Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၂၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">နောက်ထပ်အဖွဲ့ဝင်သစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သမိုင်းတလျှောက် မက်မွန်လျှို့ဝှက်မြေမှ ထွက်သွားသူများသည် ဘယ်တော့မှပြန်မလာကြ။ ရှောင်ကျိနှင့်ခွဲရစဉ်က သူဝမ်းနည်းပက်လက်ငိုခဲ့သည်။ ထာဝရနှုတ်ဆက်ရပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်ကျိ လျှို့ဝှက်မြေမှထွက်သွားအောင် လုပ်ခဲ့သူသည် ဤယဲ့ဝမ်လီဖြစ်သည်။</p> <p>ယွမ်မုန်မုန်ကို ဝစီပိတ် တစ်ခါသာတွေ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ယွမ်မုန်မုန် ဆယ်နှစ်ပင်မပြည့်သေး။ ထို့ကြောင့် ငယ်ရုပ်ကို သူရုတ်တရက်မမှတ်မိ။</p> <p>တွေ့တွေ့ချင်းပြန်ပြောသည့်စကားကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ သူနားလည်သွားသည်။</p> <p>"ဪ...အဲဒီတုန်းက အတင်းငိုနေတဲ့ကောင်မလေးက မင်းပေါ့"</p> <p>"ဒီစကားမျိုးပြောရဲသေးတယ်ပေါ့"</p> <p>ယွမ်မုန်မုန် ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲသွား ဘာမှထပ်မစဉ်းစားဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ဖောက်ခွဲလိုက်သည်။ ဝစီပိတ်အငိုက်မိသွားသည်။</p> <p>ဘယ်လောက်တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရှိသည်ဖြစ်စေ ဘယ်သူမှထိုတိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို ရှောင်နိုင်မည်မဟုတ်။</p> <p>ယွမ်မုန်မုန်က နတ်မယ်ထံမှ ပညာအခြေခံလောက်သာ လေ့လာရသေးသည်။ ကောင်းကင်ဂိတ်တောင်ထိပ် အထက်ကောင်းကင်တွင် ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဝစီပိတ် စွမ်းအင်လှိုင်းကြောင့် ကြိုးပြတ်သည့်စွန်တစ်ခုလို လွင့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>ယွမ်မုန်မုန် ပညာအခြေခံလေ့လာထားသဖြင့် လုယန်နည်းနည်းစိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ မဟုတ်လျှင် သူ့ဆရာကို အလစ်တိုက်ခိုက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မည်။</p> <p>"ဆရာက ဒီလိုဖြစ်ဖို့ ဝဋ်ကြွေးပါလာတာပဲ"</p> <p>လုယန် ဝင်ကူညီဖို့စိတ်ကူးမရှိဘဲ မျက်ကန်းဗေဒင်ဆရာတစ်ယောက်လေသံဖြင့် ရေရွတ်သည်။</p> <p>ကန်ထန်လည်း သူ့အမြင်ကို ထောက်ခံသည်။</p> <p>"ဆရာက ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်ရောက်ပြီလေ။ လူတစ်ချို့နဲ့ အငြှိုးအတေးရှိတာ မဆန်းပါဘူး"</p> <p>အပြင်လောကတွင် ဂီတတာအိုကိုရှာဖွေသည့်ခရီးက ကန်ထန်အတွက် အကျိုးထူးခဲ့သည်။ သူရောက်ခဲသည့်နေရာမှ အစားအသောက်တစ်မျိုး ဝယ်လာခဲ့သည်။</p> <p>အစေ့နည်းသည့် ဖရဲသီးဖြူဖြစ်သည်။ အရည်ရွှမ်း၍ ချိုသည်။ ဗျတ်စောင်းကြိုးဖြင့် ဖရဲသီးကို ရှစ်စိတ်ခွဲပြီး သူ့ဆရာတူမောင်လေးကို တစ်စိတ်ပေးသည်။ မောင်နှမနှစ်ယောက် အရသာခံ၍စားကြသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ဂိတ်တောင်ထိပ်မှ ဆူဆူညံညံအသံဗလံများကြောင့် ဂိုဏ်းတပည့်များ လှမ်းကြည့်ကြသည်။ အဆက်မပြတ်လွင့်ထွက်နေသည့် ဝစီပိတ်ကိုလက်ညှိုးထိုးပြီး တစ်ဘက်လူဘယ်သူဖြစ်မည်ကို ခန့်မှန်းကြသည်။</p> <p>"အံ့ဩစရာပဲ။ ငါတို့တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းမှာ ဒီလိုစွမ်းအားရှင်မျိုး ရှိသေးတယ်ပေါ့"</p> <p>ဂိုဏ်းတပည့်များ စိတ်အားတက်ကြွစွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။ အားလုံးက ထိုစွမ်းအားရှင်ကို သိချင်နေသည်။</p> <p>အကျဉ်းထောင်တောင်ထိပ်မှ ဘိုးဘေးဆရာလား။ ကျမ်းစာတိုက် အကြီးအကဲထောင်ရန်လား။ သူတို့လှုပ်ရှားလျှင်ပင် ထိုမျှစွမ်းအားမပြင်းထန်လောက်။</p> <p>ထိုစဉ် ယွမ်ကျိအမြန်ပြန်လာသည်။ ယွမ်မုန်မုန် ဒေါသတကြီးခန္ဓာကိုယ်ဖောက်ခွဲနေသည်ကို မြင်ရသည်။ ဝစီပိတ်က ငြိမ်းသေတော့မည့် ဖယောင်းတိုင်မီးလိုဖြစ်နေသည်ကိုကြည့်၍ သူမျက်ခုံးလှုပ်သွားသည်။</p> <p>"ကဲ ကဲ မုန်မုန် တော်ပါတော့။ ဒီလောက်ဆိုရပါပြီ"</p> <p>ယွမ်ကျိက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင်ရပ်၍ ယွမ်မုန်မုန်ကိုတားသည်။ ဝစီပိတ် ဓားချီအကာအကွယ်ကို သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ကျိရောက်လာသဖြင့် ယွမ်မုန်မုန် နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့သည်။ ဆက်မတိုက်ခိုက်တော့။ ဝစီပိတ်လည်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ယွမ်မုန်မုန်ကို သူဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမှန်း သူတကယ်မသိ။</p> <p>သူပြန်တိုက်ခိုက်လျှင် ကိုယ်ကအမှားလုပ်ထားသူဖြစ်၍ ပြဿနာပိုကြီးသွားမည်။</p> <p>ပြန်မတိုက်ခိုက်လျှင်လည်း ထိုဖောက်ခွဲမှုမျိုးကို ရေရှည်ခံနိုင်မည်မဟုတ်။</p> <p>ထိုခဏမှာပင် မိုးခြုန်းသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ ယွမ်မုန်မုန်နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖောက်ခွဲတော့မလားဟု သူတွေးလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအသံက အဝေးမှလွင့်ပျံလာခြင်းဖြစ်သည်။ သူကောင်းကောင်းရင်းနှီးနေသည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ဆင်းရဲပဲ။ ဘယ်သူကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်ကို တက်မှာလဲ"</p> <p>ဝစီပိတ် အသံလာရာဆီလှမ်းကြည့်၍ မျက်လုံးမှေးစင်းသွားသည်။ ထိုနေရာသည် သူ့အကိုကြီး ကျင့်စဉ်ဝင်နေသည့် ချောက်နက်နေရာဖြစ်သည်။</p> <p>"မဟာအကြီးအကဲ အဆင့်တက်တော့မှာပဲ"</p> <p>လုယန်လည်း သဘောပေါက်သည်။ ခေါင်းတလားများရှိနေသည့် ထိုနေရာကို သူရောက်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>တစ်နှစ်ကျော် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံပြီးနောက် မဟာအကြီးအကဲ ကောင်းကင်ဆင်းရဲဖြတ်ကျော်တော့မည်။</p> <p>တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတပည့်များလည်း ချောက်နက်ဆီသို့ အပြေးသွားကြည့်ကြသည်။</p> <p>လုယန်တို့လည်း အမြန်သွားသည်။</p> <p>ချောက်နက်၏အထက်ကောင်းကင်က မည်းမှောင်နေသည်။ လျှပ်စီးစွမ်းအင်ဖိအားက ချောက်နက်ပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသည်။</p> <p>ကောင်းကင်လျှပ်စီးက ဝစီပိတ်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသလောက် မပြင်းထန်သော်လည်း တန်းတူနီးပါးရှိသည်။ ကူးဖြတ်ခြင်းတစ်ဝက်အဆင့်ကျင့််ကြံသူ ပီသသည်။</p> <p>ချောက်နက်အောက်ဘက်မှ ခေါင်းတလား တုန်ခါလာသည်။ ခေါင်းတလားရှေ့တွင်ချထားသည့် မသေမျိုးမက်မွန်သီးလည်း အစေ့သာကျန်တော့သည်။ ရုတ်တရက် ဖြူရော်နေသည့်လက်တစ်ဘက် ခေါင်းတလားထဲမှထွက်လာသည်။</p> <p>ခေါင်းတလားဖုံးအစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်သည်။ လက်ခုံမှသွေးကြောများ ဖောင်းထလာသည်။</p> <p>ဝုန်းခနဲအသံမြည်လျက် ခေါင်းတလားပွင့်သွားသည်။ မဟာအကြီးအကဲ ချောက်နက်အထက်သို့ ပျံတက်လာပြီး ကောင်းကင်လျှပ်စီးကို ရင်ဆိုင်သည်။ ထိတ်လန့်ဟန်လုံးဝမရှိဘဲ ခေါင်းငိုက်စိုက်ဖြင့် အိပ်မောကျနေသည်။</p> <p>"မဟာအကြီးအကဲက အိပ်ပျော်နေပုံပဲ။ သူအဆင်ပြေပါ့မလား"</p> <p>လုယန် စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။</p> <p>"အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ့အကိုက အိပ်မက်တာအိုကို ကျင့်ကြံတာလေ။ အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ သူကအားအင်အပြည့်ဆုံးပဲ။ လက်တွေ့လောကထဲကရန်သူတွေက သူ့အိပ်မက်နယ်မြေမှာ ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ပေါ်လာတယ်။</p> <p>ငါ့အကိုက အိပ်မက်ထဲမှာ ရန်သူကိုတိုက်ခိုက်တယ်။ သူရုပ်ခန္ဓာကလည်း အိပ်မက်ထဲကအတိုင်း လှုပ်ရှားတယ်"</p> <p>ဝစီပိတ်က ရှင်းပြသည်။ မဟာအကြီးအကဲ အိပ်ရင်းလမ်းလျှောက်၍ သူ့ကိုဆုံးမခဲ့သည့်အဖြစ်များကို သူမမေ့သေး။</p> <p>မဟာအကြီးအကဲ ကောင်းကင်ဆင်းရဲဖြတ်သည့်ကိစ္စက အရေးကြီးသည်။ ဒုတိယအကြီးအကဲ တတိယအကြီးအကဲ...ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲပင် ရောက်လာသည်။</p> <p>ကလေးဘိုးဘေးဆရာနှင့် ထောင်ရန်တို့လည်း ရောက်လာသည်။</p> <p>"ဘုန်း"</p> <p>ပထမဆုံးကောင်းကင်လျှပ်စီးက ချောက်နက်အောက်မှ ထွက်လာမည်ဟု ဘယ်သူမှထင်မထားကြ။ ကောင်းကင်မှလျှပ်စီးက ဟန်ပြသာဖြစ်သည်။</p> <p>မြေပြင်မှလျှပ်စီးက မဟာအကြီးအကဲ၏မျက်နှာဆီ တည့်တည့်ထိုးတက်သွားသည်။ မျက်လုံးပိတ်လျက်သားဖြင့် မဟာအကြီးအကဲ လက်ဝါးဖြင့်ရိုက်ချသည်။ ကောင်းကင်ဆင်းရဲကို ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားသက်သက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်သည်။</p> <p>မရေမတွက်နိုင်သည့်လျှပ်စီးများက နွယ်ပင်များပမာ အောက်ဘက်မှတက်လာပြီး မဟာအကြီးအကဲကို ထိန်းချုပ်သည်။ မဟာအကြီးအကဲ မာန်သွင်းအော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့ကြွက်သားများဖောင်းကြွလာသည်။ ဝါဇရကျည်ပွေ့ကိုင်ထားသည့် အရဟတ်ပုံရိပ်ပေါ်လာပြီး လျှပ်စီးထိန်းချုပ်မှုကြားမှ ရုန်းထွက်သည်။</p> <p>လုယန် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့်ကြည့်နေသည်။</p> <p>သူသေချာမြင်နေရသည်။ မဟာအကြီးအကဲ၏အရေပြားများ ပွင့်ထွက်သွားသည်။ ဒဏ်ရာများက နက်ရှိုင်းပြီး အရိုးများပေါ်လာသည်။ သို့သော် ဘာမှမခံစားရသကဲ့သို့ ဒဏ်ရာကိုမမှုဘဲ ကောင်းကင်လျှပ်စီးကို အတင်းပြန်တိုက်ခိုက်သည်။</p> <p>"သူအိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်ဆို အဲလိုပါပဲ။ လုံးဝမခုခံဘဲ အတင်းတိုက်ခိုက်တာ။ နာကျင်မှုကိုလည်း မခံစားနိုင်ဘူး"</p> <p>ဝစီပိတ် ထပ်ရှင်းပြသည်။</p> <p>မဟာအကြီးအကဲ ဘယ်လိုအိပ်မက်မျိုးမက်နေသည်တော့မသိ။ သူ့မျက်နှာက တင်းမာခက်ထန်နေသည်။ ပန်းချီကားထဲမှ နတ်ဆိုးများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းနေသည့် အရဟတ်တစ်ယောက်နှင့်တူသည်။</p> <p>"ငါပြောလိုက်မယ်။ ငါဟာ အသန်မာဆုံးဖုတ်ကောင်ပဲ။ အလောင်းနတ်ဆိုးအဆင့်ထိ ကျင့်ကြံထားတာ။ မင်းတို့လို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်အရိုးစုတွေ ငါထက်ပိုစွမ်းအားမကြီးနိုင်ပါဘူး"</p> <p>မဟာအကြီးအကဲက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒီသင်္ချိုင်းဟာ ငါ့နယ်မြေပဲ။ ဘယ်သူမှယူသွားဖို့ စိတ်မကူးနဲ့"</p> <p>"လက်မခံဘူးလား။ ဒါဆိုရင် လက်သီးနဲ့ပဲ စကားပြောတာပေါ့"</p> <p>လုယန် "..."</p> <p>မဟာအကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျားဘာအိပ်မက်တွေများ မက်နေတာလဲ...</p> <p>အဆင့်ကိုးကောင်းကင်လျှပ်စီးကို ရင်ဆိုင်ပြီးချိန်တွင် ချောက်နက်အထက်နှင့်အောက်ဘက်မှ လျှပ်စီးများပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လေထဲမှ မဟာအကြီးအကဲပေါ်သို့ နေရောင်အလင်းထိုးကျလာသည်။</p> <p>ဒဏ်ရာဗရပွနှင့် စစ်နတ်ဘုရားတစ်ယောက်လိုဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက် သူ့မျက်လုံးများ ဖြေးညှင်းစွာပွင့်လာသည်။ အလောင်းနတ်ဆိုးအဖြစ် ခံစားခဲ့ရသော်လည်း သူ့မျက်နှာက တည်ကြည်နေသည်။</p> <p>"အမလေး...နာလိုက်တာကွာ"</p> <p>နောက်ဆက်တွဲခံစားရသည့် ဝေဒနာကြောင့် အကြီးအကဲ လက်တွေ့အခြေအနေကို ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားသည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင်ကျန်ခဲ့သည့် လျှပ်စီးစွမ်းအင်များက အဆက်မပြတ်ဒဏ်ရာကုပေးနေသည်။</p> <p>ယခုမှ ကောင်းကင်ဆင်းရဲဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြောင်း သူနားလည်လာသည်။</p> <p>ယခုသူသည် ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။</p> <p>"အကိုကြီး၊ ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူဖြစ်လာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်"</p> <p>ဝစီပိတ်က အရင်ဆုံးဂုဏ်ပြုစကားဆိုသည်။ ထို့နောက် လောင်ပါးတို့လူစုလည်း ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်စရာပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ နောက်ထပ်ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်တစ်ယောက် တိုးလာခြင်းသည် တကယ်ပျော်ရွှင်ထိုက်သည့် အခါသမယပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>"အကိုကြီး၊ ရှောင်ချင်(ချင်ကျိုးနန်)က ဖုတ်ကောင်နဲ့ဂူသင်္ချိုင်းတွေ ဘာကြောင့်သဘောကျခဲ့တာလဲ"</p> <p>အကြီးအကဲထောင်ရန်က ရှန်ထန်းယိကို ထူးဆန်းသည့်မျက်နှာဖြင့်မေးသည်။ ထိုကိစ္စတွင် ရှန်ထန်းယိစနစ်ပါမည်ဟု သူသံသယဝင်မိသည်။</p> <p>ရှန်ထန်းယိ ချောင်းချောက်တစ်ချက်ဆိုးသည်။ မဟာအကြီးအကဲငယ်စဉ်က ဖုတ်ကောင်းဇာတ်တလမ်းများဖြင့် သူခြောက်လှန့်ခဲ့သည့်အဖြစ်ကို ထုတ်မပြောချင်။ သူ့လုပ်ရပ်ကြောင့် မဟာအကြီးအကဲက ဖုတ်ကောင်များကိုမကြောက်တော့ဘဲ ပို၍စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save