Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၂၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ရှုံ့တာပန်ဒါလေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>၂၀၁၉ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၄ ရက်...</p> <p> </p> <p>ချင်းမင်ရာသီရဲ့ မိုးစက်မိုးပေါက်တွေအောက်မှာ ကျင်းလင်တစ်ခွင်က အေးစက်တိတ်ဆိတ်လို့ နေသည်။ အပြင်မှပြန်လာတဲ့ လင်းဖန်တစ်ယောက် အခန်းအောင်းပြီး တစ်လကြာ အားထုတ်ခဲ့ရတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို အဆုံးသတ်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​လင်းဖန်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ကီးဘုတ်ပေါ်မှာ ကခုန်နေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေပြီး တရုတ်စာသား အခြေခံတဲ့ ပရိုဂရမ်ဘာသာစကားတွေက သူ့လက်ဖျားကတစ်ဆင့် အသက်ဝင်လာပြီး ကွန်ပျူတာစနစ်ထဲကို စီးဝင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီဉာဏ်ရည်တုစနစ်ကို ဖန်တီးဖို့ဆိုတာ လူသားတွေရဲ့ တွေးခေါ်ပုံကို တုပရုံတင်မကဘူး၊ သင်္ချာယုတ္တိဗေဒ၊ ဘာသာဗေဒ နဲ့ ထိန်းချုပ်မှု သိပ္ပံပညာရပ်ပေါင်းစုံကို ပေါင်းစပ်ရန်လိုသည်။</p> <p> </p> <p>တခြားကမ္ဘာက ပညာရပ်တွေ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုပေမဲ့ တကယ်တမ်း အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူချေ။ အခုတော့ သူက စက်ရုပ်ဆန်တဲ့ အသံတွေအစား ခံစားချက်ပါဝင်တဲ့၊ တကယ့်အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ အရာတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ရန် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​နာရီဝက်လောက် အကြာမှာတော့...</p> <p> </p> <p>​"ဟင်း..."</p> <p> </p> <p>​လင်းဖန် တစ်ယောက် မောက်စ်ကို ချလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ပစ်လှဲချလိုက်မိသည်။ဒါပေမဲ့ ကွန်ပျူတာဖန်သားပြင်ပေါ်က ပုံရိပ်လေးကို ကြည့်ပြီး သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​အဖြူနဲ့ အမည်းရောင် ရောယှက်နေတဲ့ ကိုယ်လုံးဖိုင့်ဖိုင့်လေး၊ နားရွက်အမည်းလေးနှစ်ဖက်နဲ့ ဝိုင်းစက်နေတဲ့ မျက်လုံးအစုံ... ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါက တရုတ်ပြည်ရဲ့ ရတနာ 'ပန်ဒါ' ဝက်ဝံလေးပင်။</p> <p> </p> <p>​သူက လက်ချောင်းတွေကို ထပ်မံလှုပ်ရှားပြီး အချောသတ်လိုက်တဲ့အခါ ပန်ဒါလေးဟာ ပိုပြီး သဘာဝကျလာသည်၊ ပိုပြီးလည်း ချစ်စရာကောင်းလာကာ တခဏအကြာမှာတော့ ပန်ဒါလေးဟာ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ခုန်ပေါက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"စနစ်ကို ပြန်လည်စတင်နေပါပြီ... ပိုင်ရှင်ကို အတည်ပြုပေးပါ"</p> <p> </p> <p>​စက်ရုပ်ဆန်ဆန် အသံထွက်လာပြီး ကင်မရာက လင်းဖန်ရဲ့ မျက်နှာကို ဖတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ပိုင်ရှင်မှန်ကန်ပါတယ်... နာမည်တစ်ခု ပေးပါ"</p> <p>​"အင်း... မင်းကို 'ရှုံ့တာ'လို့ပဲ ခေါ်ကြစို့"</p> <p> </p> <p>​လင်းဖန် က ကလေးတွေကြားမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ 'Bear Infested' ကာတွန်းထဲက ဝက်ဝံညီအစ်ကိုတွေကို သတိရပြီး မှည့်လိုက်တာပါ။</p> <p> </p> <p>​"နာမည်အတည်ပြုပြီးပါပြီ... ရှုံ့တာ... စနစ်ပြင်ဆင်နေပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>​ခဏကြာတော့ ကွန်ပျူတာစခရင်က မှောင်သွားပြန်သည်။ လင်းဖန် တစ်ယောက် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ငါ ဘာများမှားသွားလို့လဲ... အတုမဲ့ဉာဏ်ရည်က ထွက်ပြေးသွားတာလား...။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်မှာပဲ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ အသံလေးက အခန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖေဖေ"</p> <p> </p> <p>​လင်းဖန် တစ်ယောက် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသလို ဆွံ့အသွားရသည်။ သူက အသက် ၁၉ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ၊ အခုတော့ ဉာဏ်ရည်တုဆီက 'ဖေဖေ' လို့ ခေါ်တာကို ခံလိုက်ရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>​"ရှုံ့တာ... ငါ့ကို ဖေဖေလို့ မခေါ်စမ်းပါနဲ့ကွာ"</p> <p> </p> <p>သူက မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး အားမလိုအားမရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့ပါ... သူဌေး"</p> <p> </p> <p>​ဗုဒ္ဓေါ ဒီကောင် ဘယ်ကနေ ဘာတွေ သင်ယူလာတာလဲ။ ချက်ချင်းဆိုသလို လူမှုရေးလေသံတွေ ပေါက်နေပါလား။</p> <p> </p> <p>​"သူဌေး... ကျွန်တော် အဆင့်မြှင့်ချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ရှုံ့တာက ကလေးသံလေးနဲ့ ပြောပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘယ်လို အဆင့်မြှင့်မှာလဲ"</p> <p>​"သူဌေးကသာ ခွင့်ပြုပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အွန်လိုင်းလောကထဲကို ဝင်ပြီး ဗဟုသုတတွေ ရှာဖွေပါ့မယ် အဲဒီကနေ ကျွန်တော် အလိုအလျောက် ကြီးထွားလာပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>​လင်းဖန် ခဏစဉ်းစားပြီး ခွင့်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အေး... သွားတော့လေ"</p> <p> </p> <p>​"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေး တခြားအမိန့်ရှိရင်လည်း ကွန်ပျူတာကနေ ခေါ်လိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>​ရှုံ့တာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ လင်းဖန် တစ်ယောက် အတွေးနက်သွားမိသည်။ သူဖန်တီးလိုက်တဲ့ ရှုံ့တာဟာ အင်မတန် ထူးဆန်းသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ လူသားတွေရဲ့ အသိဉာဏ်လိုမျိုး စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း ရှိပေမဲ့ ခံစားချက်နဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်တော့ မရှိသေး။ လင်းဖန်ခိုင်းတာကိုပဲ လုပ်မယ့်၊ ဗဟုသုတတွေကို စုပ်ယူပြီးမှ အရောင်တင်ရမယ့် စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်နဲ့ တူညီနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါဟာ အခြေခံဉာဏ်ရည်တု ဆိုပေမဲ့ သင်ယူနိုင်စွမ်းရှိတဲ့အတွက် နောင်တစ်ချိန်မှာတော့ လူသားတွေလို ခံစားချက်ရှိတဲ့ အသိဉာဏ်အဆင့်အထိ ရောက်သွားနိုင်တယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဖြစ်ဖို့ကတော့ အချိန်နဲ့ နည်းပညာတွေ အများကြီး လိုအပ်ဦးမှာပါ။</p> <p> </p> <p>​​***</p> <p> </p>


Save