Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၇၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘုရင်9</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကျွန်တော်က မိန်းမတွေကိုပဲ စိတ်ဝင်စားတာ။ "</p> <p>ထန်ထန်၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ သူ ငိုလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့နဲ့ ကျွန်တော်က အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်က တကယ်ကို ခွဲခြားဆက်ဆံတာ ဒါမှမဟုတ် တခြားအရာတွေကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် တခြားလူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နဲ့တော့ အဆင်မပြေဘူး။ တကယ်တော့ ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက် အချင်းချင်းပဲ အဆင်ပြေအောင် နေလိုက်ကြပါ။ "</p> <p>​ထိုသုံးယောက်မှာ ထန်ထန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ တကယ်တော့ သူတို့က ထူးဆန်းသော ပြပွဲတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​သို့သော် ထန်ထန်၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ သေချာသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် မငိုဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ မိုးပေါက်များကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်။</p> <p>" ကျွန်တော့်ဆီက ဘယ်အချက်ကို ခင်ဗျားတို့ သဘောကျသွားတာလဲ။ ကျွန်တော် ပြင်ပါ့မယ်။ ဒါက မကောင်းဘူး။ "</p> <p>​"မဟုတ်ဘူး... အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့။ "</p> <p>ဤအချိန်တွင် အခြေအနေကို မရှင်းပြဘဲ နေ၍ မရတော့ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ အနီရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ မျက်နှာအရောင်မှာ အနည်းငယ် အခက်တွေ့နေပုံရသည်။ သူ၏ လက်များပင် ရုတ်တရက် တုန်ယင်လာသည်။ ထို့နောက် သူက ဖြည်းညှင်းစွာ စတင် ရှင်းပြလေသည်။ သို့သော် သူ၏ စကားလုံး အသုံးအနှုန်းနှင့် လေယူလေသိမ်းမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p>​"ခင်ဗျားတို့က အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလား။ "</p> <p>ထန်ထန် စိတ်အေးသွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဦးနှောက်က နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုကို တွေးမိသွားပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ခင်ဗျားတို့က မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သမီးက ကျွန်တော့်ကို သဘောကျသွားတာများလား။ ဒါဆို ကျွန်တော်က သူမနဲ့ လိုက်ဖက်တယ်လို့ ထင်လို့ ခင်ဗျားတို့ ဒီကို လာကြတာလား။ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပြီး မင်္ဂလာဆောင်ပေးမလို့လား။ "</p> <p>​သူ ဆက်လက် စဉ်းစားလေလေ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ ပိုများလာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူ တံတွေးမမျိုချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် သူက စိတ်ကူးယဉ်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အင်း။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သမီးက လှလား။ "</p> <p>​သူ ရုတ်တရက် မိမိကိုယ်ကိုယ် အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ငါက အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာပဲ။</p> <p>​သူက အလွန် ရွှင်လန်းသော စိတ်အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ သို့သော် ဤသည်က သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ မပြည့်စုံသော အမှတ်အသားကို တောက်ပလာစေခဲ့သည်။ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် ဖျော့တော့သော ရွှေရောင် အလင်းတန်းမှာ ပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာသည်။</p> <p>​ထိုလူသုံးယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုန်ခါသွားသည်။ သူတို့၏ သွေးများ ရုတ်တရက် လျင်မြန်စွာနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လည်ပတ်လာသည်။ ရုတ်တရက် သူတို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပါးစပ်များကို ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘုရင်မင်းမြတ်။ အရှင် တကယ်ပဲ ပြန်လည် ကြွရောက်လာတာလား။ "</p> <p>​သူတို့၏ မျက်လုံးများမှ ပူနွေးသော မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရောင်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏ နှလုံးသားများတွင်လည်း အစွန်းရောက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤသုံးယောက်၏ မျက်နှာများမှာ လုံးဝ နီရဲနေသည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တုန်ယင်လာသည်။</p> <p>​"ဘာ...။ "</p> <p>ထန်ထန် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ လုံးဝ ဖြစ်သွားသည်။ သူက ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော စိတ်အခြေအနေဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ "</p> <p>​ထိုသုံးယောက်မှာ ထန်ထန်၏ နဖူးပေါ်ရှိ ထိုတစ်ဝက်တစ်ပျက် အမှတ်အသားကို သေချာစွာ ကြည့်ရန် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလာကြသည်။ သူတို့ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ တကယ်တော့ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အသံပင် နင်နေသေးသည်။</p> <p>​ထန်ထန်က သူ့ခေါင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်ကျနေသော သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤအရာက သူ့ကို ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက အလျင်စလို လက်ဖြင့် နဖူးကို အုပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ထိတ်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဗိုက်ဆာနေရင်တောင် ဒီနဖူးပေါ်မှာ အသား လုံလုံလောက်လောက် မရှိပါဘူး။ "</p> <p>​ထိုသုံးယောက် ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းများ မြန်လာသည်။ ထို့နောက် သူက သူ၏ သိုင်းစွမ်းအင်ကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော့်အနားကို မလာနဲ့။ ခင်ဗျားတို့ နောက်ထပ် နီးနီးလာရင် ကျွန်တော် အားနာနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ "</p> <p>​ထိုသုံးယောက်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် အမူအရာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့စကားကို မကြားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​ထန်ထန်က အော်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ ဤလက်သီးချက်နှင့်အတူ လေတိုက်သံနှင့် မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ယံသို့ သရဖူတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​ဤလက်သီးချက်မှာ ဘန်း ဟူသော အသံနှင့်အတူ အနီရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ အတိအကျ ကျရောက်သွားသည်။ သို့သော် အနီရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူမှာ တုန်လှုပ်ခြင်းပင် မရှိပေ။ တကယ်တော့ သူ ဘာကိုမျှ မခံစားရသကဲ့သို့ပင်။ သူက ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ယံရှိ သရဖူကိုသာ မော့ကြည့်နေပြီး သူ၏ အဖော်နှစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပူနွေးသော မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာလေသည်။</p> <p>​နေမင်းမှာ အလယ်တွင် တည်ရှိနေသည်။ လခြမ်းမှာ ဘယ်ဘက်တွင် ရှိနေပြီး ကြယ်မှာ ညာဘက်တွင် ရှိနေသည်။</p> <p>​သူတို့က သရဖူကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဤသရဖူမှာ သူတို့ နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ သူတို့က ၎င်းကို ငေးကြောင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့အတွက် အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ တကယ်တော့ သူတို့က ၎င်းကို စွဲလမ်းပြီး ကြည်နူးနေကြပုံရသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဘုရားဖူး ခရီးသွားများ သူတို့၏ ပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​"ဘုရင်မင်းမြတ်။ "</p> <p>ထိုသုံးယောက်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ တကယ်တော့ သူတို့ စကားပြောနေစဉ် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အသံပင် နင်နေသေးသည်။</p> <p>​ထန်ထန် စိုးရိမ်လာသည်။ သူက ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ခင်ဗျားတို့ လူမှားနေပြီလို့ မထင်ဘူးလား။ ကျွန်တော်က... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဘုရင်။ "</p> <p>​ဤနေရာအထိ ပြောပြီးနောက် သူ ရုတ်တရက် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် မတရားခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူက ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော်က ဘဝမှာ ဝန်ကြီးချုပ်တောင် မဖြစ်ဖူးသေးပါဘူး...။ "</p> <p>​အနီရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"လောကကြီးမှာရှိတဲ့ သက်ရှိအားလုံးက အရှင်မင်းကြီးကို မှားယွင်းပြီး မှတ်မိနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘုရင်ကို ဘယ်တော့မှ အမှားမခံနိုင်ပါဘူး။ "</p> <p>​ကျန်နှစ်ယောက်ကလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြသည်။</p> <p>​သို့သော် ထန်ထန်မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေဆဲပင်။ ဤအခြေအနေကို နားလည်ရန် သူ့အတွက် အလွန် ခက်ခဲနေသည်။ သူက သူ့ဟာသူ ထူးဆန်းစွာ အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ဤသူစိမ်းသုံးယောက်နှင့် မတော်တဆ ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့က သူ့ကို သူတို့၏ ဘုရင်အဖြစ် သောက်ရမ်းကို ထူးဆန်းစွာ သဘောထားနေကြသည်။</p> <p>​ဒါက... ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခုပဲ။</p> <p>ထို့အပြင် ၎င်းက ထန်ထန်၏ ဖရဲစေ့အရွယ်သာရှိသော ဦးနှောက်ငယ်လေးကို တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိအောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p>​"အင်း... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဘုရင်ဖြစ်ရတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေက ဘာတွေလဲ။ "</p> <p>ထန်ထန် မျက်လုံးများ လှန်ပြလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ရှားပါးလှသော အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူတို့ကို လိမ်လည်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဘုရင်မင်းမြတ်၊ အရှင်က လောကကြီးကို အုပ်စိုးနိုင်ပါတယ်။ ဘုရင်က အောက်ကောင်းကင်ကနေ အထက်ကောင်းကင် ကိုးဆင့်အထိ ဘယ်အရာကိုမဆို တောင်းဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဘုရင် လိုချင်တာ မှန်သမျှကိုပေါ့။ ဘုရင်ကို ဆန့်ကျင်ရဲတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ဆွေစဉ်မျိုးဆက် ဆယ်ဆက်တိုင်တိုင် သတ်ဖြတ်ပစ်ပါမယ်။ သူတို့ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေကိုတောင် ချန်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ "</p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက လေးနက်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ထန် ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူက ခုန်ပေါက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အာ...။ မိန်းမလှလေးတွေကော ဘယ်လိုလဲ။ "</p> <p>​"ဘုရင်က လောကကြီးမှာရှိတဲ့ မိန်းမလှလေးတွေ အကုန်လုံးကို တောင်းဆိုနိုင်ပြီး သူတို့ကို အပိုင်သိမ်းနိုင်ပါတယ်။ "</p> <p>ငွေရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ မျက်နှာတွင် လေးနက်သော အမူအရာ ရှိနေသည်။</p> <p>​ထန်ထန် အဲဒီအကြောင်း စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး အဲဒါက လက်တွေ့မကျဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>ငါ စိတ်ရောဂါသည် သုံးယောက်နဲ့ ဆုံမိတာ ထင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ရောဂါက သေးပုံမရဘူး။</p> <p>​"ထားလိုက်တော့။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့နဲ့ မကစားချင်ဘူး။ ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်။ "</p> <p>ထန်ထန် စိတ်အားငယ်သွားသည်။</p> <p>​"ဘုရင်မင်းမြတ်၊ လူသားလောကက အရမ်း အန္တရာယ်များပါတယ်။ အဲဒီလူမျိုးက အရမ်း သစ္စာဖောက်တတ်ပါတယ်။ ဘုရင်မင်းမြတ်..။ အရှင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျိုးနွယ်ဆီ ပြန်ကြွပြီး အရှင့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပုံစံကို တဖြည်းဖြည်း နိုးထစေတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ "</p> <p>အနီရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးကာ အလျင်စလို ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​"ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက ကျွန်တော်က လူသားမဟုတ်ဘူးပေါ့။ "</p> <p>ထန်ထန် မျက်လုံးများ ပင့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဟုတ်ပါတယ်။ ဘုရင်မင်းမြတ်၊ အရှင်က..."</p> <p>​သို့သော် အနီရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူကို ထန်ထန်က ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ ခင်ဗျားကမှ လူ မဟုတ်တာ။ "</p> <p>​လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ ထန်ထန်က အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ခံခဲ့ရလဲ။</p> <p>သူ့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ရုပ်ရည်ကြောင့် လူအများရဲ့ လှောင်ပြောင်တာကို သူ ခံခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အခုချိန်ထိ သူ ကြားဖူးသမျှထဲမှာ ရွံစရာအကောင်းဆုံးအရာပဲ။ သူတို့က ငါ့ကို လူ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပြီး စော်ကားနေတာပဲ။</p> <p>​ထို့ကြောင့် သူ ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားလေတော့သည်။</p> <p>​အနီရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက အခြားသူများကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူက စကားထစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘုရင်မင်းမြတ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကလည်း လူသားတွေ မဟုတ်ပါဘူး...။ "</p> <p>​"ငါ... သောက်ကျိုးနည်း။ "</p> <p>ထန်ထန် ခေါင်းကိုက်လာသဖြင့် နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ လှည့်လိုက်ပြီး စတင် ထွက်ခွာတော့သည်။</p> <p>"ကျွန်တော့်နောက်ကို မလိုက်ခဲ့နဲ့။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လာရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလိုက်မယ်။ "</p> <p>​ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထန်ထန်၏ ဦးနှောက်ငယ်လေးမှာ အလွန် လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်သွားသည်။</p> <p>သူတို့က ငါ့ကို သူတို့ရဲ့ ဘုရင်လို့ သတ်မှတ်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်လိုက်ရင် သူတို့ စိုးရိမ်သွားလိမ့်မယ်။</p> <p>​ပြီးတော့ ဒါက အမှန်ပါပဲ။ ဤသုံးယောက်က ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူတို့၏ မျက်နှာအရောင်များ အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့အပြင် သူတို့က ဝှစ် ဟူသော အသံနှင့်အတူ အလျင်စလို လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>​ထန်ထန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။</p> <p>ဒီသတ်သေမယ့် ခြိမ်းခြောက်မှုက အရမ်း ထိရောက်တာပဲ။</p> <p>​သူက ဖြည်းညှင်းစွာနှင့် အေးအေးဆေးဆေး ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုသုံးယောက်မှာ သူ၏ လမ်းကို နောက်တစ်ကြိမ် မပိတ်ဆို့ရဲတော့ပေ။ သို့သော် သူတို့က မျက်စိမှိတ်ပြီး သူ၏ နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။</p> <p>​ထန်ထန်က သူတို့ကို ဖမ်းမိရန် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအရောင်များမှာ အလွန် ပဋိပက္ခဖြစ်နေပုံရသည်။ သို့သော် သူတို့ ထွက်မသွားကြပေ။</p> <p>​ထန်ထန် ဒေါသထွက်လာသည်။ ထို့အပြင် သူ ပို၍ ဗိုက်ဆာလာသည်။ တကယ်တော့ သူ၏ ဗိုက်မှ ညည်းတွားသံများနှင့် မြည်သံများ စတင် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"ဘုရင်မင်းမြတ်၊ အရှင် ဗိုက်ဆာနေပြီ။ "</p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက ရိုသေစွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ သောက်ကောင်။ "</p> <p>ထန်ထန်က ဘုရင် တစ်ပါး၏ ဟန်ပန်ကို ဖမ်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ဗိုက်ဝနေတဲ့သူက ဒီလို အသံထွက်ပါ့မလား။ ငါ ဗိုက်ဆာနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမဆို သိနိုင်တာပဲ။ ငါ စားစရာ ဘာမှ မရသေးဘူး။ မင်း သိလား၊ ဒီက အရာတွေက သောက်ရမ်း အာဟာရ တစ်အောင်စတောင် မရှိဘူး။ "</p> <p>​အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။ သူက ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့။ ဟုတ်ကဲ့။ "</p> <p>သူက လှည့်လိုက်ပြီး အလျင်စလို ထွက်သွားလေတော့သည်။ သူ သိပ်ဝေးဝေး မရောက်သေးခင် ရှည်လျားပြီး ကျယ်လောင်သော အော်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဤထူးဆန်းသော အော်သံမှာ သားရဲတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့် တူနေ၏။</p> <p>​သိပ်မကြာခင်မှာပဲ လေချွန်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ငွေရောင် အလင်းတန်းတွေ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာတယ်။ ငွေရောင် အလင်းတန်းတွေ ခဏလောက် လှိုင်းထန်နေတယ်။ တကယ်တော့ ဝေးလံတဲ့ နေရာတွေကနေ နောက်ထပ် အလင်းတန်းတွေ အများကြီး လာနေသေးတယ်။</p> <p>​ထန်ထန်၏ ဒူးများ ခွေသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p>​အို။ မိုးနတ်မင်းကြီးရေ။ ဝံပုလွေတွေ အများကြီးပဲ။ လကို ဟောင်တဲ့ ငွေရောင် ဝံပုလွေတွေ ဒီလောက် အများကြီးပဲ။ ဒီသောက်ကောင်က ဘယ်လို အော်သံမျိုး အော်လိုက်တာလဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ သေပြီပဲ။ မကြာသေးခင်ကမှ ကြေညာထားတဲ့ ဘုရင် ဆိုတဲ့ ငါက ဒီ ဝံပုလွေတွေရဲ့ ဗိုက်ထဲက အသားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မယ့် ပုံပဲ။ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ငါက သူတို့ရဲ့ ချေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။</p> <p>​ထန်ထန်၏ ဒူးများ ခွေသွားလေတော့သည်ပင်။</p> <p>​လကို ဟောင်သော ငွေရောင်ဝံပုလွေ အုပ်စုကြီးမှာ လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ပို၍ပို၍ ကြမ်းတမ်းစွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့ အကောင်ရေ တစ်သောင်းကျော် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။</p> <p>​ဒီ လကို ဟောင်တဲ့ ငွေရောင်ဝံပုလွေတွေက အဆင့် ၅ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ။ လကိုဟောင်တဲ့ ငွေရောင်ဝံပုလွေ နှစ်ကောင်တည်းနဲ့တင် ဓားဘုရင် အဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ ရင်ဆိုင်နိုင်တယ်။ ဒါဆို သူတို့ တစ်သောင်းကျော်က ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။ ထန်ထန် စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲပေ။</p> <p>​သို့သော် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ထိုလကိုဟောင်သော ငွေရောင်ဝံပုလွေများမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် သေသပ်စွာ တွားသွားကာ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p>​ထို့နောက် ထန်ထန် အံ့အားသင့်နေဆဲ အချိန်မှာပင် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ အရိပ်မှာ ရုတ်တရက် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ရန် လှုပ်ရှားသွားလေတော့သည်။ သူ၏ ဓားမှာ လရောင်ကဲ့သို့ ခုတ်ပိုင်းသွားသည်။ ထို့နောက် ရွှတ် ဟူသော အသံအချို့နှင့်အတူ သွေးများ အများအပြား စီးကျလာသည်။</p> <p>ထို့နောက် ထိုအရိပ်မှာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လကိုဟောင်သော ငွေရောင်ဝံပုလွေ အကောင် လေးငါးရာခန့်ကို ဆက်လက် သတ်ဖြတ်လေတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် သေဆုံးသွားသော ဝံပုလွေများ၏ ခေါင်းများထဲမှ အတွင်းအမြုတေများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ဤလကိုဟောင်သော ငွေရောင်ဝံပုလွေ အကောင် တစ်သောင်းကျော်မှာ ထိတ်လန့်တကြား တွားသွားနေကြရုံသာ ရှိသည်။ သူတို့က လည်ချောင်းထဲမှ တိုးညှင်းပြီး နက်ရှိုင်းသော ညည်းတွားသံများကိုပင် ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။ သို့သော် သူတို့ထဲမှ တစ်ကောင်မျှ မလှုပ်ရဲကြပေ။</p> <p>​ယင်းအစား သူတို့က သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် အလွယ်တကူ ခွင့်ပြုထားကြသည်!</p> <p>​တကယ်တော့ ဝံပုလွေ သောင်းနှင့်ချီ၍ သူတို့၏ အသက်များကို လာရောက် စွန့်လွှတ်ကြသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူမှာ အချိန်တိုအတွင်း အတွင်းအမြုတေ အရေအတွက် လုံလုံလောက်လောက် ရရှိသွားပုံရသည်။ ထို့နောက် သူက တိုးညှင်းသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ကျန်ရှိနေသော ဝံပုလွေအုပ်စုကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ အုပ်စုကွဲသွားလေတော့သည်။ အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေသော ဝံပုလွေ အလောင်းများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>​အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက သူ၏ အဝတ်အစား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး အထုပ်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အတွင်းအမြုတေများကို အဲဒီထဲမှာ ထည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ထန်ထန်ထံသို့ လာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘုရင်မင်းမြတ်၊ ဒါတွေက လကိုဟောင်တဲ့ ငွေရောင်ဝံပုလွေ ၅၀၀ ရဲ့ အတွင်းအမြုတေတွေပါ။ ဒါတွေက အရှင့်ရဲ့ ဆာလောင်မှုကို ခဏလောက် ပြေပျောက်စေဖို့ လုံလောက်ပါလိမ့်မယ်။ "</p> <p>​သူက အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အလျင်စလို ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဘုရင်မင်းမြတ်၊ အရှင်က အခုထိ မနိုးထသေးပါဘူး။ ဒါကြောင့် အရှင်က အဆင့်မြင့် သားရဲတွေရဲ့ အတွင်းအမြုတေတွေကို မစားနိုင်သေးပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီမှာ အဆင့် ၅ ဝိညာဉ်သားရဲရဲ့ အတွင်းအမြုတေတွေပါ။ ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော် အရှင် စိတ်မဆိုးဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ "</p> <p>​ထန်ထန် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် ဤအရာကြောင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ထိုအတွင်းအမြုတေ အထုပ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဤအဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူကို မသေမျိုး တစ်ပါးကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော အော်သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ ပြေးလေတော့သည်။</p> <p>​ချောမောလှပတဲ့ ငါလေးတော့ လန့်သေတော့မှာပဲ။ ဒီသောက်ကောင်က ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းရည် ရှိနေတာကို။</p> <p>​ပြီးတော့ ငါက သူ့ကို အော်ငေါက်လိုက်သေးတယ်။</p> <p>​သောက်ကျိုးနည်း။</p> <p>ထန်ထန်က အရူးအမူး ပြေးလွှားရင်း ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>​သို့သော် ဤသုံးယောက်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ နောက်သို့ မလိုက်တော့ပေ။ သူတို့က နေရာတွင်သာ ရပ်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော ထန်ထန်၏ ကျောပြင်ကိုသာ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>​"ဘုရင်က အခုမှ စပြီး နိုးထလာတာ။ ဒါကြောင့် သူက ကျွန်တော်တို့ကို အခုချက်ချင်း လက်မခံနိုင်သေးဘူး။ "</p> <p>အနီရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့က ဘုရင် တည်ရှိနေနိုင်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတယ်ဆိုတာ သိခဲ့ပါတယ်။ လောလောဆယ် သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့ဦး။ သူ့ဆီကို ဘေးဒုက္ခတွေ ရောက်မလာစေဖို့အတွက်ပါ။ "</p> <p>​အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အဲဒါ မှန်တယ်။ "</p> <p>​ငွေရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ ဘုရင်ကို လျှို့ဝှက် ကာကွယ်ပေးဖို့ ပညာရှင် အချို့ကို စေလွှတ်သင့်လား။ "</p> <p>​"ကျွန်တော်တို့ မလုပ်သင့်ဘူး။ "</p> <p>ကျန်နှစ်ယောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကန့်ကွက်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ ခရီးစဉ်က အမြဲတမ်း သတ်ဖြတ်မှုတွေနဲ့ စတင်တာပဲ။ သူက အမြဲတမ်း ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေတွေမှာ ရှိနေရမယ်။ အဲဒီတော့မှသာ ဘုရင်က တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် နိုးထလာမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီမှာ ဝင်ပါလိုက်ရင် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဖျက်ဆီးသလို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ဘုရင်ရဲ့ နိုးထမှုသာ နှောင့်နှေးသွားခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့က အကြိမ် တစ်သောင်း သေရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ "</p> <p>​"ခင်ဗျားတို့ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ "</p> <p>ငွေရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ချွေးအေးများ ထွက်လာသည်။</p> <p>​"ပြန်သွားပြီး အထက်ကောင်းကင် သုံးဆင့်မှာရှိတဲ့ အကြီးအကဲတွေကို ဒီသတင်းကောင်း ပေးရအောင်...။ ဒီသတင်းကို ရရင် သူတို့ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားမယ်လို့ ထင်တယ်။ "</p> <p>အနီရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟုတ်တယ်။ မြန်မြန် သွားကြစို့။ "</p> <p>​ထိုလူသုံးယောက်မှာ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်ကြသည်။ အနီရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက ဝံပုလွေ အလောင်းများကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် နေရာအနှံ့မှ နှင်းများနှင့် ရေခဲများ ထကြွလာပြီး သွေးစွန်းနေသော ဝံပုလွေ အလောင်းများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မြှုပ်နှံလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်းချမ်းသွားပြီး သွေးထွက်သံယိုများ မရှိတော့ပေ။</p> <p>​ဤသုံးယောက်၏ ပုံရိပ်များမှာ လေနှင့် နှင်းများထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တိုးညှင်းသော စကားလုံး အချို့သာ ပဲ့တင်ထပ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>"နှစ်ပေါင်း ကိုးသောင်း ကြာပြီးနောက်မှာ နောက်ဆုံးတော့ ဘုရင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ။ ငါ သွားပြီး ဘိုးဘေးတွေကို ပူဇော်သက္ကာယ ပြုရမယ်... ဟီးဟီး...။ "</p> <p>​"ဘုရင်ရဲ့ သရဖူက ဒီမြောက်ပိုင်း တောရိုင်းဒေသမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဒီတစ်ခါတော့ သူ တကယ်ပဲ ရောက်လာခဲ့ပြီ... ဟီးဟီး...။ "</p> <p>​သူတို့၏ အသံများမှာ လေထဲတွင် ငိုကြွေးပူဆွေးနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>အပိုင်း ၅၇၁ ပြီး၏။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save