Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">မှော်စက်ဝန်းဖွင့်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နေကိုကြည့်၍ အချိန်ဖတ်နိုင်သည့်အခွင့်အရေးကို မီးနိုင်ငံပြည်သူများသာ ခံစားခွင့်ရသည်။ မီးနိုင်ငံပျက်စီးသည်နှင့် နေပေါ်မှ အချိန်ပြသင်္ကေတလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>အရင်က နေဆီသို့ယွမ်ကျိလာလျှင် ဝူယော်၏ မသေမျိုး‌ရွှေသံကြိုးက အမြဲတမ်းတားဆီးခဲ့သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မတူတော့။</p> <p>ယွမ်ကျိ လက်ဝါးကိုဖျတ်ခနဲခါလိုက်သည်။ လေဟာနယ်ကိုရိုက်ခတ်ပြီး လှိုင်းတွန့်များပေါ်လာသည်။ အသက်ဝင်လာသလိုရှိသည်။ မိုးကုတ်စက်ဝန်းဆီမှလာနေသည့် အသံတစ်ခုကို လုယန်နှင့်ယွမ်မုန်မုန်တို့ ကြားရသည်။ ကြည်လင်ရှင်းလင်းသည်။ ဘာအဓိပ္ပါယ်မှန်းတော့မသိ။</p> <p>မမြင်နိုင်သည့်စွမ်းအားတစ်ခု ယွမ်ကျိလက်ဝါးထဲတွင် စုဝေးလာသည်။ သော့တစ်ချောင်းအသွင် တဖြေးဖြေးပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုသော့က မသေမျိုးသံကြိုးကို အာရုံခံမိသည်နှင့် သူ့ဘာသာပျံထွက်သွားပြီး သံကြိုးနှင့်ရိုက်ခတ်သည်။</p> <p>မသေမျိုးသံကြိုး တုန်ခါသွားသည်။ ဝူယော်၏စကားသံ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ အားကောင်းသည့် သူ့အသံလှိုင်းကို အာကာသလေဟာနယ်ပင် မတားဆီးနိုင်။</p> <p>"ငါမင်းကို ...."</p> <p>မယုံနိုင်လောက်အောင်ညစ်ညမ်းသည့်စကားလုံးများ ဆက်တိုက်ထွက်လာသည်။ ယခုချိန် ဝူယော်သာ ယွမ်ကျိရှေ့တွင်ပေါ်လာလျှင် ဘာမှမပြောခင် အရင်ဆုံးမျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့်ရိုက်ခံရလိမ့်မည်။</p> <p>မှော်စက်ဝန်းဖွင့်လျှင် ထိုအဖြစ်မျိုးကြုံရမည်မှန်းသိလျှင် လုယန်နှင့်ယွမ်မုန်မုန်ကို ယွမ်ကျိလုံးဝခေါ်လာမည်မဟုတ်။</p> <p>သူစိတ်တိုလာလျှင် 'မက်မွန်သီးပုပ်'ဆိုသည့်စကားလုံးသာ ပြောတတ်သည်။ အပြင်လူတို့စရိုက်က တကယ်ကွဲပြားသည်။ ဆဲဆိုသည့်စကားလုံးများကလည်း ထူးခြားပြီး အမျိုးအစားစုံသည်။</p> <p>ဆဲဆိုနေသည်က တော်တော်နှင့် ပြီးမည်မဟုတ်သဖြင့် လုယန်နှင့်ယွမ်မုန်မုန်ကို နောက်ထပ်အသံလုံမှော်စက်ဝန်းတစ်ခု ထပ်ကာလိုက်သည်။ ထာဝရမျိုးဆက်သုံးယောက်လုံး ဘာမှမကြားရတော့။</p> <p>ဆဲသံရပ်သွားသည်နှင့် မသေမျိုးရွှေသံကြိုးက တဖြေးဖြေးမှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>နှစ်နှစ်သိန်းကြာပိတ်ဆို့ထားသည့် နေစွမ်းအား ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခွင် အော်ဟစ်ရိုက်ခတ်သည်။ နေမီးတောက်အစစ် အရှိန်မြင့်လာသည်။ ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူများပင် ထိုစွမ်းအားနှင့်ရင်ဆိုင်လျှင် ပြာကျသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>နေပတ်လည်တွင်ရှိနေသည့် နေမင်းဂိုဏ်းသားတို့ အလောင်းများလည်း ဤမီးတောက်ဒဏ်ကို မခံနိုင်ကြတော့ဘဲ တစ်စမကျန် လောင်ကျွမ်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>နေစွမ်းအား ဖြန့်ကျက်ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ကျင့်ကြံသူများစွာ ထိုစွမ်းအင်ရိုက်ခတ်မှုကို ခံစားမိကြသည်။</p> <p>နေမင်းစွမ်းအားကို အထူးအလေးပေးကျင့်ကြံသူများ ပို၍ခံစားမိသည်။ နေစွမ်းအားမြင့်တက်လာသည်ကို သူတို့အာရုံခံမိကြသည်။ မယုံနိုင်လောက်အောင် သိပ်သည်းပြင်းထန်သည်။ သူတို့ကျင့်စဉ်စွမ်းအင်များ အလိုလိုလည်ပတ်လာသည်။ နေစွမ်းအင်ကို လောဘတကြီးစုပ်ယူသည်။ စွမ်းအင်သွေးကြောများ ကျယ်ပြန့်လာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်သည်။</p> <p>တစ်ချို့ကျင့်ကြံသူများက ထိုအခွင့်အရေးကိုသုံး၍ အဆင့်တက်ကြသည်။ ပိတ်ဆို့မှုများကို ကျော်ဖြတ်သည်။ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား တိုးမြှင့်ကြသည်။</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုး၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါလာသည်။ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့။ မြောက်ပိုင်းနယ်မြေမှယူလာသည့် ရေခဲရေများ တစ်ပုံးပြီးတစ်ပုံးလောင်းမှ သူ့ကိုယ်ထဲမှမြင့်တက်လာသည့်ဆန္ဒကို ယာယီထိန်းချုပ်နေသည်။</p> <p>"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲကွာ"</p> <p>သူ့တစ်ကိုယ်တော်ဝိညာဉ်မြစ်က နေစွမ်းအားကို လောဘတကြီးစုပ်ယူနေသည်။ သူ့ကိုယ်တွင်းဆန္ဒများ တဖြေးဖြေးပိုပြင်းထန်လာသည်။</p> <p>"ဆက်မစုပ်ယူပါနဲ့တော့။ ကျုပ်ဆက်ပြီးသည်းမခံနိုင်တော့ဘူး"</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုးငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်ထွက်မလာ။ သူ့အိမ်တော်တွင် နေခဲ့စဉ်က ထိုမျှထူးဆန်းသည့်အခြေအနေမျိုး တစ်ခါမှမကြုံဖူး။ ဂိုဏ်းသို့ပြန်လာမှ ကြုံရခြင်းဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့်ထိုသို့ဖြစ်သည်မသိ။</p> <p>သူ့ဝိညာဉ်မြစ် အားကောင်းလာခြင်းသည် ဘက်ပေါင်းစုံတိုးတက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ပြောင်းအခြေခံအဆင့်စွမ်းအား တည်ငြိမ်သွားသည်။ ဒန်ထန်ထဲမှ စွမ်းအင်ကန် လက်ခံနိုင်စွမ်းတိုးလာသည်။ စွမ်းအင်သွေးကြောများ၊ ချီများ၊ သွေးများ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအား၊ မူလဝိညာဉ်တို့ ပြောင်းလဲလာသည်။</p> <p>"ဒါမျိုးကို ငါမလိုအပ်ဘူးကွ။ သောက်လခွမ်းပဲ"</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုး ချက်ချင်းတင်ပျဉ်ခွေထိုင်၍ ဗုဒ္ဓစိတ်ငြိမ်မန္တာန်ကို ရွတ်ဖတ်သည်။ လောကဆန္ဒကို အရောင်ဆိုးထားသည့်အရိုးစုအဖြစ် သုံးသပ်သည်။ အဆင့်မြင့်ဘုန်းကြီးတစ်ယောက်၏ စိတ်မျိုးသွင်းသည်။</p> <p>...</p> <p>"ကိုးဆမသေမျိုး၊ နင်ရှိနေလား"</p> <p>နတ်မယ် နေဆီသို့ အော်ခေါ်သည်။</p> <p>အင်ပါယာချန်၏ မှော်စက်ဝန်းသံကြိုးများမှလွဲ၍ ဘာမှတုံ့ပြန်မှုမရှိ။</p> <p>နတ်မယ် မျက်မှောင်ကျုံ့သွားသည်။ အင်ပါယာချန်၏ မှော်စက်ဝန်းကာထားသဖြင့် သူ့အသံက နေဆီသို့မရောက်နိုင်။</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ အင်ပါယာချန်ကိုတွေ့မှပဲ ပထမမှော်စက်ဝန်းကို ဖွင့်ခိုင်းရတော့မှာပေါ့"</p> <p>ယွမ်ကျိ ထိုသို့ဖြစ်မည်မှန်း ကြိုတွက်ထားသော်လည်း ကံစမ်းကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါနဲ့အမယွမ်၊ အခု အင်ပါယာချန်ရဲ့ မှော်စက်ဝန်းတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တာဆိုတော့ ကျင့်ကြံသူတွေသူ့ကိုဆုတောင်းလိုက်ရင် နေစွမ်းအင်အားလုံးကို မရနိုင်လောက်ဘူးလား"</p> <p>လုယန် မေးလိလုက်သည်။</p> <p>ယွမ်ကျိ ခေါင်းခါသည်။</p> <p>"အလုပ်မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ယုံကြည်မှုစွမ်းအားစုဆောင်းတာ လုံလောက်နေပြီထင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခြားအကြောင်းတစ်ခုရှိလို့လားပဲ။ အင်ပါယာချန်က ယုံကြည်မှုစွမ်းအားကို ဆက်ပြီးမစုပ်ယူတော့ဘူး။</p> <p>နေကိုထိန်းချုပ်ပြီး ယုံကြည်မှုစွမ်းအင်စုပ်ယူတဲ့နည်းကို သူမသုံးတော့ဘူး။ ဒီသံကြိုးတွေက နေကိုပိတ်ဆို့ထားရုံသက်သက်ပဲ"</p> <p>ယွမ်မုန်မုန်က ဘာမှဝင်မပြော။ နတ်မယ်၊ လုယန်နှင့် ရှောင်ကျိတို့ ဆွေးနွေးနေသည့်အကြောင်းအရာများက မြင့်လွန်းသည်ဟု ယူဆသည်။ သူလုံးဝနားမလည်။</p> <p>သူတတိယခေါင်းဆောင်သာဖြစ်ရသည်မှာ မထူးဆန်းလှ။ သူ့ဗဟုသုတက နည်းလွန်းသေးသည်။</p> <p>ထိုအကြောင်းတွေးရင်း အနာဂတ်ပန်းတိုင်တစ်ခုကို မြင်လာသဖြင့် နတ်မယ်ကို ဝမ်းသာအားရမေးသည်။</p> <p>"ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်မ တိုးတက်အောင် ကြိုးစားလေ့လာရင် ဒုခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာခွင့်ရှိလား"</p> <p>နတ်မယ်က ယွမ်မုန်မုန်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။</p> <p>"မင်းအဲလို ပုန်ကန်မယ့်အတွေးတွေ ဆက်တွေးနေရင် စတုတ္ထခေါင်းဆောင်နေရာကို ရာထူးချခံရမယ်"</p> <p>"ဪ"</p> <p>လုယန်နှင့်ယွမ်မုန်မုန်ကို ကောင်းကင်ဂိတ်တောင်ထိပ်တွင် ထားခဲ့ပြီးနောက် ယွမ်ကျိက ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးဘဲ နန်းမြို့တော်သို့ တစ်ယောက်တည်းထွက်သွားသည်။ အင်ပါယာရှားနှင့်တွေ့သည်။</p> <p>"သေမိန့်ကျအကျဉ်းသားတွေကို အစမ်းသပ်ခံအဖြစ်သုံးချင်တာလား"</p> <p>အင်ပါယာရှားက ယွမ်ကျိကို တအံ့တဩကြည့်သည်။ ယွမ်ကျိ ထိုသို့တောင်းဆိုဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။</p> <p>"ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုကို အတည်ပြုချင်လို့ တစ်ယောက်ပဲစသုံးမှာပါ"</p> <p>အင်ပါယာရှားက သဘောထားကြီးကြီးဖြင့် လက်တစ်ဘက်ဝှေ့ယမ်းပြီး တရားစီရင်ရေးဌာနသို့ အမိန့်တစ်ခုထုတ်လိုက်သည်။ သေမိန့်ကျအကျဉ်းသားတစ်ယောက်ကိုရွေးပြီး ယွမ်ကျိလက်ထဲလွှဲပေးသည်။</p> <p>နောက်ထပ်အကျဉ်းသားဘယ်လောက်လိုလို ကိစ္စမရှိကြောင်းပြောသည်။</p> <p>ယွမ်ကျိက အကျဉ်းသား၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို ပိတ်ဆို့ပြီး စကားမပြောနိုင်အောင်လည်း ထိန်းချုပ်သည်။ ထို့နောက် မြို့‌တော်အပြင်ဘက် တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်မှ တဲတစ်လုံးသို့ခေါ်သွားသည်။</p> <p>ယွမ်ကျိက အကျဉ်းသားကို သမိုင်းကြောင်းတစ်ခုပြောပြသည်။</p> <p>"မီးနိုင်ငံအကြောင်း မင်းသိလား"</p> <p>ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်ကြာအောင်ပြော၍ စောင့်နေသော်လည်း သူမျှော်နေသည့်လူက ပေါ်မလာ။ အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေသည့် အကျဉ်းသားကို ချန်ထားခဲ့၍ စိတ်ပျက်လက်ပျက် သူထွက်လာသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ့ကိုယ်သူဖုံးကွယ်၍ တောင်ခြေတစ်နေရာတွင် စောင့်နေသည်။ သို့သော် ဘယ်သူမှပေါ်မလာ။</p> <p>နာရီဝက်ကြာပြီး‌နောက် တဲဆီသို့ပြန်သွားသည်။ ခေါင်မိုးတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်နေသည်။ ထို့အပေါက်အောက်တည့်တည့်တွင် သေမိန့်ကျအကျဉ်းသား မီးကျွမ်းပြာကျနေသည်။ လေထုက သေခြင်းအရိပ်များပြည့်နေသည်။</p> <p>တရားစီရင်ရေးဌာနသို့ ပြန်သွား၍ နောက်ထပ်အကျဉ်းသားတစ်ယောက် ဆွဲခေါ်လာသည်။ အရင်နည်းလမ်းအတိုင်း သမိုင်းဇာတ်လမ်းပြောသည်။</p> <p>တစ်နာရီကြာအောင် တဲထဲတွင်စောင့်နေသော်လည်း ဘယ်သူမှပေါ်မလာ။ ထို့ကြောင် မတတ်သာပဲ သူထွက်လာရသည်။</p> <p>တဲဆီနောက်တစ်ကြိမ် ပြန်သွားသည်။ နောက်ထပ်အပေါက်တစ်ပေါက်ရှိနေသည်။ ဒုတိယအကျဉ်းသားလည်း သေနေသည်။</p> <p>"ငါ့ပုန်းနေတာတောင် အနီးအနားမှာ ငါရှိနေတာကို သူကအာရုံခံနိုင်သေးတာလား"</p> <p>ယွမ်ကျိ တီးတိုးရေရွတ်၍ တတိယအကျဉ်းသားကို သွားခေါ်သည်။</p> <p>သူ့ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုလိုခြင်းဖြစ်၍ နည်းလမ်းကိုမပြောင်း။ သမိုင်းဇာတ်လမ်းပြောသည်။ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းနေသည်။ သို့သော် ဘာမှထူးခြားမလာ။</p> <p>တောင်းတန်းမှထွက်လာပြီး နောက်ထပ်ပြန်သွားချိန်တွင် တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံး ပြင်ညီဖြစ်နေသည်ကိုတွေ့ရသည်။ တဲရောအကျဉ်းသားပါမရှိတော့။ မှတ်စုတစ်ခုသာ  ကျန်နေခဲ့သည်။</p> <p>"နင်ဘယ်တော့မှရပ်မှာလဲ"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save