Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">စွမ်းအားကြီးသည့် ပဲဝါအရှင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါသေတာရှင်တာကို ဆုံးဖြတ်ရအောင် မင်းက ဒီလောကမှာပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား"</p> <p>ယင်ထန် ထိုစကားတစ်ခွန်းသာ ပြောရသေးသည်။ ပဲပြာအရှင်၏ကန်ချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားသည်။ သံချပ်ကာအပြည့်သာ ဝတ်မထားလျှင် သက်တမ်းတစ်ဝက်စာလောက် ကုန်ဆုံးသွားနိုင်သည်။</p> <p>စွမ်အားကြီးလွန်းသည်။</p> <p>ယင်ထန် မယုံနိုင်အောင်ဖြစ်နေသည်။ တိုက်ခိုက်စွမ်းအားက ပြင်းထန်လွန်းသည်။ မသေမျိုးရတနာများ သူကိုင်ထားသည့်တိုင် ထိုစွမ်းအားမျိုး မထုတ်နိုင်။</p> <p>ပဲပြာအရှင်က စကားများများပြောသူမဟုတ်။ ယင်ထန်၏မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေ။ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ အဆက်မပြတ်တိုက်ခိုက်သည်။</p> <p>ယင်ထန်နှင့် ပဲပြာအရှင်တိုက်ပွဲကိုကြည့်ရင်း ယွမ်မုန်မုန်စိတ်ထဲတွင် သူ့မသေမျိုးတစ်ဝက်အဆင့်ကျင့်စဉ်စွမ်းအားသည် အပြင်လောကတွင် ဘာမှအထင်ကြီးစရာမရှိကြောင်း နားလည်လာသည်။</p> <p>သူနေထိုင်သည့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာသာ ကြွားလုံးထုတ်ကောင်းထုတ်နိုင်လိမ့်မည်။</p> <p>ယင်ထန်မသေမျိုးပေါ်လာသည်က တိုက်ဆိုင်မှုဟု ဆိုနိုင်သည်။ သို့သော် ပဲပြာအရှင်ပေါ်လာသည့်ကိစ္စသည် တိုက်ဆိုင်မှုမဖြစ်နိုင်။ အပြင်လောကတွင် မသေမျိုးများ မှိုလိုပေါနေ၍သာဖြစ်မည်။</p> <p>ဓားမျှော်စင်ကိုကာကွယ်ဖို့ သိစိတ်ဝိညာဉ်တစ်စချန်ထားခဲ့သည်မှာ သိပ်အရာမရောက်လှဟု ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိတွေးမိသည်။ ဓားမျှော်စင်ကို ဘာကြောင့် မသေမျိုးများစွာ အာရုံစိုက်နေသည်မသိ။ ထိုအခြေအနေမျိုးကို ဘယ်သူကာကွယ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>"ငါ့တင်းပုတ်ကိုမြည်းကြည့်စမ်း"</p> <p>ယင်ထန်မသေမျိုး မာန်သွင်းအော်ဟစ်သည်။ သန့်စင်မှုတစ်ရာတင်းပုတ်ကိုလွှဲယမ်းလိုက်သည်။ သူဂုဏ်ယူရသည့် မသေမျိုးရတနာဖြစ်သည်။ တောင်းတန်းတစ်သိန်းဖြိုနိုင်လောက်အောင် အလေးချိန်စီးသည်။</p> <p>ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်မှဘယ်သူမဆို ထိုရိုက်ချက်ထိရုံဖြင့် သေသွားလိမ့်မည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ပဲပြာအရှင်လက်ထဲတွင် မသေမျိုးဓားကောက်တစ်လက်ပေါ်လာသည်။ လေဟာနယ်ပြိုပျက်သွားသည်။ အချိန်စီးကြောင်း ပရမ်းပတာဖြစ်လာသည်။</p> <p>သို့သော် အမှန်တော့ ထိုလက်နက်သည် ဓားကောက်မဟုတ်။ ပဲပြာအရှင်၏ အဖျက်စွမ်းအားဖြင့် စုစည်းထားသည့် အလင်းတန်းတစ်ခုသာဖြစ်သည်။</p> <p>အဖျက်ဓားကောက်က အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ သန့်စင်မှုတစ်ရာတင်းပုတ်က ဓားကောက်ကို ရင်ဆိုင်တွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်းပဲ့ထွက်သွားသည်။</p> <p>ယင်ထန်ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်မီ ပဲပြာအရှင်က လက်ကောက်ဝတ်ကိုအားဖြည့်၍ ဓားကောက်ထဲသို့အဖျက်စွမ်းအင်များ ထပ်မံထည့်သွင်းလိုက်သည်။ တင်းပုတ်က စပါးပင်ကဲ့သို့ ချက်ချင်းပြတ်ထွက်သွားသည်။ တင်းပုတ်ခေါင်းက မြေပြင်သို့ပြုတ်ကျသည်။ ထိုနေရာတွင် တွင်းနက်တစ်ခုဖြစ်သွားပြီး မြေပြင်တုန်ခါလာသည်။</p> <p>ပဲပြာအရှင်က မသေမျိုးဓားကောက်ဖြင့် ဆက်တိုက်ခိုက်ရန် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ ယင်ထန်က တင်းပုတ်လက်ကိုင်ရိုးဖြင့် အမြန်ကာလိုက်ရသည်။</p> <p>"ဝှစ်၊ ဝှစ်"</p> <p>ပဲပြာအရှင် ဓားနှစ်ချက်ခုတ်သည်။ တင်းပုတ်လက်ကိုင် သုံးပိုင်းဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ခုစွမ်းအား"</p> <p>ယင်ထန် မာန်သွင်းအော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့လည်ပင်းမှ ခေါင်းနှစ်လုံးထိုးထွက်လာသည်။ နံရိုးအောက်နှင့် နောက်ကျောဘက်မှ လက်နှစ်ဘက်စီ ထွက်လာသည်။</p> <p>ခေါင်းသုံးလုံးလက်ခြောက်ခုဖြင့် မသေမျိုးလက်နက် ခြောက်ခုကိုင်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ဖျက်လှံ၊ ခရမ်းရွှေဘူးသီးခြောက်၊ ပင်လယ်ချုပ်တံဆိပ်...</p> <p>ရတနာတိုင်းတစ်ခုချင်းစီက မသေမျိုးရွှေဖြင့်လုပ်ထားသည်။ မသေမျိုးသွေးတွင်စိမ်ထားသည်။ အပြင်လောကတွင် အဖိုးဖြတ်မရသည့် ရတနာများဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုလက်နက်တစ်ခုလောက်သာ ယွမ်မုန်မုန်ရလျှင် လျိုနင်ရွှမ်းနှင့်ရင်ဆိုင်ဖို့ ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိ၏အကူအညီပင် မလိုလောက်။</p> <p>ယင်ထန်မသေမျိုးက လက်နက်ခြောက်ခုကိုင်ထားသော်လည်း ပဲဝါအရှင် မျက်နှာမပျက်။ မသေမျိုးဓားကောက်ကို ပြန်သိမ်းပြီး ဖျက်ဆီးခြင်းအရိယဖလစွမ်းအားကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p>သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်သည့်မီးတောက်များပေါ်လာသည်။ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ ကံကြမ္မာမီးတောက်နှင့် သဏ္ဌာန်တူသည်။ သရဲပေါင်းထောင်ချီ ငိုကြွေးနေသလိုရှိသည်။</p> <p>ယင်ထန် မျက်မှောင်ကျုံ့သွားသည်။ ထိုမီးတောက်၏ဇစ်မြစ်ကို သူမသိ။ သို့သော် ပြင်းထန်သည့်အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသည်။</p> <p>ဖျက်ဆီးခြင်းအရိယဖလဖြင့်ဖန်တီးထားသည့် မီးနိုင်ငံကိုဖျက်ဆီးခဲ့သည့် ကမ္ဘာဖျက်မီးတောက်ဖြစ်သည်။</p> <p>မီးတောက်စစ်စွမ်းအားတွင် ဤကမ္ဘာဖျက်မီးတောက်စွမ်းအားကို ဘယ်မီးတောက်မှမမီ။</p> <p>သို့သော် ယင်ထန်က ကမ္ဘာဖျက်မီးတောက်အကြောင်းကိုမသိ။ သိခဲ့လျှင် ချက်ချင်းနောက်လှည့်ထွက်ပြေးပေလိမ့်မည်။</p> <p>"သေလိုက်စမ်း"</p> <p>ယင်ထန်မသေမျိုးက မသေမျိုးသွေးသန္ဓေများ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ သူ့လက်နက်ခြောက်ခုမှ စွမ်းအင်ရောင်များ တစ်ရှိန်ထိုးမြင့်တက်လာသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ဖျက်လှံက မီးလူသားလိုဖြစ်နေသည့် ပဲပြာအရှင်ကိုထိသည်နှင့် ချက်ချင်းအရည်ပျော်ပြီး မသေမျိုးရွှေလုံးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသည်။</p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p>ယင်ထန် တအံ့တဩအော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုလက်နက်သည် မသေမျိုးလက်နက်ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့်ထိုသို့ ချက်ချင်းအရည်ပျော်သွားသည်မသိ။</p> <p>"နင့်ရဲ့ပစ္စည်းသန့်စင်စွမ်းရည်က ယင်ထန်အစစ်ကို မမီဘူး။ မသေမျိုးရွှေတွေ အလဟဿဖြုန်းတီးနေတာပဲ"</p> <p>ပဲပြာအရှင်ကပြောသည်။ မီးနိုင်ငံ၏ နောက်ဆုံးနှစ်ကာလများတွင် ယင်ထန်မသေမျိုးနှင့် သူတိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ယင်ထန်က လက်နက်မျိုးစုံအသုံးပြုသည်။</p> <p>ယခုသူ့ရှေ့မှ ယင်ထန်အတုထက် များစွာပိုစွမ်းအားကြီးသည်။</p> <p>"ခရမ်းရွှေဘူးသီးခြောက်"</p> <p>ယင်ထန် ဘူးသီးခြောက်အဖုံးကိုဖွင့်လိုက်သည်။ ကြောက်စရာစုပ်အားတစ်ခု ပေါက်လာသည်။ လေဟာနယ်တွန့်လိမ်သွားသည်။ ပဲဝါအရှင်ကို စုပ်ယရန်ကြိုးစားသည်။</p> <p>ခရမ်းရွှေဘူးသီးခြောက်ထဲသို့ ရောက်သွားသူတိုင်း ချက်ချင်းခန္ဓာကိုယ်ကြေမွသွားလိမ့်မည်။</p> <p>ပဲပြာအရှင်က အဖျက်စွမ်းအားဖြင့် လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဝုန်းခနဲ တစ်ချက်အသံမြည်ပြီးနောက် ခရမ်းရွှေဘူးသီးခြောက် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာကြေမွသွားသည်။</p> <p>"ပင်လယ်ချုပ်မသေမျိုးတံဆိပ်"</p> <p>"ရှစ်မြှောင့်ကြေးမုံ"</p> <p>ယင်ထန်က မသေမျိုးလက်နက်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခုထုတ်သည်။ သို့သော် ပဲပြာအရှင်အတွက် ကလေးကစားစရာလိုသာဖြစ်သည်။ သက်တောင့်သက်သာဖျက်ဆီးနိုင်သည်။</p> <p>စွမ်းအားချင်းများစွာကွာခြားကြောင်း ယင်ထန်မသေမျိုး နာလည်လာသည်။ လျှပ်စီးအရိယဖလပိုင်ဆိုင်လျှင်ပင် ပဲပြာအရှင်ကို ယှဉ်နိုင်ဖို့မသေချာ။</p> <p>ထွက်ပြေးရမည်...</p> <p>ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် မိုင်ပေါင်းသန်းချီ သူထွက်ပြေးနိုင်သည်။ ကမ္ဘာအဆုံးထိ သူထွက်ပြေးနိုင်သည်။</p> <p>သို့သော် ပဲပြာအရှင်က ခြေတစ်ချက် အသာဆောင့်လိုက်သည်။ လေဟာနယ်စည်းမျဉ်းများ ချက်ချင်းဖရိုဖရဲဖြစ်လာသည်။ ဘယ်လိုစွမ်းအားသုံးသည်ဖြစ်စေ ယင်ထန်မသေမျိုး မလွတ်မြောက်နိုင်တော့။</p> <p>"နင့်စွမ်းအားက အဲလောက်ပါပဲ"</p> <p>ပဲပြာအရှင် ယင်ထန်နားသို့လှမ်းလာသည်။ ကြောက်လန့်တကြားကြည့်နေသည့် ယင်ထန်၏ဦးခေါင်းကို ဆွဲကိုင်သည်။ ကမ္ဘာဖျက်မီးတောက်စွမ်းအားက ယင်ထန်၏မသေမျိုးခန္ဓာနှင့်ဝိညာဉ်ကို လောင်ကျွမ်းသည်။ မီးကျွမ်းသည့်အလောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။</p> <p>သေခါနီးဆဲဆဲတွင် ပဲပြာအရှင်၏ဇစ်မြစ်ကို သူခန့်မှန်းမိလာသည်။ ထိုမိန်းမသည် လုယန်ပြောသည် ကောင်းကင်ရုံးတော်သခင်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>လုယန်က သူ့ကို အကွက်ချလုပ်ကြံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ပဲပြာအရှင်က ယန်ထန်အလောင်းကို ဘေးသို့လွှင့်ပစ်ပြီး လုယန်ကိုရှာသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ရုတ်တရက် သူကြက်သီးမွှေးညှင်းများထလာသည်။ ဘေးပတ်လည်မှ မြူခိုးများ မတည်မငြိမ်ဖြစ်လာသည်။ သူထွက်မပြေးလျှင် အသက်အန္တရာယ်ကြုံရတော့မည်ကို ခံစားမိသည်။</p> <p>ယွမ်မုန်မုန်(ယွမ်ကျိ)ဆိုသည့် ကောင်းကင်ရုံး‌တော်ဂိုဏ်းချုပ် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထောင်ချောက်...</p> <p>အရှေ့ပင်လယ်ကိစ္စဖြစ်ပြီးကတည်းက လုယန်နှင့်အောင်းလင်းကို ဒုက္ခပေးဖို့ သူလက်တွန့်သွားသည်။ ယွမ်မုန်မုန်က ထိုနှစ်ယောက်ဖြင့် မျှားခေါ်မည်ကို သူစိုးရိမ်သည်။</p> <p>ယခု သူစိုးရိမ်သည့်အတိုင်း တကယ်ဖြစ်လာသည်။</p> <p>လုယန်ကိုရှာဖို့ ဆက်မတွေးတော့။ ချက်ချင်းနောက်လှည့်ထွက်ပြေးသည်။</p> <p>ပဲပြာအရှင် ထွက်ပြေးသွားသည်ကိုကြည့်၍ ယွမ်ကျိရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း လုယန်သိလိုက်သည်။</p> <p>"ဟူး...တော်သေးတာပေါ့"</p> <p>ယခုမှ လုယန် ချင်ဖုန်းဓားထဲမှ ထွက်ရဲသည်။ သို့သော် အတော်အားနည်းနေသဖြင့် လမ်းကောင်းကောင်မလျှောက်နိုင်။</p> <p>ဒဏ်ရာရမထားသော်လည်း သူ့ကိုသတ်ချင်နေသည့် ယင်ထန်မသေမျိုးကို စကားဖြင့်အယုံသွင်းခဲ့ရသည့်အလုပ်က အလွန်စိတ်ဖိအားများသည်။ နည်းနည်းအမှားပါသွားသည်နှင့် သံသယဝင်ခံရမည်ကို သူကြောက်သည်။</p> <p>ပဲပြာအရှင်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင်လည်း သူစိတ်မအေးနိုင်ခဲ့။ ရင်တထိတ်ထိတ်နေရသည်။</p> <p>ယခုမှ အခြေအနေထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဖြစ်၍ စိတ်ကိုလျှော့ချလိုက်သည်။ စိတ်ပင်ပန်းမှုကြောင့် အိပ်ချင်စိတ်များ ကြီးစိုးလာသည်။</p> <p>သို့သော် အိပ်၍မဖြစ်သေး။ လုပ်စရာတစ်ခုကျန်သေးသည်။</p> <p>လုယန် ပြန်ပေါ်လာသည်ကိုကြည့်၍ အားလုံးဝမ်းသာသွားကြသည်။</p> <p>"လုယန်၊ နင်အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p>ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်ဆုံးဖြစ်သည့် ယွမ်မုန်မုန်က အရင်ဆုံးရောက်လာပြီး သူ့ကိုပြေးဖက်သည်။</p> <p>"ဖြေးဖြေး...ဖြေးဖြေးလုပ်ပါ။ ကျုပ်သေတော့မယ်"</p> <p>ယွမ်မုန်မုန်ဖက်ထားသည့်အားက ပြင်းလွန်းသဖြင့် လုယန် အရိုးကျိုးမတတ်ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ယွမ်မုန်မုန် လန့်ဖျတ်သွားပြီး ချက်ချင်းလွှတ်ပေးသည်။</p> <p>"ဆရာ"</p> <p>ပျော်ရွှင်ရယ်မောသံများကြားတွင် မိန်ထိုက်၏ မချိတင်ကဲအော်ဟစ်သံကြောင့် အားလုံးအာရုံရောက်သွားကြပြန်သည်။</p> <p>ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာက တဖြေးဖြေးမှေးမှိန်လာသည်။ ယင်ထန်ပေါ်လာပြီးနောက် မိန်ထိုက်ကို ကာကွယ်လို၍ သူ့အသက်ကိုရင်းခဲ့သည်။</p> <p>"မိန်ထိုက်၊ ငါမင်းကိုဆက်ပြီး မစောင့်ရှောက်နိုင်တော့ဘူး။ မင်းကိုယ်မင်းပဲ ဂရုစိုက်ရတော့မယ်"</p> <p>"ဆရာ"</p> <p>သူ့ဆရာနှင့် အခုမှ ခက်ခက်ခဲခဲပြန်ဆုံရခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်ယခု အပြီးတိုင်ခွဲခွာရတော့မည်။</p> <p>"ဝမ်းမနည်းပါနဲ့။ မွေးဖွားတာ သေဆုံးတာက သဘာဝပဲ။ ငါ့နောက်ကို နှစ်တွေအများကြီး မင်းလိုက်ခဲ့တာပဲ။ ဒီလောက်ရိုးရှင်းတဲ့ အမှန်တရားကို မင်းနားမလည်သေးဘူးလား"</p> <p>ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိက မိန်ထိုက်ကိုနှစ်သိမ့်ရင်း မျက်ရည်သုတ်ပေးရန်ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ရုပ်ခန္ဓာကို ထိတွေ့နိုင်လောက်အောင် သူစွမ်းအားမကျန်တော့။</p> <p>အားလုံး အသံတိတ်သွားသည်။ အသက်အန္တရာယ်ကြားမှ လွတ်မြောက်လာသည့်အ‌ပျော်စိတ်များ လျော့ပါးသွားကြသည်။</p> <p>"ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိ၊ ခင်ဗျားဝိညာဉ်ကို ထိန်းထားနိုင်တဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုရှိပါတယ်"</p> <p>လုယန်ကလှမ်းပြောရင်း ယွမ်မုန်မုန်နှင့်အတူ မိန်ထိုက်ဆီလျှောက်သွားသည်။</p> <p>"ဘာနည်းလမ်းလဲ"</p> <p>"အရိယဖလသန္ဓေကိုစွန့်လွှတ်ပြီး အလင်းဓားနဲ့ ပေါင်းစပ်လို့ရတယ်လေ"</p> <p>လုယန်စကားကြောင့် ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိ၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။</p> <p>မှန်သည်။ သူဘာကြောင့် ထိုနည်းလမ်းကို မစဉ်းစားမိခဲ့သည်မသိ။</p> <p>လျိုနင်ရွှမ်းသည် လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းပညာ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့သည်။ သူလည်း ထိုသို့မလုပ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိ။</p> <p>ချက်ချင်းတင်ပျဉ်ခွေထိုင်၍ လူနှင့်ဓားပေါင်းစပ်ပညာအကြောင်း သူပြန်စဉ်းစားသည်။ လျိုနင်ရွှမ်းလုပ်ခဲ့သည့်နည်းလမ်းကို ‌နည်းနည်းနားလည်လာသည်။</p> <p>သိပ်မကြာမီ အလင်းဓားက အဆက်မပြတ်တုန်ခါလာပြီး ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိ၏ဝိညာဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။</p> <p>လူနှင့်ဓား တစ်သားတည်းပေါင်းစပ်ခြင်း...</p> <p>အလင်းဓား၏စွမ်းအင်ကြောင့် အားနည်းနေသည့် ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိ၏ဝိညာဉ်က တဖြေးဖြေးပြန်ထင်ရှားလာသည်။</p> <p>"ဆရာ"</p> <p>မိန်ထိုက်က အပျော်မျက်ရည်များဖြင့် အလင်းဓားကိုပွေ့ဖက်ရင်း ငိုနေသည်။</p> <p>ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိက ပြုံးစေ့စေ့ဖြင့် သူ့ကိုစနောက်သည်။</p> <p>"အခု မင်းကဆရာဖြစ်သွားပြီလေ"</p> <p>နောက်ဆုံးကိစ္စပြေလည်သွားပြီဖြစ်၍ လုယန် စိတ်ကိုလုံးလုံးလျှော့ချလိုက်သည်။ နေရာမှာပင် ချက်ချင်းအိပ်မောကျသွားသည်။ ယွမ်မုန်မုန် စိုးရိမ်တကြီးအော်ခေါ်နေသောလည်း သူနိုးမလာတော့။</p> <p>အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားသည်မသိ။ ယွမ်မုန်မုန်အသံကြောင့် သူပြန်နိုးလာသည်။ မျက်လုံးကို ကြိုးစား၍ဖွင့်ကြည့်သည်။ သူရင်းနှီးနေသည့်လူကို မြင်ရသည်။</p> <p>အမယွမ်..</p> <p>ယွမ်မုန်မုန်က ယွမ်ကျိ၏အင်္ကျီလက်ကိုဆွဲ၍ စိုးရိမ်တကြီးအော်ပြောနေသည်ကို သူဝိုးတဝါးမြင်ရသည်။</p> <p>"ရှောင်ကျိ၊ လုယန်ကိုကယ်ပေးပါ။ သူက ငါနင့်အတွက်ရှာပေးထားတဲ့ ဓားဆရာပါ။ သူဒုက္ခရောက်လို့မဖြစ်ဘူး"</p> <p>လုယန် ပြန်အိပ်မောကျသွားသည်။</p> <p>ယွမ်မုန်မုန်...နောင်ဘဝကျရင် ကျုပ်ခင်ဗျားကို လုံးဝမကယ်ဘူး..</p> <p>***</p> <p> </p>


Save