Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာသိုင်းဆရာကြီး။ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသော မြားတစ်စင်း (၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဒေါသတကြီးလှိုင်းလုံးများ ကမ်းခြေကို ရိုက်ခတ်ခြင်း။</p> <p>ဤလက်ဝါးရိုက်ချက်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးစွမ်းအင်အားလုံးကို စုစည်းလိုက်ရသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဝါးသည် သဘာဝ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးချကာ ဟိန်းဟောက်နေသော ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီး၍ ခုခံရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>"ဘုန်း"</p> <p>တိုက်မိသည့်ခဏတွင် ပြင်းထန်သော လက်ဝါးအားစိုက်မှုသည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကြီးနှင့် သစ်ပင်များသည် အမှုန့်ဖြစ်ကာ လွင့်စင်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပေသုံးဆယ်အတွင်း ရှိနေသူတိုင်းသည် သံမဏိခန္ဓာကိုယ် ရှိစေကာမူ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဂျွတ်... ဂျွတ်... ဂျွတ်"</p> <p>တိုက်မိသည့် တစ်ပြိုင်နက်တွင် တားဆီးမရသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားတစ်ခု စီးဝင်လာသည်။ အရိုးကျိုးသံများနှင့်အတူ စူးချန်ခုန်း၏ သံမဏိထက် မာကျောသော ဘယ်ဘက်လက်မောင်းသည် ထိုဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ ကျိုးသွားခဲ့သည်။ ကြွက်သားများ စုတ်ပြဲကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာ၏။</p> <p>"ဝုန်း"</p> <p>ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ခုကဲ့သို့ စူးချန်ခုန်းသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သစ်ပင်များကို တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် တိုက်မိကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်ထုတ်နေတော့သည်။</p> <p>"ကွာဟချက်က... ကြီးလွန်းတယ်" စူးချန်ခုန်းသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြန်ထရပ်ရင်း ထိတ်လန့်သွားမိသည်။</p> <p>အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်း၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူ ထန်ယို့သည် အကြီးအကဲ မဖြစ်လာမီကပင် နာမည်ကျော် လူစွမ်းကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး စူးချန်ခုန်း ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။ ကဏ္ဍတိုင်းတွင် အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်မှုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"နှမြောစရာပဲ... သေမျိုးတွေမှာ အကန့်အသတ် ရှိတာကိုး။ ငါ့ကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အသားကတော့ တော်တော် အရသာရှိမှာပဲ။"</p> <p>ထန်ယို့သည် စူးချန်ခုန်းကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ သူ၏ နီတာရဲလျှာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် သွေးဆာနေသော အမူအရာ တစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။ သူ အနှစ်သက်ဆုံး အလုပ်မှာ အရိုးအကြောများကို လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပြီးနောက် အားရပါးရ စားသောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် မြေပြင်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ လူဝံကြီးပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြန်သည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ထန်ယို့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ခုထိ ခုခံနေတုန်းလား။ ငါ ဒါကို ငြီးငွေ့နေပြီ။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ထန်ယို့ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် စူးချန်ခုန်း၌ နောက်ဆုံးလက်နက် တစ်ခု ရှိပါသေးသည်... ၎င်းမှာ ထွက်ပြေးခြင်းပင်။</p> <p>ရွှီး</p> <p>မျောက်ဝံကြီးပုံရိပ်ယောင်သည် စူးချန်ခုန်း၏ ကျောပေါ်တွင် ပါလာသော ရွှေရောင်လေးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ထူထဲကာ လေးလံလှသော မြားနက်တစ်စင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>မျောက်ဝံကြီးသည် လေးကြိုးကို လပြည့်ဝန်းအလား အပြည့်အဝ ဆွဲလိုက်သော်လည်း ထန်ယို့ကို မချိန်ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်သို့ ချိန်လိုက်သည်။</p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး။"</p> <p>ထိုခဏတွင် ထန်ယို့၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပြီး ယခင်က တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ကွယ်ကာ စူးချန်ခုန်း၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းရန် အမြန်ဆုံး ပြေးဝင်သွားသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>"ရွှီး"</p> <p>မျောက်ဝံကြီးပုံရိပ်ယောင်သည် လေးကြိုးကို လွှတ်လိုက်သည်။ မြားသည် ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး စူးချန်ခုန်းသည်လည်း ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ထန်ယို့၏ ဖမ်းဆုပ်မှုမှာ လေထဲတွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် မြားနောက်သို့ လိုက်ပါကာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ဝေးရာသို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>မျောက်ဝံကြီးပုံရိပ်ယောင်သည် ကြိုးကြာငှက်ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ စူးချန်ခုန်း၏ ပခုံးများကို အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ဆွဲခေါ်သွားသည်။</p> <p>"သူ... သူ ပျံသွားတာလား။"</p> <p>ဝတ်ရုံရှည်နှင့် အဘိုးအိုသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဆွံ့အကာ အံ့အားသင့်နေမိသည်။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် မွေးဖွားလာသော သတ္တဝါတိုင်း အထူးသဖြင့် လူသားများအတွက် ပျံသန်းခြင်းသည် အမြင့်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် ကောင်းကင်တွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းလိုကြသည်။</p> <p>သို့သော် ကမ္ဘာ့ဆွဲအားကို ဆန့်ကျင်ပြီး လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်ရန်အတွက် ပျံသန်းနိုင်သော သားရဲတိရစ္ဆာန်များကို စီးနင်းခြင်း မဟုတ်ပါက သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်မှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ထိုအဆင့်သို့ မရောက်သေးသည်မှာ သိသာပါလျက်နှင့် မည်သို့ ပျံထွက်သွားသနည်း။</p> <p>အမှန်စင်စစ် စူးချန်ခုန်းသည် ကိုယ်တိုင် မပျံသန်းနိုင်ပါ။ အနီးကပ် ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူနှင့် လွင့်ထွက်သွားသော မြားကို နတ်ပိုးချည်မျှင် အတော်များများဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒါက အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ဖန်တီးထားသော စူးချန်ခုန်း၏ နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ သူ၏ မြားအတတ်သည် အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မြားပစ်ခြင်းသည် သတ်ဖြတ်ရန်သာမက ထွက်ပြေးရန်အတွက်ပါ အသုံးချနိုင်ကြောင်း သူ တွေးမိခဲ့သည်။</p> <p>စူးချန်ခုန်း၏ အကြံမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ မိမိကိုယ်ကို နတ်ပိုးချည်မျှင်ဖြင့် မြားတွင် ချိတ်ဆက်ပြီး ထိုမြားကို အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ပစ်လွှတ်ကာ မြား၏ အရှိန်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဆွဲခေါ်သွားစေခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော် ဤသို့ ဖြစ်မြောက်ရန် မြား၏ အဟုန်သည် အလွန်ပြင်းထန်ရမည်ဖြစ်ပြီး မြားကိုယ်တိုင်ကလည်း အတော်အတန် လေးလံရမည်ဖြစ်သည်။ အသံထက် မြန်သော ကျည်ဆန်လေး တစ်ခုသည် လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်သွားနိုင်စွမ်း မရှိပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတွင် ရှိစဉ်က အလွန်လေးလံသော အနက်ရောင် သတ္တုများဖြင့် မြားအချို့ကို သွန်းလုပ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် သာမန်မြားနှင့် တူသော်လည်း အလွန်လေးလံလှသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ မြားပစ်စွမ်းအား၊ နတ်ပိုးချည်မျှင်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ယခုကဲ့သို့ ပျံသန်းနိုင်သော အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိစေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် လေထဲတွင် မြားများကို အဆက်မပြတ် ပစ်လွှတ်ကာ ဆက်တိုက် ပျံသန်းနိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း တုံ့ပြန်မှု စွမ်းအားကြောင့် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ မြေပြင်မှ ပစ်လွှတ်မှသာ အရှိန်ကို အပြည့်အဝ ရရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် ဤနည်းလမ်းကို သူ၏ နောက်ဆုံးထွက်ပေါက်အဖြစ် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ပြီး ယခုကဲ့သို့ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော ရန်သူ ထန်ယို့နှင့် တွေ့မှသာ အသက်လုရန် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရလဒ်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ ထန်ယို့သည် ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားသော်လည်း တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>"ရွှီး"</p> <p>ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားသည် ကောင်းကင်ယံတွင် သက်တန့်ရောင်စဉ်တစ်ခုအလား ဖြစ်သွားပြီး စူးချန်ခုန်းကို လေထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ အသံထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်သော အရှိန်နှင့် ပြင်းထန်သော လေတိုးနှုန်းသည် သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စုတ်ပြဲသွားစေနိုင်သည်။</p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် ကြိုးကြာငှက်ဟန်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချ၍ ပျံသန်းခြင်း အရသာကို ခံစားနေတော့သည်။</p> <p>"လိုက်"</p> <p>ထန်ယို့သည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော သက်တန့်ရောင်စဉ်ကို ကြည့်ရင်း ယခင်က တည်ငြိမ်မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အော်ပြောလိုက်ကာ စူးချန်ခုန်း ပျောက်သွားသော ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p>"လိုက်..သူ့ကို အလွတ်မပေးနဲ့" ဝတ်ရုံရှည်နှင့် အဘိုးအိုသည်လည်း ချက်ချင်း သတိဝင်လာပြီး နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ အကယ်၍ ယခုတစ်ကြိမ်သာ လွတ်သွားပါက စူးချန်ခုန်းသည် သတိကြီးစွာဖြင့် ပုန်းအောင်းနေမည်ဖြစ်ရာ နောက်တစ်ကြိမ် ရှာဖွေရန် မလွယ်ကူတော့ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း နားလည်လေသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save