Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထူးဆန်းသည့်ယင်ထန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူလဲ"</p> <p>အင်အားကြီးရန်သူကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ကောင်းကင်မသေမျိုးကိုမော့ကြည့်ပြီး ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိ အော်မေးသည်။</p> <p>ထိုလူ၏စွမ်းအင်ရောင်က သူမသေမျိုးဆင်းရဲမဖြတ်ကျော်မီကထက်ပင် ပိုပြင်းထန်သည်။</p> <p>မသေမျိုးအစစ်ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်စရာမလို။</p> <p>ဝင့်ကြွားရိပ်သန်းသည့်လူရိပ်ကို လျိုနင်ရွှမ်းလည်း မော့ကြည့်သည်။ မနှစ်မြို့စရာမှတ်ဉာဏ်များ သူ့စိတ်အာရုံတွင်ပေါ်လာသည်။ အံတင်းတင်းကြိတ်၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ယင်ထန်မသေမျိုး..."</p> <p>ခုနက သူကောင်းကောင်းကြားလိုက်သည်။ မသေမျိုးဓားများသွန်းလုပ်ဖို့ သူတို့ကို ယင်ထန်ကသုံးချင်သည်ဟု ပြောသည်။ မွေခံဓားကို သန့်စင်ခံရလျှင် သူလည်း အသက်ရှင်နိုင်တော့မည်မဟုတ်။</p> <p>လျှာသရမ်းပြီး ကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ်ရှာမိခြင်းလားမသိ။ ယင်ထန်မသေမျိုး သေလောက်ပြီဟု ခုနကသူပြောခဲ့မိသည်။</p> <p>ယခု ယင်ထန်တကယ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဘာရယ်၊ သူက ဒဏ္ဍာရီမသေမျိုးလေးယောက်ထဲက ယင်ထန်မသေမျိုးဆိုတာလား"</p> <p>လျိုနင်ရွှမ်းစကားက မကျယ်သော်လည်း ယင်ထန်ရောက်လာကတည်းက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး လုံးဝတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသဖြင့် သူ့စကားသံကို အားလုံးက ကြည်လင်ပြတ်သားစွာကြားသည်။ အကြီးအကျယ်အံ့အးသင့်ကုန်ကြသည်။</p> <p>ယင်ထန်မသေမျိုးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် မကောင်းသည့်အငွေ့အသက်ကို သူတို့ခံစားမိသည်။</p> <p>ကောင်းသောလာခြင်းမဖြစ်နိုင်။</p> <p>ရှေးဟောင်းမသေမျိုးလေးယောက်သည် ရှေးအကျဆုံးမသေမျိုးများဖြစ်သည်။ ခေတ်ကာလချင်း များစွာကွာခြားနေသဖြင့် ဒဏ္ဍာရီအတော်များများက ပဟေဠိလိုဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ရှေးမသေမျိုးလေးယောက်ဟူသည့်နာမည်က ပို၍ကြောက်စရာကောင်းသလိုဖြစ်နေသည်။</p> <p>"နတ်မယ်၊ အဲဒါ ယင်ထန်မသေမျိုလား"</p> <p>လုယန် မျက်မှောင်ကျုံ့နေသည်။ ကောင်းကင်လျှပ်စီးကြားတွင် တွေ့ခဲ့ရသည့် ယင်ထန်မသေမျိုး၏ဟန်ပန်နှင့် များစွာကွာခြားနေသည်။</p> <p>နတ်မယ် ဘာမှပြန်မဖြေ။ အတွေးနစ်နေဟန်တူသည်။</p> <p>အခြေအနေ ထိန်းချုပ်မရတော့မှန်း လုယန်သိသည်။ ယွမ်ကျိကို ချက်ချင်းဆင့်ခေါ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် မအောင်မြင်။</p> <p>ယင်ထန်ရောက်လာချိန်က ဓားမျှော်စင်ကို ခွက်စုတ်တစ်လုံးဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ ထိုခွက်ကြောင့် အပြင်လောကနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားဟန်တူသည်။</p> <p>"နတ်မယ်၊ အဲဒါ ဘာခွက်လဲ"</p> <p>နတ်မယ်က မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် ခွက်စုတ်၏ဇစ်မြစ်ကို ပြန်စဉ်းစားနေသည်။</p> <p>"ယင်ထန်မသေမျိုး သွန်းလုပ်ခဲ့တဲ့ ချန်ခွန်ခွက်နဲ့တူတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီခွက်က ချန်ခွန်ခွက်ထက် အရည်အသွေးညံ့တယ်။ ပြန်ပုံသွန်းထားသလိုမျိုးပဲ။ ဒီကနေ ဘယ်သူမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။ ဘာသတင်းမှ ပို့လို့မရဘူး။</p> <p>ဒီခွက်က မြေသွေးကြောကို အာရုံမခံနိုင်အောင် လှည့်စားထားတာ။ ဒီနေရာမှာ အရာအားလုံး ပုံမှန်ဘဲလို့ထင်အောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖန်တီးထားတယ်။ ကျန်းမျိုးရိုးနဲ့ မုန်မျိုးရိုးတို့နှစ်ယောက် သတိထားမိမှာကို သူစိုးရိမ်လို့ဖြစ်မယ်"</p> <p>ယင်ထန်မသေမျိုး တစ်ခုခုမူမှန်ဟု နတ်မယ်လည်းခံစားနေရသည်။ ထို့ကြောင့် အလောတကြီးထွက်မတွေ့သေး။</p> <p>ထို့နောက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ဟန်ဖြင့် သူစိတ်အားထက်သန်စွာပြောသည်။</p> <p>"ရှောင်ယန်၊ စိတ်မပူနဲ့။ ငါရှိနေရင် နင်ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပါဘူး"</p> <p>လျိုနင်ရွှမ်းက သူ့နာမည်ခေါ်သံကြားသဖြင့် ယင်ထန်မသေမျိုး နည်းနည်းစိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လာသည်။</p> <p>"ဪ...စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဓားဝိညာဉ်လေးတစ်ခုက ငါ့ကိုမှတ်မိမယ်လို့ ထင်မထားဘူး"</p> <p>လုယန် တွေးရကြပ်သွားသည်။ ယင်ထန်မသေမျိုးက လျိုနင်ရွှမ်းကို မှတ်မိဟန်မတူ။</p> <p>လုယန် ချက်ချင်းမေးသည်။</p> <p>"နတ်မယ်၊ ယင်ထန်မသေမျိုးက လျိုနင်ရွှမ်းနဲ့ တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးဘူးလား"</p> <p>နတ်မယ်လည်း စဉ်းစားမရ။ မသေမျိုးအာရုံဖြင့် ယင်ထန်ကို အနီးကပ်ကြည့်ချင်စိတ်ပေါက်လာသည်။ သို့သော် ယင်ထန်ရိပ်မိသွားလျှင် လုယန်အား ဒုက္ခပေးမည်ကို သူစိုးရိမ်သည်။</p> <p>"ဘယ်မတွေ့ဖူးဘဲ နေမလဲ။ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာတောင် အကြိမ်ပေါင်းမနည်းဘူး"</p> <p>လုယန် ပို၍တွေးရကြပ်လာသည်။</p> <p>"ဒါဆို ယင်ထန်က မှတ်ဉာဏ်ပျောက်သွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူက ယင်ထန်မသေမျိုးမဟုတ်ဘဲ ယင်ထန်ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ခြားဝိညာဉ်တစ်ခု ပူးကပ်နေတာလား"</p> <p>ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည့် ဤယင်ထန်မသေမျိုးက အတော်ထေူးဆန်းနေသည်။ ရက်စက်သည့်ဟန်ပန် အပြည့်ရှိသည်။</p> <p>ထို့ပြင် နောက်ထပ်သံသယဖြစ်စရာတစ်ခုလည်းရှိသည်။</p> <p>မဟာချန်ခေတ်မှစရေတွက်လျှင် နှစ်သုံးသိန်းကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယင်ထန် လုံးဝပေါမလာခဲ့။ ယခု ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>တိုက်ဆိုင်လွန်းနေသည်။</p> <p>အရင်က ယင်ထန်မသေမျိုးအကြောင်း ဘာကြောင့်သတင်းမကြားခဲ့ရသည်မသိ...</p> <p>လုယန်နဖူးတွင် ချွေးစေးများထွက်လာသည်။ ယင်ထန်ယခုမှပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပါစေဟု သူဆုတောင်းသည်။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် အခြေအနေမကောင်း။</p> <p>ယင်ထန်က လျိုနင်ရွှမ်းနှင့်ဓားအဓိပဓိတို့ သတိဖြင့်စောင့်ကြည့်နေသည်ကို မသိကျိုးကျွံပြု၍ ပုံမှန်လေသံဖြင့်မေးသည်။</p> <p>"အဲဒီ့ဓားနှစ်လက်ကို မင်းတို့ဘာသာအပ်မလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါကိုယ်တိုင်လာယူရမလား"</p> <p>"စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့"</p> <p>"လဲသေလိုက်လေ"</p> <p>လျိုနင်ရွှမ်းရော ဓားအဓိပဓိပါ သူတို့ဓားများကိုလက်လွှဲပေးမည်မဟုတ်။ မွေခံဓားသည် လျိုနင်ရွှမ်း၏ စွမ်းအားအခြေခံဖြစ်သည်။ အလင်းဓားက မိန်ထိုက်၏အသက်သွေးကြောဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့ငြင်းပယ်သည်ကို ယင်ထန်က အရေးမစိုက်ဘဲ ရယ်မောနေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုရယ်သံကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်၏အေးစိမ့်မှုက လျော့ပါးမသွား။</p> <p>"အဲလိုမှပေါ့။ မပေးချင်တာကို ယူရမှ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာ"</p> <p>ယင်ထန် အောက်ဘက်မှ ကျင့်ကြံသူများကိုကြည့်၍ ပို၍ပျော်ရွှင်လာသည်။</p> <p>"ဒီနေ့ ငါအတော်ကံကောင်းတာပဲ။ မသေမျိုးဓားတစ်လက်သွန်းဖို့ သုံးလို့ရတဲ့ ဓားနှစ်လက်ကို အာရုံခံမိတယ်။ ပြီးတော့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေလည်း အများကြီးတွေ့ရတယ်။</p> <p>မင်းတို့အားလုံးကို ဝိညာဉ်တစ်ခုတည်းဖြစ်အောင် သန့်စင်လိုက်ရင် ပြည့်စုံသွားပြီ။ ဒါဆို ငါ့မသေမျိုးဓားအတွက် ဓားဝိညာဉ်ဖန်တီးဖို့ လုံလောက်မှာပါ"</p> <p>ယင်ထန်မသေမျိုးပြောသည့် မသေမျိုးဓားဆိုသည်က အလင်းဓားလို မသေမျိုးတစ်ဝက်ရတနာကို မဆိုလို။ ချင်ဖုန်းဓားလို စံချိန်မီမသေမျိုးဓားအဆင့်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့သာမဟုတ်လျှင် ဓားနှစ်လက်ကို ကုန်ကြမ်းလုပ်ဖို့ သုံးမည်မဟုတ်။</p> <p>အောက်ဘက်မှလူများ စိတ်ဓာတ်အကြီးအကျယ် ကျသွားကြသည်။ ယင်ထန်က သူတို့အားလုံးကို သန့်စင်မည်ဟု ပြောနေသည်။ သူတို့ အသက်ရှင်ဖို့လမ်း မမြင်တော့။</p> <p>အတ်ောများများက ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် အသုံးမဝင်။ ချန်ခွန်ခွက်ကို အဆင့်နိမ့်ကျင့်စဉ်စွမ်းအားလောက်ဖြင့် ချိုးဖျက်၍မရနိုင်။</p> <p>လုယန် ရင်လေးလာသည်။ သူအကြောက်ဆုံးအခြေအနေ တကယ်ဖြစ်လာသည်။ ယင်ထန်က သူတို့အားလုံးကို နှုတ်ပိတ်သတ်ဖြတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ရှေးဟောင်းခေတ်မှ ယနေ့ခေတ်အထိ သူ့အကြောင်း သတင်းလုံးဝမကြားခဲ့ရခြင်းဖြစ်မည်။</p> <p>သူပေါ်လာသည့်နေရာတိုင်း မရဏသင်္ချိုင်းအသွင် ပြောင်းသွားသောကြောင့်ဖြစ်မည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် မဟာချန်နှင့် မဟာယုခေတ်တို့တွင် မြို့တော်တစ်ခုလုံး အစုအပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်သည့်အဖြစ်မျိုး ရှိခဲ့သည်မှာ ဘာမှမဆန်းလှ။</p> <p>ယင်ထန်လှုပ်ရှားသည့် လုပ်ရပ်များကိုလည်း ဘယ်သူမှသိနိုင်မည်မဟုတ်။</p> <p>မဟာရှားခေတ်တွင် သူနည်းနည်းဆင်ခြင်နေဟန်ရှိသည်။ တစ်ဂိုဏ်းလုံးသုတ်သင်ခံရသည့် တစ်ချို့အဖြစ်အပျက်များသည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းလက်ချက်မဟုတ်ဘဲ ယင်ထန်လက်ချက်ဖြစ်မည်ဟု လုယန်ယူဆသည်။</p> <p>အရှေ့ပင်လယ်နှင့် နတ်ဆိုးနယ်မြေလိုနေရာများသည် နှစ်သုံးသိန်းကြာအောင် တစ်ကွဲတစ်ပြားရပ်တည်ခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်အသတ်ခံရလျှင်ပင် ဘယ်သူမှ သေချာစုံစမ်းစစ်ဆေးနေမည်မဟုတ်။</p> <p>"အဖျက်ဓားနယ်မြေ"</p> <p>"ဝိညာဉ်ဓားနယ်မြေ"</p> <p>"မိုးမြေဓား"</p> <p>"လှိုင်းဖြန့်ဓား"</p> <p>အမြင့်ဆုံးဓားကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်ပူးပေါင်း၍ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်သည်။ စတိုက်သည်နှင့် အသေသတ်တိုက်ကွက်များကို သုံးသည်။</p> <p>သူတို့ရင်ဆိုင်နေရသည်က မသေမျိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ယခုလိုအချိန်မျိုးတွင် စွမ်းအားပြည့်ထုတ်မသုံးလျှင် မြေမြှုပ်စရာအလောင်းပင် ကျန်မည်မဟုတ်။</p> <p>"တိမ်ဆင်းလက်ဝါး"</p> <p>ယွမ်မုန်မုန်လည်း အရဲစွန့်၍ ဝင်တိုက်ခိုက်သည်။</p> <p>သူ့အဘွားပြောသည့်စကား မှန်သည်။ အပြင်လောကသည် တကယ်အန္တရာယ်များသည်။ မသေမျိုးတစ်ယောက်ရှေ့တွင် သူ့စွမ်းအားသည် ဘာမှမထင်ရှားလှ။</p> <p>သုံးယောက်ပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ယင်ထန်ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိ။ ထွက်လည်းမပြေး။ နေရာတွင်သာရပ်နေသည်။ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံး သူ့ကိုယ်ပေါ်ကျလာသည်။</p> <p>ဖုန်မှုန့်နှင့်မီးခိုးများ လိမ့်တက်လာပြီး အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p>စွမ်းအားကြီးသည့် သုံးယောက်ပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကိုကြည့်၍ အောက်ဘက်မှလူများ မျှော်လင့်ချက်ရေးရေးပေါ်လာသည်။</p> <p>သို့သော် ဖုန်မှုန့်များရှင်းသွားချိန်တွင် ယင်ထန်မသေမျိုး အကောင်းပကတိအတိုင်းရှိနေသည်ကို မြင်ကြရသည်။</p> <p>"မသေမျိုးရတနာဝိညာဉ်၊ မသေမျိုးတစ်ဝက်ရဲ့ လက်ကျန်ဝိညာဉ်။ ကူးဖြတ်ခြင်းအခြေခံအဆင့်။ ဒီလောက်နဲ့ ငါ့ကိုထိခိုက်အောင်လုပ်နိုင်မယ်ထင်လား"</p> <p>ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိ အံတင်းတင်းကြိတ်သည်။ သူ့အရင်ကစွမ်းအားမျိုးဖြင့် အသေအကြေတိုက်ခိုက်လျှင် ယင်ထန်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခြေ နည်းနည်းရှိသေးသည်။ သို့သော်ယခု လက်ကျန်ဝိညာဉ်ဘဝသာဖြစ်၍ သူဘာမှတတ်နိုင်မည်မဟုတ်။</p> <p>"ထပ်တိုက်"</p> <p>သုံးယောက်လုံး နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်တိုက်ခိုက်သည်။</p> <p>သို့သ်ော လျိုနင်ရွှမ်းက ယင်ထန်မသေမျိုးကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ ချန်ခွန်ခွက်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘုန်း၊"</p> <p>တည်ငြိမ်သည်ကန်ရေပြင်ထဲ ‌ကျောက်တုံးတစ်လုံး ကျသွားသကဲ့သို့ ချန်ခွန်ခွက်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းတွန့်များထလာသည်။ လျိုနင်ရွှမ်း၏ ဓားစွမ်းအားကို စုပ်ယူသည်။</p> <p>"ထွက်ပြေးချင်သေးတယ်ပေါ့"</p> <p>ယင်ထန်မသေမျိုး ခြေတစ်ချက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူ့ခြေထောက်အောက်မှလေဟာနယ် ကျုံ့သွားသည်။ လျိုနင်ရွှမ်းရှေ့သို့ ဖျတ်ခနဲရောက်လာပြီး မွေခံဓားကို ဆွဲယူသည်။</p> <p>"ငါ့မှာ ရှေးဟောင်းခေတ်ကမှတ်ဉာဏ်တွေမရှိဘူး။ ဒီတော့ မင်းတို့မှတ်ဉာဏ်တွေကိုပဲ စစ်ဆေးရတော့မှာပေါ့"</p> <p>ယင်ထန်က လျိုနင်ရွှမ်းဦးခေါင်းပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။ လျိုနင်ရွှမ်း စူးစူးရှရှတစ်ချက်အော်လိုက်ပြီးနောက် မျက်ဖြူလန်၍ သတိလစ်သွားသည်။ ယင်ထန်က သူ့ဝိညာဉ်မှတ်ဉာဏ်ကို ဆက်ရှာဖွေသည်။</p> <p>လျိုနင်ရွှမ်း ပြန်သတိရလာလျှင် ရူးသွပ်ပြီး ဝိညာဉ်ပျောက်ပြီး ရူးသွပ်သလိုဖြစ်နေလိမ့်မည်။</p> <p>လျိုနင်ရွှမ်းမှတ်ဉာဏ်ကိုရပြီးနောက် ယင်ထန် နားလည်လာသည်။</p> <p>"ဪ လျိုနင်ရွှမ်းဆိုတာ ရှေးဟောင်းခေတ်က ထိပ်တန်းဓားကျင့်ကြံသူပဲ။ ငါနဲ့လည်း ကမ္ဘာ့ရန်ဖက်တွေပဲ။ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲတုန်းက လူနဲ့ဓားတစ်သားတည်းပညာကိုသုံးပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တာလား။</p> <p>ဘယ်လိုလဲ။ အခုလည်း ငါ့လက်ထဲကို မင်းရောက်လာတာပဲမဟုတ်လား"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save