Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ၏ ရှုခင်းများ၊ မြောက်ပိုင်းချီ မီးတောင်အုပ်စု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် အနက်ရောင် စွမ်းအားများကို ကိုင်တွယ်လှည့်စားရင်း မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ ဝိုင် ကို တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လင်းရီ၏ အသိစိတ်ပင်လယ် နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ အဆုံးမရှိသော ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် ‌ေကမ္ဘာတွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက ဝိုင်ဖော်စပ်နည်းများ ဖန်တီးရာတွင် အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခု သူ ဝိုင်တာအိုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ သဘာဝကျကျပင် ပိုမို လွယ်ကူသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် အနက်ရောင် စွမ်းအားများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်နှင့်အမျှ ဝိုင်တာအိုနှင့် ဆေးဝါးဗေဒများကို ပေါင်းစပ်ကာ ထူးဆန်းသော ပန်းများနှင့် အပင်များအပြင် မဟာတာအို၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ် အမျိုးမျိုးကိုပါ ရေးချမှတ်တမ်းတင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် ဆယ်ရက်တာ ခရီးစဉ်ကို အတော်လေး အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းမှ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးသို့ ခရီးအကွာအဝေးမှာ အလွန် ဝေးကွာလှပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော သာယာလှပသည့် ရှုခင်းများ ရှိနေရာ လင်းရီသည် ၎င်းတို့ကို လေ့လာရန် တစ်ခါတစ်ရံ ရပ်တန့်လေ့ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဥပမာအားဖြင့် တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း၏ မြောက်ဘက် မိုင်လေးသန်းခွဲအကွာတွင် မြောက်ပိုင်းချီ ဟုခေါ်သော ဝိညာဉ်တောင် တစ်တောင် ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>မြောက်ပိုင်းချီ ဝိညာဉ်တောင်တွင် ကျောက်တုံးများ မရှိချေ။ ၎င်း၏ နေရောင်ရသော ဘက်ခြမ်းတွင် များသောအားဖြင့် ကျောက်စိမ်းရိုင်းများ ရှိပြီး အရိပ်ကျသော ဘက်ခြမ်းတွင် များသောအားဖြင့် ကျောက်စိမ်းများရှိကာ နှစ်မျိုးလုံးမှာ လက်နက်သန့်စင်ခြင်းအတွက် သင့်လျော်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ပေါ်တွင် တုယွီဟုအမည်ရသော ကျားပုံသဏ္ဍာန်၊ အဖြူရောင်ခန္ဓာကိုယ်၊ မြင်းအမြီးနှင့် ဝက်မွေးများ ရှိသည့် သားရဲတစ်ကောင်ရှိ၏။ ၎င်းသည် ရွှေနှင့် ကျောက်စိမ်းများကို စားသုံးပြီး ၎င်း၏ သားရေမှာ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>တောင်ပေါ်တွင် လူမျက်နှာရှိပြီး ရွှေကျီးကန်းနှင့်တူသော ငှက်တစ်ကောင်လည်း ရှိသေးသည်။ ၎င်းသည် ညဘက်တွင် လှုပ်ရှားပြီး နေ့ဘက်တွင် အနားယူကာ ၎င်းကို စားသုံးပါက ဆေးလုံးအဆိပ်ကို ပြေစေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမှ မြောက်ဘက် မိုင်ခုနစ်သန်းရှစ်သိန်းအကွာတွင် စီးဆင်းနေသော သဲနယ်ပယ်ဟုခေါ်သည့် မိုင်သုံးသောင်းခန့် ရှည်လျားသော သဲနွံပြင်တစ်ခု ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနယ်ပယ်ရှိ သဲနွံများကို ကြယ်သဲအဖြစ် သန့်စင်နိုင်ပြီး ၎င်းအတွင်း၌ ပိုးစာပင်သုံးပင် ဟုခေါ်သော ထူးဆန်းသည့် သစ်ပင်တစ်ပင် ရှိလေသည်။ ထိုသစ်ပင်တွင် အကိုင်းအခက်များမရှိဘဲ ဓားသွားတစ်ထောင်ခန့် မြင့်မားကာ ၎င်း၏အောက်တွင် မြွေအသိုက်တစ်ခု ရှိပြီး အစွမ်းအထက်ဆုံး မြွေများမှာ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေသို့ပင် ရောက်ရှိနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် မြွေများ နေထိုင်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် မြင်ကွင်းများမှာ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် များပြားလှ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ရတိုင်း ၎င်းအကြောင်းကို ပိုမို လေ့လာရန် ခေတ္တရပ်နားလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>စာအုပ်တစ်သောင်း ဖတ်ခြင်းထက် မိုင်တစ်သောင်း ခရီးသွားခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။ လင်းရီ၏ အမြင်တွင် ရှေးဟောင်းစာအုပ်များမှ သင်ယူရရှိသောအရာများသည် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်နေသောအရာများသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ပြီး နားလည်သဘောပေါက်မှသာလျှင် ၎င်းတို့သည် မိမိ၏ အစစ်အမှန် အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ ဆယ်ရက်ကြာပြီးနောက် လင်းရီသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးတည်ရှိရာ မြောက်ပိုင်းချီ နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မြောက်ပိုင်းချီက သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးရဲ့ နယ်မြေပဲ..."</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ မီးတောင်တွေ အများကြီးရှိပြီး မြေအောက်မီးတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်..."</p> <p> </p> <p>"သက်ရှိတွေ ရှင်သန်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>"အခု ကြည့်ရတာ ဒါက တကယ့်ကို အမှန်ပဲ..."</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် တိမ်တိုက်လှေကား ဝင်္ကပါပြားပေါ်တွင် ရပ်လျက် အောက်ဘက်ရှိ မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်ရသလောက် နေရာတိုင်းတွင် ချော်ရည်ပူများရှိနေပြီး အပင်မပေါက်သော တောင်ကတုံးများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခွင် ဖြန့်ကျက်တည်ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပြင်းထန်သော မြည်ဟည်းသံများက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီးနောက် အဆုံးမရှိသော ချော်ရည်ပူများက ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်လာကာ မြုံနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲကျဆင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>မီးတောင်အုပ်စုတစ်ခု။</p> <p> </p> <p>မြောက်ပိုင်းချီသည် အံ့မခန်း ကြီးမားသော မီးတောင်အုပ်စုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ထိုမီးတောင်များ၏ ပေါက်ကွဲမှုများတွင် မီးတာအို၏ အံ့မခန်း စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် အကယ်၍ ၎င်းအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားပါက အလွန် ကြီးမားသော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေချိန်တုန်းက သူတို့က အဆင့်လွန် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ..."</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူတို့ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ဖို့ ဒီလိုလူသူကင်းမဲ့ပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ သစ္စာဖောက်တဲ့ နေရာမျိုးကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ တကယ့်ကို ရူးသွပ်တာပဲ..."</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>မြောက်ပိုင်းချီကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခြေလှမ်းတိုင်း၌ ရင်ဆိုင်နေရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သတိမထားပါက အလွယ်တကူ သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း!</p> <p> </p> <p>လင်းရီ သက်ပြင်းချနေစဉ်မှာပင် အဝေးမှ ဟောင်းနွမ်းနေသော ရတနာသင်္ဘော တစ်စင်းကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြိုကွဲသွားနိုင်မည့်ပုံ ပေါ်နေသော ထိုသင်္ဘောသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းလာပြီး မီးတောင်တစ်ခု၏ အထက်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ယခုလေးတင် ပေါက်ကွဲထားသော မီးတောင်ရှင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မီးတောင်ဝမှ ချော်ရည်ပူများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေကာ အလွန် ပူပြင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရတနာသင်္ဘောပေါ်တွင် လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးငယ်များ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရပ်နေကြပြီး အားလုံးမှာ ပြင်းထန်သော အပူဒဏ်ကြောင့် ချွေးများ ဒလဟော ကျဆင်းနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကြောက်တတ်သော သူများမှာ မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သင်္ဘော၏ လက်ရန်းကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချီစုစည်းခြင်းနယ်ပယ်သို့ပင် မရောက်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>ရတနာသင်္ဘောပေါ်ရှိ လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးငယ်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မွေးရာပါချီများ ရှိနေသော်လည်း သူတို့သည် ချီစုစည်းခြင်း နယ်ပယ်သို့ မရောက်ရှိသေးကြောင်းကို လင်းရီ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေမှ လူများ ဖြစ်သင့်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးငယ်များ၏ နောက်တွင် အဘိုးအိုတစ်ဦး လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ အဘိုးအို၏ အငွေ့အသက်မှာ အလွန် ကြွားဝါလွန်းနေပြီး သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံမှာ စုတ်ပြဲနေကာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်သခင်အဆင့်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ကျိုးယွင်ထက် မနိမ့်နိုင်ကြောင်း လင်းရီ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးက ကျင့်ကြံသူပဲ..."</p> <p> </p> <p>မြောက်ပိုင်းချီနယ်ပယ်တွင် ဂိုဏ်းတစ်ခုတည်းသာရှိပြီး ၎င်းမှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုကဲ့သို့ အန္တရာယ်များသော နေရာမျိုးတွင် အခြားသော အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း များသည် ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ရှောင်ကြဉ်ကြသော်လည်း သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးကဲ့သို့ ရူးသွပ်သော ဂိုဏ်းများမှလွဲ၍ မည်သူမျှ လာရောက်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ တကယ်ပဲ ဒီကနေ ခုန်ချရမှာလား..."</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ ချီစုစည်းခြင်း နယ်ပယ်ကိုတောင် မရောက်သေးဘူး၊ အကယ်၍ ဒီကနေ ခုန်ချလိုက်ရင် ချက်ချင်း ပြာဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးငယ်များသည် အဘိုးအိုအား လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံးမှာ တံတွေးမြိုချလိုက်မိကြ၏။</p> <p> </p> <p>"သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးထဲ ဝင်ဖို့ဆိုရင် အရင်ဆုံး သေခြင်းရှင်ခြင်း စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ရမယ်..."</p> <p> </p> <p>"သေမှာကို ကြောက်နေရင် ဘာလို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးထဲ ဝင်ချင်နေသေးလဲ..."</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံချင်နေတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့က သေမှာကို ကြောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းထဲ မဝင်ရခင် သေသွားမှာကို မလိုလားတာပါ..."</p> <p> </p> <p>လူငယ်လေးတစ်ဦးက သူ၏ ခံစားချက် အစစ်အမှန်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် စကားကို ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက သေမှာကို မကြောက်ရင် ခုန်ချလိုက်လေ..."</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက သူ့ကို စွေကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်လေးသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အောက်ဘက်ရှိ မီးတောင်ဝကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ကို ပိတ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပြီဖြစ်ရာ မည်သူက ခုန်ချရဲမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"မှတ်ထားပါ၊ ငါတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးက မင်းတို့ကို တပည့်လာလုပ်ဖို့ တောင်းပန်နေတာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ဘာသာ ဝင်ချင်နေကြတာ..."</p> <p> </p> <p>"သေမှာကို ကြောက်တဲ့သူတွေ ခြေသုံးလှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်၊ ခဏနေရင် ငါ မင်းတို့ကို ပြန်ပို့ပေးမယ်..."</p> <p> </p> <p>ဝှစ်!</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးငယ်များ၏ သုံးပုံနှစ်ပုံကျော်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခြေသုံးလှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ကြပြီး ဝင်ရောက်မည့် အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြ၏။ တပည့်အယောက်နှစ်ဆယ်ခန့်သာ မလှုပ်မယှက် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပေးမယ်..."</p> <p> </p> <p>"အကယ်၍ မင်းတို့ နောက်မဆုတ်ဘူးဆိုရင် ခဏနေ ခုန်ချတာ မခုန်ချတာ မင်းတို့ သဘော မဟုတ်တော့ဘူး..."</p> <p> </p> <p>ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအို၏ အမူအရာမှာ အပြောင်းအလဲမရှိဘဲ ထပ်မံ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်ရှိနေသော အယောက်နှစ်ဆယ်ခန့်မှ လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးငယ် တစ်ဝက်ခန့်သည် ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးနောက် နောက်ဆုတ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>"အရမ်းကောင်းတယ်..."</p> <p> </p> <p>"ဆယ့်နှစ်ယောက် ကျန်သေးတယ်..."</p> <p> </p> <p>"အရင်တစ်ခေါက်က ခြောက်ယောက် ကျန်ခဲ့ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာက မကောင်းခဲ့ဘူးဆိုတာ ငါ မှတ်မိတယ်၊ အောက်ကို ခုန်ချပြီးနောက် အရမ်း ဆိုးရွားခဲ့တယ်၊ သူတို့က ချက်ချင်း ပြာဖြစ်သွားခဲ့တာ..."</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ကျန်ရှိနေသော ဆယ့်နှစ်ယောက်ကိုကြည့်ကာ ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးသည် အရိုးတည်ဆောက်ပုံကို မမေးမြန်းချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကံကြမ္မာနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်တော့ မေးမြန်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကြမ္မာမကောင်းသူများသည် အလွန် မြန်ဆန်စွာ သေဆုံးလေ့ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော ဆယ့်နှစ်ယောက်မှာ ချက်ချင်းပင် ကြောက်လန့်တကြား အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး နောက်ထပ် သုံးယောက်က နောက်ဆုတ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ဘူး... လေးယောက်ဖြစ်သင့်၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြား လူငယ်လေးတစ်ဦးက "ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ မကူညီတာလဲ..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေ ပျော့နေပြီ..."</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်လေး၏ ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ လက်များက သင်္ဘော၏ လက်ရန်းကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားကာ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဆင်းခဲ့စမ်း..."</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုလူငယ်လေးက သူ့အနောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ရှစ်ယောက်က နောက်မဆုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာလား..."</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ကျန်ရှိနေသော ရှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်မဆုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>ထိုရှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများကို ပြသနေဆဲဖြစ်ကာ သူတို့၏ အသံများမှာလည်း တုန်ယင်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ အသံတွေက တိုးလွန်းတယ်..."</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်မဆုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထိုရှစ်ယောက်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပုံရကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>"အိုး..."</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် လင်းရီသည် မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပြောင်းလဲသွားပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုရှစ်ယောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီထံမှ ထူးခြားသော တာအိုစည်းချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကြောင်း လင်းရီ သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ကျိုးပေါက်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေသော အလျှော့မပေးသည့် ရူးသွပ်မှုတစ်မျိုးလည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"သေခြင်းရှင်ခြင်းလမ်းစဉ်က တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ထိုရှစ်ယောက်၏ အငွေ့အသက် အပြောင်းအလဲကို လင်းရီ အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လူတစ်ဦး၏ စိတ်ဆန္ဒကို ကျင့်ကြံပေးနိုင်သော ဤနည်းလမ်းမှာ ဆရာဘိုးဘေး ချန်ဖျင်ဖန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုခြင်း နည်းလမ်းနှင့် ဆင်တူသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ထူးခြားပြီး သဘာဝကျကျ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်လေ..."</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုသည် လင်းရီ ရှိနေခြင်းကို သတိပြုမိပြီးသားဖြစ်၏။ ယခု လင်းရီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်ခွံများကို ပင့်တင်ကာ လင်းရီအား ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save