Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၇၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဧရာမတောင် သွေးမျိုးဆက် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ။ ဝူကျိအင်ပါယာ၏ စာပေရနံ့တောင် (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် ကံကောင်းခြင်းများနှင့် စိတ်ကူးစိတ်သန်းသစ်များ ပြည့်နှက်နေလျက် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေစဉ် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဧရာမ ဝက်ဝံကြီး ပုံရိပ်ယောင်မှာ မတ်တပ်ရပ်လာပြီး မြေပြင်ကို သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>"ဝုန်း"</p> <p>မြေကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်စက်ကွင်းတစ်ခုမှာ အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ငလျင်လှုပ်ခတ်သကဲ့သို့ မြေပြင်နှင့် တောင်တန်းများ တုန်ခါသွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များမှာ ကျိုးပဲ့ပျက်စီး၍ လွင့်စင်ကုန်သည်။</p> <p>ထိုပြင်းထန်သော လှုပ်ခတ်မှုကြောင့် တောအုပ်အတွင်းရှိ ငှက်များမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံသန်းပြေးလွှားကုန်၏။</p> <p>အားလုံး ငြိမ်သက်သွားသောအခါ စူးချန်ခုန်း ထိုင်နေသည့် နေရာတွင် အချင်း မီတာ တစ်ရာခန့် ရှိသော ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ၎င်းမှာ ဥက္ကာခဲ ကျဆင်းသွားသည့် ကျင်းကြီးနှင့် တူနေတော့သည်။</p> <p>ဝူချင်းရှီ (ဒသမနယ်ပယ် လောကကို တုန်လှုပ်စေပြီး လုထုကိုထိတ်လန့်စေခြင်း ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း)</p> <p>ဝူချင်းရှီနှင့် ပတ်သက်၍ တိုးတက်မှုအချို့ ရှိလာသည်။</p> <p>"ဒီအကွက်ကိုတော့ 'ဝက်ဝံရိုင်း မြေပြင်ကို တုန်လှုပ်စေခြင်း' လို့ အမည်ပေးမယ်။"</p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် ဝက်ဝံရိုင်း၏ အနှစ်သာရကို ပေါင်းစပ်ထားသော ဤတိုက်ကွက်ကို အမည်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ကျယ်ပြန့်သော ဧရိယာကို တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး အားနည်းသူများကို အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် ဖိနှိပ်ကာ ငလျင်ကဲ့သို့ တုန်ခါမှုလှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သော တိုက်ကွက် ဖြစ်သည်။</p> <p>"သိုင်းအဆင့်ကို မြှင့်တင်ရမယ်။"</p> <p>ထိုတိုက်ကွက်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို မော့သောက်၍ စုပ်ယူကျင့်ကြံလေတော့သည်။</p> <p>သိုင်းပညာ နယ်ပယ်သည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်သွေးကြော ငါးခုသာ ပွင့်သေးသော စူးချန်ခုန်းအတွက် တိုးတက်ရန် နေရာအများကြီး ကျန်နေသေးသည်။</p> <p>"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"</p> <p>ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် စူးချန်ခုန်း၏ ဧရာမ ဝေလငါး ချီစွမ်းအင်သည် ၎င်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင် စုပ်ယူတော့သည်။</p> <p>ဧရာမဝေလငါးကျင့်စဉ်၏ အဓိက ထူးခြားချက်မှာ အစားအစာနှင့် ဆေးလုံးများကို သာမန်လူထက် များစွာ သာလွန်သော ထိရောက်မှုဖြင့် စားသုံးစုပ်ယူနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၁၀ တွင် ဧရာမဝေလငါး ကျင့်စဉ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။</p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် ယခင်က ဆင်လေးငါးကောင်ခန့် အရွယ်အစားရှိသော ထူးဆန်းသည့် သားရဲများကို တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း စားသုံးနိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခု အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူ၏ ဆေးလုံးစုပ်ယူနိုင်စွမ်းမှာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လုံလောက်သော အရင်းအမြစ်များ ရှိနေပါက စူးချန်ခုန်းအတွက် ကျင့်ကြံမှု မြှင့်တင်ခြင်းမှာ စားသောက်ရသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလှသည်။</p> <p>တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် စူးချန်ခုန်းသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး စုစုပေါင်း ၅ လုံးကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ဆေးလုံးတစ်လုံးချင်းစီ၏ အာနိသင်မှာ ဝိညာဉ်သိုလှောင်ဆေးလုံး တစ်လုံးထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆခန့် ပိုမို ပြင်းထန်လေသည်။</p> <p>"ဂျပ်... ဂျပ်... ဂျပ်"</p> <p>များပြားလှသော ဆေးစွမ်းအင်များကို စူးချန်ခုန်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ ဆဲလ်များနှင့် ကြွက်သားများက စုပ်ယူလိုက်ကြသည်။ သူ၏ အရိုးအကြောများမှာ တုန်ခါနေပြီး တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ သိသိသာသာ ပိုမို သန်မာလာလေသည်။ များပြားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် စူးချန်ခုန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝဲကရက်တစ်ခုကဲ့သို့ လှည့်ပတ်နေပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော ဖြူလွလွ မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>"မလုံလောက်သေးဘူး။"</p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် ဆေးလုံးများ အပြည့်ပါသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ကာ ဝါးစားလိုက်သည်။ ဆေးလုံးများသာမက ဆေးအာနိသင် အနည်းငယ် စိမ့်ဝင်နေသော ပုလင်းအကွဲစများကိုပါ ဘာမှ မကျန်အောင် မျိုချလိုက်လေသည်။</p> <p>စူးချန်ခုန်း၏ အစာခြေနိုင်စွမ်းနှင့်ဆိုလျှင် သံမဏိထက် မာကျောသော သားရဲများ၏ အသားကိုပင် အလွယ်တကူ စားနိုင်ရာ ကျောက်စိမ်းပုလင်း အပိုင်းအစလေးများမှာ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့။</p> <p>အကယ်၍ အခြား မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသာ စူးချန်ခုန်း၏ ကျင့်ကြံပုံကို မြင်တွေ့ပါက လုံးဝ ဆွံ့အသွားမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လူသားတစ်ယောက်နှင့် မတူသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။ စူးချန်ခုန်းသည် ပြင်းထန်သော ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို သကြားလုံးကဲ့သို့ ဝါးစားနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဆေးအာနိသင်များကို စုပ်ယူနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ကောင်းကင်သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် သဘာဝတရား၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ဆွဲယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အခြားသူများမှာ ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ရသော်လည်း စူးချန်ခုန်းမှာမူ ခိုင်မာသော သံစည်ပိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အကန့်အသတ်အထိ အသုံးမချနိုင်မည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေလေသည်။</p> <p>"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း"</p> <p>ဆယ်ရက်အတွင်းမှာပင် စူးချန်ခုန်း၏ ဆဋ္ဌမမြောက် သွေးကြောမကြီးမှာ ကောင်းကင်သွေးကြောအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမို သန်မာစေကာ သဘာဝတရားနှင့် ပိုမို တစ်သားတည်း ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p>နှစ်ဆယ့်ငါးရက် အကြာတွင် ဆေးလုံးတစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားချိန်၌ စူးချန်ခုန်းသည် သတ္တမမြောက် ကောင်းကင်သွေးကြောကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤတိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အခြားသူများအတွက် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>လုံလောက်သော အရင်းအမြစ်များ ရှိစေကာမူ မည်သည့် သိုင်းပညာရှင်မျှ စူးချန်ခုန်းကဲ့သို့ ရေသောက်သလောက် လွယ်ကူစွာ အဆင့်တက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဒါဟာ သူ၏ ခိုင်မာလှသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကြောင့် ရရှိလာသော အားသာချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အချိန်များ ကုန်လွန်သွားရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်လ ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။ စာပေရနံ့တောင်ပေါ်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် မလှုပ်မယှက် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များစွာ ဝဲလည်နေသည်။ သူ၏ ကောင်းကင်သွေးကြော ခုနစ်ခုမှာ သဘာဝ၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူ၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် မြှင့်တင်ပေးနေသည်။</p> <p>"ဝုန်း... ဝုန်း"</p> <p>နေဝင်ရီတရော အချိန်တွင် စူးချန်ခုန်း၏ အဋ္ဌမမြောက် ကောင်းကင်သွေးကြော၏ ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်လျက် ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်တက်သွားပြီ... ဆေးလုံးတွေလည်း ကုန်သွားပြီ။ အဋ္ဌမမြောက် သွေးကြောကို ဖွင့်နိုင်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ ကိုးခုမြောက်ကို ဖွင့်ဖို့ဆိုတာ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်..."</p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ သန်မာလာသော အရှိန်အဝါကို ခံစားရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဆေးလုံးများမှာ လွန်ခဲ့သော သုံးရက်ကတည်းက ကုန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပင်ပင်ပန်းပန်း ဆက်လက် ကျင့်ကြံပြီးမှသာ အဋ္ဌမမြောက် သွေးကြောကို အောင်မြင်စွာ ဖွင့်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကိုးခုမြောက် သွေးကြောကို ဖွင့်ရန်အတွက် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး အနည်းဆုံး ၂၀၀ ခန့် ထပ်မံ လိုအပ်သည်။ ကိုးခုမြောက် သွေးကြော ပွင့်သွားပါက ကောင်းကင်ပန်းပွင့်ကို ပေါင်းစည်းနိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အလွန် အရေးကြီးသော အပြောင်းအလဲ အခိုက်အတန့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် လျန်ထျန်းလုနှင့် သဘောတူညီချက်ကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် အလောတကြီး ထွက်လာခဲ့ရသဖြင့် ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။</p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ အတွေးများကို စုစည်းလိုက်ပြီး အဝေးသို့ လှမ်း၍ ပြောလိုက်သည် "မိတ်ဆွေ နှစ်ယောက်၊ ရောက်လာမှတော့ ဘာလို့ ပုန်းနေတာလဲ။ ထွက်လာခဲ့ပါ။"</p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် ကျင့်ကြံနေသော်လည်း ဘေးကင်းစေရန်အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နတ်ပိုးချည်မျှင်များကို ဖြန့်ကျက်ထားသဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦး တောင်ပေါ်သို့ တက်လာပါက ချက်ချင်း သိနိုင်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်ကပင် လူနှစ်ဦး တောင်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို စူးချန်ခုန်း ခံစားမိခဲ့သည်။ အကယ်၍ စူးချန်ခုန်းသာ နတ်ပိုးချည်မျှင်များကို ဖြန့်မထားပါက သူတို့ကို သိရန် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် အဋ္ဌမမြောက် သွေးကြောကို ဖွင့်နေသည့် အရေးကြီးသော အချိန် ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုလူနှစ်ဦးမှာလည်း တစ်စုံတစ်ဦး အဆင့်တက်နေသည်ကို သတိပြုမိကာ အနားသို့ မကပ်ဘဲ အဝေးမှသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသဖြင့် စူးချန်ခုန်းကလည်း လွှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခု အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို ထွက်လာရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save