Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားပညာလှည့်ကွက်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုယန်နည်းလမ်းကိုကြားပြီးနောက် ဝစီပိတ်စိတ်ထဲ လုယန်က သူ့တပည့်ဘဝမှ လွတ်ကင်းနေပြီးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတတ်ထားသည့် ရှက်စရာတိုက်ခိုက်နည်းများ သင်ပေးနေစရာမလိုတော့။</p> <p>ကိုယ်နှင့်သင့်တော်သည့် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များသည့် တိုက်ခိုက်နည်းမျိုးစုံကို သူ့တပည့်က ပြည့်ပြည့်ဝဝပိုနားလည်သည်။ ပို၍လည်း စိတ်ရှင်းရှင်းဖြင့်သုံးနိုင်သည်။</p> <p>ဆရာထက် တပည့်လက်စောင်းထက်နေသည်မှာ အမှန်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤဓားပညာကိုသုံးလျှင် လုယန်သည် သူ့တပည့်ဟုတ်ဟုတ် မဟုတ်ဟုတ်ကိစ္စမရှိ။ အပြင်လူများအမြင်တွင် သူ့တပည့်ဟုသာ သတ်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>အဆင့်မြင့်လိုက်သည့်နည်းလမ်းက တကယ်ထိရောက်သည်ဟု လုယန်ယူဆသည်။ ဓားတစ်သောင်းဌာနေပြန်ပညာ၏ ချို့ယွင်းချက်လည်း ပျောက်သွားသည်။ လူအများရှေ့တွင် ခုနစ်စဉ်ကြယ်ဓားစုကို သုံးမရသည့်ပြဿနာလည်း ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်သွားသည်။</p> <p>အပြင်လူများအမြင်တွင် ခုနစ်စဉ်ကြယ်ဓားစုသည် ဂိုဏ်းသခင်လုပိုင်ဆိုင်သည့်ဓားများဖြစ်သည်။ သူဆိုသည့်လုယန်နှင့် ဘာမှမဆိုင်။</p> <p>ခုနစ်စဉ်ကြယ်ဓားစုကို ထုတ်သုံးခွင့်မရသဖြင့် သူစိတ်မပျော်ခဲ့။</p> <p>ယခု ခဲတစ်လုံးဖြင့် ငှက်ပေါင်းများစွာပစ်ခွင့်ရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>လုယန် မွေခံဓားနှင့် ခုနစ်စဉ်ကြယ်ဓားစုတို့ကို ချင်ဖုန်းဓားကမ္ဘာငယ်ထဲတွင် ဝှက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓားတစ်သောင်းဌာနေပြန်ပညာကို ထပ်သုံးပြန်သည်။</p> <p>အဆင်ပြေသည်။ အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် ဘာမှထူးခြားဟန်မရှိ။ တာအိုရှင်ဝစီပိတ်ပင် ချီးကျူးရသည့်နည်းလမ်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဆရာချီးကျူးမှုရသော်လည်း လုယန်မာနထောင်လွှားခြင်းမရှိဘဲ ထိုပညာကိုပိုကျွမ်းကျင်အောင် အားသွန်ခွန်စိုက်လေ့ကျင့်သည်။ ဝစီပိတ်က ဘေးမှစောင့်ကြည့်၍ ခေါင်းတစ်ငြိမ့်ငြိမ့်လုပ်နေသည်။ သူ့တပည့်၏စိတ်ဓာတ်က သူငယ်စဉ်ကထက် ပိုကောင်းသည်။</p> <p>အရင်က ထိုသို့ပြောင်မြောက်သည့်လှည့်ကွက်မျိုး သူသာတွေးမိလျှင် ကိုယ်ဘာသာဆက်ကျင့်ကြံခြင်းထက် တစ်ခြားလူများအပေါ် လှည့်စားသုံးဖို့ အပြင်ထွက်ပြီးဖြစ်မည်။</p> <p>ခုနစ်ရက် ကုန်လွန်သွားသည်။ ဓားတစ်သောင်းဌာနေပြန်ပညာကို လုယန်ကျွမ်းကျင်လာသည်။ ဓားတစ်ချက်ခုတ်ရုံဖြင့် ဓားတစ်သောင်းပညာလား သာမန်ဓားချက်လား ဝစီပိတ်ပင် မခွဲခြားနိုင်။ တစ်ခြားလူများအတွက်ဆို ပြောစရာပင်မလိုတာ့။</p> <p>ဤခုနစ်ရက်အတွင်း ယွမ်ကျိ၊ ယွမ်မုန်မုန်နှင့် ကန်ထန်တို့ လာကြည့်လိုက် ပြန်သွားလိုက်လုပ်ကြသည်။ ယွမ်မုန်မုန်က ခဏထိုင်၍ပင် လုယန်ကျင့်ကြံသည်ကို ကြည့်နေသေးသည်။ သို့သော် ငြီးငွေ့လာသဖြင့် ဗျတ်စောင်းသံစဉ်ကိုသာ ပြန်သွားနားထောင်သည်။</p> <p>အစားအသောက်ကောင်းများ ဂီတသံစဉ်များကြောင့် ယွမ်မုန်မုန် ဇိမ်ကျနေသည်။ သူ့ဇာတိမြေထက်ပင် ပိုသက်တောင့်သက်သာရှိသည်။</p> <p>"ဒီလိုမှန်းသာသိခဲ့ရင် ငါလည်းအစောကြီးကတည်းက ရှောင်ကျိနဲ့အတူ လျှို့ဝှက်မြေကနေ ထွက်ခဲ့ပါတယ်"</p> <p>ယွမ်မုန်မုန်ကက တေးသွားအတိုင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ရေရွတ်သည်။ သူ့အသံက သာယာနာပျော်ဖွယ်ရှိသည်။ တေးသွားနှင့်လည်း လိုက်ဖက်သဖြင့် ကန်ထန်ပင် သဘောကျသွားသည်။</p> <p>"နင်သီချင်းဆိုတာ သင်ထားလား"</p> <p>"မသင်ထားပါဘူး။ အပျော်ပဲဆိုတာပါ"</p> <p>ကန်ထန် ပို၍အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤအချက်သည် ပါရမီသက်သက်ကြောင့်ဖြစ်မှန်း နားလည်သည်။</p> <p>"အတူဆိုကြမလား။ ငါက သံစဉ်ကိုတီးမယ်။ နင်ကဆိုပေါ့"</p> <p>ဂီတတီးခတ်ရင်း သီးချင်းအတူဆိုလျှင် သူ့ဂီတတာအိုလမ်းစဉ်အတွက် များစွာအကျိုးရှိသည်။ ယခုမှ တွဲဖက်တစ်ယောက်ကို တွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p>ယွမ်မုန်မုန်ကလည်း ပျော်ရွှင်စွာလက်ခံသည်။</p> <p>.......</p> <p>အဆင့်မြင့်ဓားပညာလေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် ချင်ဖုန်းဓားကို ကျေနပ်စွာသိမ်းလိုက်သည်။ သူ့ဆရာကိုနှုတ်ဆက်၍ မုန်ကျင်းကျိုးကို သွားတွေ့သည်။</p> <p>"လောင်မုန်၊ အထဲမှာရှိလား။ ထွက်ခဲ့ကွာ။ နည်းနည်းလေ့ကျင့်ရအောင်"</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုးလှိုဏ်ဂူတံခါးဝသို့တန်းသွား၍ အော်ခေါ်သည်။</p> <p>လောင်မာက တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်နေသည်။ ကာကွယ်သူဆိုသည့်တာဝန်ကို အရေးမစိုက်ဘဲ လုယန်ကို အော်ခေါ်ခွင့်ပြုထားသည်။</p> <p>နေစွမ်းအင်တိုးလာသည်နှင့် နေလှန်းထားသည့်မြက်ချောက်များ အရင်ထက်ပိုစားကောင်းလာသည်။ အခုရက်ပိုင်းအတွင်း မြက်လှမ်းရင်း သူအလုပ်များနေသည်။</p> <p>ကာကွယ်သူအလုပ်ထက် မြက်ခြောက်ပုံများကိုကြည့်ရသည်ကို သူပိုစိတ်ကျေနပ်နေသည်။</p> <p>"မင်းဘာတွေစွတ်အော်နေတာလဲကွ"</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုးက ရေခဲစည်ထဲမှထွက်လာစဖြစ်၍ တစ်ကိုယ်လုံးစိုရွှဲနေသည်။ လှုပ်ရှားနေသည့်စိတ်နှလုံးကို ရေခဲရေဖြင့် တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းနေရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"ပညာအသစ်နည်းနည်းလေ့လာထားတယ်။ မင်းနဲ့လေ့ကျင့်ချင်လို့ပါ"</p> <p>လုယန်မျက်နှာက ပြုံးရွှင်နေသည်။</p> <p>"ဪ အခုမင်းက တကယ်တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်ချက်ရှိနေပုံပဲ"</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုး စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်လှုပ်ခါလိုက်သည်။ ယန်ချီများကို ထိန်းချုပ်မထားတော့။ ကြောက်စရာယန်စွမ်းအင်များကြောင့် သူ့အဝတ်အစားနှင့်ဆံပင်များ ချက်ချင်းချောက်သွေ့သွားသည်။</p> <p>မဟာဘိုးဘေးလက်အောက်တွင် တစ်နှစ်ကျော်လေ့လာခဲ့သည်။ နေစွမ်းအင်လည်း တိုးလာသည်။ သူ့ဝိညာဉ်မြစ်လည်း ပိုအားကောင်းလာသည်။ သူ့စွမ်းအားလည်း အဆများစွာတိုးတက်လာသည်။ လုယန်ကို သူလုံးဝမကြောက်။</p> <p>"မင်းဘာလေ့လာထားတာလဲ"</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုးက လုယန်ကို မျက်လုံးစွေကြည့်၍မေးသည်။ ထိုသကောင့်သား သိပ်ရိုးပုံမပေါ်။</p> <p>"ဓားပညာလေး နည်းနည်းပါးပါးပါ"</p> <p>လုယန်က အလိုက်သင့်ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုးစကားကို သူမယုံကြည်သလို သူ့ကိုလည်း မုန်ကျင်းကျိုးက မယုံကြည်။</p> <p>တိုက်ပွဲစတော့မည်ကိုသိသဖြင့် လောင်မာက မြက်ခြောက်များကိုသွားစုပြီး နေရာရှင်းပေးသည်။</p> <p>လုယန်နှင့်မုန်ကျင်းကျိုး မြက်ပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ လေပြေလှိုင်းများက မြက်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာသည်။ သူတို့ဝတ်ရုံစများ တဖျတ်ဖျတ်လှုပ်ခါနေသည်။</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုး မာန်သွင်းအော်ဟစ်လိုက်သည်။ အားကောင်းသည့်ယန်ချီဖြင့် စွမ်းအင်ရောင်တည်ဆောက်သည်။ လက်သီးကို ရှေ့နောက်တစ်ဘက်စီထား၍ အသင့်ပြင်ပြီး လုယန်ကို သတိဖြင့်စောင့်ကြည့်နေသည်။</p> <p>လုယန်က ခါးမှချင်ဖုန်းဓားကိုဆွဲထုတ်သည်။ ဓားအိမ်နှင့်ပွတ်တိုက်သံ မြည်လာသည်။ ဓားဦးထိပ်ကို မုန်ကျင်းကျိုးဆီ ထိုးချိန်လိုက်သည်။</p> <p>"မုန်ကျင်းကျိုး၊ ငါ့လိုပါရမီရှင်ကိုတွေ့တာတောင် မင်းဘာလို့ဒူးမထောက်တာလဲ"</p> <p>မုန်ကျင်းဒေါသထွက်သွားသည်။</p> <p>"မင်းအဘိုးကိုပဲ ဒူးထောက်..."</p> <p>သူ့စကားမဆုံးမီ ချက်ချင်းဒူးထောက်ကျသွားသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် နားမလည်သည့်အရိပ်များ ပြည့်နေသည်။</p> <p>မြက်ခြောက်စားနေသည့်လောင်မာပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ လုယန်သုံးလိုက်သည့်ပညာကို သူနားမလည်တော့။</p> <p>လုယန်က အံ့ဩသွားသည့်မျက်နှာဖြင့်</p> <p>"ဟေ့ကောင်၊ ငါက နောက်နေတာပါကွ။ မင်းဘာလို့တကယ်ဒူးထောက်လိုက်တာလဲ။ မလိုပါဘူး မလိုပါဘူး"</p> <p>အတင်းဒူးထောက်ခိုင်းသည်။ ထိုအဖြစ်ကို မုန်ကျင်းကျိုး ကြုံးဖူးသည်။ မသေမျိုးသတ်ဓားစက်ဝန်း၏ အစွမ်းဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် လုယန်ဘယ်အချိန်က ဓားစက်ဝန်းပညာကို သုံးလိုက်မှန်း သူမသိ။</p> <p>"ဘယ်လိုလဲ။ ငါဘယ်လိုလုပ်လိုက်လဲဆိုတာ မခန့်မှန်းနိုင်တော့ဘူးလား"</p> <p>တွေးမရဖြစ်နေသည့် မုန်ကျင်းကျိုးမျက်နှာကိုကြည့်၍ လုယန်အတော်ကျေန်ပနေသည်။</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုး ရိုးသားစွာခေါင်းငြိမ့်သည်။ လုယန်အဖြေကို သူကြားချင်သည်။</p> <p>"တကယ်တော့ ရိုးရိုးလေးပါကွာ။ ငါ့ချင်ဖုန်းဓားထဲမှာ ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုရှိတယ်လေ။ အဲဒီ့ထဲမှာ မသေမျိုးသတ်ဓားစက်ဝန်းပညာကို ထုတ်သုံးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဓားတစ်သောင်းဌာနေပြန်ပညာကို အသက်သွင်းတယ်။ ဒီတော့ ငါ့ဓားနဲ့ထိုးချိန်ခံရတဲ့သူမှန်သမျှ ဒူးထောက်ရမှာပဲလေ"</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုး "..."</p> <p>ဒါကိုမင်းက ဓားပညာလို့ ခေါ်တယ်ပေါ့...</p> <p>လုယန် မသေမျိုးသတ်ဓားပညာသုံးလာမည်ကို သူကြိုတွက်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဓားပညာ ထိုမျှအဆင့်မြင့်လာမည်ဟု မထင်ခဲ့။</p> <p>ထိုပညာမျိုးကို ဘယ်သူကာကွယ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>လုယန် မသေမျိုးသတ်ဓားစက်ဝန်းပညာကို ပြန်ရုတ်သိမ်း၍ မုန်ကျင်းကျိုးကို ထရပ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"လာပါ၊ အခု အတည်တိုက်ကြစို့"</p> <p>အောင်ပွဲလက်မှတ် ကြိုရထားသကဲ့သို့ လုယန်ရယ်မောနေသည်။ မုန်ကျင်းကျိုး အံတင်းတင်းကြိတ်နေသည်။</p> <p>"ဒါကိုမြည်းကြည့်လိုက်စမ်း။ ထိုးဖောက်ဓားကွက်"</p> <p>လုယန် အော်ဟစ်ကြုံးဝါး၍ ချင်ဖုန်းဓားကို ရှေ့သို့ထိုးလိုက်သည်။ ဓားဦးကလေထုကို လျှပ်စီးလိုဖြတ်သွားသည်။</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုး အေးစက်စက်လှောင်ပြုံးပြုံးသည်။ လုယန်သုံးသည့် ထိုးဖောက်ဓားကွက်ကို သူသိပြီးဖြစ်သည်။ သူ့ကိုတကယ်အထင်သေးနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဓားချက်ကိုထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုမူမမှန်သလို ခံစားရသဖြင့် ဘေးသိုချက်ချင်းခုန်ရှောင်လိုက်သည်။</p> <p>သူရပ်နေခဲ့သည့်နေရာတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခုပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုစွမ်းအားသည် ထိုးဖောက်ဓားချက်စွမ်းအားမဖြစ်နိုင်။</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုး ချက်ချင်းတွေးမိလာသည်။ လုယန်က မသေမျိုးသတ်ဓားစက်ဝန်းကို လျှို့ဝှက်ထုတ်သုံးနိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ မသေမျိုးသတ်ဓားစက်ဝန်းကိုသုံးပြီးလျှင် ဓားတစ်သောင်းဌာနေပြန်ပညာကိုသုံးသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။</p> <p>သို့ဆိုလျှင် ဓားတစ်သောင်းဌာနေပြန်တစ်မျိုးတည်းသုံးလျှင်လည်း မဖြစ်နိုင်စရာမရှိ။</p> <p>ယခုဓားချက်သည့် ထိုးဖောက်ဓားကွက်ပုံစံဟု ထင်ရသည်။ သို့သော်အမှန်တော့ ဓားတစ်သောင်းဌာနေပြန်ပညာသာဖြစ်သည်။</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုးနောက်ဘက်တွင် ရှေးဟောင်းစွမ်းအင်ရောင်တောက်ပနေသည့် ဗုဒ္ဓအရိပ်တစ်ခုပေါ်လာသည်။ လက်ကိုကွေး၍ သူ့ကိုကာကွယ်ပေးသည်။</p> <p>ချင်ဖုန်းဓားက ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓလက်နှင့် တိုက်မိသည်။ ဗုဒ္ဓလက်ကို ထိုးဖောက်လုနည်းပါးဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"ဓမ္မခန္ဓာစွမ်းအားလား"</p> <p>လုယန် တအံ့တဩရေရွတ်မိသည်။</p> <p>မုန်ကျန်းဇီနှင့်အတူ လေ့လာနေချိန်တွင် ဓမ္မခန္ဓာပုံရိပ်အသုံးချနည်းကို တတ်မြောက်ခဲ့ဟန်တူသည်။</p> <p>လုယန် နောက်တစ်ကြိမ်ဓားချက်ထုတ်သည်။ ဗုဒ္ဓလက်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်ထိသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချင်ဖုန်းဓားက ဗုဒ္ဓလက်ကို မထိုးဖောက်နိုင်။ သာမန်ဓားချက်သာဖြစ်သည်။</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုးက ဗုဒ္ဓလက်ကို ရုတ်သိမ်းရန်ပြင်နေစဉ် လုယန်က နောက်ထပ်ဓားတစ်ချက်ထပ်ထိုးသည်။ ထိုဓားချက်က ဗုဒ္ဓလက်ဝါးကို ထိုးဖောက်မတတ်ဖြစ်သွားပြန်သည်။ မုန်ကျင်းကျိုးလန့်သွားသည်။ တစ်ခြားပညာများ ထုတ်မသုံးရဲတော့။</p> <p>ဓားတစ်သောင်းဌာနေပြန်စွမ်းအားဖြစ်သည်။</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုး ချွေးပြန်လာသည်။ လုယန်၏ဗျူဟာကို သူရေးတေးတေးနားလည်လာသည်။</p> <p>ဌာနေပြန်ဓားချက်နှင့် သာမန်ဓားချက်ကြား ဘာမှကွာခြားသလိုဖြစ်နေသည်။ ဓားချက်အလေးအပေါ့ကို ခန့်မှန်း၍မရ။</p> <p>ဘယ်ဓားချက်ဖြင့်တိုက်ခိုက်မည်ကို ခန့်မှန်းမရသဖြင့် တစ်ချက်ပေါ့ဆသည်နှင့် ရှုံးသွားမည်။ ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓလက်ဝါးဖြင့်သာ ဆက်ကာကွယ်နေရသည်။</p> <p>လုယန် ဓားချက်ဆက်တိုက်ထုတ်သည်။ သာမန်ဓားချက်များကြားတွင် ဌာနေပြန်ဓားချက်တစ်ချို့ ညှပ်သုံးသည်။</p> <p>ဓမ္မခန္ဓာပုံရိပ်ကို မုန်ကျင်းကျိုး အမြဲထိန်းမထားနိုင်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဗုဒ္ဓလက်ပျက်စီးသွားပြီး အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။</p> <p>"ကဲပါ ကဲပါ မင်းနိုင်ပါတယ်"</p> <p>မုန်ကျင်းကျိုး လုယန်ကို မကျေမနပ်ကြည့်သည်။</p> <p>"ဒီလောက်အောက်တန်းကျတဲ့ လှည့်ကွက်မျိုးကို မင်းဘယ်ကသင်လာတာလဲ"</p> <p>သူသာမဟုတ်။ ဝိညာဉ်ပြောင်းအခြေခံအဆင့်တွင် ဘယ်သူမှ ထိုဗျူဟာမျိုးကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်။</p> <p>လုယန်က အင်္ကျီကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ဆွဲဆန့်လျက် အလေးအနက်ပြောသည်။</p> <p>"ငါ့ဆရာကပြောတယ်။ ဒီဓားပညာဟာ သူနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘဲ ငါ့ဘာသာနားလည်ထားတဲ့ပညာလို့ ပြောရမယ်တဲ့"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save