Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီအဆင့်မြင့်ပွဲမှာ တာလော့အရှင်သခင်က အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ စင်္ကြံရှည်တစ်လျှောက်တွင် ဆူးလီသည် လူနှစ်ဦးကို လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ လမ်းပြလာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လောကသခင်အားခုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။ လောကသခင်အားခုံး၏ နောက်တွင် လူငယ်ကိုရင်လေးတစ်ပါးလည်း ပါလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကိုရင်လေးမှာ အသက်မကြီးသေးဘဲ အနီရောင်နှုတ်ခမ်းများနှင့် အဖြူရောင် သွားများရှိကာ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် အနီရောင် တာအိုဗုဒ္ဓတံဆိပ်တစ်ခုရှိနေသဖြင့် သူ့ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အန္တရာယ်များသည့် အသွင်ကို ဆောင်စေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ကို လှပတဲ့ကိုရင်လေးပဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ကိုရင်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လှပသည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးက သူ၏ အရှေ့ရှိ ကိုရင်လေးနှင့် အလွန် သင့်လျော်သည်ဟု လင်းရီ ယုံကြည်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ့်ကို ခန့်ညားတဲ့လူပဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ကိုရင်လေးကို အကဲခတ်လိုက်သလို ကိုရင်လေးကလည်း လင်းရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံတွေ့သွားချိန်တွင် ကိုရင်လေးသည်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲ၌ အံ့ဩချီးကျူးသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဂျူနီယာလင်းရီက လောကသခင်အားခုံးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်လင်းလက်သွားကာ သူတို့နှစ်ဦး၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်းက ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဒီရဟန်းအိုကြီးအားခုံးက တောင်သခင်လင်းကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးက လက်အုပ်ချီကာ ပြုံးလျက် ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံး၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကိုရင်လေးကလည်း ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“လောကသခင်... သူက ဘယ်သူများလဲလို့ မေးလို့ရမလား”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ကိုရင်လေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကိုရင်လေးမှာ သာမန်မဟုတ်ချေ။ အခြေတည် တတိယအဆင့် အလွှာဆယ့်သုံးပြီးပြည့်စုံခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤမျှငယ်ရွယ်သောအရွယ်ဖြင့် ဤနယ်ပယ်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ရန်မှာ သူ၏ ပါရမီသည် လုံးဝကို ပြိုင်ဘက်ကင်းနေမည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျဲစဲ့... တောင်သခင်လင်းကို မြန်မြန် နှုတ်ဆက်လိုက်လေ”</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျဲစဲ့။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် အသွားအလာရှိနေသော ဝိုင်တောင် တပည့်များသည် ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံးပင် ထူးဆန်းသော အပြုံးများကို ပြသလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီကိုရင်လေးကျဲစဲ့က တောင်သခင်လင်းကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျဲစဲ့က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ၏အမူအရာကို မပြောင်းလဲဘဲ လင်းရီကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရုပ်သည် အချည်းနှီးနှင့် မခြားနား၊ အချည်းနှီးသည်လည်း ရုပ်နှင့်မခြားနား”</p> <p> </p> <p>“မဟာကမ္ဘာ ပေါင်းတစ်ထောင်မှာ အရာအားလုံးက အချည်းနှီးပဲ၊ အရာအားလုံးကရုပ်ပဲ။ ဆရာတော်ကျဲစဲ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကောင်းကင်ယံလောက် မြင့်မားတာပဲ” လင်းရီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျဲစဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ လင်းရီက စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် သူ၏ တာအိုဗုဒ္ဓဘွဲ့အမည်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ့ဆရာက ဝိုင်တောင်၏ ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ပြီး လင်းရီအား လန်ခဲဘုရားကျောင်း၏ ကျောင်းတော်ပြင်ပ တာအိုဗုဒ္ဓတပည့် ဖြစ်လာစေရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားနေခြင်းမှာ အံ့သြဖွယ်ရာ မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဆရာတော်နှစ်ပါး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြွပါ”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ဧည့်ခံခန်းမအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တာလော့ဂိုဏ်းချုပ် ရောက်လာပါပြီ”</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးဦး ဧည့်ခံခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်မှာပင် ဆူးလီ၏ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော အသံကို အဝေးမှ ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ လင်းရီ၏ နှလုံးသားက လှုပ်ခတ်သွားပြီး ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်သို့ အမြန် ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အဝေးမှ တိမ်တိုက်တစ်ခုပေါ်တွင် ချဉ်းကပ်လာသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျက်သရေရှိပြီး သိမ်မွေ့ကာ သူရဲကောင်းဆန်ပြီး ခွန်အားကြီးမားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ ရောင်ဝါမှာ သေမျိုးများကို အလွန်အမင်း ကျော်လွန်လွန်းနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>(ယခုမှစ၍ လောကီကို သေမျိုး/ ဝိညာဉ်နယ်မြေကို ဝိညာဉ်ကုန်းမြေလို့ ပြောင်းသုံးပါမယ်)</p> <p> </p> <p>သူ့ဆံပင်ဖြူများမှာ နှင်းများအလား ဖြူဖွေးကြည်လင်တောက်ပနေပြီး သူ၏ရုပ်ခန္ဓာမှာ ခန့်ညားထည်ဝါကာ သူ၏ အမူအကျင့်မှာလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပေသည်။ သူ ပေါ်လာသည်နှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသော အင်မော်တယ်တောင် တစ်လုံးအလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤခေတ်၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံသူအဖြစ် အားလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားသူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အထွတ်အထိပ်ပြိုင်ဘက်ကင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက်၏ နံပါတ်တစ်။</p> <p> </p> <p>အထွတ်အထိပ် ပြိုင်ဘက်ကင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ဆိုတာဘာလဲ။ ၎င်းမှာ သူ၏ မျိုးဆက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မည်သူကမျှ သူ့ကို မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်းကို ဆိုလိုပေသည်။</p> <p> </p> <p>တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်သည် အနှစ်သုံးထောင်တိုင်အောင် တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း မည်သူကမျှ တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်၏ အထွတ်အထိပ် ပြိုင်ဘက်ကင်း နာမည်ကို တုန်လှုပ်အောင် လုပ်နိုင်သည်ဟု မပြောရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p>“တပည့်လင်းရီက ဂိုဏ်းချုပ်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အားခုံး”</p> <p> </p> <p>“ကျဲစဲ့က တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တောိတို့က တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တာလော့တောင်တစ်ရာရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောဆိုလိုက်ကြရာ သူတို့၏ အသံများမှာ နေနှင့် လကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်တစ်ရာ တောင်သခင်များ။ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများ။ အားလုံးသည် အမှန်တကယ် အထွတ်အထိပ်ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်ကို အဝေးမှနေ၍ လေးစားအားကျမှုများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖိချလိုက်ရာ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ရာ မြေပြင်ကို လက်မအနည်းငယ်အထိ ကျုံ့သွားစေသည့်အလား သို့မဟုတ် ကြယ်များရွေ့လျားကာ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အလား လင်းရီ၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း အရမ်းတော်တယ်”</p> <p> </p> <p>တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်က လင်းရီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ရာ သူ့အပြုံးမှာ နွေဦးလေပြေအလား နွေးထွေးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ချီးကျူးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>“အရမ်းကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းဆီမှာ လူငယ်တစ်ယောက်ရှိသင့်တဲ့ တက်ကြွမှုတွေ ရှိနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့မျိုးဆက် ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ထက်မြက်ပြီး အရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်သလို ထိုက်တောင်ကြီးလို တည်ငြိမ်ပြီး ချောက်နက်ကြီးလို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်စွမ်းလည်း ရှိရမယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းအတွက်ကြောင့် အဲဒီကောင်မလေးက ကျူးယန်ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ခုတ်ဖြတ်ဖို့ လုပ်ခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး”</p> <p> </p> <p>တာလော့ ဂိုဏ်းချုပ်သည် လင်းရီအပေါ် သူ၏ သဘောကျမှုကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ချေ။ တာလော့ဂိုဏ်းချုပ် ပြောသော ကောင်မလေးမှာ သဘာဝကျကျပင် ဖာတောင်သခင်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ တာလော့တွင် တာလော့ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဖာတောင်သခင်ကို ကောင်မလေးဟု ခေါ်ဝံ့သူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဪ... အကြီးအကဲကျူးယန်ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ခုတ်ဖြတ်ခဲ့တာ ဆရာဘိုးဘေးကိုး”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ ကျူးမိသားစု သားအဖနှစ်ယောက် ဖာတောင်သခင်ကို မြင်သောအခါ ကြောင်ကို မြင်သော ကြွက်များအလား ဖြစ်နေကြသည်မှာ မဆန်းတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“မင်းက အဲဒီကောင်မလေးကို ဆရာဘိုးဘေးလို့ ခေါ်မှတော့ နောက်ဆိုရင် ငါ့ကို ဂိုဏ်းချုပ်လို့ မခေါ်နဲ့တော့”</p> <p> </p> <p>တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်တော် ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို ဘိုးဘေးလို့ ခေါ်လိုက်”</p> <p> </p> <p>တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် တာလော့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်း”</p> <p> </p> <p>“ဖာတောင်သခင်ကလည်း အရင်တုန်းက အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တိုက်ရိုက် လက်အောက်မှာ ရှိခဲ့တာလေ”</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ကာ “တပည့်လင်းရီ က ဘိုးဘေးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆုချရမယ် ဟားဟား…”</p> <p> </p> <p>တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်သည် ၎င်းကို ကြားသောအခါ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တံဆိပ်တုံးကြီးတစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး လင်းရီ၏ အရှေ့သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“တာလော့ကောင်းကင်ပြောင်းပြန် တံဆိပ်တုံးလား ”</p> <p> </p> <p>တံဆိပ်တုံးကြီးမှာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး အင်မော်တယ် အလင်းတန်းအလွှာများ ကျဆင်းနေကာ ကောင်းကင်ယံကိုပင် ချေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိပုံရပေသည်။ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားရုံဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အရပ်ဆယ်မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိရာ လောကသခင်အားခုံး ပင်လျှင် ထူးဆန်းသော အမူအရာကို ပြသလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>“မှန်တယ်”</p> <p> </p> <p>“တာလော့မှာ ကြီးမြတ်တဲ့ အင်မော်တယ်ရတနာဆယ်ပါးရှိတယ်၊ တစ်ခုစီတိုင်းက အဆင့်ဆယ် အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိကြတာချည်းပဲ”</p> <p> </p> <p>“တာလော့တောင်တစ်ရာမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တောင်ကာကွယ်ရေးရတနာတွေ ရှိကြတယ်၊ မင်းရဲ့ ဝိုင်တောင်မှာလည်း သဘာဝကျကျ အဲဒီလိုရတနာမျိုးမရှိလို့ မဖြစ်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>“ဒီတာလော့ ကောင်းကင်ပြောင်းပြန် တံဆိပ်တုံးက မင်းရဲ့ဘိုးဘေးဖြစ်တဲ့ ငါပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့... ဒါက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တာအိုတောင်ကို တည်ထောင်လာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်လည်း ဖြစ်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီရတနာကို နန်းတက်ပွဲအခမ်းအနားကျမှ မင်းကို ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အားခုံး ရောက်လာပြီဆိုတော့ သဘာဝကျကျ ငါက မင်းကို ကြိုပေးရတော့မှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်သည် လောကသခင် အားခုံးကို ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်မှာ အလွန်ပင် လည်ဝယ်လွန်းလှပေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ သေချာပေါက် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရတော့မည်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရီမှာလည်း အလွန်ဝမ်းသာနေခဲ့၏။ ပထမအချက်အနေဖြင့် သူ၏ ဘိုးဘေးသည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် အဆင့်ဆယ် အထွတ်အထိပ် အင်မော်တယ်ရတနာ တစ်ခုကို ပေးကမ်းနိုင်လောက်အောင် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုအပေါ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအချက်မှာ သူ၏ ဆိုလိုရင်းကိုလည်း လင်းရီ နားလည်သွားခဲ့၏။ သေမျိုးကမ္ဘာတွင် သူ၏အဆင့်အတန်းမှာ ဘိုးဘေးနှင့် ဆင်တူခဲ့ပြီး ဤသို့သော လှည့်ကွက်မျိုးကို သူ မကြာခဏ အသုံးပြုခဲ့ဖူးပေသည်။</p> <p> </p> <p>“လင်းရီ... လောကသခင်အားခုံးက မင်းကို လန်ခဲဘုရားကျောင်းရဲ့ ကျောင်းတော်ပြင်ပ တာအိုဗုဒ္ဓတပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ အဲဒါ တကယ်ပဲလား”</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လောကသခင်အားခုံးက ဆရာဘိုးဘေးကတစ်ဆင့် ဒီတပည့်ဆီကို သတင်းစကားပါးခဲ့တာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ဂိုဏ်းကပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးဖို့ လိုပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် ပြီးခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းအတွင်း ဖာတောင်သို့ မကြာခဏ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ဖာတောင်သခင်က ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လင်းရီကို အသိပေးခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ဤကိစ္စကို ဂိုဏ်းချုပ်ထံသို့လည်း တင်ပြပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“လန်ခဲဘုရားကျောင်းက ဝိညာဉ်ကုန်းမြေမှာ အဆင့်လွန် ဂိုဏ်းငါးခုထဲက တစ်ခုပဲ၊ ပြီးတော့ လန်ခဲဘုရားကျောင်းရဲ့ ကျောင်းတော်ပြင်ပ တာအိုဗုဒ္ဓတပည့်ဆိုတဲ့ဘွဲ့က မင်းရဲ့ ဝိုင်တောင် တောင်သခင်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ညစ်နွမ်းစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စကို ငါခွင့်ပြုတယ်”</p> <p> </p> <p>တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်က ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုအလား ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တပည့်က ဘိုးဘေးရဲ့ အမိန့်ကို ရိုသေစွာ နာခံပါတယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ လောကသခင်အားခုံးကို ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တပည့်လင်းရီက လောကသခင်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်းက ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ”</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးက လင်းရီကို အမြန် ထူမလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လောကသခင်အားခုံး”</p> <p> </p> <p>“လင်းရီက ကျောင်းတော်ပြင်ပ တာအိုဗုဒ္ဓတပည့် ဖြစ်သွားပြီ၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဘေးက တစ်ယောက်က လန်ခဲဘုရားကျောင်းရဲ့ လက်ရှိ မျိုးဆက်တာအိုဗုဒ္ဓတပည့်လေ”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ငါ မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုရင် တပည့်ကျဲစဲ့က မင်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်ကို ဝင်ရောက်လာတုန်းက မင်းက သူ့ကို လန်ခဲဘုရားကျောင်းရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ တာအိုဗုဒ္ဓရတနာသုံးပါးထဲကတစ်ခုဖြစ်တဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတောင်ဝှေးကို ပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်သည် လောကသခင်အားခုံးကို အောင်ပွဲခံသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူဆိုလိုသည်မှာ လောကသခင် အားခုံး အနေဖြင့် မျက်နှာလိုက်မည် မဟုတ်ဘူးမလား ဟူ၍ပင်ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save