Book List

<p>“မဟုတ်ဘူး… မင်းက လောဘကြောင့် ပိုပြီးကြမ်းတမ်းလာတဲ့ သရဲပဲ”</p> <p>အောင်မြတ်သာစကားဆုံးတာနဲ့ သူ့လက်ထဲက ပုတီးကို တစ်ဂျောက်ဂျောက်စိတ်ပြီး မျက်စိကိုမှိတ်လိုက်ရာ အာရုံထဲမှာ ဘိုးမောင်ရဲ့အတိတ်ဘဝအကြောင်းအရာတွေ ဖျတ်ခနဲ ဖျတ်ခနဲပေါ်လာခဲ့တယ်။ ထို့မြင်ကွင်း ကြောင့် အောင်မြတ်သာ ပြုံးလိုက်ပြီး နှုတ်ကနေ မန္တာန်တစ်ပုဒ်ကို ခပ်တိုးတိုးရွတ်လိုက်ရာ စေတီပတ်ပတ်လည်ကနေ စစ်ချီရာတွင်သီဆိုတဲ့ သီချင်းသံတွေ သံပြိုင်ထွက်လာခဲ့တယ်။</p> <p>ဘိုးမောင်လဲ စစ်ချီသီချင်းကိုကြားတော့ အံ့သြသွားဟန်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နဖူးမှာ အဝတ်စနီတွေစည်းထားတဲ့လူအုပ်ကြီးက ဓါးလှံလက်နက်တွေဆွဲကိုင်လျက် စစ်ချီသီချင်းကို သီဆိုလျက် သူ့ဆီကို ‌လျောက်လာတာမြင်လိုက်ရတယ်။</p> <p>ထိုအချိန်အောင်မြတ်သာက အချုပ်အင်းကို ထုတ်ပြီး လက်ဝါးပေါ်ရိုက်ချလိုက်ရာ လက်နှစ်ခုကြားထဲကနေ ပင့်ကူမျှင်လိုပိုက်ကွန်တွေထွက်လာပြီး ဘိုးမောင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်မရအောင် ရစ်ပတ်ထားလိုက်ကြတယ်။</p> <p>“ဒါ… ဘာလုပ်တာလဲ”</p> <p><br /> ဘိုးမောင်က အလန့်တကြားနဲ့ ရုန်းကန်လိုက်ပေမယ့် ချုပ်ထားတဲ့ပိုက်ကွန်ကနေရုန်းမထွက်နိုင်ပဲ ရုန်းလေကြပ်လေဆိုတဲ့ပုံစံမျိုးဖြစ်လာခဲ့တယ်။</p> <p>“ဘိုးမောင်… မင်းက အရင်တုန်းက စစ်သည်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်မဟုတ်လား၊ စစ်ချီထွက်တဲ့အချိန်မှာ ကာလသားဝမ်းရောဂါနဲ့သေဆုံးပြီး မကျွတ်မလွတ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်ဆိုတာကျုပ်မြင်မိတယ်”</p> <p>အောင်မြတ်သာစကားကြောင့် ဘိုးမောင်မျက်နှာ ချက်ချင်းညိုးကျသွားပြီး သူဘယ်လိုသိပါလိမ့်ဆိုတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ လှမ်းကြည့်နေခဲ့တယ်။</p> <p>“ မင်း ငါ့အကြောင်းတွေဘယ်လိုသိနေတာလဲ”</p> <p>“ မင်းလိမ်မာသင့်ပြီ ဘိုးမောင်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒီလိုဘဝမှာကျင်လည်ခဲ့တာ မငြီးငွေ့သေးဘူးလား”</p> <p>“ ငါ ဒီဘဝမှာနေရတာပျော်တယ်၊ လူတွေက ငါ့ကိုကိုးကွယ်ပသတာကို သဘောကျတယ်”</p> <p>“ ဟုတ်တယ်၊ မင်းက ဒီလိုမျိုးလောဘနဲ့ အသွေးအသားတပ်မက်မှုကြောင့် ဒီဘဝကနေ ရုန်းမထွက်နိုင်သေးတာပဲ”</p> <p>အဲဒီစကားကြောင့် ဘိုးမောင် ခဏလေး တိတ်သွားတယ်။ပြီးတော့ နီရဲနေတဲ့မျက်လုံးတွေ တစ်ဖြေးဖြေးအရောင်လျော့လာပြီး မျက်ရည်တွေစီးကျလာခဲ့တယ်။</p> <p>တကယ်တော့အောင်မြတ်သာက အချုပ်အင်းနဲ့ဖမ်းထားတဲ့ချိန် ဘိုးမောင်ရဲ့ ခန္ဓာမှာရှိတဲ့ ကောင်းတဲ့စိတ်ကို နိုးထအောင် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ဘိုးမောင် လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခေါင်းကိုကိုင်ပြီး တုန်လှုပ်နေခဲ့တယ်။</p> <p>“ မင်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်စမ်း၊ မင်းဘယ်လိုမကောင်းမှုတွေလုပ်ခဲ့လဲ”</p> <p>“ငါ… လူတွေကို… သတ်ခဲ့တယ်…”</p> <p>“ ဟုတ်တယ်… မင်းလူတွေကိုသတ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီအမှားတွေက ပြင်လို့ရသေးတဲ့အမှားတွေပဲ၊ မင်းပြန်လည်ပြင်ဆင်လို့ရသေးတယ်”</p> <p>“ ငါ ငါဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”</p> <p>“ မင်းကိုဒီထက်ပိုပြီးကောင်းမွန်တဲ့နေရာတစ်ခုဆီကျုပ်ပို့ပေးမယ်၊ အဲဒီနေရာမှာရှိတဲ့သူတွေက သင့်ရဲ့စိတ်ကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်အောင် လုပ်ပေးကြလိမ့်မယ်”</p> <p>“ ဒါဆို ငါဒီနေရာကနေ ထွက်သွားရမှာလား”</p> <p>“ ဟုတ်တယ်… မင်းအနေနဲ့ ဒီမြို့ကို စွန့်ခွာရလိမ့်မယ်”</p> <p>“ ငါမသွားချင်ဘူး၊ ဒီမြို့မှာ ငါ့ရုပ်ထုရှိတယ်၊ ငါ့ကိုယုံကြည်တဲ့သူတွေရှိတယ်၊ ငါ့ကို …. ငါ့ကို”</p> <p>ဘိုးမောင်က စကားပြောနေရင်း အသံတစ်ချက်တိမ်ဝင်သွားခဲ့တယ်။ ထိုအချိန် အောင်မြတ်သာက ဘိုးမောင်ဘေးမှာဝိုင်းထားတဲ့လူတွေကို မျက်စပြလိုက်ရာ ဓါးလှံလက်နက်တွေကိုင်ထားတဲ့ သူတွေက ဘိုးမောင်ကို ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်ကြတယ်။</p> <p>“ သူ့ကို ရွှေကျင်တောင်အောက်မှာရှိတဲ့ ဘိုးပေါက်ဆိန်ဆီပို့ပေးလိုက်ကြ”</p> <p>အောင်မြတ်သာစကားဆုံးတာနဲ့ အစောင့်တွေက ဘိုးမောင်ကို လက်မောင်းရင်းကနေဆွဲခေါ်ရင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြတယ်။ ထိုအချိန်မှာပဲ စေတီတစ်ဝိုက်မှာတိုက်ခတ်နေတဲ့ လေပြင်းတွေ ရုတ်တရက် ရပ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကလဲ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။</p> <p>မနက်ခင်းရောက်တော့ မြို့ထဲကလူတွေ အားလုံး လန်းဆန်းသွားကြပြီး ဘိုးမောင်ရဲ့ပယောဂတွေကင်းစင်သွားခဲ့ကြတယ်။ မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ မြို့စောင့်နတ်အဆောင်ထဲက ရုပ်ထုကလဲ အလိုလို ကွဲအက်ပြီး ပြိုကျသွားခဲ့တယ်။</p> <p>အောင်မြတ်သာတို့လဲ မြို့ထဲကိုလိုက်ကြည့်နေရင်း မြို့စောင့်နတ်အဆောင်ရှေ့ရောက်တော့ မောင်ကောင်းက</p> <p>“ဆရာ… ကျွန်တော်တို့ကတော့ သွားတဲ့နေရာ ပြဿနာပေါ်နေတာပဲဗျာ၊ ဒီမြို့မှာဖြစ်နေတဲ့ကိစ္စတွေ အခုတော့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ”</p> <p>“ပြီးသွားပြီမောင်ကောင်း… ဒါပေမယ့် လူတွေအနေနဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်ကိုကြည့်ပြီး သင်ခန်းစာယူတတ်ဖို့လိုတယ်”</p> <p>“ဘာသင်ခန်းစာလဲ ဆရာ”</p> <p>“ယုံကြည်မှုကို ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ယှဉ်ဖို့နဲ့… နတ်နဲ့ သရဲကို ခွဲခြားတတ်ဖို့”</p> <p>“ဟုတ်တယ်ဆရာ…ယုံကြည်မှုလွန်ကဲရင်  အန္တရာယ်ဖြစ်စေတာပဲနော်”</p> <p>“ဟုတ်တယ်… ဒါကြောင့် ဉာဏ်ရှိဖို့ အရေးကြီးတယ်”</p> <p>“ ဆရာ… ဒီမြို့ကလူတွေကို သူတို့ကိုးကွယ်ပသနေတဲ့သူက သရဲဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ မပြောပြတော့ဘူးလား”</p> <p>“ဒီမှာမောင်ကောင်း… လူတွေတစ်ထစ်ချယုံကြည်နေတဲ့အရာကို မယုံကြည်ဖို့ ချက်ချင်းကြီးမပြောနဲ့၊ အခုလဲ ဒီအတိုင်းပဲ၊ မကြာခင် မြို့စောင့်နတ်အသစ်ရောက်လာမှ သူ့ကိုသူမိတ်ဆက်ပါလိမ့်မယ်”</p> <p>အောင်မြတ်သာလဲ မောင်ကောင်းနဲ့ ခွန်းလှကို ဆုံးမပြီးတာနဲ့ မြို့စောင့်အဆောင်ကိုတစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတာနဲ့ ဆရာတပည့် သုံးယောက်လဲ နောက်ထပ်ခရီးတစ်ခုဆီကို တိတ်တိတ်လေး ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားကြပါတော့တယ်။</p> <p>အောင်မြတ်သာတို့ဆရာတပည့်တွေ သုံးရက်ခန့်ခရီးဆက်လာပြီးချိန်မှာတော့ စပါးခင်းတွေနဲ့ စိမ်းစိုနေတဲ့ ရွာလေးတစ်ရွာဆီကိုရောက်လာခဲ့ကြတယ်။ လယ်ယာစိုက်ပျိုးခြင်းကို အဓိကထားလုပ်ကိုင်တဲ့ရွာဖြစ်တဲ့အပြင် စိုက်ပျိုးမြေတွေကလဲ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်းရှိတာကြောင့် ဒီရွာကတော့ ကြွယ်ဝချမ်းသာတဲ့ရွာလို့ မှတ်ထင်ခဲ့ကြ ပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ရွာမှာနေတဲ့သူတွေက တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်းနဲ့လုပ်ကိုင်ရင်း ဘဝကို ဆင်းရဲချို့တဲ့စွာဖြတ်သန်းနေကြတဲ့သူတွေဖြစ်နေခဲ့တယ်။</p> <p>အလုပ်တွေလဲလုပ်ပါလျက်၊ စုဆောင်းရှာဖွေပါလျက်နဲ့ ဘာကြောင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေတာလဲဆိုတာကို အောင်မြတ်သာတို့ဆရာတပည့်တွေ သိပြီးတဲ့နောက် ဒီရွာကိုဘယ်လိုကူညီပေးမလဲ၊ ဘယ်လိုတွေကြောင့် ရွာက ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေတာလဲဆိုတာကို ‌အောင်မြတ်သာနှင့်မှော်ကျိန်စာဆိုတဲ့ဝတ္တုမှာဖတ်ရှုပေးကြပါဦး။</p> <p><br />  </p> <p>လေးစားစွာဖြင့်</p> <p>ဇေယန(ရာမည)</p> <p> </p>


Save