Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အချိန်မြစ်ကြီး တစ်စင်းကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ… ခုနက ဇီသာသံနဲ့ မိုးခြိမ်းသံ ထွက်လာတာပဲ… အဲဒါ ဟိုပိုးကောင် ဖူရှောင်ကွမ်းပဲ ဖြစ်ရမယ်…</p> <p style="text-align:justify">တောက်… သူ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြီး အစွမ်းပြသွားပြန်ပြီ…</p> <p style="text-align:justify">မီးလျှံနီက ရင်ဘတ်ကိုထုလျက် ခြေဆောင့်ကာ ဒေါသတကြီး ဟောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ရွှံ့ရုပ်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်၏။ သူက ဆင်စွယ်ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်၍ ခြေဖဝါးအောက်မှ မီးတောက်များနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဇီသာအသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">မိုးခြိမ်းသံများ ဟိန်းဟောက်ပေါက်ကွဲသွားမှုကြားတွင် မိစ္ဆာသခင်မ ကျိုကွမ်းနှင့် တိုက်ခိုက်နေသည့် ရွှံ့ရုပ်မှာ လဲကျသွားပြီး သူပစ်လွှတ်လိုက်သော အနက်ရောင်အလင်းတန်းမှာလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ကျောင်းအုပ်ကြီး ဂျီမိုကို ကူညီရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုဘက်ရှိ တိုက်ပွဲက ပြီးဆုံးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ လေပြေညင်းက နူးညံ့သော်လည်း ခိုင်မာမှုရှိပြီး နက်နဲဆန်းကြယ်မှု တစ်ခုကို ကွယ်ဝှက်ထားမှန်း ပေါ်လွင်သွားသည်။ ဇီးပန်းပွင့်ကိုင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ထွက်ပေါ်လာသော လေပြင်းက ဝိညာဉ်အာရုံကို တိုက်စားဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">အကြိမ်အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းပြီးနောက်တွင် ရွှံ့ရုပ်မှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး ဤရလဒ်အတွက် အံ့ဩမနေတော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဂျီမို၏ ဝိညာဉ်အာရုံကလည်း အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများထက် တစ်ပန်းသာနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">မီးလျှံနီမှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">ငါ အခုမှ ရောက်လာတာကို တိုက်ပွဲက ပြီးသွားပြီလား… ဒါဆို ငါ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ… ဘေးကနေ အော်ဟစ် အားပေးဖို့လား…</p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဂျီမိုက သူ၏ အရှက်ရမှုကို ကယ်တင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျောင်းအုပ်ကြီး ဂျီမိုက ပေါ်လာသော ဖူရှောင်ကွမ်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ကျိုကွမ်းနှင့် မီးလျှံနီကိုပါ ဆက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“သိုင်းကွက်အစီအရင်ကို ဖွင့်ကြမယ်”</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာသုံးကောင်မှာ အချိန်ဆွဲမနေရဲတော့ဘဲ ကိုယ့်နေရာအသီးသီးဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်ယံအထက်တွင် ဆံပင်ဖြူဖြူ၊ ဝတ်ရုံဖြူဖြူနှင့် တာအိုဘုန်းကြီးမှာ အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့်ကာ ဒေါသထွက်သွား၏။ သူ သွေးချွေးရင်း၍ ပုံသွင်းဖန်တီးထားသော ယင်တမန်တော်က အတန်ကြာ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ကြည့်ရတာ ဘိုးဘေးကြီးကို ပင့်ဖိတ်တာကလွဲပြီး တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးထင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့တွေးရင်း တာအိုဘုန်းကြီးက မကျေမချမ်း ဖြစ်လာ၏။ သူက လက်ကိုဝှေ့ယမ်း၍ အရိုးတောင်ဝှေးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လက်ဝါးကို လှန်ကာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်နေသော အရိုးဖလားတစ်လုံးကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နှမြောတသဖြစ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း တာအိုဘုန်းကြီးက ဤတစ်ခါသုံး ဝိညာဉ်ရတနာကို တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အသုံးပြုလိုက်၏။ အရိုးဖလားက မှောက်လျက်ကျဆင်းလာပြီး သူ၏ ပတ်လည် ဆယ်ပေအကျယ်အဝန်းကို လွှမ်းခြုံကာကွယ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">နဂါး၏ လက်ထဲရှိ အရပ်လေးမျက်နှာ ကောင်းကင်ရတနာ လှံရှည်က အားကုန်သုံး၍ ရိုက်နှက် ထိုးဖောက်နေသော်လည်း အရိုးအလင်းတန်းများက ယိမ်းယိုင်တုန်ခါရုံသာ ရှိပြီး ချက်ချင်း ဖောက်ထွက်ရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရမှ တာအိုဘုန်းကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်သွားသည်။ ထို့နောက် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ လက်စွပ်ကို ခါလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရှေးဟောင်းခေါင်းတလား တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုခေါင်းတလားကို ဝိညာဉ်နန်းမုသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှုပ်ထွေး၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံများ ထွင်းထုထားရာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ခေါင်းမူးသွားစေနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် တာအိုဘုန်းကြီးက သွေးနီရောင် အမွှေးတိုင် လေးတိုင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် သုံးကြိမ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ဒူးထောက်ကာ လေးကြိမ် ဦးချလိုက်သည်။ သူက အမွှေးတိုင်များကို ခေါင်းတလားရှေ့တွင် ထိုးစိုက်လိုက်ရာ သွေးတိမ်တိုက်တစ်ခုက လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး အမွှေးတိုင်များကို ထောက်ကန်ပေးထား၏။</p> <p style="text-align:justify">တောက်ပသော သွေးနီရောင် မီးခိုးငွေ့များက လေထဲသို့ လွင့်ပျံလာပြီး အဆုံးမရှိသော နာကြည်းချက်များဖြင့် လှည့်ပတ်နေသည်။ သရဲတစ္ဆေ သောင်းချီ၏ ငိုကြွေးသံများကိုလည်း ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားနေရ၏။ ထိုငိုကြွေးသံများနှင့် သွေးရောင်မီးခိုးများက ခေါင်းတလား၏ အက်ကြောင်းများမှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားရာ ခေါင်းတလားတစ်ခုလုံး သွေးရောင်အလင်းများဖြင့် တောက်ပလာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ အပူချိန်ကလည်း ရုတ်တရက် ထိုးကျသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် တာအိုဘုန်းကြီးက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး နားလည်ရခက်သော ဂါထာများကို စတင် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက သူ၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို အတင်းချိုးဖဲ့လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုနှက်ကာ နှလုံးသွေးအချို့ကို ထွေးထုတ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">လက်ချောင်းနှင့် နှလုံးသွေး နှစ်ခုစလုံးကို ခေါင်းတလားက စုပ်ယူသွားရာ သွေးရောင်အလင်းများ ပိုမို တောက်ပလာပြီး ခေါင်းတလားကြီးမှာ တုန်ခါသွားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး ကြီးမားလှသော မကောင်းဆိုးဝါးကြီးတစ်ခု မွေးဖွားလာတော့မည့်အလား ရှိနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">အောက်ရွေ့၏ မျက်နှာအမူအရာက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက အရပ်လေးမျက်နှာ ကောင်းကင်ရတနာ လှံရှည်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ခါယမ်းကာ နဂါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူ၏ နဂါးခန္ဓာကိုယ်က လှံရှည်ကြီးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားရာ သူ၏ ဖိအားက ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားတော့သည်။ သူက ခြေသည်းတစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ အရိုးဖလားထံသို့ လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အရိုးအလင်းတန်းများက တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ အက်ကွဲသွားပြီး အရိုးဖလားကြီးမှာလည်း တစ်လက်မချင်းစီ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွား၏။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တာအိုဘုန်းကြီး၏ အိုမင်းသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံက ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">“တပည့်တော်က ဘိုးဘေးကြီး ကြွရောက်လာတာကို ရိုသေလေးစားစွာ ကြိုဆိုပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">ယင်လေပြင်းများ တဝီဝီ တိုက်ခတ်လာပြီး သွေးမြူများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှေးဟောင်းခေါင်းတလား၏ အဖုံးက ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားပြီး အရိုးစုကြီးတစ်ခု ထိုင်လျက်သား ပေါ်လာ၏။ ထိုအရိုးစုကြီး၏ မျက်လုံးအိမ်များအတွင်းတွင် အစိမ်းရောင် သရဲမီးတောက်များက ကျောချမ်းဖွယ် လောင်ကျွမ်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကိုလည်း သွေးမြူများက ရစ်ပတ်ထားကာ လည်ပင်းကို လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် အရိုးချင်း ပွတ်တိုက်ကြိတ်ချေသည့် ဂျွတ်ခနဲ၊ ဂျွတ်ခနဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">အရိုးစုကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားကြောင့် နဂါးကြီး၏ ရင်ထဲတွင်ပင် အေးစိမ့်သွားရ၏။ လေ၊ မိုး၊ မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးတန်းများက နဂါးကြီး၏ ခြေသည်းများအောက်တွင် စုစည်းလာပြီး တာအိုဘုန်းကြီးနှင့် ခေါင်းတလားထံသို့ ဆက်လက် ရိုက်နှက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အရိုးဖလားကြီး ကွဲအက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် တာအိုဘုန်းကြီးမှာ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး သွေးအချို့ အန်ထုတ်လိုက်ရ၏။ ထိုသွေးကို အရိုးစုကြီးက စုပ်ယူသွားရာ သူ၏ ဖိအားကို ပိုမို မြင့်တက်သွားစေပြီး ဘုရင်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပင် အမှန်တကယ် ထုတ်ဖော်ပြသလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နဂါးခြေသည်းကြီး ဖိချလာသည်ကို မြင်သောအခါ အရိုးစုကြီးက လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး အထက်သို့ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ အရိုးလက်ဝါးပြင်ပေါ်မှ သွေးနီရောင် ပဒုမ္မာကြာပန်းတစ်ခု ပေါက်ဖွားလာပြီး နဂါးခြေသည်းကြီးကို အလွယ်တကူ ခုခံထားလိုက်၏။ လေ၊ မိုး၊ မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးတန်းများ အားလုံးကို သွေးကြာပန်းက စုပ်ယူသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစွမ်းအားကြောင့် နဂါးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားတော့၏။ သူက ဝိညာဉ်ရတနာဖြစ်သည့် အရပ်လေးမျက်နှာ ကောင်းကင်ရတနာ လှံရှည်နှင့်သာ ပေါင်းစပ်မထားပါက ဤတိုက်ကွက်တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေရန် လုံလောက်ပေသည်။ ထို့သို့တိုင်အောင် အောက်ရွေ့၏ ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးများကတော့ ဆူပွက်နေဆဲပင်။</p> <p style="text-align:justify">အရိုးစုကြီးက နဂါးကြီးကို ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ သူက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ယွီလီ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စကားများ၊ အပိုစကားများ တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ သရဲမီးတောက်များ လင်းလက်သွားပြီး ရှေးဟောင်းခေါင်းတလားကို ဆင့်ခေါ်ကာ ခေါင်းတလားအဖုံးကို မ၍ ယွီလီ့ထံသို့ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အစိမ်းရောင် ဇာထီးလေးက ရုတ်တရက် ဘေးတိုက် ပျံထွက်သွားပြီး လည်ပတ် ကြီးထွားလာကာ ခေါင်းတလားအဖုံးနှင့် ဝင်တိုက်လိုက်သည်။ အစိမ်းရောင်အလင်းနှင့် သွေးရောင်အလင်းတို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">အောက်ရွေ့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထိုခေါင်းတလားက အမှန်တကယ်ပင် ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">သူက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် တာအိုဘုန်းကြီး၏ ခါးရှိ တံဆိပ်ပြားကို ကြည့်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဘိုးကြီးစုတ်… မင်းက ယင်ဆန်းဂိုဏ်းကလား”</p> <p style="text-align:justify">တာအိုဘုန်းကြီးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ကျုပ်က ယင်ဆန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းအုပ်အကြီးအကဲပဲ”</p> <p style="text-align:justify">အောက်ရွေ့မှာ သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါကြောင့် သိုင်းကွက်တွေက ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတာကိုး… ဒါကြောင့် တစ်ခုခု လွဲနေတယ်လို့ ထင်မိတာ… ယင်ဆန်းဂိုဏ်းက သောက်ကောင် ယုတ်မာတွေ ဖြစ်နေတာကိုး…”</p> <p style="text-align:justify">“အရင်တုန်းက ငါ မင်းတို့လူတွေကို သေးထွက်ကျတဲ့အထိ ရိုက်နှက်ဖူးတယ်။ ဒီနေ့တော့ ငါ နည်းနည်း အနစ်နာခံပြီး မင်းကို ကိုယ်တိုင် လမ်းဖြောင့်အောင် လွှတ်ပေးလိုက်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">တာအိုဘုန်းကြီး “…”</p> <p style="text-align:justify">မင်းစကား မင်းပြန်နားထောင်ကြည့်စမ်း… အဲဒါ လူပြောတဲ့ စကားမျိုးလား…</p> <p style="text-align:justify">နဂါးကြီးက လှံရှည်ကိုင်၍ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တာအိုဘုန်းကြီးက သဘာဝကျကျပင် အသေခံရန် ထိုင်စောင့်မနေတော့ပေ။ သူက ချက်ချင်း နေရာမှ လှည့်ပြေးတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက လောလောဆယ် ဒဏ်ရာရထားပြီး ကျောက်စိမ်းဖလားကိုလည်း ဆုံးရှုံးထား၏။ သူ၏ အရိုးတောင်ဝှေးကိုသာ အားကိုးရမည်ဆိုလျှင် ဤငါးရှဉ့်ကောင်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။ သူ့အနေဖြင့် ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်နိုင်သဖြင့် ဘိုးဘေးကြီး၏ ရုပ်ကြွင်းက ဝါးမိစ္ဆာမကို သတ်ဖြတ်ပြီးသည့် အချိန်အထိ အချိန်ဆွဲကာ ရှောင်တိမ်းနေရန်သာ လိုအပ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက်မှ အရိုးစုကြီးက အားလပ်သွားပြီး ဤငါးရှဉ့်ကောင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူ့ကို အရေခွံခွာ၊ အရိုးနွှာရုံသာမက ဝိညာဉ်ကိုပါ ဆွဲထုတ်၍ မှော်ရတနာတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးပစ်မည်ဟု ကြံရွယ်ထား၏။</p> <p style="text-align:justify">သတ္တုလည်ပတ်သံက ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">အတုအယောင် ဝိညာဉ်ဝါးပင် တစ်ပင်စီက အရပ်လေးမျက်နှာ အသီးသီးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝက်အူရစ်ပုံစံ အထက်သို့ တက်သွားသည့် မိစ္ဆာစာလုံးများဖြင့် သိပ်သည်းစွာ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ မကြာမီမှာပင် အလင်းတိုင် လေးခုက တစ်ခုတည်းအဖြစ် ချိတ်ဆက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">အရပ်လေးမျက်နှာ ကန်းသတ္တု နတ်ဘုရားသတ် မဟာသိုင်းကွက်အစီအရင် အသက်ဝင်လာပြီ ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယခင် ရက္ခသတောင်သခင်ကြီး အသတ်ခံရစဉ်က ဧကရီယွီလီက ဤသိုင်းကွက်အစီအရင်ကို တစ်ကိုယ်တည်း ထောက်ပံ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ မိစ္ဆာသခင် လေးပါးက အလင်းတိုင်တစ်ခုစီတွင် နေရာယူထားကြပြီး မဟာသိုင်းကွက်အစီအရင်ကို ထိန်းသိမ်းထားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">မဟာသိုင်းကွက်အစီအရင်၏ စွမ်းအား ကောင်းချီးကြောင့် မိစ္ဆာလေးကောင်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါများ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်ကာ ခွန်အားများလည်း ကြီးမားစွာ တိုးတက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သိုင်းကွက်အစီအရင် အတွင်းရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများကို အသုံးချနိုင်စွမ်း ရှိလာကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက အနောက်ဘက်တွင် နေရာယူထားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အနည်းဆုံး ဆယ်ဆခန့် ပိုမို အားကောင်းလာသော စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အရင်ကထက် ပို၍ နေလို့ထိုင်လို့ ကောင်းနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">အရေးအကြီးဆုံးမှာ လျှံကျနေသော ဤစွမ်းအားများက ဆက်လက် မြင့်တက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ဝိညာဉ်ဝါးပင် ပုံရိပ်ယောင်၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မည်သည့် သက်သောင့်သက်သာ မရှိမှုမျိုးကိုမျှ မခံစားရချေ။ ဤတိုးတက်မှုက သူ ဆဋ္ဌမမြောက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည့် အချိန်ကျမှသာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">မဟာသိုင်းကွက်အစီအရင်က အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">နှစ်ဘက်စလုံးတွင် မတူညီသော တုံ့ပြန်မှုများ ကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အရိုးစုကြီးက ယွီလီ့ကိုသာ အစမှအဆုံး မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">သက်လတ်ပိုင်း ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူက လက်ကိုမြှောက်၍ ဓမ္မဓား လေးလက်ကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဓားအလင်းတန်းများက အေးစက်စူးရှနေပြီး မိစ္ဆာသခင် လေးပါးထံသို့ တိုးဝင်သွားသော်လည်း ရွှေဖားပြုတ် မဟာမိစ္ဆာကြီးထံမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်း လေးခု၏ ရိုက်ထုတ်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ငါပဲ”</p> <p style="text-align:justify">တာအိုဘုန်းကြီးက သူ၏ လက်စွပ်ကို ခါလိုက်ပြီး မီးလျှံနီထံသို့ ဝိညာဉ်အဆောင် အများအပြားကို ပစ်လွှတ်လိုက်ကာ သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ အနိုင်ယူရန် ကြံစည်လိုက်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် နဂါးကြီးက လေတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်အဆောင်များ အားလုံး ပြာကျသွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“နဂါးသခင်… အဲဒီ အဘိုးကြီးစုတ်ကို ဒီဘက် ကန်ထုတ်လိုက်စမ်းပါ”</p> <p style="text-align:justify">မီးလျှံနီက ခေါင်းကိုမော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ယုံကြည်မှုများ လျှံကျနေ၏။ သူက ရန်ငြိုးထားနေသောကြောင့် ဤသို့ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သလို အပျော့ဆုံး သစ်သီးကို ရွေးချယ်ညှစ်ချင်နေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျန်သည့် မိစ္ဆာသခင် သုံးပါးကလည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။ သူတို့ကလည်း ဟာကွက်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အားနည်းသူကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းရန် သူတို့၏ စွမ်းအားအားလုံးကို စုစည်းလိုကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တာအိုဘုန်းကြီးက အောက်ရွေ့၏ ကန်ချက်ကို ချက်ချင်း ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။ သို့သော် ဤငါးရှဉ့်ကောင်က ဤမျှ ကောက်ကျစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ကန်ချက်က ဟန်ပြရုံသာ ဖြစ်ပြီး အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပြင်ဆင်ထားသည့် နဂါးအမြီးက ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တာအိုဘုန်းကြီးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရ၏။ အမြီးရိုက်ချက်ကြောင့် သူ၏ ဒဏ်ရာများက ပိုမို ဆိုးရွားသွားရုံသာမက မီးလျှံနီဆီသို့ပါ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မီးလျှံနီ၏ ဆံပင်နီများက မီးတောက်များကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းနေ၏။ မီးလျှံနီမှာ လွန်စွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး မျက်လုံးများကလည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြောင်းလဲသွားကာ သိုင်းကွက်အစီအရင်၏ စွမ်းအားကို ဆွဲယူ၍ သူ၏ ဓားမကြီးကို အားကုန် လွှဲခုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဘိုးကြီးစုတ်… ဒီခွေးသခင်ရဲ့ တိုက်ကွက်တစ်ချက်ကို ခံစမ်း…”</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆင်စွယ်ဓားမကြီးက ချက်ချင်းပင် ပေရာချီ ရှည်လျားသွားပြီး သိပ်သည်းလှသော ကန်းသတ္တု စွမ်းအားများ လှည့်ပတ်နေကာ မြစ်များနှင့် တောင်တန်းများကိုပင် ခွဲခြမ်းပစ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ကောင်းကင်ဓားမကြီးတစ်ခု ခုတ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">အခြား မိစ္ဆာသခင် သုံးပါးကလည်း လှုပ်ရှားလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျောင်းအုပ်ကြီး ဂျီမိုက ဇီးပန်းပွင့်ကိုင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အရှေ့အရပ်ဆီမှ လေပြေညင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာ၏။ ထိုလေပြေ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ပန်းများ နေရာအနှံ့ ပွင့်လန်းလာပြီး သစ်ပင်ပန်းမန်များလည်း စိမ်းလမ်းစိုပြည်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်တွင် မိစ္ဆာသခင်မ ကျိုကွမ်းက ဓားကို လွှဲယမ်း၍ အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်သည်။ မြောက်လေပြင်းက စူးရှထက်မြက်စွာ ဟိန်းဟောက်နေစဉ်မှာပင် ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော လေဓားရှည်ကြီးတစ်ခုက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ခုတ်ဆင်းလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်း၏ လက်လေးဖက်ကလည်း အတူတကွ လှုပ်ရှားလာသည်။ လက်နှစ်ဖက်က မိုးကြိုးသံစဉ်ကို တီးခတ်ရန် ကြိုးများကို ခတ်လိုက်ပြီး အခြား လက်နှစ်ဖက်ကတော့ အာရုဏ်ဦးအလင်းစက် (မနက်ခင်းအလင်းရောင်) ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝုန်း…</p> <p style="text-align:justify">ရာသီလေးခု မိုးခြိမ်းသံက ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းသွားပြီး ရာသီလေးခုလုံး တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်ထွက်လာ၏။ သိပ်သည်းလှသော အချိန်စွမ်းအားများက အာရုဏ်ဦးအလင်းစက်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားရာ ၎င်း၏ စွမ်းအားက နှစ်ဆ မြင့်တက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">အချိန်ရေစီးကြောင်းများ ရောနှောပါဝင်နေသော အချိန်မြစ်ကြီးတစ်စင်းကလည်း အာရုဏ်ဦးအလင်းစက်အထဲမှ စီးဆင်းထွက်ပေါ်လာ၏။ အချိန်မြစ်ကြီး၏ သဘာဝက အစစ်အမှန်နှင့် စိတ်ကူးယဉ်အကြား ခန့်မှန်းရခက်ခဲနေပြီး စွမ်းအားကလည်း ထပ်မံ မြင့်တက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">(ရှေ့အခန်းတွေမှာ သုံးခဲ့တဲ့ <strong>‘မနက်ခင်းအလင်းရောင်’</strong> ဆိုတဲ့ ရေစက်လေးကို နောက်ပိုင်းအခန်းတွေမှာ <strong>‘အာရုဏ်ဦးအလင်းစက်’</strong> ဆိုပြီး ပြောင်းလဲပြန်ဆိုသွားပါ့မယ်ဗျ)</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save