Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အလောင်းခွဲပညာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လျိုနင်ရွှမ်း၏ မှတ်ဉာဏ်ကိုရပြီးနောက် ယင်ထန်၏ဟန်ပန်က ပိုခံ့ညားထည်ဝါလာသည်။ ဓားမျှော်စင်ပတ်လည်မှ လေထုလည်း အေးစက်မှုလျော့ပါးသွားသည်။</p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်အကြောင်း နားလည်လိုသဖြင့် ရှေးဟောင်းခေတ်နှင့်ပတ်သက်သည် အချက်အလက်များကို သူစုစည်းနေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ရှေးဟောင်းခေတ်သမိုင်းက ရှုပ်ထွေးကျယ်ပြန့်လွန်းသည်။ ရယူဖို့ အလွန်တရာခက်ခဲသည်။</p> <p>လျိုနင်ရွှမ်း၏ ရှေးဟောင်းသမိုင်းမှတ်ဉာဏ်ဖြင့် သူ့စိတ်နှလုံးထဲမှ ဟာကွက်တစ်ချို့ကို ဖြည့်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုစဉ် နောက်ကျောဘက်မှ ပြင်းထန်သည့် တိုက်ခိုက်မှုနှစ်ခုကို အာရုံခံမိသည်။</p> <p>သူလှည့်ကြည့်ချိန်တွင် တိုက်ခိုက်မှုများက သူ့နဖူးနှင့် သုံးလက်မအကွာသို့ ရောက်လာသည်။</p> <p>"မူလဝိညာဉ်ဓား"</p> <p>"မိုးကြိုးလက်ဝါး"</p> <p>လျိုနင်ရွှမ်း၏မှတ်ဉာဏ်ကို ထုတ်ယူချေိန်တွင် ယင်ထန်ကို ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိနှင့် ယွမ်မုန်မုန်တို့က နောက်တစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်ကြသည်။</p> <p>ယင်ထန်မသေမျိုး တစ်ခြားသို့အာရုံရောက်နေသဖြင့် သူတို့တိုက်ခိုက်ခွင့်ရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>မျှော်စင်အဓိပဓိ ဆွဲယူလိုက်သည့် ဓားချီအလင်းများ နေရာစုံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောင်းကင်တခွင် ကြယ်မိုးရွာသလို တောက်ပထွန်းလင်းနေသည်။ အလင်းဓားနှင့်ပေါင်းစပ်၍ စွမ်းအားမြင့်လာသည်။</p> <p>သူ့ခြေထောက်အောက်တွင် ဝိညာဉ်ဓားနယ်မြေပေါ်လာသည်။ ဓားချီနတ်ဆိုးရိပ်များ အလင်းဓားထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးတွင် ပြတ်သားသည့်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ အစက ထိုဓားချက်ကို လျိုနင်ရွှမ်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။</p> <p>ယခု သူ့ထက်ပိုစွမ်းအားကြီးသည့် ယင်ထန်မသေမျိုးကိုတိုက်ခိုက်ဖို့ ထုတ်သုံးသည်။</p> <p>ယွမ်မုန်မုန်လက်ဝါးမှ တောက်ပသည့်အလင်းတစ်ခု ထွက်လာသည်။ မိုးခြုန်းသံများ နားကွဲမတတ်ပေါ်လာသည်။ မိုးကြိုးစွမ်းအားကို ကြိုးစားထိန်းချုပ်၍ တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းသည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်၍ ယင်ထန်မသေမျိုး ခေါင်းကိုနောက်သို့လှန်အားယူပြီး ရှေ့သို့နဖူးဖြင့်ဆောင့်ချလိုက်သည်။  ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိနှင့် ယွမ်မုန်မုန်တို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>"ဟားဟား၊ မဆိုးဘူး။ မင်းတို့က အစွမ်းအစနည်းနည်းတော့ ရှိသားပဲ။ ဒီခန္ဓာက မင်းတို့ကို တမင်တိုက်ခိုက်ခွင့်ပေးခဲ့တာ အချည်းအနှီးမဖြစ်တော့ဘူးပေါ့"</p> <p>"သူ့မှာ လျှပ်စီးအရိယဖလမရှိဘူး"</p> <p>နတ်မယ်က ရုတ်တရက်ပြောသည်။</p> <p>"ဘာလို့လဲ"</p> <p>လုယန် မေးသည်။</p> <p>"လျှပ်စီးအရိယဖလရှိရင် မိုးကြိုးလက်ဝါးက သူ့နားကိုမကပ်ရဲဘူး။ ခုနကလက်ဝါးချက်ကို သူတိုက်ရိုက်ခုခံလိုက်တာ။ အရိယဖလမရှိဘူး။ ရှေးဟောင်းမှတ်ဉာဏ်လည်းမရှိဘူး။ သူ့ကိုယ်သူလည်း "ဒီခန္ဓာ"လို့ ပြောတယ်။</p> <p>...ယင်ထန်မသေမျိုးက အလောင်းခွဲပညာ ဒါမှမဟုတ် အလောင်းခွာပညာသုံးခဲ့တာများလား"</p> <p>"အလောင်းခွဲပညာနဲ့ အလောင်းခွာပညာ...ဟုတ်လား"</p> <p>လုယန် ပထမဆုံးကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"အလောင်းခွဲပညာကို ငါသုံးဖူးတယ်။ ဖျက်ဆီးခြင်းအရိယဖလသန္ဓေပိုင်ရှင်ဖြစ်တဲ့ ငါ့ကိုယ်ပွားကို သတ်တုန်းကပေါ့။ အလောင်းခွာပညာဆိုတာက ရုပ်ခန္ဓာကို ချန်ထားပြီး မသေမျိုးဝိညာဉ်ကို ခွဲထုတ်တာ။</p> <p>ဒီနည်းလမ်းတွေသုံးလိုက်ရင် စွမ်းအားပိုတိုးလာတယ်။ ဒါပေမယ့် အန္တရာယ်လည်းများတယ်။ တကယ်လို့မအောင်မြင်ရင် ဖြစ်လာမယ့်အကျိုးဆက်ကတော့ အခုနင့်ရှေ့မှာ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ မသေမျိုးအလောင်းက ကျန်ခဲ့တယ်လေ။</p> <p>မသေမျိုးအလောင်း ပြန်ရှင်သန်လာရင် သူ့အရင်ဘဝကိုမေ့သွားပြီး ဖြစ်တည်မှုအသစ်စလာတယ်။ ယင်ထန်က ဘယ်နည်းလမ်းသုံးပြီး ကျရှုံးခဲ့တာလဲတော့ သေချာမသိဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီမသေမျိုးအလောင်းမှာ လျှပ်စီးအရိယဖလမရှိဘူးဆိုတော့ ယင်ထန်က မသေသေးတဲ့သဘောပဲ။</p> <p>ယင်ထန်သာသေရင် လျှပ်စီးအရိယဖလက ဒီမသေမျိုးအလောင်းဆီ ရောက်လာမှာ"</p> <p>"မသေမျိုးအလောင်းက သိစိဝိညာဉ်ဖွံ့ဖြိုးလာတာမျိုးလား"</p> <p>လက်ရှိယင်ထန်မသေမျိုး၏ အခြေအနေက ထိုဖြစ်ရပ်နှင့်သာ ကိုက်ညီသည်ဟု လုယန်ခံစားရသည်။</p> <p>နတ်မယ်ပြောဖူးသည့် အချိန်မသေမျိုး၏မူလခန္ဓာ လောကသစ်ပင်အကြောင်း သူပြန်သတိရလာသည်။ တစ်ချိန်က သေဆုံးခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သစ်ပင်ဟောင်းမှ လောကသစ်ပင်အသစ် ပြန်ပေါက်လာသည်။ အသိဉာဏ်သစ်ဖွံ့ဖြိုးလာသည်။ ထို့နောက် အချိန်မသေမျိုးဟု ဖြစ်လာသည်။</p> <p>နတ်မယ် ခေါင်းခါသည်။</p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မသေမျိုးအလောင်းတွေ ဝိညာဉ်သိစိတ်ဖွံ့ဖြိုးဖို့ဆို အချိန်အရမ်းကြာတယ်။ နှစ်သုံးသိန်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး"</p> <p>ယင်ထန်မသေမျိုး၏ မူလဇစ်မြစ်ကို နားလည်ရုံဖြင့် လက်ရှိအခြေအနေကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်မဟုတ်။ လုယန်တို့အားလုံး အန္တရာယ်စက်ကွင်းမှ မလွတ်သေး။</p> <p>ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိနှင့် ယွမ်မုန်မုန်တို့ ရှုံးသွားလျှင် တခြားဘယ်သူမှ ယင်ထန်ကို တားနိုင်စွမ်းမရှိ။ အားလုံး၏ အဆုံးသတ်ဖြစ်လာမည်။</p> <p>"ကမ္ဘာတုန်နတ်ဓား"</p> <p>ရုတ်တရက် ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိ စူးရှစွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဘယ်လိုပညာသုံးလိုက်သည်တော့မသိ။ ပထမဓားချက်ထက်ပင် အဆများစွာပိုစွမ်းအားကြီးသည်။</p> <p>"မလုပ်နဲ့"</p> <p>မိန်ထိုက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုဓားပညာအကြောင်း သူကောင်းကောင်းသိသည်။ ဝိညာဉ်ကိုစတေးသည့် အဆုံးသတ်ဓားပညာဖြစ်သည်။ တစ်ကြိမ်သုံးလိုက်သည်နှင့် သူ့ဆရာ၏လက်ကျန်ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်။</p> <p>မိန်ထိုက်အော်သံကြောင့် ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိ မျက်ရည်ကျလာသည်။ သို့သော် ပြတ်သားစွာဆုံးဖြတ်၍ သူ့ဓားကို ယင်ထန်မသေမျိုးဆီ ထိုးသွင်းသည်။</p> <p>ယင်ထန်မသေမျိုးက သိပ်အရေးမစိုက်။ ထိုဓားဘယ်လောက်စွမ်းအားကြီးသည်ကို သူမြင်လိုသည်။</p> <p>ခမ်းနားသည့်ဓားရောင်အလင်းကြားတွင် ယင်ထန်၏နဖူးမှ မသေမျိုးသွေးစက် အတော်များများကျလာသည်။</p> <p>ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိ၏ အသက်စွန့်တိုက်ကွက်ကြောင့် ယင်ထန်မသေမျိုး ဒဏ်ရာရသွားသည်။</p> <p>မျှော်စင်အဓီပဓိ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာလည်း ထိုးဖောက်မြင်ရမတတ် အရောင်မှိန်သွားသည်။ အလင်းဓားက မြေပြင်ပေါ်ပြုတ်ကျလာသည်။ ဓားကိုပင် ကိုင်မထားနိုင်တော့။</p> <p>ယင်ထန်မသေမျိုးက သူ့နဖူးပြင်သို့ လက်ဖြင့်စမ်းကြည့်ရင်း ဒေါသအကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲသွားသည်။</p> <p>"အစက မင်းတို့ကို နည်းနည်းအချိန်ဆွဲကစားပြီးမှ သတ်မလိုပဲ။ ဒါပေမယ့် စေတနာကို မင်းတို့တန်ဖိုးမထားဘူး"</p> <p>တိုက်ခိုက်မှုများကို သူတမင်တကာ မခုခံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသာတကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်လိုလျှင် ချက်ချင်းအနိုင်ပိုင်းနိုင်သည်။</p> <p>"မင်းတို့က သေချင်နေကြတာပဲ"</p> <p>ယင်ထန်မသေမျိုးထံမှ ဒေါသရိပ်ပြည့်နေသည့် လက်ဝါးရိပ်တစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။ လေပြင်းများ ပေါ်လာသည်။ မိုးမြေအရောင်ပြောင်းသွားသည်။ ထိုဖိအားကြောင့် အားလုံးအသက်ရှူကြပ်လာသည်။</p> <p>ယွမ်မုန်မုန် ဖျတ်ခနဲပေါ်လာသည်။ ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိရှေ့မှ ကာကွယ်သည်။</p> <p>"ဘုန်း"</p> <p>ယွမ်မုန်မုန်လွင့်ထွက်သွားသည်။ သို့‌သော် မသေမျိုးအရိယဖသန္ဓေပိုင်ရှင်ဖြစ်၍ ဒဏ်ရာများ ချက်ချင်းပြန်ကောင်းသွားသည်။</p> <p>ယင်ထန် အေးစက်စက်ပြုံးလိုက်သည်။ ယွမ်မုန်မုန်သည် သာမန်ကူးဖြတ်ခြင်းအခြေခံအဆင့်မဟုတ်ဘဲ ဒဏ်ရာကုစားနိုင်သည့် အရိယဖလသန္ဓေတစ်မျိုး ပိုင်ထားသည့် မသေမျိုးတစ်ဝက်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လာသည်။</p> <p>သို့သော် သူအရေးမစိုက်။</p> <p>"မင်းက သူနဲ့အတူသေချင်တာလား။ ဒါဆိုလည်း မင်းဆန္ဒကို ငါဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့"</p> <p>ယင်ထန် သူ့စွမ်းအားကို နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်အသက်သွင်းသည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူဘယ်သူ့ကိုမှ အရှင်ထားမည်မဟုတ်။</p> <p>"နေဦး၊ ခင်ဗျားသူတို့ကို သတ်လို့မရဘူး"</p> <p>တင်းမာပြတ်သားသည့် စကားသံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဘယ်သူလဲကွ"</p> <p>ချန်ခွန်ခွက်အား တစ်ယောက်ယောက်လာထိုးဖောက်ဖို့ ကြိုးစားသည်ကို သူမခံစားခဲ့ရ။ ခွက်အတွင်းထဲမှ လူတစ်ယောက်သာဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့အကြည့်က လုယန်ဆီချက်ချင်းရောက်လာသည်။</p> <p>လျိုနင်ရွမ်းမှတ်ဉာဏ်ကြောင့် လုယန်အကြောင်း ယင်ထန်သိနေသည်။</p> <p>ဤခန္ဓာပိုင်ရှင်၏ ပညာအမွေခံ။</p> <p>လုယန် ရှေ့သို့လျှောက်သွားသည်။ လုယန်သည် ယင်ထန်မသေမျိုး၏ ပညာအမွေခံဖြစ်ကြောင်း ယခုမှ အားလုံးပြန်သတိရလာသည်။</p> <p>ထိုမျက်နှာကိုထောက်၍ ယင်ထန်မသေမျိုးက သူတို့အားလုံးကို ချမ်းသာပေးကောင်းပေးနိုင်သည်။</p> <p>"ယင်ထန်မသေမျိုးရဲ့ ပညာအမွေကို ကျုပ်ရထားတယ်။ ယင်ထန်ကို ကျုပ်ဘယ်နေရာမှာတွေ့ပြီး သူ့အမွေကိုဘယ်လိုရခဲ့တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားမသိချင်ဘူးလား။</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်ကိုသတ်ရင် အဲဒီ့နေရာအကြောင်း ကျုပ်ခင်ဗျားကို လုံးဝမပြောပြဘူး"</p> <p>ယင်ထန်နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အေးစက်စက်အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။ လုယန်ရှေ့သို့ ချက်ချင်းရောက်လာပြီး ဦးခေါင်းပေါ်လက်ဖြင့်ဖိလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းပြောနေဖို့လိုသေးလို့လား။ ဝိညာဉ်မှတ်ဉာဏ်ထဲရှာလိုက်ရင် ရတာပဲလေ"</p> <p>လုယန်က ထိတ်လန့်ဟန်မရှိ။ ယင်ထန်မသေမျိုး၏ မျက်လုံးကိုစိုက်ကြည့်၍</p> <p>"အမွေခံတဲ့အချိန်မှာ ယင်ထန်မသေမျိုးက ကျုပ်မှတ်ဉာဏ်ထဲကိုလည်း အတားအဆီးတစ်ခု ထည့်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားမှတ်ဉာဏ်ရာဖွေဖို့ ကြိုးစားရင် ဒီအတားအဆီးက အလိုလိုအသက်ဝင်လာမယ်။</p> <p>သူ့အမွေအနှစ်တွေရှိတဲ့နေရာ လုံခြုံဘေးကင်းအောင် သိစိတ်နယ်မြေကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မယ်။ ကျုပ်ပြောတာမယုံရင်လည်း ခင်ဗျားစမ်းကြည့်လို့ရတယ်"</p> <p>ယင်ထန် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ထိုစကားမှန်မမှန် သူသေချာမပြောနိုင်။</p> <p>ယင်ထန်မသေမျိုး၏ တည်နေရာကို သူတကယ်သိချင်သည်။</p> <p>"မင်းငါ့ကို အမွေအနှစ်တွေရှိတဲ့နေရာ ပြောပြတယ်ဆိုရင် အဲဒီ့အတားအဆီးက အသက်မဝင်တော့ဘူးပေါ့"</p> <p>လုယန်ခေါင်းခါသည်။</p> <p>"အသက်ဝင်မှာပါ"</p> <p>ယင်ထန်ဒေါသထွက်သွားသည်။</p> <p>"မင်းငါ့ကို လာကစားနေတာပဲ"</p> <p>လုယန် ဆက်ခေါင်းခါသည်။</p> <p>"ကျုပ်တိုက်ရိုက်ထုတ်ပြောလို့မရပေမယ့် ပုံပြင်ထဲကနေတစ်ဆင့် အရိပ်အမြွက်ပြလို့ရပါတယ်။ အဲဒါဆို အတားအဆီးအသက်မဝင်အောင် ရှောင်နိုင်တယ်"</p> <p>ယင်ထန်မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။ ထိုစကား ယုတ္တိကျသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ။ ငါသူတို့နှစ်ယောက်ကို မသတ်ဘူး။ ကျန်တဲ့လူတွေကိုလည်းမသတ်ဘူး။ ငါ့ကို ပုံပြင်ပြောပြပါ"</p> <p>"ခင်ဗျားကတိတည်မတည် ကျုပ်ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ"</p> <p>ယင်ထန် နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့သည်။</p> <p>"ကောင်လေး။ မင်းမှာတစ်ခြားရွေးစရာရှိလို့လား"</p> <p>လုယန် အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ သူ့ဘက်တွင် ယင်ထန်ကိုယုံကြည်ရုံမှလွဲ၍ တစ်ခြားရွေးချယ်စရာမရှိ။</p> <p>"မှော်စက်ဝန်းတစ်ခုကာပေးပါ။ ဒါမှ ကျုပ်ပြောတဲ့စကားတွေ သူတို့မကြားမှာ"</p> <p>ပုံပြင်ဆုံးသွားလျှင် ထိုအကြောင်းသိသူအားလုံး အသတ်ခံရမည်ကို လုယန်စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယင်ထန်ရိပ်မိသည်။ သူ့ကတိကို လုယန်ယုံကြည်စေရန် မှော်စက်ဝန်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးသည်။</p> <p>"အခုမင်းကျေနပ်ပြီလား"</p> <p>လုယန် ခေါင်းငြိမ့်၍ ဖြေးဖြေးချင်းစပြောသည်။</p> <p>"ဒီပုံပြင်က မီးနိုင်ငံလို့ ခေါ်တဲ့နေရာမှာ စခဲ့တာ"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save