Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားလာဝယ်သည့်ခရီးပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုယန် ပြန်နိုးလာသည်။ သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် ရင်းနှီးနေသည့် သစ်ပင်ရိပ်များကို မြင်ရသည်။ အမယွမ်ကသူ့ကို ကောင်းကင်ဂိတ်တောင်ထိပ်သို့ ပြန်ခေါ်လာခြင်းဖြစ်မည်။</p> <p>ကျင့်ကြံ၍ပင်ပန်းလာသည့်အချိန်တိုင်း ဤသစ်ပင်ရိပ်တွင် သူမကြာခဏလဲလျောင်း၍ အပန်းဖြေခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ဂိတ်တောင်ထိပ်က အရင်လိုပင် လုံခြုံဘေးကင်းမှုကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>သူဘယ်လောက်ကြာအောင် သတိလစ်နေခဲ့မှန်းမသိ။ အိပ်မက်တစ်ခု သူမက်ခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် အမယွမ်က သူ့တပည့်ဖြစ်နေသည်။ သူက ဓားပညာသင်ပေးနေသည်။</p> <p>အိပ်မက်ဖြစ်၍သာ ကံကောင်းသေးသည်။</p> <p>လုယန် သက်ပြင်းချပြီး ဘေးသို့ခေါင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ အပြုံးအရယ်မရှိသည့်မျက်နှာဖြင့် ပန်းသီးတစ်လုံး အခွံနွှာပေးနေသည့် ယွမ်ကျိကိုမြင်လိုက်ရသည်။ နောက်ခံပတ်ဝန်းကျင်နှင့် စပ်ဟပ်ကြည့်လျှင် ထိုမျက်နှာက ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့်တူနေသည်။</p> <p>လုယန် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်းထထိုင်သည်။</p> <p>"အမယွမ်"</p> <p>ယွမ်ကျိက မျက်ခွံလှန်ကြည့်၍ သူ့ကိုပန်းသီးလှမ်းပေးသည်။</p> <p>"နိုးလာပြီလား။ ဓားမျှော်စင်ပျက်စီးတဲ့အချိန်က မင်းစိတ်ဖိစီးမှုတွေအများကြီးရခဲ့လို့ သတိလစ်သွားတာ။ ရက်နည်းနည်းလောက်တော့ မင်းအနားယူသင့်တယ်"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့"</p> <p>လုယန် ပန်းသီးကို အချိန်မပေါက်ကွဲနိုင်သည့် ရတနာတစ်ခုလိုသဘောထား၍ ဂရုတစိုက်လှမ်းယူသည်။</p> <p>"ဓားမျှော်စင်က ပျက်စီးသွားတယ်ပေါ့"</p> <p>ထိုစကားလုံးကို ယခုမှ သူသတိထားမိသည်။</p> <p>ယွမ်ကျိကသူ့ကို ထူးဆန်းသည့်အကြည့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်သည်။ သူ့မောင်လေးသည် ယခုမှသတိပြန်ရလာသဖြင့် ဦးနှောက်များပုံမှန်ဖြစ်သေးဟန်မတူ။</p> <p>"အဆင့်မြင့်တိုက်ပွဲကြီးနှစ်ခု ဆက်တိုက်ဖြစ်တယ်။ ဓားမျှော်စင်က အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာဖြစ်သွားတယ်။ အခုချိန် အဲဒီ့နေရာကို ဘယ်လိုစကားသုံးပြီး ရည်ညွှန်းရမှာလဲ။</p> <p>ဓားတိုက်ထဲက ဝိညာဉ်ဓားတွေလည်း တိုက်ပွဲကြောင့် အများကြီးထိခိုက်သွားတယ်။ အားလုံးပြန်ပြုပြင်ဖို့ဆို အနည်းဆုံးနှစ်တစ်ရာလောက်တော့ ကြာမယ်ထင်တယ်"</p> <p>ဓားမျှော်စင်အတွက် လုယန်နည်းနည်းစိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ သူသွားလည်ချိန်မှာပင် ဓားမျှော်စင်ပြိုပျက်၍ ဝိညာဉ်ဓားများ ထိခိုက်သွားသည်။</p> <p>"ဒါပေမယ့် ကောင်းတာတစ်ခုက မင်းသင်ပေးတဲ့နည်းလမ်းကြောင့် ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိရဲ့ လက်ကျန်ဝိညာဉ်ကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဓားမျှော်စင်ကလူတိုင်း မင်းကိုအတော်ကျေးဇူးတင်နေကြတယ်"</p> <p>ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိ ရှင်သန်နေသရွေ့ မျှော်စင်ပြိုကျပြီး ဝိညာဉ်ဓားများဆုံးရှုံးသည့်ကိစ္စများက အသေးအဖွဲသာဖြစ်သည်။</p> <p>"ဓားပွဲတော်မှာမင်းရခဲ့တဲ့ မွေခံဓားကို သူတို့က မင်းအတွက်ပေးလိုက်တယ်"</p> <p>ယွမ်ကျိက ပန်းသီးအခွံနွှာခဲ့သည့်ဓားငယ်ကို ဖျတ်ခနဲခါလိုက်သည်။ ဓားသွားတွင် နက်မှောင်သေးသွယ်သည့် ဓားရိပ်တစ်ခုဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထို့နောက် ဓားငယ်က ပုံမှန်အရွယ်အစားအဖြစ် ရှည်ထွက်လာပြီး ဓားရိပ်ဖြင့်ပေါင်းစပ်သွားသည်။</p> <p>မွေခံဓား...</p> <p>ထိုဓားကို ယင်ထန်ရခဲ့သော်လည်း မသေမျိုးရတနာအဆင့်မရောက်သေးသဖြင့် ပဲပြာကိုတိုက်ခိုက်ဖို့ မသုံးခဲ့။ တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် ဓားကိုဝေးဝေးသို့လွှင့်ပစ်ထားသဖြင့် မပျက်မစီးပဲကျန်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>လျိုနင်ရွှမ်းသေသွားသဖြင့် လုယန်က မွေခံဓားနှင့် ခုနစ်စဉ်ကြယ်ဓားစုတို့၏ ပိုင်ရှင်အစစ်ဖြစ်လာသည်။</p> <p>မွေခံဓားကိုမြင်ရပြီးနောက် ဓားပွဲတော်သို့သွားခဲ့သည့် သူ့မူလရည်ရွယ်ချက်ကလည်း ဓားတစ်လက်ဝယ်ဖို့သာဖြစ်ကြောင်း ပြန်သတိရလာသည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းကိစ္စများက ထင်မှတ်မထားဘဲ ဖြစ်လာခြင်းသာဖြစ်သည်။</p> <p>မွေခံဓားကို လုယန်သိမ်းလိုက်သည်။ လက်ရှိအခြေအနေက ထိုဓားအား သူ့ကိုသခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခိုင်းဖို့ မသင့်တော်သေး။</p> <p>"ကဲ ဒီအလောင်းက ဘယ်လိုပေါ်လာတာလဲဆိုတာ ဘယ်သူရှင်းပြမလဲ"</p> <p>မီးကျွမ်းနေသည့်အလောင်းကို ယွမ်ကျိဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ လူအသွင်ပင်မပေါ်တော့လောက်အောင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ပဲပြာက ရက်စက်လွန်းသည်။ ယင်ထန်မသေမျိုးအလောင်းကို သုံးစားမရအောင်ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ မှော်လက်နက်တစ်ခုပင် လုပ်၍မရနိုင်တော့။ ယွမ်ကျိစိတ်ထဲ အတော်နှမျောမိသည်။</p> <p>"ဓားမျှော်စင်ကလူတွေက ဒီအလောင်းဟာ ယင်ထန်မသေမျိုးရဲ့ရုပ်ခန္ဓာလို့ ပြောတာလား...</p> <p>"အင်း၊ ဒီတော့ နတ်မယ်သုံးသပ်ချက်အရ ယင်ထန်အစစ်က အလောင်းခွာပညာရော အလောင်းခွဲထုတ်ပညာရော ကောင်းကောင်းမသုံးနိုင်ခဲ့လို့ သူ့ရုပ်ခန္ဓာအလောင်းက သူ့ဘာသာအသိဉာဏ်ဝင်လာတယ်ပေါ့"</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ နည်းလမ်းနှစ်မျိုးလုံးက စွမ်းအားရဖို့အတွက်သုံးတာ။ ယင်ထန်မသေမျိုးက အန္တရာယ်များတဲ့ ဒီနည်းလမ်းမျိုးသုံးပြီး ပဲပြာမသေမျိုးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တာဖြစ်မယ်လို့ ယူဆတယ်"</p> <p>ယွမ်ကျိခေါင်းငြိမ့်သည်။ သူလည်း ထိုသို့ပင်ခန့်မှန်းထားသည်။ ဤအလောင်းသည့် ယင်ထန်အစစ်မဟုတ်သည်က သေချာသည်။</p> <p>ယင်ထန်သာဆိုလျှင် သူရောက်သွားချိန်ထိ တောင့်ခံထားနိုင်လိမ့်မည်။ လွယ်လွယ်သေမည်မဟုတ်။ ဤယင်ထန်က အဆင့်တူများကို တိုက်ခိုက်သည့်အတွေ့အကြုံမရှိ။ ကျင့်စဉ်နိမ့်သူများကို လွှမ်းမိုးဖို့လောက်သာသိသည်။</p> <p>"ယင်ထန်အလောင်းက မသေမျိုးရတနာတွေ အတော်များများဖန်တီးထားတယ်။ ယင်ထန်အစစ်ကိုရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့တာဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p>ယွမ်ကျိ နည်းနည်းနှမျောမိသည်။ တိုက်ပွဲတွင် မသေမျိုးရတနာအားလုံးကို ပဲပြာအရှင်က မသေမျိုးရွှေလုံးဖြစ်အောင် မီးရှို့အရည်ဖျော်ပစ်ခဲ့သည်။ တစ်ခုချင်းပြန်ခွဲမထုတ်နိုင်လျှင် အညံ့စားသတ္ထုလုံးတစ်ခုသာဖြစ်သည်။</p> <p>သူသိသမျှလူများထဲတွင်လည်း ထိုသို့ခွဲထုတ်နိုင်သူဟူ၍ တစ်ယောက်မှမရှိ။</p> <p>အဓိကပြဿနာက ယင်ထန်အစစ်အတွက် ကာကွယ်ပေးသူ မရှိခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>အန္တရာယ်များသည့်ပညာနှစ်မျိုးဖြင့် အလောင်းခွဲထုတ်လျှင် တစ်ယောက်ယောက်ကိုတော့ ကာကွယ်ဖို့ပြောထားခဲ့သင့်သည်။ သို့မှသာ ခွဲထုတ်မှုမအောင်မြင်သည့်တိုင် ယင်ထန်အလောင်း သိစိတ်ဝင်လာပြီးထွက်မသွားနိုင်အောင် တားဆီးနိုင်မည်။</p> <p>ကိုးဆမသေမျိုးနှင့် ချီလင်မသေမျိုးတို့က ယင်ထန်ကို ဘာကြောင့်ကာကွယ်မပေးခဲ့ကြသနည်း။</p> <p>သို့သော် ထိုအကြောင်းများကို ယွမ်ကျိထုတ်မပြော။ လုယန်ကို သိပ်မပတ်သက်စေချင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုကိစ္စအကြောင်းတွေးတိုင်း ယွမ်ကျိစိတ်ပျက်ရသည်။ လုယန်ကို ရှေးဟောင်းမသေမျိုးတို့ကိစ္စများနှင့် မပတ်သက်မိစေရန် သူအကောင်းဆုံးကာကွယ်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် သူဂရုမစိုက်မိသည့်အချိန်တွင် လုယန်က ထိုကိစ္စများနှင့် အမြဲသွားတိုးသည်။</p> <p>လုယန်ကို မှော်ပညာများသင်ပေးစဉ်ကလည်း သူစိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်။</p> <p>"ပြောရရင် ကျုပ်ဒီတစ်ခါ ဘေးကင်းကင်းပြန်လာနိုင်တာ အမယွမ်ပေးတဲ့ ချင်ဖုန်းဓားကြောင့်ပါ"</p> <p>လုယန် ရယ်ကျဲကျဲဖြင့်ပြောသည်။ ချင်ဖုန်းဓားထဲမှ ကမ္ဘာငယ်က သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"အမယွမ်၊ ကျုပ်တွေးမိတာတစ်ခုရှိတယ်။ ပဲပြာအရှင် အာရုံမခံနိုင်အောင် ယင်ထန်အရှင်လည်း ကျုပ်လိုပဲ ကမ္ဘာငယ်ထဲမှာ ပုန်းနေတာဖြစ်မယ်ထင်တယ်"</p> <p>"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကမ္ဘာငယ်တွေက အများကြီးပဲလေ။ ဘယ်ကမ္ဘာထဲပုန်းနေလည်းဆိုတာ ရှာဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p>နဂါးပုလဲလို ချင်ဖုန်းဓားလို ရွေ့လျားနိုင်သည့်ကမ္ဘာငယ်များက အတော်ရှားပါသည်။ သို့သော် လေဟာနယ်တွင် ပုံသေတည်ရှိနေသည့် ကမ္ဘာငယ်တို့က များလွန်းသည်။</p> <p>ကမ္ဘာငယ်များသည် ကျင့်ကြံသူများဖန်တီးထားသည့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းကစ၍ လျှို့ဝှက်မြေပေါင်းများစွာ ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။</p> <p>အထက်စကြာဝဠာထဲတွင် ရှာမတွေ့သေးသည့် ကမ္ဘာငယ်တို့လည်း မရေမတွက်နိုင်အောင်ရှိသည်။ ကျင့်ကြံသူများက ထိုကမ္ဘာငယ်မျိုးဖန်တီး၍ သူတို့အမွေအနှစ်များကို ချန်ထားခဲ့သည်။</p> <p>တည်နေရာကို အများသိထုတ်မပြော။ အနာဂတ်ကျင့်ကြံသူများ ဖြေးဖြေးချင်းရှာတွေ့အောင်ထားသည်။</p> <p>သူတို့စကားအရ ထိုအရာကို ကံရေစက်ဟုခေါ်သည်။</p> <p>"အဲ လုယန်၊ နင်နိုးနေပြီလား"</p> <p>ကြည်လင်သည့်စကားသံတစ်ခု ယွမ်ကျိနောက်မှ ပေါ်လာသည်။ ယွမ်မုန်မုန်က ဘေးမှကွေ့ပတ်လာသည်။ လက်ထဲတွင် လောလောလတ်လတ်လုပ်ထားသည့် ပန်းပွင့်သရဖူတစ်ခုကိုင်ရင်း လုယန်ကိုပြုံး၍ကြည့်နေသည်။</p> <p>"ရှောင်ကျိခဏခဏပြောတဲ့ ဆရာတူမောင်လေးဆိုတာ နင်ဖြစ်နေမယ်လို့ထင်မထားဘူး။ ငါတို့က တကယ်ရေစက်ပါတာပဲ။ နင်သာတာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းသားမှန်သိခဲ့ရင် ငါတို့ဟော့ပေါ့စားတဲ့အချိန်ကတည်းက နင့်ကိုလမ်းညွှန်ခိုင်းခဲ့မှာ"</p> <p>လုယန်လည်း တွေးနေသည်။</p> <p>...ခင်ဗျားပြောတဲ့အမဆိုတာ အမယွမ်ဖြစ်နေမယ်လို့ ကျုပ်လည်းမထင်ခဲ့မိဘူး။ အဲလိုမှန်းသာကြိုသိခဲ့ရင် ကျုပ်လည်းဟော့‌ပေါ့ကို တစ်ခြားဆိုင်မှာသွားစားခဲ့မှာ...</p> <p>ယွမ်မုန်မုန်က ပန်းပွင့်သရဖူကို လုယန်ဦးခေါင်းထက်တွင် ညင်သာစွာတပ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါငါတို့နေတဲ့နေရာက ကံကောင်းခြင်းလက်ဆောင်ပါ"</p> <p>လုယန် နည်းနည်းစိတ်ပျော့သွားသည်။ ယွမ်မုန်မုန်သည် သူ့ကိုမတော်တဆ ဒုက္ခပေးမိခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။ တမင်ရည်ရွယ်ခဲ့သည်မဟုတ်။ ထိုမိန်းကလေး၏စရိုက်က အတော်ကောင်းသည်။</p> <p>ယွမ်မုန်မုန်က ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"နင်တကယ်အိပ်နိုင်တဲ့လူပဲ။ ရှောင်ကျိရဲ့ မောင်လေးတကယ်ပီသတယ်။ ရှောင်ကျိလည်း အိပ်လိုက်တာနဲ့ လုံးဝမနိုးတော့ဘူး။ နင့်ကို ဆရာအဖြစ်လက်ခံဖို့ ရှောင်ကျိကို ငါအကြံပေးခဲ့သေးတယ်။</p> <p>ရှောင်ကျိက တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြစ်နေတယ်။ တကယ်တော့ ဆရာဆိုတာ ကြီးတာငယ်တာမဆိုင်ဘူး။ သူကနင့်ထက်အသက်ကြီးပေမယ့် သူ့ဓားပညာက နင့်လောက်မတော်ဘူးလေ။</p> <p>ဒါကိုသူက အရမ်းမာနကြီးနေတယ်။ ငါ့အမြင်ပြောရရင်တော့ အဲဒါဘာရှက်စရာရှိလဲ။ ကလေးဘဝတုန်းက အိမ်မှာငါတို့တွေကစားတုန်းကဆို သူလည်းငါ့ကို အမေလို့ ခဏခဏခေါ်ခဲ့တာပဲ..."</p> <p>လုယန် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဆက်နားမထောင်ရဲတော့။</p> <p>ယွမ်ကျိ ဖြေးညှင်းစွာထရပ်၍ ယွမ်မုန်မုန်ပုခုံးကို လက်ဖြင့်ဖိပြီး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"မုန်မုန်၊ ငါတို့ညီအမတွေ မဆုံဖြစ်တာအတော်ကြာပြီ။ နင်ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်ရောက်နေမှန်း ငါမသိဘူး။ လာပါ၊ နေရာတစ်ခုရှာပြီး အတူလေ့ကျင့်ရအောင်"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save