒီလို ကံကောင်းမှုမျိုး ဘယ်တုန်းက ရှိခဲ့ဖူးလို့လဲ။ တကယ်တော့ သူတို့ထဲက တချို့ဆိုရင် မပြည့်စုံတဲ့ ဓားဝိညာဉ်ကိုတောင် မရရှိခဲ့ကြပါဘူး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ချူယန်ရဲ့ ကံကတော့...။</p> <p>​ဓားဝိညာဉ် အနည်းငယ် ရင်နင့်သွားသည်။</p> <p>လူသားတိုင်းက တကယ်ပဲ အညီအမျှ ဖန်တီးခံထားရတာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​ဤညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုမှာ တစ်နာရီတိတိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ချူယန်၏ တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ ရေ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ၎င်းမှာ သူ စတင်ဝင်ရောက်လာချိန်က ခံစားချက်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်ပင်။</p> <p>​နောက်ဆုံးတွင် သူ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပြီး စကားပြောနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ငါ ဒီ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အကြောင်းအရာ တစ်ခုလုံးကို အခု ပြည့်ပြည့်စုံစုံ နားလည်သွားပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ် ဓားဝိညာဉ်။ အဲဒါကို ငါ့ကို အခု ရှင်းပြပေးဖို့ လိုအပ်တယ်။ "</p> <p>ချူယန်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် သူ စကားပြောနေချိန်တွင် သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p>​"မေးပါခင်ဗျာ။ "</p> <p>​"မင်း ပြောတာက ငါက ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ် ဆိုတာပဲ။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ဘဝနှစ်ခုစလုံးက တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ "</p> <p>ချူယန်က ဖြည်းညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းက ဒီအတွက် ရှင်းပြချက် လိုအပ်တာလား။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"မင်း ဒါကို သိပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။ မင်း ပြန်လည် မွေးဖွားလာခဲ့တာပဲ။ "</p> <p>​"ငါ ဆိုလိုတာက ဒီဘဝက ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝနဲ့ ဘယ်လို ကွဲပြားတာလဲ။ "</p> <p>ချူယန်က စိုးရိမ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> "တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက အချိန်ကာလက အခုထိ ရှိနေသေးတာလား။ "</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က အတန်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူက ဤမေးခွန်းမှာ နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသော မေးခွန်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့သည်ပင်။</p> <p>​"ဒါက ရှင်းပြဖို့ တကယ်ကို ခက်ခဲပါတယ်။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က အကြာကြီး စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း ဤမေးခွန်းကို မည်သို့ ဖြေရမည်ကို သူ မသိသေးပေ။</p> <p>​"အဲဒီအချိန်ကာလ။ အဲဒါ ရှိနေသေးတာလား။ "</p> <p>ချူယန် ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။</p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့။ အဲဒီအချိန်ကာလက ရှိနေသေးပါတယ်။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က အတည်ပြု ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ မူလဇစ်မြစ်က အဲဒီအချိန်ကာလကနေ လာတာမို့လို့ပဲ။ အကယ်၍ အဲဒါ မရှိဘူးဆိုရင် မင်း ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှာလဲ။ မင်းရဲ့ တည်ရှိမှုကကော ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ "</p> <p>​"ရှိနေသေးတယ်လား။ "</p> <p>ချူယန်က ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အင်အားမရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားခဲ့ပါစေ ချင်းဝူက အခုထိ သေဆုံးနေတုန်းပဲလို့ ဆိုလိုတာလား။ သူမက အဲဒီအချိန်ကာလမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ အခုရှိနေတဲ့ ချင်းဝူက ငါ သူမအပေါ် ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်ပေးဆပ်ပါစေ ဒါမှမဟုတ် သူမကို ဘယ်လောက်ပဲ အသည်းအသန် ချစ်ပါစေ။ သူမက တခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်မနေဘူးလား။ သူမက ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ချစ်ခဲ့တဲ့ ချင်းဝူ မဟုတ်ဘူးလား။ "</p> <p>​"မှားပါတယ်။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က လေးနက်စွာ ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ ဒီကောက်ချက်က အမှားကြီး မှားနေပါတယ်။ "</p> <p>​"မှားတယ်ပေါ့။ "</p> <p>ချူယန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟုတ်တယ်။ "</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဓားဝိညာဉ်က အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ဆိုသည်။</p> <p>"ဥပမာတစ်ခု ကြည့်ရအောင်...။ မင်းရဲ့ ဒီဘဝက ဒီလိုမျိုး အစပြုခဲ့တယ်လို့ ထားပါစို့။ မင်း အသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် တစ်နေ့ညမှာ အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီအိပ်မက်က မင်းရဲ့ ဘဝမှာ ဖြစ်လာမယ့် အရာအားလုံးကို ကြိုပြီး တွေ့ကြုံခံစားစေခဲ့တယ်။ ဝမ်းနည်းမှုအားလုံး၊ ပျော်ရွှင်မှုအားလုံး၊ ဒေါသအားလုံး၊ နောင်တအားလုံး၊ အချစ်အားလုံးနဲ့ အမုန်းအားလုံးကိုပေါ့...။ "</p> <p>​"ပြီးတော့ မင်း အဲဒီအိပ်မက်ထဲမှာ မင်းရဲ့ နိဂုံးကိုလည်း မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါနဲ့ မင်းရဲ့ အိပ်မက်က ပြီးဆုံးသွားတယ်။ အဲဒီနောက် မင်း အိပ်မက်ကနေ နိုးလာတဲ့အခါမှာ မင်း ဒီလက်တွေ့ဘဝမှာ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါပြောတာကို မင်း နားလည်တယ် မဟုတ်လား။ "</p> <p>​"နားလည်ပါတယ်။ "</p> <p>ချူယန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လေးနက်ပြီး အာရုံစိုက်သော ပုံစံဖြင့် ဆက်လက် နားထောင်နေခဲ့သည်။</p> <p>​"မင်း နိုးလာတယ်၊ ပြီးတော့ အကြောင်းအရာ အချို့ကို ကြုံတွေ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက မင်း အိပ်မက်ထဲမှာ မြင်ခဲ့တာတွေနဲ့ အတူတူပဲ ဆိုတာကို မင်း သတိထားမိလာတယ်။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ဒါကြောင့် မင်း အိပ်မက်ထဲမှာ မြင်ခဲ့တဲ့ အရာတွေက အမှန်တကယ်ပဲ ဆိုတာကို မင်း သိသွားခဲ့တာပေါ့။ ပြီးတော့ အဲဒီ ကြေကွဲစရာတွေက မင်းရဲ့ ဘဝမှာ အနှေးနဲ့အမြန် တကယ် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ။ "</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ အဲဒါတွေကို ပြောင်းလဲဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ အချိန်ရှိသေးတယ်။  ဒါဆိုရင် မင်း အဲဒါတွေကို ပြောင်းလဲမှာလား။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါပေါ့၊ ငါ ပြောင်းလဲမှာပေါ့။ "</p> <p>ချူယန်က စဉ်းစားမနေဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါကြောင့် မင်း အိပ်မက်ထဲမှာ ကြိုမြင်ခဲ့ရတဲ့ အသိကို အသုံးချပြီး မင်းဘဝမှာ ကြုံတွေ့ရမယ့် နစ်နာမှုတွေနဲ့ နောင်တတွေကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တာပေါ့။ မင်းကို လမ်းပြပေးမယ့် ဒီလို ထူးခြားတဲ့ အိပ်မက်မျိုး ရှိနေတာကြောင့် မင်းရဲ့ ဒီဘဝ တစ်လျှောက်လုံးမှာ မင်း ပိုပြီးတော့ ဂရုစိုက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအိပ်မက်ထဲမှာ မင်း မှားခဲ့တဲ့ အမှားမျိုးတွေကို မင်း ထပ်ပြီး မလုပ်တော့ဘူး။ ဒါ့အပြင် တခြား အမှားတွေ မလုပ်မိအောင်လည်း မင်း ထပ်ခါတလဲလဲ စဉ်းစားလိမ့်မယ်။ မင်း ဘာကိုမှ မျက်စိမှိတ်ပြီး လုပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ "</p> <p>ဓားဝိညာဉ်က ပြောသည်။</p> <p>​"အဲဒါ အမှန်ပဲ။"</p> <p>ချူယန်က လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါကြောင့် ဒီလို အိပ်မက်မျိုး မက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်းဟာ ဒီဘဝမှာ ပြည့်စုံတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မင်း ပြည့်စုံသွားလိမ့်မယ်။ မင်း အမှားတွေ မလုပ်တော့ဘူး။ ပြီးတော့ မင်းက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီးတော့ သန်မာလာလိမ့်မယ်။ "</p> <p>​ဓားဝိညာဉ်က လေးနက်စွာဖြင့် နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက ကွဲပြားခြားနားချက်ပဲ။ "</p> <p>အပိုင်း ၅၆၇ ပြီး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save