Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာတွေအားလုံး မူးယစ်နေချိန်မှာ ငါတစ်ယောက်တည်း အသိစိတ်လွတ်မနေဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ညလေပြေက ဝါးတောကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားရာ ဝါးရွက်များက ယိမ်းနွဲ့သွားပြီး တရှဲရှဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">ကြာစေ့၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့နှင့် ဝိညာဉ်ဆန်၏ နူးညံ့မှုတို့က အကောင်းဆုံး အချိုးအစားဖြင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ကြာစေ့ဆန်ပြုတ်မှာ ခါးသက်သက် အရသာ လုံးဝမရှိဘဲ သာယာသော အချိုဓာတ်လေးသာ ပါရှိ၏။ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် သောက်ပြီးနောက် ဧကရီယွီလီမှာ အတော်လေး နေလို့ကောင်းသွားပြီး သူမ၏ ခံတွင်းလည်း ပွင့်လာသည်။ သူမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“နောက်တစ်ပန်းကန်”</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးကို ယူကာ ချက်ချင်း ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူ တံခါးဝသို့ ရောက်ခါနီးတွင် အနောက်မှ လှမ်းခေါ်သံ ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">“နေဦး… အိုးလိုက်သာ သယ်ခဲ့လိုက်တော့”</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ကဲ့ပါ”</p> <p style="text-align:justify">ခဏအကြာတွင် ဧကရီယွီလီက ဆန်ပြုတ်ကို အားရပါးရ သောက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ပြောင်ရှင်းသွားသော အိုးကြီးကို မြင်လျှင် ဖူရှောင်ကွမ်း၏ ရင်ထဲတွင် ကျေနပ်မှုတစ်ခုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က စားဖိုမှူးတစ်ယောက်၏ ပျော်ရွှင်မှုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ ဧကရီယွီလီက အိုးကို ချလိုက်၏။ သူမက သက်သောင့်သက်သာဖြင့် လေချဉ်တစ်ချက် တက်ချင်လာသော်လည်း အိုးကို ရှင်းလင်းရန် ခေါင်းငုံ့နေသော ဖူရှောင်ကွမ်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အတင်းအကျပ် အောင့်ထားလိုက်ရရာ သူမ၏ မျက်နှာပင် အနည်းငယ် နီရဲသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒါ ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး… ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ တစ်ခုခုများ မှားယွင်းသွားလို့လား… ဒါမှမဟုတ် ငါသောက်ခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ဝိုင်မှာများ ပြဿနာရှိနေလို့လား…</p> <p style="text-align:justify">မဟုတ်မှလွဲရော ဒီပိုးကောင်က ငါ့ကို ဆေးခတ်လိုက်တာများလား… မဟုတ်ရင် ငါ ဘာလို့ ဒီလို တုံ့ပြန်မှုမျိုး ဖြစ်နေရမှာလဲ…</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်း အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်ကို မြင်လျှင် ဧကရီယွီလီက ချက်ချင်းပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်နေလိုက်၏။ သူမက တမင်တကာ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး စပ်စုချင်ယောင်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ပိုးကောင်လေး… ဒီည… ငါ့ကို လာရှာတာ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify">သူမက သူမကိုယ်သူမ ရည်ညွှန်းသော နာမ်စားကို မသိစိတ်ဖြင့် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းကတော့ သိပ်ပြီး မတွေးမိပေ။ သူ၏ ဤကျောထောက်နောက်ခံက အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သူဖြစ်ရာ နာမ်စားပြောင်းလဲသွားခြင်းက အရေးကြီးသော ကိစ္စ မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ဘုရင်မကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ်… ဒီအငယ်လေး လာရတဲ့ ကိစ္စကတော့…”</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အခြေအနေ အားလုံးကို အစမှအဆုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဧကရီယွီလီ၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း တည်ကြည်လေးနက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">သူမက လင်းကျယ်သစ်သီးနှင့် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို ဖူရှောင်ကွမ်းထံ ပြန်ပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">သူမက မတ်တတ်ရပ်၍ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်က တုန်ခါသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် သူမက ဖူရှောင်ကွမ်း၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်၍ ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်ရောက်သွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">သူမက လေပြင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး ပြတ်သားလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify">အန်းလဲ့လမ်းကြားရှိ ဧည့်သည်ခြံဝင်း တစ်ခုအတွင်း၌…</p> <p style="text-align:justify">ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မမြင်နိုင်သော လှိုင်းဂယက်များ လှုပ်ခတ်သွားပြီး အစိမ်းရောင်နှင့် ငွေရောင် လူရိပ်နှစ်ခုက လမ်းကြောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုသူများမှာ ဧကရီယွီလီနှင့် ဖူရှောင်ကွမ်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">လရောင်အောက်တွင် ထိုအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးက ပြီးပြည့်စုံသော စုံတွဲတစ်တွဲကဲ့သို့ ရှိနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ပန်းချီဆွဲနေသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင်၏ မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားသည်။ သူက ဝံပုလွေမွေး စုတ်တံကို ချက်ချင်း ချလိုက်ပြီး အိမ်အပြင်သို့ အမြန်ထွက်လာကာ ဧကရီယွီလီကို အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“သခင်မကြီး ကြွလာမှန်း မသိခဲ့ပါဘူး… သင့်လျော်တဲ့ ကြိုဆိုမှု မလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”</p> <p style="text-align:justify">ဧကရီယွီလီက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရပြီ… ထတော့”</p> <p style="text-align:justify">အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူမက ဦးဆောင်၍ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက အားနာနာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမနောက်မှ အမြန် လိုက်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင်က အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ခြင်း မရှိပေ။ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး လှည့်၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">“သခင်မကြီးနဲ့ မိစ္ဆာမိတ်ဆွေဖူတို့ ဒီတစ်ခေါက် လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိခွင့်ပြုပါ”</p> <p style="text-align:justify">အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင်က တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဧကရီယွီလီကလည်း စကားဝှက်နေချင်စိတ် မရှိချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီဘုရင်က မင်းကို မေးမယ်… မင်းက မိစ္ဆာသခင် ရှောင်ကွမ်းကို ဘာလို့ လင်းကျယ်သစ်သီး ပေးရတာလဲ… မင်းက နောက်ခံ ဘာမှမရှိတဲ့ လေလွင့်မိစ္ဆာ တစ်ကောင်အနေနဲ့ မွေးဖွားလာတယ်လို့ ပြောခဲ့တာကို ငါ မှတ်မိတယ်…”</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါဆိုရင် အဆင့်မြင့် မြေအဆင့် ဝိညာဉ်သစ်သီး တစ်လုံးဆိုတာ မင်းအတွက် အရမ်း တန်ဖိုးကြီးနေမှာပေါ့… ဇာတ်လမ်း အပိုင်းသစ်တောင်းဖို့ သက်သက်နဲ့ ဒါကို ပေးလိုက်တာ နည်းနည်း မသင့်တော်ဘူးလို့ မထင်ဘူးလား… တခြား ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အကြောင်းပြချက်များ ရှိနေသေးလား… ဒါမှမဟုတ် မင်းက တကယ်ပဲ ရူးသွပ်လောက်တဲ့အထိ စွဲလမ်းနေတာလား”</p> <p style="text-align:justify">အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင်က အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အားနာသွားသည့် အမူအရာက သိသိသာသာ ပေါ်လာ၏။ သူက ဧကရီယွီလီနှင့် ဖူရှောင်ကွမ်းကို အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သေချာ မရှင်းပြခဲ့မိတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားပါ… အဲဒါကြောင့် သခင်မကြီးကို ဒီအထိ လာရအောင် ဒုက္ခပေးမိသလို မိစ္ဆာမိတ်ဆွေ ရှောင်ကွမ်းကိုလည်း သံသယ ဝင်သွားစေခဲ့ပါတယ်…”</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော် မဟာပညာရှိမှတ်တမ်းကို ရူးသွပ်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက စာအုပ်မိစ္ဆာ တစ်ကောင်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ထူးခြားလို့ပါ… တချို့က ကဗျာတွေကို အားကိုးကြတယ်… တချို့က ပုံပြင်တွေ… တချို့က ဂီတသံစဉ်တွေ… အကြောင်းအရာကတော့ မူလအသွင်သဏ္ဌာန်က ဘာကို သယ်ဆောင်ထားလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်…”</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော့်ရဲ့ မူလအသွင်သဏ္ဌာန်က ပုံပြင်စာအုပ် တစ်အုပ်ရဲ့ ဝါးစာလိပ် ဖြစ်နေတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်မှုက လောကကြီးထဲက အစစ်အမှန်နဲ့ စိတ်ကူးယဉ် ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ အနီးကပ် ဆက်စပ်နေပါတယ်…”</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော်က ဓမ္မနယ်ပယ်ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ကောင်းကင်ဘုံမှာ တစ်ဆို့နေတာ အတော်လေး ကြာနေပါပြီ… ဘယ်လိုပဲ ကြိုးစားကြိုးစား အဆင့်တက်ဖို့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး… မဟာပညာရှိမှတ်တမ်းကို ဖတ်လိုက်ရမှပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိတ်ဆို့နေမှုက နောက်ဆုံးမှာ လျော့ရဲလာတယ်…”</p> <p style="text-align:justify">ဒါကြောင့် ဒီမဟာပညာရှိမှတ်တမ်းက ကျွန်တော့်အတွက် အဆင့်တက်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်ပါပဲ… ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ သက်ဆိုင်နေတော့ ကျွန်တော် နည်းနည်း လောကြီးသွားတာ ရှောင်လွှဲလို့ မရပါဘူး… သခင်မကြီးနဲ့ မိစ္ဆာမိတ်ဆွေ ရှောင်ကွမ်းတို့ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မယူဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ဧကရီယွီလီနှင့် ဖူရှောင်ကွမ်းတို့မှာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤမိစ္ဆာမှာ ယွီတောင်တန်းကို မိုင်ထောင်ချီ ခရီးနှင်လာတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ သူက မဟာပညာရှိမှတ်တမ်းကို ဤမျှလောက် တန်ဖိုးထားနေခြင်းကလည်း အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ချေ။ အကြောင်းရင်းက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်နှင့် ဆက်စပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ အရာအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သံသယတွေကို ရှင်းလင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိစ္ဆာမိတ်ဆွေ… ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းသွားတာ ကျွန်တော့်အမှားပါ”</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက တောင်းပန်သည့် အနေဖြင့် အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင် ပြောခဲ့သည်များက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဧကရီ မှားနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိပေ။ မှားနိုင်သူမှာ သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိ၏။</p> <p style="text-align:justify">အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင်က ဤမျှ အလေးအနက်ထား ဆက်ဆံခံရသဖြင့် အားနာသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မိစ္ဆာသခင် ရှောင်ကွမ်းက ကျွန်တော့်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပါပြီ… သေချာ မစဉ်းစားဘဲ လုပ်ရပ်မှားသွားတာ ကျွန်တော်ပါ… ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် အပြစ်တင်လို့ ရမလဲ”</p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီလေ… နားလည်မှုလွဲတာ ဖြစ်ပြီး အခုလည်း ရှင်းသွားပြီဆိုတော့ ဒီဘုရင်က ဆက်မနေတော့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">“သခင်မကြီးကို ရိုသေလေးစားစွာ နှုတ်ဆက်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ကိစ္စပြီးသွားပြီဖြစ်၍ ဧကရီယွီလီက ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">မထွက်ခွာမီ သူမက တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ဖူရှောင်ကွမ်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းရဲ့ လက်ရာက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်… နောက်ဆိုရင် ငါ့အတွက် ဟင်းတွေ ပိုချက်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့… စိတ်မပူနဲ့… မင်းကို အနစ်နာခံခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">“သခင်မကြီး… ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ… သခင်မကြီးအတွက် ဟင်းချက်ပေးရတာ ဒီအငယ်လေးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုပါပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ဧကရီယွီလီက ကျေနပ်သွားပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းကလည်း မကြာမီ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင်က သူ၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး ရွှမ်းစက္ကူ အသစ်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ စိတ်ကို စုစည်းပြီးနောက် စုတ်တံကို ကိုင်လိုက်သည်။ စုတ်ချက်အနည်းငယ် ခြစ်ဆွဲလိုက်သည်နှင့် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ပုံရိပ်တစ်ခုက စက္ကူပေါ်တွင် အသက်ဝင်စွာ ပေါ်လာတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify">အန်းလဲ့လမ်းကြား၊ နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦး ဂူသင်္ချိုင်း…</p> <p style="text-align:justify">နောက်ရက်အနည်းငယ် အတွင်းတွင် ဖူရှောင်ကွမ်းက ရာသီလေးခုကို အာရုံခံခြင်းမှလွဲ၍ ကျန်အချိန်များကို သူ၏ နတ်ဘုရားဂူ အတွင်း၌သာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ အခြားလူများကိုတော့ မဟာပညာရှိမှတ်တမ်း၏ အပိုင်းသစ်များ ရေးသားရန် အာရုံစိုက်နေသည်ဟု အကြောင်းပြချက် ပေးထား၏။</p> <p style="text-align:justify">မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက ဟန်ဆောင်ပြနေရမည် မဟုတ်ပါလား။ တကယ်တမ်းတွင်မူ သူက စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ ကျင့်ကြံနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံမှသာ မျက်လုံးဖွင့်၍ ဉာဏ်ကွန့်မြူး ရလာသကဲ့သို့ စာတစ်ပိုဒ် သို့မဟုတ် စာကြောင်းအနည်းငယ်ကို ချရေးလေ့ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင် မထွက်ခွာမီ ညတွင် ဖူရှောင်ကွမ်းက နောက်ဆုံးတွင် အပိုင်းသစ်များကို ရေးသားပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်၏။ သူက မိတ္တူများကို ဧကရီယွီလီနှင့် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင်တို့အား အသီးသီး ပေးအပ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် မိတ္တူတစ်စောင်ကိုတော့ ထုတ်ဝေရန်အတွက် ကုန်းရန်ယန်ထံသို့ ပေးပို့လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုညတွင် ကြယ်များက ပါးလျနေပြီး လရောင်ကလည်း မှိန်ဖျော့နေ၏။ ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုတော့သဖြင့် ဖူရှောင်ကွမ်းက နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦး ဂူသင်္ချိုင်းတွင် အနားယူကာ ညနေခင်း၏ လေပြေအေးနှင့် နွေရာသီည၏ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးမှုကို ခံစားနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း မိစ္ဆာများ၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများကတော့ တူညီမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ဧည့်သည်ခြံဝင်း အတွင်းတွင် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်က မျောက်ဝံကြီးကို မက်မွန်သီးခြံ စောင့်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင်၏ နှုတ်ခမ်းများက သရော်လှောင်ပြောင်သည့် အနေဖြင့် တွန့်ကွေးသွား၏။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီမိစ္ဆာသခင် ရှောင်ကွမ်းက တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိသားပဲ… ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတွေရဲ့ မိုက်မဲမှု၊ မာနကြီးမှုနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေမှုတွေကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ပုံဖော်ထားနိုင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify">ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မြည်းက အသံပြုလိုက်ရာ သူ၏ သခင်ကို ထောက်ခံနေသည့်အလား ရှိ၏။</p> <p style="text-align:justify">မျောက်ဝံကြီးက နတ်မက်မွန်သီးများနှင့် ရွှေဆေးလုံးများကို ခိုးယူကာ ကောင်းကင်တရားရုံး၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စားသောက်ပွဲကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး နတ်ဘုရားများ အားလုံးကို အရှက်ခွဲလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဝမ်းသာစရာပဲ… တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ရှေ့ဆက်ဖတ်လိုက်သောအခါ မျောက်ဝံကြီးက အထုပ်အပိုး အကြီးအသေးများကို သယ်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်တရားရုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပုန်ကန်လိုက်သည်ကို မြင်ရပြီး ဇာတ်လမ်းက ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွား၏။ သူ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် သိချင်စိတ်များဖြင့် ယားယံလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ… အခုမှ ပိုတောင် ဖတ်ချင်နေပြီ…</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ့အနေဖြင့် နောက်ထပ် အပိုင်းသစ် သွားတောင်းပြီး အဆင့်မြင့် မြေအဆင့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်း တစ်ခု ထပ်ထုတ်ပေးမည်ဆိုလျှင် အကြောင်းပြချက် ပေးရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။ ထိုအခြေအနေရောက်သွားပါက လွန်ကျူးသွားပြီး ထိုပိုးကောင်နှင့် ဝါးပင်တို့ကို ထပ်မံ သံသယ ဝင်သွားစေနိုင်ရာ အသေးအဖွဲလေးကို နှမြောပြီး အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးရသလို ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင်မှာ နာကျင်စွာဖြင့် ဒွိဟ ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝါးအိမ်လေး အတွင်းတွင် ဧကရီယွီလီက ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ဘေးတိုက်လှဲလျောင်းကာ ဝိုင်သောက်ရင်း စာမူကို လှန်လှောဖတ်ရှုနေသည်။ နတ်မက်မွန်သီးများ၏ အံ့ဖွယ် အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို မြင်သောအခါ သူမက ပြုံးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါက အဲဒီပိုးကောင်ရဲ့ အသက်ရှည်ချင်တဲ့ ဆန္ဒနဲ့ တကယ်ကို ကိုက်ညီတာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">မျောက်ဝံကြီးက နတ်မက်မွန်သီး စားသောက်ပွဲကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး လော့ကျွင်း၏ ရွှေဆေးလုံးများကို ခိုးယူသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဧကရီယွီလီက အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမက ဝိညာဉ်ဝိုင်များကို အကြိမ်များစွာ မော့သောက်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် သူမ၏ မွေးရပ်မြေ ဒေသသုံးစကားများပင် ထွက်လာတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“မိုက်တယ်ဟေ့… ဒီပိုးကောင်က တကယ်ကို ရေးတတ်တာပဲ… နောက်နေ့ကျရင် သူ့ဆီသွားပြီး ပုံပြင်လေး ဘာလေး သွားနားထောင်ဦးမှပဲ”</p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော ကောင်းကင်ကြီး လင်းလာသောအခါ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင်က ဂျီမို၊ ဖူရှောင်ကွမ်း၊ ကျိုကွမ်းနှင့် ဧကရီယွီလီတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ မိစ္ဆာသခင် လေးပါးက သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်ပို့ပေးကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">မထွက်ခွာမီ သူက ဖူရှောင်ကွမ်းကို မဟာပညာရှိမှတ်တမ်း၏ အပိုင်းသစ်များ ရေးရန် မမေ့ဖို့ သတိပေးရန်လည်း မမေ့ခဲ့ပေ။ သူက ဖတ်ရန် စောင့်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ဖူရှောင်ကွမ်းအား နှုတ်ဆက်လက်ဆောင်အဖြစ် ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာဈေးတန်း၏ ထွက်ပေါက်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင်၏ ပုံရိပ်လေး အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဖူရှောင်ကွမ်းက အစအဆုံး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ မိစ္ဆာသခင်အပေါ် အေးစက်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သော မီးလျှံနီကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လာလည်တဲ့သူဆိုတာ ဧည့်သည်ပဲလေ… မင်းက သူ့ကို အဲဒီလောက်တောင် မုန်းနေတာလား… ဟန်ဆောင်ပြီးတောင် အလိုက်အထိုက် မနေချင်ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">မီးလျှံနီက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify">“အလိုအလျောက် သိစိတ်ပဲ… သူ့ကို မြင်တာနဲ့တင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတယ်”</p> <p style="text-align:justify">သူက မေးစေ့ကိုမော့ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့လို သာမန် သတ္တဝါတွေနဲ့ သာမန် မိစ္ဆာတွေက ဒီအထဲက နက်နဲမှုကို ဘယ်လိုလုပ် နားလည်နိုင်မှာလဲ… မိစ္ဆာတွေအားလုံး မူးယစ်နေချိန်မှာ ငါတစ်ယောက်တည်း အသိစိတ်လွတ်မနေဘူး”</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာသခင် သုံးပါး၏ လက်များက ရုတ်တရက် ယားယံလာကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ခွေးတစ်ကောင်ကို ရိုက်နှက်တာက သေချာပေါက် ယွီတောင်တန်းရဲ့ ဥပဒေတွေကို ချိုးဖောက်တာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် ခေါင်းလောင်းသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မိစ္ဆာနှင့် မြည်းတို့က မကြာမီမှာပင် ယွီတောင်တန်းမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်လကျော်ကြာ အောင့်အည်းထားရသော မြည်းက နောက်ဆုံးတွင် လူစကားဖြင့် ပြောလိုက်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save