Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၇၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ထူးဆန်းသော သူစိမ်း သုံးယောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထို့အပြင် ထန်ထန်၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ သရဖူမှာ သာမန် ဓားဘုရင် အဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်၏ သရဖူထက်ပင် ပိုကြီးနေသေးသည်။ မုန့်ချောင်းရန် လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>​တကယ်တော့ ထန်ထန်၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ သရဖူအလယ်တွင် တောက်ပနေသော နေမင်းတစ်ခု ရှိနေသည်ကိုပင် သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ အလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်နေသည်။ နေမင်း၏ ဘယ်ဘက်တွင် လခြမ်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ညာဘက်တွင် ကြယ်တစ်ပွင့် ရှိနေသည်။</p> <p>​၎င်းမှာ သာမန် ဓားဘုရင် အဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်၏ သရဖူနှင့် တူသော်လည်း ထိုအရာများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ ၎င်းမှာ အစစ်အမှန် သရဖူတစ်ခု၏ ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဓားဘုရင် အဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်၏ သရဖူမှာ မင်းသားတစ်ပါး၏ သရဖူဟု ဆိုပါစို့။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ထန်ထန်၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဤသရဖူမှာ ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ သရဖူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ထို့အပြင် ထိုကြယ်အလင်းတန်း၏ ထောင့်တစ်ခုမှာ ထန်ထန်၏ နဖူးပေါ်ရှိ မပြည့်စုံသော အမှတ်အသားနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။</p> <p>​"ဆရာ... ဆရာ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။ "</p> <p>မုန့်ချောင်းရန် မေ့လဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ထန် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြေးလာခဲ့သည်။</p> <p>​မုန့်ချောင်းရန်က လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ချူယန်နှင့် ထန်ထန်တို့အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူက စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။ ဤတပည့် နှစ်ယောက်စလုံးမှာ သူ၏ နှလုံးသား အစိတ်အပိုင်းများကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးတွင် မမျှော်လင့်ထားသော ဖြစ်ရပ်များ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ မုန့်ချောင်းရန်မှာ ဤအရာများကို သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ တစ်ယောက်က ထွက်သွားပြီး အခုထိ ပြန်မလာသေးပေ။ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ထူးဆန်းသော အခြေအနေများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြုံတွေ့နေရသည်ပင်။</p> <p>​ထို့အပြင် ဤဖြစ်ရပ်များကြောင့် သူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်မှာ ဆက်လက်၍ မခံနိုင်တော့ပေ။</p> <p>​သို့သော်လည်း ထန်ထန် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ မုန့်ချောင်းရန် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်လည်လာခဲ့သည်။</p> <p>​သူ သတိပြန်ရလာသောအခါ ထန်ထန်က သူ့ကို တွဲထူပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူက ထန်ထန်၏ စွမ်းအားသစ်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပြသရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။</p> <p>​ထို ပြသမှု၏ ရလဒ်က မုန့်ချောင်းရန်၏ မျက်လုံးများကို နောက်တစ်ကြိမ် လန်သွားစေခဲ့ပြန်သည်။ ထို့အပြင် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် အနည်းငယ် မူးဝေသွားစေခဲ့သည်။</p> <p>​သူက တကယ်ပဲ ဓားဘုရင် အဆင့် ၉ ပညာရှင် ဖြစ်နေတာပဲ။</p> <p>​မုန့်ချောင်းရန်က အရောင်အသွေးမဲ့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် အားနည်းစွာ လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြော၏။</p> <p>"မင်း သွားတော့...။ ငါ့ကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ခဏလောက် နားခွင့်ပေးပါ...။ ငါ ရူးတော့မယ် ထင်တယ်။ ငါ...။ "</p> <p>​ဒါက အရမ်းကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ ချူယန် ဒီမှာ ရှိနေရင်တောင် ထန်ထန် ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သိမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ထန်ထန်မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်ကာ ငေးကြောင်ကြောင် ရပ်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ခေါင်းကိုသာ ကုတ်နေလိုက်သည်။ သူ ပြုံးပြချင်သော်လည်း အနည်းငယ် ရှက်နေသဖြင့် မပြုံးနိုင်ပေ။ သူ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း မသင့်တော်သည်များကို မပြောချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ပိုကောင်းသော ရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ဆက်ကုတ်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူက အလိုက်သင့် ကျောကိုပါ ကုတ်လိုက်သေးသည်။</p> <p>​ဆရာ မုန့် က ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ဘဝမှာ ငါ ဂုဏ်ယူစရာဆိုလို့ ဘာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ငါ့ရင်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူခဲ့တာ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုကို လေ့ကျင့်ထားတဲ့အတွက် ကောင်းကင် ကိုးစင်း တိုက်ကြီးမှာ ရှိတဲ့ ဘယ်အရာကမှ ငါ့ကို မတုန်လှုပ်စေနိုင်ဘူး ဆိုတာပဲ။ အဲဒါက ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကြွားဝါရဲတဲ့ အရာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆရာတစ်ယောက်က သတိအပြည့်ရှိပြီး ကြည်လင်နေတဲ့ အချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်နေရင်တောင် မျက်မှောင်မကြုတ်ရဘူးလေ။ "</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ကလေးနှစ်ယောက်က ငါ့ကို နှလုံးရောဂါ ရစေပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတွေကို အဆုံးမရှိ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်တယ်။ မင်းတို့က တစ်နေ့မှာ ငါ့ကို အလန့်တကြား ဖြစ်အောင် လုပ်တယ်။ ပြီးတော့ နောက်တစ်နေ့မှာ ငါ့ရဲ့ ဆံပင်တွေ ထောင်တက်သွားအောင် လုပ်ပြန်တယ်။ တချို့အချိန်တွေဆိုရင် တစ်နေ့တည်းမှာ ငါ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထိတ်လန့်အောင် လုပ်သေးတယ်။ ဒါကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ။ "</p> <p>​ထို့ကြောင့် သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p>"သွားတော့။ သွားတော့။ ငါ စိတ်အေးအေးထားပါရစေ။ "</p> <p>​ထန်ထန် မျက်တောင်ခတ်ကာ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ သူ စိတ်မချသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ခဏမျှ စကားထစ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဆရာ၊ ကျွန်တော် သွားပြီနော်...။ "</p> <p>​"သွားတော့။ "</p> <p>မုန့်ချောင်းရန်က သူ့ကို မကြည့်ဘဲ လက်သာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p>​"ဆရာ... ဒါဆို ကျွန်တော် သွားလို့ ရပြီနော်...။ "</p> <p>ထန်ထန်က ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်း လျှောက်ပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"သွားတော့လေ။ "</p> <p>​"ဆရာ... ဒါဆို ကျွန်တော် တကယ် သွားပြီနော်...။ "</p> <p>ထန်ထန် ခြေလှမ်း သုံးလှမ်း လျှောက်ပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​"သွားစမ်း။ "</p> <p>​"ဆရာ၊ ကျွန်တော် တကယ် သွားလို့ ရပြီနော်။ ဖူး။ အား။ "</p> <p>​သူ၏ နောက်ဆုံး စကားလုံးများမှာ အော်ဟစ်သံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ မုန့်ချောင်းရန်က သူ၏ တင်ပါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ပစ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူက အမြောက်ဆံတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>​နောက်စက္ကန့်တွင် မုန့်ချောင်းရန်၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"ထွက်သွားစမ်း။ မင်းက သောက်ရမ်း ရှုပ်တာပဲ။ "</p> <p>​ထန်ထန်မှာ ဒုံးကျည်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ဘန်း ဟူသော အသံနှင့်အတူ ရေခဲတိုင်တစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသည်။ ထို တိုက်မိမှုကြောင့် နှင်းများ အထက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။ တကယ်တော့ ၎င်းတို့မှာ ဝှစ် ဟူသော အသံများနှင့်အတူ တောင်ထိပ်၏ တစ်ဝက်ခန့်အထိ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ခွပ် ဟူသော အသံနှင့်အတူ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ဝင်တိုက်မိပြန်သည်။ သူ ဝင်တိုက်မိသော သစ်ပင်မှ နှင်းများ အများအပြား တရှဲရှဲမြည်ကာ ကျဆင်းလာသည်။ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် ထန်ထန်မှာ နှင်းများအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>​"အဟွတ်၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်...။ "</p> <p>ထန်ထန်မှာ နှင်းပုံထဲမှ လက်များ၊ ခြေထောက်များဖြင့် တွားသွားကာ ထွက်လာရင်း ချောင်းဆိုးနေသည်။ သူ ငိုချင်သော်လည်း ကျစရာ မျက်ရည်မရှိပေ။</p> <p>"ဒါ ဘာ သောက်ကျိုးနည်းလဲ...။ ကျွန်တော်က တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဆရာ့ကိုလည်း အများကြီး ဂရုစိုက်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို တိုက်ခိုက်သေးတယ်။ အို မိုးနတ်မင်းကြီးရေ။ ကျွန်တော့်မှာ သွားစရာ နေရာ မရှိတော့ဘူး။ "</p> <p>​သူ မတရားခံရသလို ခံစားရသဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ရှိုက်ငိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြောသည်။</p> <p>"ကျွန်တော်သာ ဒီလောက် မချောမောပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးမနေဘူးဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလိုက်မှာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိုးနတ်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကိုတော့ ကျွန်တော် သစ္စာမဖောက်ချင်ပါဘူး။ "</p> <p>​ထိုသို့ပြောရင်း သူ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ရုတ်တရက် ဗိုက်ဆာလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>" အခု ဆရာက ငါ့ကို မမြင်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ခဏတဖြုတ် ပြန်လာမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို ငါ ဝိညာဉ်သားရဲ နည်းနည်းပါးပါးကို သွားတိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အတွင်းအမြုတေတွေကို စားလို့ ရပြီပေါ့။ "</p> <p>​ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ထန်ထန်က သူ၏ တင်ပါးကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လှည့်လိုက်ပြီး တောင်ထိပ်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ဝိညာဉ်သားရဲများကို ရှာဖွေရန် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော် တောင်လမ်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတွင် လျှောက်နေစဉ် ရုတ်တရက် မသင်္ကာစရာ တစ်ခုခု ရှိနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း လေတိုက်ခတ်သံကိုသာ ကြားရသည်။ ထို့နောက် အရပ်မျက်နှာ သုံးခုမှ သရဲတစ္ဆေများကဲ့သို့ အရိပ်သုံးခု လာနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ မြင်နိုင်သော ပုံသဏ္ဌာန် မရှိသကဲ့သို့ပင်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့က သူ့ထံသို့ အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် လွင့်မျောလာနေကြသည်။</p> <p>​ဤလူသုံးယောက်၏ အသွင်အပြင်များမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့က သူတို့၏ အစွမ်းကုန် အရှိန်ဖြင့် ပြေးလာနေကြသည်။</p> <p>​ထန်ထန်၏ ဦးရေပြား ထုံကျင်သွားသည်။ သူ အလွန်အမင်း သနားစရာကောင်းသလို ခံစားရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ငါ ဘာ သောက်ရူးထပြီး ဒီလိုအချိန်မှ အပြင်ထွက်လာရတာလဲ။ ဒီ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာသုံးကောင်ကို ငါ ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲ။ ဒီ မိစ္ဆာသုံးကောင်ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ဦး။ သူတို့ကို ငါ အနိုင်မယူနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်။</p> <p>​ငါ ပြေးမှ ရမယ်။</p> <p>​ထန်ထန် လှည့်လိုက်ပြီး အပြေး စတင်လိုက်သည်။</p> <p>​သို့သော် ဝှစ် ဟူသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​အနီရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူတစ်ယောက်က သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး ထန်ထန်ကို တင်းမာစွာ ကြည့်နေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ မျက်လုံးများမှ ပြင်းထန်သော စိတ်အားထက်သန်မှု အကြည့်များ ထင်ဟပ်နေသည်။</p> <p>​ထန်ထန် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ ပြေးရန် လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူတစ်ယောက်က ထိုဘက်တွင် ပေါ်လာပြီးဖြစ်ကာ ယခုအခါ သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။</p> <p>​ထို့ကြောင့် သူ နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်လိုက်ပြန်သည်။ သို့သော် ငွေရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူတစ်ယောက်က ဝှစ် ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်ပင်။</p> <p>​ဤလူသုံးယောက်၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ထန်ထန်အတွက် ထွက်ပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤအချိန်တွင် မျက်လုံး ခြောက်လုံးက ထန်ထန်ကို မီးဝင်းဝင်းတောက် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>​ထန်ထန်၏ ရင်ထဲတွင် ရေခဲလို အေးစက်သွားသည်။ သူ မဆဲဆိုဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>"ခွေးကောင်းဆိုတာ လမ်းမှာ မရပ်ဘူး။ မင်းတို့ အလောင်းကောင် သုံးကောင် ဒီမှာ ဘာလာလုပ်နေတာလဲ။ "</p> <p>​သူတို့က သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး သူ့ကို သွားခွင့်မပေးသောကြောင့် သူတို့မှာ ထန်ထန်၏ ရန်သူများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ထို့အပြင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ၏ အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ထန်ထန်က သေရမည်ဆိုလျှင်တောင် မသေခင် သူတို့ကို အစွမ်းကုန် ဆဲဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သို့သော် ဆရာ မုန့် ကို အသိပေးရန်တော့ ထန်ထန် စဉ်းစားရဲခြင်းပင် မရှိပေ။</p> <p>​ဤလူသုံးယောက်အကြောင်း ဆရာ မုန့် ကို အသိပေးရန် မဖြစ်နိုင်ဟုတော့ မဆိုနိုင်ပေ။ သို့သော် ထန်ထန် လုံးဝ လုပ်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​ဒီ သုံးယောက်က အစွမ်းထက်ပြီး ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး။ တကယ်တော့ ဆရာ ဒီကို လာရင်တောင် သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ ငါ သေရင် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးကြီးကို ဒီကိစ္စထဲ ဘာလို့ ဆွဲသွင်းရမှာလဲ။</p> <p>​ငါ သေသွားရင်တောင် ဆရာ့မှာ ချူယန် ရှိသေးတယ်။ ဒါကြောင့် သူ သိပ်ပြီး ဝမ်းနည်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာရော ငါပါ သေသွားရင် ချူယန် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာ။ အဲဒီလိုဆိုရင် သူ အရမ်း အထီးကျန်နေလိမ့်မယ်။</p> <p>​ထန်ထန်၏ မနှစ်မြို့ဖွယ် အသံနှင့် ဆဲဆိုမှုများက သူတို့အား သူ့ကို အရူးအမူး တိုက်ခိုက်ရန် ရန်စသကဲ့သို့ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ ယင်းအစား ထိုလူသုံးယောက်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကာ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ထန်ထန်ကို အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သံသယ အရိပ်အယောင်များ သဲ့သဲ့လေး ရှိနေသည်။</p> <p>​ထန်ထန် ရင်ထဲတွင် မှင်သက်သွားသည်။</p> <p>ဒီလူသုံးယောက်က ငါ့ကို ဒုက္ခပေးမယ့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိတာများလား။</p> <p>​ထို့ကြောင့် သူ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p>"ဖယ်စမ်း။ ငါ့ကို သွားခွင့်ပေး။ "</p> <p>​သို့သော် ဘယ်သူမှ မရွေ့ကြပေ။</p> <p>​ထန်ထန် မျက်တောင်ခတ်ကာ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ သူ့ဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။</p> <p>အင်း။ ငါ သူ့ဘေးကနေ ဖြတ်သွားမယ်။ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ လူသတ်ချင်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ထုတ်လွှတ်မနေဘူး ဒါမှမဟုတ် တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးလည်း မတွေ့ရဘူး။ ဒါဆို သူတို့ ငါ့ကို သွားခွင့်ပေးရမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား။</p> <p>​သို့သော် သူ ပြေးသွားသောအခါ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ထန်ထန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ ဖြတ်သွားရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်း တိုက်ချင်တာလား။ "</p> <p>​ထန်ထန်က အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အစွမ်းကုန် အသုံးပြုကာ ဤလူကို မ တင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုလူမှာ တစ်လက်မမျှပင် မရွေ့ပေ။</p> <p>​ထန်ထန်က သူ့ကို ဘေးသို့ တွန်းပစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုလူမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>​သူ တွန်းရန် ကြိုးစားသည်။ ရိုက်သည်။ ဆွဲသည်။ လည်ပင်းကို ကိုင်ပြီး နပန်းလုံးသည်။ ကိုက်ရန်ပင် ကြိုးစားသေးသည်။</p> <p>​ထန်ထန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းတိုင်းကို ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုလူမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူက ယခင်ကကဲ့သို့ပင် မတ်မတ် ရပ်နေခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူက နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကဲ့သို့ မတ်မတ် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူက ထန်ထန်အား သူ၏ ခွန်အားများကို အသုံးပြုရန်နှင့် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို စမ်းသပ်ရန် ခွင့်ပြုထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူက တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ မတုန်မလှုပ် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထန်ထန် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ မင်းကို ရိုက်တော့လည်း ပြန်မရိုက်ဘူး။ ငါ မင်းကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတော့လည်း ပြန်မတိုက်ဘူး။ ငါ မင်းကို နောက်ဆုတ်ဖို့ ကြိုးစားတော့လည်း နောက်မဆုတ်ဘူး။ မင်းတို့ ဘာလို့ ငါ့လမ်းကို ဒီလို လာပိတ်နေတာလဲ။ မင်းတို့မှာ ဒါထက် ပိုကောင်းတဲ့ လုပ်စရာ ဘာမှ မရှိဘူးလား။ "</p> <p>​ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ထန်ထန် မတရားခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>မင်းတို့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ လုပ်စရာ မရှိပေမဲ့ ငါက ဗိုက်ဆာနေပြီ။</p> <p>​သို့သော် ထိုလူသုံးယောက်မှာ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေဆဲပင်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောသေးပေ။ သူတို့က ထန်ထန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဆံပင်မွေး တစ်ပင်ချင်းစီကို စနစ်တကျ ရေတွက်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​ထန်ထန် ရုတ်တရက် ဆံပင်များ ထောင်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအနီရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ နဖူးပေါ်တွင် တောက်ပနေသော နေမင်း အမှတ်အသား တစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းမှာ ကြေးပြားတစ်ပြား၏ အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသည်။ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ထိုနေရာ၌ပင် လခြမ်း အမှတ်အသား ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် ငွေရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ကြယ် အမှတ်အသား တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>​ထို့အပြင် အနီရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူမှာ မီးတောက်နေသော နေမင်းကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေပြီး အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူမှာ လမင်းကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ထို့အပြင် ငွေရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူမှာ ကြယ်များကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး နက်နဲသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်ပင်။</p> <p>​ဤလူသုံးယောက်မှာ အလွန် ကွဲပြားခြားနားကြသည်။ သို့သော် သူတို့ သုံးယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် တူညီသော အမူအရာများ ရှိနေသည်။</p> <p>စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ သံသယ၊ အကြောက်တရား၊ တောင့်တမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်ပင်။</p> <p>​ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးနေပုံပဲ။</p> <p>​"မင်းတို့ ဘာလုပ်မလို့လဲ။ "</p> <p>ထန်ထန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းတို့ ဘာလိုချင်တာလဲ။ မင်းတို့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို ရပ်လိုက်ပါတော့။ ဟုတ်ပြီလား။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကို သွားခွင့်ပြုမှာလား၊ မပြုဘူးလား ဆိုတာလေး ပြောပြပါလား။ မင်းတို့ သောက်ရမ်း လှည့်စားနေတာလား။ "</p> <p>​သူတို့၏ မျက်နှာအရောင်များ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အကြည့်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထန်ထန် ဤအရာကြောင့် အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းတို့က အဆဲခံရတာ ကြိုက်လို့လား။ ငါ့ကို ဆဲစေချင်လို့ မင်းတို့ ငါ့ကို တားထားတာလား။ ရှီး။ "</p> <p>​သူ လေအေးတစ်ချက်ကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ သိပ်ပြီး ယုတ္တိမရှိကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​သူတို့ လေးယောက်မှာ အတန်ကြာအောင် အခြေအနေ တင်းမာနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ထန်ထန် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ စတင် ဆဲဆိုတော့သည်။</p> <p>"မင်းတို့ ခွေးကောင် သုံးကောင် ဘာလိုချင်တာလဲ။ မင်းတို့က ငါ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောစေချင်ရတာလဲ။ သောက်ကောင်တွေ၊ မင်းတို့ ဘာမှ မပြောဘဲ နေရင် အဆင်ပြေတယ်များ မှတ်နေလား။ မင်းတို့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေကို မဖယ်ရှားရင် ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ သောက်ရမ်း တစ်ခုခု ပြောလိုက်စမ်းပါ။ မင်းတို့ သုံးယောက် သေနေကြတာလား။ "</p> <p>​ထန်ထန် ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဤလူသုံးယောက်၏ မျက်နှာအရောင်များ နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ တစ်ဦးစီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စကားပြောချင်နေသကဲ့သို့ အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူတို့ တုံ့ဆိုင်းနေကြဆဲပင်။ တကယ်တော့ သူတို့ ပါးစပ်ဖွင့်ရန်ပင် အခက်အခဲ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့ စကားဘယ်လို စရမည်ကို မသိသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူတို့ ရှက်ရွံ့ပြီး အနေခက်နေကြသည်ပင်။</p> <p>​ထို့အပြင် ဤလူသုံးယောက်၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စိတ်ခံစားမှု မျိုးစုံ ပေါ်လာသည်။</p> <p>အကြောက်တရား၊ ထိတ်လန့်မှု၊ မျှော်လင့်ချက်၊ အစွန်းရောက်မှု၊ အရှုံးအမြတ်အတွက် စိုးရိမ်မှု...။</p> <p>တကယ်တော့ ဒီသုံးယောက်က ခဏလေးအတွင်းမှာ သူတို့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ အမူအရာတွေကို ပြဇာတ်တစ်ခုလို ပြောင်းလဲပြနေသလိုပဲ။</p> <p>​အဆဲခံရပြီးနောက် သူတို့ မပြသခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အမူအရာမှာ ဒေါသ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထို့အပြင် ဤသုံးယောက်မှာ မျက်လုံးများဖြင့် အချင်းချင်း တိုက်တွန်းနေကြသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p>​မင်း အရင်ပြော။</p> <p>​မဟုတ်ဘူး။ မင်း အရင်ပြော။</p> <p>​မဟုတ်ဘူး။ မင်း အရင်ပြောတာ ပိုကောင်းမယ်။</p> <p>...</p> <p>​ထန်ထန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ဤသုံးယောက်မှာ စကားပြောချင်သော်လည်း မပြောနိုင်ဖြစ်နေကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူတို့မှာ ပြောစရာ စကားလုံးပေါင်း ထောင်ချီ ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောနိုင်သေးပေ။ ထန်ထန် ရုတ်တရက် သွေးများ အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသားကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး သေးထွက်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ဒီသုံးယောက်က ငါ့ကို မြင်ပြီး ငါ့ကို ချောတယ်လို့ ထင်ပြီး ငါ့ကို ချစ်မိသွားကြတာများလား။</p> <p>​ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ထန်ထန်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။</p> <p>သောက်ကျိုးနည်း။ မင်းတို့က ယောကျာ်းတွေလေ။ ဒါက ငါ့အတွက် လုံးဝ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိဘူး။</p> <p>​"ဟေး...။ "</p> <p>ထန်ထန် တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ကို မပြောနဲ့နော်။ မင်းတို့ သုံးယောက် ငါ့ကို ချစ်မိသွားတာလား။ "</p> <p>​သူတို့ သုံးယောက် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများ မှိုင်းညှို့သွားလေတော့သည်။</p> <p>အပိုင်း ၅၇၀ ပြီး၏။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save