Book List

<p>“ မင်းက ပါးရည်နပ်ရည်ရှိတဲ့ကောင်ပဲ၊ ငါကမင်းတို့ကို ဒီတိုင်းကူညီမှာတော့မဟုတ်ဘူး၊ ငါကမင်းတို့အသွင်ယူပြီး ကူညီပေးမယ့်နေ့ဆိုရင် ငါ့အတွက် အသားနှစ်ပိဿာယူလာပြီး ‌ကျွေးရမယ်”</p> <p><br />  </p> <p>“ မင်းဘက်က ဒီလိုတောင်းဆိုမှုမျိုးလာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ အသားဆိုတာက ဘာအသားဖြစ်ဖြစ်ရလား”</p> <p><br />  </p> <p>“ အသားစိမ်းဆိုရင်ရပြီ၊ ငါက ဇီဇာမကြောင်ပါဘူးကွ”</p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါဆို မင်းက သရဲလား၊ တစ္ဆေလား၊ တဘက်လား’</p> <p><br />  </p> <p>“ ငါကလား.. အဟီးအဟီးအဟက်ဟက်”</p> <p><br />  </p> <p>“ ဟေ့ကောင် မေးနေတာကို ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်လုပ်မနေနဲ့၊ ရီးတီးရားတားလုပ်လို့ကတော့ ဟောဒီဓါးကမင်း ဂုတ်ပေါ်ကျသွားလိမ့်မယ်”</p> <p><br />  </p> <p>ငထိန်ရဲ့စကားကြောင့် ထနောင်းပင်ပေါ်ကနေဆင်းလာတဲ့ကောင် မျက်နှာပျက်သွားကာမှ ဟန်မပျက်ထိန်းလိုက်ပြီး</p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ့နာမည်က ဘိုးမောင်လို့ခေါ်တယ်၊ ဒီမြို့ကိုသိမ်းတဲ့တိုက်ပွဲမှာကျခဲ့တဲ့စစ်သည်ဟောင်းတစ်ဦးပဲ၊ ငါလဲမင်းတို့လို ကင်းစောင့်ရမှာပျင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်ကွ၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့ကို ငါကိုယ်ချင်စာလို့ကူညီမယ်ပြောတာ”လို့ပြောလိုက်တာကြောင့် ငညိုနဲ့ငထိန်က တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ပြီး</p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါဆိုလဲပြီးတာပါပဲ၊ ငါတို့ကို ကူညီမယ်ဆိုရင် မင်းတောင်းဆိုတာ ရဖို့အာမခံတယ်၊ အသားကတော့ ဘာအသားဖြစ်ဖြစ် ရရင်ပြီးရောမဟုတ်လား”</p> <p><br />  </p> <p>“ အသားဆိုပြီးရောကွာ၊ ငါအသားမစားရတာ နှစ်အတော်ကြာနေပြီမို့ မင်းတို့ကိုအကူညီတောင်းတာ”</p> <p><br />  </p> <p>“ ဟုတ်ပြီလေ… ဒီညမင်းက ငါတို့အစားဝင်ပြီး ကင်းစောင့်ပေးရင် မနက်အရုဏ်တက်တာနဲ့ အသားစိမ်းနှစ်ပိသာရစေရမယ်”</p> <p><br />  </p> <p>ဒီလိုနဲ့ငညိုနဲ့ငထိန်လဲ ဘိုးမောင်နဲ့အပေးအယူလုပ်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဘိုးမောင်က ညဘက်တွေဆိုရင် ငညိုနဲ့ငထိန်အသွင်ယူပြီး ကင်းစောင့်ပေးတဲ့အလုပ်ကို လုပ်ပေးခဲ့သလို ငညိုတို့ကလဲ ပေးထားတဲ့ကတိအတိုင်း အရုဏ်တက်တာနဲ့အသားစိမ်းနှစ်ပိဿာကို ဘိုးမောင်နေတဲ့ ထနောင်းပင်အောက်မှာလာချပေးခဲ့ကြတယ်။</p> <p><br />  </p> <p>ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ငညို၊ ငထိန်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ဘိုးမောင်တစ်ယောက် အသားစိမ်းတွေစားရတာကို သဘောကျလာခဲ့တယ်။ ယခင်က သာမန်လူတစ်ယောက်အသွင်ဖန်ဆင်းနိုင်တဲ့ ဘိုးမောင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က နောက်ပိုင်းမှာတော့ အမွှေးကြမ်းတွေပေါက်လာပြီး ရုပ်ကလဲ ပိုကြမ်းလာခဲ့တယ်။</p> <p><br />  </p> <p>တစ်ရက်မှာတော့ ငညိုနဲ့ ငစံတို့နှစ်ယောက် ဘိုးမောင်ကို ကင်းစောင့်ခိုင်းပြီး အသားစိမ်းကျွေးဖို့မေ့သွားခဲ့ကြတယ်။</p> <p><br />  </p> <p>ကင်းစောင့်ပြီးရင် ထနောင်းပင်ခွကြားမှာ အသားစိမ်းစားလေ့ရှိတဲ့ ဘိုးမောင်က ဒီနေ့ သူ့အပင်အောက်မှာ ဘာမှမရှိတာကြောင့် ဒေါသူပုန်ထပြီးသောင်းကျန်းပါလေရော။</p> <p><br />  </p> <p>အကောင်အထည်မမြင်ရပဲ တောက်ခတ်လိုက်၊</p> <p>ခြေဆောင့်လိုက်လုပ်နေတဲ့အသံတွေကို ကင်းမျှော်စင်မှာရှိတဲ့သူတွေအတိုင်းသားကြားရသလို မူးပြီးအိပ်ပျော်နေတဲ့ ငညိုနဲ့ ငထိန်တို့ကိုလဲ အိမ်မက်ပေးတာကြောင့် နှစ်ယောက်သား ကပြာကယာနဲ့ထပြီး ဘိုးမောင်နေတဲ့ ထနောင်းပင်အောက်ကိုထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ ထနောင်းပင်အောက်ရောက်တော့ ဘိုးမောင်က သစ်ပင်ပေါ်ကမဆင်းလာပဲ</p> <p>ငညိုနဲ့ ငထိန်ကို မကျေနပ်တဲ့အကြည့်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။</p> <p><br />  </p> <p>ဒါကိုမြင်တဲ့ငထိန်က အပင်ပေါ်ကိုမော့ကြည့်ပြီး</p> <p><br />  </p> <p>“ ဒီနေ့တစ်ရက်ပဲ မေ့သွားတာပါကွာ၊ အခုလဲ ညနက်နေပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန်ကျရင် လာကျွေးပါ့မယ်”</p> <p><br />  </p> <p>“ မင်းတို့ကတိမတည်ဘူး၊ ငါကပြောရင်ပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်တာပဲလိုချင်တယ်၊ ဒီညငါအသားစိမ်းစားချင်တယ်၊ အေး ဒီညမစားရရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဗိုက်ကိုဖောက်စားပစ်မယ်”</p> <p><br />  </p> <p>ဘိုးထင်ရဲ့အသံက အရင်ထက်ပိုပြီး ခက်ထန်နေသလို မျက်နှာကလဲ ကြောက်ဖို့ကောင်းနေတာကြောင့် ငထိန်နဲ့ ငညိုတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ပြီး</p> <p>***</p> <p> </p>


Save