Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၇၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆရာနှင့် တပည့်များ လမ်းခွဲကြခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လိုဏ်ဂူ အပေါက်ဝရှိ တောင်နံရံတွင် ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးသားထားသည်။ ၎င်းကို ထင်းလင်းပြတ်သားပြီး ခပ်သွက်သွက် လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသည်။ လက်ရေးမှာ ချောမွေ့ပြီး လှပနေပုံရသည်။ ထို့အပြင် နံရံပေါ်ရှိ စာသားများမှာ အလွန် ငြိမ်းချမ်းပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေပုံရသည်။ ၎င်းမှာ မုန့်ချောင်းရန်၏ လက်ရေးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ချူချန်က မနက်ခင်း နှင်းပေါက်တွေလို လျင်လျင်မြန်မြန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။</p> <p>ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ဆုံတွေ့ဖို့ဆိုတာ အခုတော့ ခက်ခဲသွားပြီ။</p> <p>ငါ ယဲ့မိသားစုကို ကောင်းကင်ကိုးစင်း တိုက်ကြီးကနေ ဖျောက်ဖျက်ပစ်မယ်။</p> <p>အသက်ရှင်ခြင်း ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးခြင်းကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ပွေ့ပိုက်ရင်းနဲ့ပေါ့။ "</p> <p>​မုန့်ချောင်းရန်က ကဗျာအောက်တွင် ချူယန်အတွက် စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့သည်။</p> <p>"ချူယန်၊ မင်းက အရမ်း တည်ငြိမ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ။ အရာအားလုံးကို သေချာ စဉ်းစားတတ်တယ်။ ဆရာက ထန်ထန်ကို မင်းလက်ထဲ အပ်ထားခဲ့ရတဲ့အတွက် အရမ်းကို စိတ်အေးရပါတယ်။ "</p> <p>​"မင်းရဲ့ ညီလေးကို ဂရုစိုက်ပါ။ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို အသက်ရှင်အောင် ထားရမယ်။ "</p> <p>​"ဆရာ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို စောင့်ရှောက်လာခဲ့တာ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတော့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီလေ။ ဒါကြောင့် ဆရာလည်း လောကကြီးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုချင်ပြီ။ ဆရာလည်း တစ်ခါလောက်တော့ စိတ်အေးလက်အေး နေချင်တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ထူးခြားတဲ့ ဘဝတွေကို ဖြတ်သန်းဖို့ ဖန်တီးခံထားရသူတွေပဲ။ ဒါ့အပြင် မင်းတို့က ဆရာ့ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ဆက်ပြီး နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ကောင်းကင်ကို သိမ်းပိုက်ချင်တဲ့ လင်းယုန်ငယ်လေး တစ်ကောင်က အရင်ဆုံး ချောက်ကမ်းပါးထိပ်ကနေ ကျဆင်းရမှာပဲ။ ကျောက်စိမ်းကောင်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲချင်တဲ့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးက အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ ဖိအားတွေကို ဖြတ်သန်းရမှာပဲ။ "</p> <p>​"ဆရာက မင်းတို့ တောက်ပလာမယ့် အချိန်ကို မင်းတို့ရဲ့ နာမည် ကောင်းကင်ကိုးစင်း တိုက်ကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေမယ့် သတင်းကို စောင့်နေပါ့မယ်။ "</p> <p>​"အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ဆရာက အရက်မူးနေမှာပါ။ ဆရာ ဘယ်နေရာမှာပဲ ရောက်နေရောက်နေ ပြုံးနေမှာပါ။ "</p> <p>​"ယောက်ျားတစ်ယောက်က သူ့ဘဝမှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမယ့် ကိစ္စရပ်ပေါင်းများစွာကို မလွဲမသွေ ကြုံတွေ့ရမှာပဲ။ သူ တာဝန်ယူရမယ့် တာဝန်တွေ အများကြီး ရှိလာလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူမှ သံသရာစက်ဝန်းကနေ မလွတ်ကင်းနိုင်ဘူးလေ။ ဒါ့အပြင် သူက အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ။ ပြီးတော့ သူ့ရှေ့မှာ လမ်းပိတ်နေတာကို တွေ့ရင်တောင် နောင်တ မရရဘူး။ "</p> <p>​"ဆရာ ထွက်သွားပြီ။ ငါ့ကို လိုက်ရှာဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ "</p> <p>​မုန့်ချောင်းရန်၏ ဤစာမှာ သူ့ကိုယ်သူကဲ့သို့ပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေသည်။ သူက စကားလုံး အသုံးအနှုန်းများ၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အရာအားလုံးကို တိုက်ရိုက်နှင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရေးသားထားသည်။ ထန်ထန်ပင် ၎င်းကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် နားလည်နိုင်သည်။</p> <p>​ထိုကျောက်နံရံကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ချူယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော စိတ်အားငယ်မှု တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​ဆရာ ထွက်သွားပြီ။</p> <p>​ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆရာ တကယ် ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ထန်ထန်က သူ့ကို ချည်နှောင်ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မုန့်ချောင်းရန် ထွက်သွား၍ မရခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ တပည့် နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် အလွန် စိတ်ချသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ယခုအခါ ထန်ထန်ကို စောင့်ရှောက်ရန် ချူယန် ရှိနေခြင်းက မုန့်ချောင်းရန်ကို ပို၍ပင် စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။</p> <p>​ထို့ကြောင့် သူ ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ အမြဲတမ်း လုပ်ချင်ခဲ့သော်လည်း မလုပ်နိုင်ခဲ့သော အရာများကို လုပ်ရန် သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ယခုအချိန်အထိ မပြီးမြောက်နိုင်သေးသော အရာများကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရန် သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဆရာ... ဆရာ မလုပ်ပါနဲ့။ "</p> <p>ချူယန် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။</p> <p>"ထန်ထန်... ကျွန်တော် သူ့ကို မကျွေးမွေးနိုင်ဘူးလေဗျာ။ "</p> <p>သို့သော် လွတ်ဟာနေသော တောင်ကုန်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ ပြန်လည် ဖြေကြားမည့် အသံ တစ်သံမျှ မကြားရပေ။</p> <p>​မုန့်ချောင်းရန် ဘာလုပ်ချင်သည်ကို ချူယန် သဘာဝကျကျပင် သိသည်။ သူက ယဲ့ချူချန်ကို သွားရှာသည်မှာ သေချာသည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲက အိပ်မက်ကို သွားရှာခြင်း ဖြစ်သည်။ မုန့်ချောင်းရန်မှာ ယခုအခါ သိုင်းဧကရာဇ် အဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယဲ့မိသားစု နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အားနည်းပြီး အရေးမပါသေးပေ။</p> <p>​သူက သူမကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရနိုင်မှာလဲ။</p> <p>​အဲဒီကို သွားတာက သူ့အသက်ကို စွန့်လွှတ်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား။</p> <p>​ချူယန်က ဆရာ ပြန်လာရန် သူ စဉ်းစားမိသမျှ အကြောင်းပြချက်များစွာကို အော်ဟစ်ပြောဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် မုန့်ချောင်းရန်က ဘယ်အရာကိုမှ ပြန်လည် မဖြေကြားခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ် သူက ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားပြီး အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ပြောနိုင်သည်။</p> <p>​အချိန်အတော်ကြာသွားသည်။ ချူယန် စိတ်ပျက်သွားပြီး နှင်းထဲတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဆရာ၊ ဆရာ့ကိုယ်ဆရာ ဂရုစိုက်ရမယ်နော်။ "</p> <p>သူက မြေကြီးကို ပြတ်သားစွာ လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။ ထိုအခါ နှင်းပြင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ညီညာစွာ တုန်ခါသွားသည်။ သူက အံကို ကြိတ်လိုက်ပြီး ပြော၏။</p> <p>"ဆရာ့ကို တစ်ခုခု ထိခိုက်ခဲ့ရင် ယဲ့မိသားစုကို မြေကြီးနဲ့ အတူတူ ဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။ ကြက်တွေ၊ ခွေးတွေကိုတောင် ချန်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ "</p> <p>​မုန့်ချောင်းရန်၏ စာမှာ သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းတွင် ပြင်းထန်သော သန္နိဋ္ဌာန်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် သူက သူ၏ ပြဿနာများကို ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ချင်ကြောင်းနှင့် သူ၏ ကိစ္စများတွင် အခြားမည်သူ့ကိုမျှ ဝင်ပါခွင့် မပြုကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ချူယန်က သူ၏ ဆရာကို လေးစားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။</p> <p>​ထန်ထန်က သူ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။ သူ လိုဏ်ဂူထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး မုန့်ချောင်းရန် ချန်ထားခဲ့သော စာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ ငေးကြောင်ကြည့်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ ရုတ်တရက် အသံထွက် ငိုကြွေးလေတော့သည်။</p> <p>​အဝေးတစ်နေရာ ထူထပ်သော နှင်းများထဲတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထူထပ်သော နှင်းများကြောင့် မုန့်ချောင်းရန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး အဖြူရောင် ဆိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ တောင်ထိပ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေရင်း အလွန် နက်နဲပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်တစ်ချက်ကို ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​လေနှင့် နှင်းများကြားမှ သဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်လာသော ချူယန်၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် ထန်ထန်၏ ကျယ်လောင်သော ငိုကြွေးသံများကို သူ နားထောင်နေခဲ့သည်။ မုန့်ချောင်းရန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထောင့်တွင် မျက်ရည်များ တောက်ပနေသည်ကိုလည်း တွေ့ရသည်။</p> <p>​"ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေ။ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ ဂရုစိုက်ရမယ်နော်။ မင်းတို့ သန်သန်မာမာ ရှင်သန်ရမယ်။ "</p> <p>မုန့်ချောင်းရန်က ရင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ရဲ့ စာထဲမှာ ရေးထားသလိုပဲ။ တကယ့် ယောက်ျားတစ်ယောက်က သူ့ဘဝ တစ်လျှောက်လုံးမှာ ပခုံးပေါ် ထမ်းတင်ရမယ့် တာဝန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ သူ့ဘဝမှာ သူ လုပ်ရမယ့် ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ "</p> <p>​သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အမူအရာမှာ နက်နဲသွားသည်။ လွမ်းဆွတ်မှု ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့နောက် သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အဝေးရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အထက်ကောင်းကင် သုံးဆင့် ဝင်ပေါက်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဖြစ်သည်ပင်။</p> <p>​"ချူချူ၊ ငါ မင်းဆီ လာနေပြီ။ "</p> <p>မုန့်ချောင်းရန်က တိုးညှင်းပြီး နက်ရှိုင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ "</p> <p>​ထိုလိုဏ်ဂူရှိရာ အရပ်ဆီသို့ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် လှိုက်လှဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းတို့ နှစ်ယောက်။ ငါ မမေးမြန်းခဲ့ပေမဲ့ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေလေ။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေမလဲ။ မကြာသေးခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေက ချူယန်က ဒီမျိုးဆက်ရဲ့ ကပ်ဘေးကိုးစင်း ဓားသခင် ဆိုတာ ငါ့ကို သိလာစေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ထန်ထန်က နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စု က လူတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင် ရုန်းကန်ရမယ့် ကိစ္စတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်။ ငါက မင်းတို့ရဲ့ ဆရာအနေနဲ့ မင်းတို့နဲ့ အတူ ဆက်နေနေရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် ငါက မင်းတို့ကို နှေးကွေးသွားစေလိမ့်မယ်။ "</p> <p>​"ငါ မုန့်ချောင်းရန်က ငါ့ဘဝမှာ တပည့် သုံးယောက်ပဲ လက်ခံခဲ့ဖူးတယ်။ အကြီးဆုံးက ပုန်ကန်မယ့်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။ ဒုတိယ တစ်ယောက်က ကပ်ဘေးကိုးစင်း ဓားသခင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ တတိယ တစ်ယောက်က နတ်ဘုရား လူမျိုးစု က လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ သူတို့ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ အထင်သေးလို့ မရဘူး။ ငါက တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ "</p> <p>​မုန့်ချောင်းရန် သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ့ဘဝမှာ ဒီလောက် အံ့မခန်းနိုင်စရာ တပည့် နှစ်ယောက် ရခဲ့တယ်။ ဒီအဘိုးကြီးက တခြား ဘာလိုချင်သေးလဲ။ "</p> <p>​မုန့်ချောင်းရန် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လှည့်လိုက်သည်။ သူ ခြေလှမ်းကျယ်ကျယ် လှမ်းကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ အင်္ကျီလက်များ အထက်သို့ လွင့်တက်သွားသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားစဉ် သူ၏ အရိပ်မှာ လွင့်မျောနေသည်။ သူ တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောသွားပြီး လေနှင့် နှင်းများထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>ထို့အပြင် သူ၏ ခြေရာများမှာ ထူထပ်သော နှင်းများအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူ နောက်သို့ ပြန်လှည့်မကြည့်တော့ပေ။</p> <p>​ဤဆရာက ဘာကိုမျှ ဖွင့်ပြောလေ့ မရှိပေ။ သို့သော် သူ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို သေချာစွာ နားလည်ခဲ့သည်။ သူသည် တပည့် နှစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် သူ၏ ဘဝ တစ်ဝက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကြီးပြင်းလာပြီး လူကြီးများ ဖြစ်လာသောအခါ သူတို့ကို စွန့်ခွာရန် သူ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။</p> <p>​သူက သူတို့၏ တာဝန်ကို ဆက်လက် မထမ်းဆောင်တော့သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သို့သော် သူတို့ကို ထားရစ်ခဲ့ခြင်းမှာ အနှစ်သာရ အရှိဆုံး တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်!</p> <p>​ငါ့လမ်း ငါ လျှောက်မယ်။</p> <p>​မင်းတို့ နှစ်ယောက်မှာလည်း ကိုယ်ပိုင် ခရီးစဉ်တွေ ရှိတယ်။</p> <p>​ပြီးတော့ ငါ့မှာလည်း ငါ့ခရီးစဉ် ရှိတယ်။</p> <p>​မုန့်ချောင်းရန် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>….</p> <p>​"ဆရာ ထွက်သွားပြီ...။ "</p> <p>ထန်ထန် စိတ်ပျက်ပြီး ဝမ်းနည်းနေသည်။ သူ ရုတ်တရက် သူ၏ မှီခိုရာကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ မိဘများက သူ့ကို စွန့်ပစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ သွေးသားရင်းချာ တစ်ယောက်နှင့် ကွဲကွာသွားရသကဲ့သို့ နာကျင်မှုမျိုး သူ ခံစားနေရသည်။</p> <p>​"ငါ မင်းဘေးမှာ ရှိနေသေးတယ်။ ထန်ထန်၊ အားတင်းထားစမ်းပါ။ မင်း ဆရာ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ရဘူး။ "</p> <p>ချူယန်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​"အင်း... မင်း ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်...။ "</p> <p>ထန်ထန် လှည့်ကာ ချူယန်၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူ ရုတ်တရက် အသံထွက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဂျွမ်းပစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ဆရာက ငါ့ကို မှန်ကြည့်ခွင့် တစ်ခါမှ မပေးဘူး။ ငါ့ကို အံ့ဩခွင့် တစ်ခါမှ မပေးဘူး။ ငါ့ကိုယ်ငါ ဝင့်ကြွားခွင့် တစ်ခါမှ မပေးဘူး။ ငါ့ကို တခြားလူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ခွင့် တစ်ခါမှ မပေးဘူး... တချို့အချိန်တွေဆိုရင် ငါ့ကို စကားပြောခွင့်တောင် မပေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ။ ချူယန်၊ မင်း ငါ့ကို ပြောစမ်း... ငါ ချောလား၊ မချောဘူးလား။ "</p> <p>​"အရမ်း ချောတယ်။ ခွေးချေးလောက်ကို ချောတာ။ "</p> <p>ချူယန် မှုန်ကုပ်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့ ဦးနှောက်မရှိသော ကောင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးမိခြင်းမှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံး အမှားဖြစ်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်!</p> <p>​"မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ။ "</p> <p>ထန်ထန် ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်ဆိုးသွားသည်။ ထို့နောက် သူ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသော အမူအရာတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အခုကော။ အခုကော ဘယ်လိုလဲ...။ အခု ငါ ချောနေပြီလား။ "</p> <p>​ချူယန်က ထန်ထန်၏ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဤအမူအရာကို အပြည့်အဝ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဖန်တီးထားပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ရင်ထဲတွင် အားနည်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အင်း။ မင်း အခု အရမ်း ချောနေတယ်။ "</p> <p>​"ဝါး။ ဟား။ ဟား...။ "</p> <p>ထန်ထန် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ဂျွမ်းပစ်လိုက်သည်။ သူ ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူ၏ အမူအရာကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>"အခု ငါ ချောနေပြီလား။ "</p> <p>ထိုသို့ ပြောနေစဉ် သူက မှန်ငယ်လေး တစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူရန် အလွန် အလုပ်များနေသည်။ သူ မှန်ထဲမှ သူ၏ ပုံရိပ်ကို ဘယ်ဘက်မှ ကြည့်လိုက်၊ ညာဘက်မှ ကြည့်လိုက် လုပ်ကာ မှန်ကို မျက်စိမှိတ်ပြနေသည်။</p> <p>​ချူယန် ငိုချင်သွားသည်။ သူ ခေါင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ငုံ့လိုက်ပြီး ထိုင်းမှိုင်းသော လေသံဖြင့်​ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း အခု ပိုပြီးတော့တောင် ချောနေသေးတယ်။ "</p> <p>​"ဝါး ဟား ဟား ဟား... ပြီးတော့ အခုကော။ "</p> <p>သူ သူ၏ အမူအရာကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​ချူယန် လဲကျသွားတော့သည်ပင်။</p> <p>​မုန့်ချောင်းရန်သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ချူယန်၏ လက်ကို ကိုင်ထားမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မျက်ရည်များ တောက်ပစွာဖြင့် ဤသို့ ပြောပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ချူယန်၊ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို မင်း နားလည်သွားပြီပေါ့...။ "</p> <p>….</p> <p>​ချူယန်နှင့် ထန်ထန်တို့က နောက်ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် အရှေ့နှင့် အနောက်သို့ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့က တိုက်ခိုက်ရန် ဝိညာဉ်သားရဲများကို အရူးအမူး ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ အတွင်းအမြုတေများအတွက် အမဲလိုက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ကြီးမားသော မိသားစုကြီးများမှ လူများကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး လုယက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုကို အရူးအမူး ခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>​မြောက်ပိုင်း တောရိုင်းဒေသကြီးက မကြာမီတွင် အကြောက်တရား၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။</p> <p>​၎င်းမှာ ဤနှစ်ယောက်တည်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။ အရူးအမူး တိုက်ခိုက်နေသော အခြား လူလေးယောက်လည်း ရှိသေးသည်။ ထို့ကြောင့် မြောက်ပိုင်း တောရိုင်းဒေသကြီးတွင် အရူးအမူး တိုက်ခိုက်သူ ခြောက်ယောက် ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့မှာ အရူး ဓားပြ ခြောက်ယောက် ဖြစ်သည်။</p> <p>​လူတိုင်းသည် အနည်းငယ်သာ ကွဲပြားသော တူညီသလောက် ရှိသည့် မျက်နှာဖုံးများကို တပ်ဆင်ထားကြသည်!</p> <p>​ကောင်းကင်လက်နက်စံအိမ်။</p> <p>​ဤမြောက်ပိုင်း တောရိုင်းဒေသကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော နေရာတွင်ပင် အသံအနည်းငယ် ကြားရုံဖြင့် လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကြိုတင်၍ ဆုတ်ခွာရန် စဉ်းစားထားသူ အများအပြား ရှိနေသည်။ သူတို့က ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ ထို့အပြင် မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသူ တစ်ယောက်ယောက်ကို မြင်ပါက ထွက်ပြေးမည့် သူများလည်း ရှိနေသည်။</p> <p>​လုံးဝ ရူးသွပ်နေသော လူနှစ်ယောက် အထူးတလည် ရှိနေသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက အာဝူး အာဝူး ဟု အဆင်အခြင်မဲ့ အရူးအမူး အော်ဟစ်နေတတ်သည်။</p> <p>အခြားသူများက ၎င်းမှာ ဝံပုလွေ ဓားဘုရင် လော်ခဲ့ဒီ ဆိုတာ မသိမှာ စိုး၍ ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ယောက်မှာ မျိုးနွယ်ခြား ဘာသာစကား အချို့ကို ပြောဆိုတတ်ပြီး ခွေးအဒေါ် ဟု အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေတတ်သည်။ အခြားသူများက ၎င်းမှာ ကျီမိသားစု၏ ဒုတိယ သခင်လေး ကျီမို့ ဆိုတာ မသိမှာ စိုး၍ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဤနှစ်ယောက်က မည်သည့် ရူးသွပ်မှုမျိုးကို ကျရောက်နေကြောင်း သူတို့ ကိုယ်တိုင်ပင် မသိကြပေ။ သူတို့ ကောင်းကင်လက်နက်စံအိမ် သို့ ဘာကြောင့် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ကိုပင် မေ့သွားကြသည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ဖုံးကွယ်ရန် မျက်နှာဖုံးများကို တပ်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့က လူအချို့ကို မြင်တွေ့ရတိုင်း ခွေးရူးများကဲ့သို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ထိုလူများကို လုယက်ရန်အတွက် ပြစ်မှုမျိုးစုံကို ကျူးလွန်ကြသည်ပင်။</p> <p>​ထို့အပြင် သူတို့က သေရမည်ကို မကြောက်ဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ကြသည်။</p> <p>​သူတို့က အလွန်အမင်း ရဲရင့်ကြသည်။</p> <p>​ဤအရာက သူတို့အကြောင်း ကြားဖူးသူများကို ရင်ထဲတွင် တီးတိုးပြောဆိုမိစေသည်။</p> <p>ဒါက...။ အဲဒီလိုမျိုး သိပ်မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီနှစ်ယောက်က အရမ်း လိမ္မာပြီး ကောက်ကျစ်တဲ့ ကောင်တွေလို့ ငါ ကြားဖူးတယ်။ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ရဲရင့်၊ အစွမ်းထက်ပြီး ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိနေရတာလဲ။</p> <p>​ထို့အပြင် ကောင်းကင်လက်နက်စံအိမ် တွင် ဓားဘုရင် နှစ်ယောက်နှင့် ဓားမော့ဘုရင် တစ်ယောက် ရှိသေးသည်။</p> <p>​ထို့အပြင် ဤလူသုံးယောက်မှာ အကြမ်းတမ်းဆုံးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ထို ဓားဘုရင် နှစ်ယောက် ဖြစ်၏။ သူတို့က တစ်ခါတစ်ရံတွင် မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တတ်ကြသည်။</p> <p>​သို့သော် ဓားမော့ဘုရင် မှာ အချို့သော အပိုင်းများတွင် ပိုကောင်းသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက လူတွေကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှုနဲ့ တိုက်ခိုက်တယ်လေ။</p> <p>​အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤ ဓားမော့ဘုရင်တွင် စိုးရိမ်စရာ ဘာမှ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူက သူ၏ ပစ်မှတ်များကို သုံးယောက် သို့မဟုတ် ငါးယောက်ပါ အဖွဲ့များဖြင့် ရင်ဆိုင်လေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူက လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကိုပင် ရင်ဆိုင်တတ်သည်။ သို့သော် သူက သူ၏ ကျောတွင် ဓားမော့ကြီး တစ်လက်ကို လွယ်ကာ သူတို့၏ ရှေ့တွင် ခန့်ညားစွာ ရပ်နေတတ်သည်။</p> <p>​ထို့နောက် သူက သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် သူတို့ကို အနိုင်ယူပြီး အရာအားလုံးကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်သွားတတ်သည်။</p> <p>​ဒါက အနည်းဆုံးတော့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ခံရတာထက် ပိုကောင်းပါသေးတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သားကောင်တွေမှာ သူတို့ ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ဖို့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတော့ ရှိသေးတာပေါ့။</p> <p>​သို့သော် လူများကို အံ့အားအသင့်ဆုံး ဖြစ်စေသူမှာ နောက်ဆုံး အရူး ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဤအရူး၏ အပြုအမူကို သာမန် အသိတရားဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရပေ။ သူက လူများကို လုယက်ရုံသာမက တရားမဝင်သော နည်းလမ်းများဖြင့် ချမ်းသာလာအောင် လုပ်ဆောင်တတ်သည်။ လူတစ်ယောက်က ဝိညာဉ်သားရဲကို သတ်ပြီးသည်အထိ နောက်ကနေ လိုက်သွားတတ်တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီလူကို ထပ်ပြီး လုယက်တယ်။</p> <p>​သူ့မှာ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။ သူက လူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အနံ့အချို့ကို ဖျန်းပေးတတ်သည်။ ထို့နောက် မင်းဆီကနေ မသမာတဲ့ အမြတ်အစွန်း မရနိုင်ဘူးလို့ သူ မြင်ရင် မင်းကို ခဏလောက် ထားခဲ့လိမ့်မယ်။</p> <p>သို့သော် သူက နောက်ပိုင်းတွင် မင်းကို လုယက်ရန် ပြန်လာလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် မင်း ဘာမှ မရသေးဘူးဆိုရင် သူက မင်းကို ဆဲဆိုလိမ့်မည်။ တကယ်တော့ သူ၏ ဆဲဆိုမှုမှာ အလွန် ရက်စက်လွန်းသဖြင့် မင်း၏ ဘိုးဘေးများပင် အခေါင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာနိုင်သည်။</p> <p>​ဒီအရူးရဲ့ သုံးကြိမ်နဲ့အထက် လုယက်ခံရဖူးသူတိုင်း ဒီမြောက်ပိုင်း တောရိုင်းဒေသကနေ မျက်ရည်နဲ့ နှာရည်နဲ့ ထွက်သွားခဲ့ရတယ်။</p> <p>​ငါ့ကိုသာ သတ်လိုက်ပါတော့...။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒါက ဒီလောက်အထိ အရှက်ရစရာ မကောင်းပါဘူး။</p> <p>​ဤအရူးတွင် နောက်ထပ် ထူးခြားချက်တစ်ခု ရှိသေးသည်ပင်။ သူက ပညာရှင် တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံပြီး နှစ်ဖက်စလုံးရဲ့ ကွာဟချက်က သိပ်မကျယ်ဘူးဆိုပါစို့။ အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာရင် အဲဒီပညာရှင်က ကံဆိုးတာပဲ။</p> <p>​သူက ဓားဘုရင် အဆင့် ၉ ပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူက အဆင့်မြင့် ပညာရှင်များကို ရင်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း အများဆုံး အနေဖြင့် သိုင်းဧကရာဇ် အဆင့် ၁ နှင့် အဆင့် ၂ များလောက်ကိုသာ ရင်ဆိုင်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် ထိုထက် ပို၍ အစွမ်းထက်သူ တစ်ယောက်ယောက်နှင့် ဆုံမိပါက ဤအကောင်က ယုန်တစ်ကောင်ထက်ပင် မြန်အောင် ထွက်ပြေးလိမ့်မည်။</p> <p>​သို့သော် သူက သူ့ထက် အနည်းငယ်သာ ပိုစွမ်းသူ မည်သူနှင့်မဆို တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်။ ထို့အပြင် သူက နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့အပေါ် အရှက်မရှိ ကပ်တွယ်နေတတ်သည်။ ဤကောင်မှာ ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ အလွန် ခိုင်မာတောင့်တင်းခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သိုင်းဧကရာဇ် အဆင့် ၁ ပညာရှင် တစ်ယောက်က သူ့ကို ရိုက်လိုက်လျှင်ပင် သူ ဘာမှ မဖြစ်သကဲ့သို့ ပြုမူလိမ့်မည်။ သူက ဓားဘုရင် အဆင့် ကျင့်ကြံမှု ရှိနေခြင်းက ကွာခြားချက် မရှိသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>တကယ်တော့ သူ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဆိုတာကို ပြသဖို့အတွက် အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အီးတောင် ပေါက်ပြဦးမှာ ဖြစ်၏။</p> <p>အပိုင်း ၅၇၃ ပြီး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save