Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">သားလိမ္မာလေး၊ ဆရာဘိုးဘေး၊ ဘာလို့ မသေသေးတာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းလမ်းစဉ်သည် ယင်နှင့် ယန် သေခြင်းရှင်ခြင်းပုံစံ အတွင်းမှနေ၍ ထိုးထွက်လာကာ ဝိညာဉ်ရေးရာ နိုးထမှုတစ်ခုကဲ့သို့ လင်းရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းက လင်းရီအား လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နည်းလမ်းဖြင့် သေခြင်းရှင်ခြင်း မဟာတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး အကြီးအကဲ ခုနစ်ယောက်၏ သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ်အပေါ် အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တာအိုပုံစံကို အမွေအနှစ် အဖြစ် အသုံးပြုကာ ၎င်းကို လင်းရီအား အပြည့်အဝ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မှေးမှိန်သော ယင်နှင့်ယန် အဆောင်တစ်ခုသည် လင်းရီ၏ နဖူးပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် အစစ်အမှန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုးရှင်းတယ်။</p> <p> </p> <p>ရက်စက်တယ်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အတင်းအကျပ် ခွံ့ကျွေးကာ တာအိုကို လက်ဆင့်ကမ်းသော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက လူခုနစ်ဦး၏ သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ်ကို လင်းရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စုစည်းလိုက်ပြီး အမွေဆက်ခံခြင်း အဆောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းက အနာဂတ်တွင် လင်းရီအား ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်သဘောပေါက်ခွင့် ပေးပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သေခြင်းရှင်ခြင်း မဟာတာအိုအပေါ် လင်းရီ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုက ပိုမို နက်ရှိုင်းလာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လူခုနစ်ဦးကို ကျော်လွန်ကာ သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်!</p> <p> </p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးက ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားရာ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် သင်္ကေတတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကြီးမားလှသော သေခြင်းရှင်ခြင်းချီများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ယင်နှင့်ယန် သေခြင်းရှင်ခြင်းပုံစံအတွင်းရှိ သေခြင်းရှင်ခြင်းချီများ၏ ဟန်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်သခင်လင်းရီ၊ ငါတို့ အဆောင်ခုနစ်ခုကို ဖွင့်တော့မယ်..."</p> <p> </p> <p>"မှတ်ထားပါ၊ သေခြင်းရှင်ခြင်း ကပ်ဘေးခုနစ်ပါးကို ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေဆီ ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်ပါ..."</p> <p> </p> <p>ဖူကန်းရှန်းက သတိပေးစကား ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရီက တိတ်ဆိတ်နေပြီး အနည်းငယ်မျှသာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>လူခုနစ်ဦးက သူတို့၏ လက်ဝါးများကို လှန်လိုက်ရာ အနက်ရောင် နတ်ဘုရား အဆောင်တစ်ခုစီ သူတို့လက်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"သွားစမ်း..."</p> <p> </p> <p>ခုနစ်ဦးအနက်မှ အမျိုးသမီးက သူမ၏ ကျောက်စိမ်းလက်ချောင်းဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်ရာ သူမ လက်ထဲရှိ သေခြင်းရှင်ခြင်း အဆောင် သည် လင်းရီဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ခုနစ်ဦးလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ လင်းရီသည် သေခြင်းရှင်ခြင်း အဆောင်ကို ပြန်လည် မရွှေ့ပြောင်းဘဲ သူ၏ နဖူးပေါ်သို့ ကျဆင်းခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်သခင်လင်းရီ... မင်း..."</p> <p> </p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးမှ အဖွဲ့ဝင် ရှစ်ဦးလုံး၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုရှစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးတွင် သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ်၏ စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်ကြရာ သူတို့သည် ယင်နှင့်ယန် သေခြင်းရှင်ခြင်းပုံစံကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒုက္ခပဲ..."</p> <p> </p> <p>"တောင်သခင်လင်းရီက သေခြင်းရှင်ခြင်း ကပ်ဘေးခုနစ်ပါးကို ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ အရာအားလုံးကို တွက်ချက်ခဲ့ပေမယ့် အချက်တစ်ချက်ကိုတော့ လျစ်လျူရှုမိသွားတယ်၊ တောင်သခင်လင်းရီက ကျိုးယွင် အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ သူပဲ..."</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ စရိုက်ကလည်း သဘာဝကျကျပဲ သူနဲ့ ဆင်တူနေမှာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>"တခြားသူတွေက သူ့အတွက် သေပေးမှာကို သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခံနိုင်မှာလဲ..."</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ်..."</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူ လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ အတိုင်းအတာအတွင်းမှာ လုပ်သရွေ့ သေခြင်းရှင်ခြင်း ကပ်ဘေးခုနစ်ပါးက အသက်အန္တရာယ် မရှိနိုင်ပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>"တောင်သခင်လင်းရီက စမ်းကြည့်ချင်နေမှတော့ သူ့ကို စမ်းခွင့်ပေးလိုက်ပါ..."</p> <p> </p> <p>"အဆိုးဆုံး အခြေအနေကြုံလာရင် ငါတို့ အစကနေ ပြန်စလို့ ရတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ထိုရှစ်ဦး ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အလွန် လျင်မြန်စွာပင် ထိုရှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်!</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရှင်သန်ခြင်း တာအိုသည် လင်းရီ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပွင့်လန်းလာပြီး ရှင်သန်ခြင်းအဆောင်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"သေဆုံးခြင်းအဆောင်က ရှင်သန်ခြင်း အဆောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်..."</p> <p> </p> <p>"တောင်သခင်လင်းရီက ပထမကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီလား..."</p> <p> </p> <p>ရှစ်ဦးလုံး အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်း ကပ်ဘေးခုနစ်ပါး။</p> <p> </p> <p>ပထမကပ်ဘေးက မခက်ခဲလှချေ။</p> <p> </p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းလမ်းစဉ်အပေါ် အနည်းငယ် နားလည်သဘောပေါက်မှု ရှိရုံဖြင့် လူအများစု ဖြတ်ကျော်နိုင်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းရီ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုရင် ဒီပထမကပ်ဘေးကို အမြန်ဆုံး ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တဲ့သူက နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ယူခဲ့ရတာ မဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p>ဖူကန်းရှန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တတိယဂိုဏ်းချုပ်က နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ယူခဲ့ရတာ..."</p> <p> </p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးက လက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ တတိယဂိုဏ်းချုပ်သည် သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်း ပါရမီတွင် ဆရာဘိုးဘေးထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အရင်တုန်းက သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း ကို အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ ကောင်းကင်ဘုံသို့ မတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူ မစွမ်းဆောင်နိုင်၍ မဟုတ်ဘဲ... အရေးကြီးသော အချိန်တွင် တတိယ ဂိုဏ်းချုပ်က သေမင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်၏ တံခါးကို သွားရောက် စိန်ခေါ်ခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်တော့ နောက်ဆက်တွဲဆိုတာ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံစည်ခဲ့သော ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ရှိ တစ်ဦးတည်းသော မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု ကြည့်ရသည်မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်း မဟာတာအို၏ ပါရမီတွင် လင်းရီသည် တတိယ ဂိုဏ်းချုပ်ထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်နေပုံ ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်!</p> <p> </p> <p>လင်းရီ ပထမကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နောက်ထပ် သေခြင်းရှင်ခြင်း အဆောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းရီ၏ နဖူးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သေဆုံးခြင်းအဆောင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှင်သန်ခြင်း အဆောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လင်းရီ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဝဲပျံနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး... ဒီ သေခြင်းရှင်ခြင်း အဆောင်က ပျက်နေတာလား..."</p> <p> </p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ အကြီးအကဲ ခုနစ်ယောက်လုံးလည်း သူတို့၏ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်!</p> <p> </p> <p>တတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက်၊ ပဉ္စမမြောက်...</p> <p> </p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းအဆောင် ငါးခုဆက်တိုက် မည်သည့် သည်းထိတ်ရင်ဖိုမှုမှမရှိဘဲ ရှင်သန်ခြင်း အဆောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျံသန်းသွားရာ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးမှ အဖွဲ့ဝင် ရှစ်ဦးလုံး အံ့သြမှင်သက်ကျန်ရစ်ခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>"မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ သူက အဆင့်ငါးဆင့်ကို ချိုးဖျက်သွားတယ်လား..."</p> <p> </p> <p>"အရင်တုန်းက ငါက အဆင့်လေးဆင့်ကို မနည်းချိုးဖျက်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ၊ သူက အခု အဆင့်ငါးဆင့်ကို ချိုးဖျက်သွားပြီလား..."</p> <p> </p> <p>"မင်းက အဆင့်လေးဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့တာ၊ ငါက အဆင့်သုံးဆင့်ပဲ ဖြတ်ကျော်ခဲ့တာ..."</p> <p> </p> <p>"ငါက သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ်ကို ဒီလောက် အကြာကြီး ကျင့်ကြံလာခဲ့တာတောင် လင်းရီလောက် မကောင်းသေးဘူးလား..."</p> <p> </p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး ၏ စွမ်းအားရှင် ရှစ်ဦးလုံး သူတို့၏ အသက်တာကို သံသယဝင်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်!</p> <p> </p> <p>ထိုရှစ်ဦး တုန်လှုပ်နေဆဲ အချိန်မှာပင် ဆဋ္ဌမမြောက် သေခြင်းရှင်ခြင်း အဆောင် သည် လင်းရီ၏ နဖူးပေါ်သို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ဆဋ္ဌမအဆင့်ပဲ..."</p> <p> </p> <p>"အဘိုးကြီးထန်၊ ဒီမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ပဉ္စမအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ဖူးတာ၊ ဒီဆဋ္ဌမအဆင့်က ဘာလဲ..."</p> <p> </p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး ၏ အကြီးအကဲ ခုနစ်ယောက်လုံး ထန်ကျင်းကျုံးအား ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"သေခြင်းရှင်ခြင်း တာအိုကျင့်ကြံသူ ဆရာဘိုးဘေးနဲ့အတူ ဝိုင်သောက်ရတာ..."</p> <p> </p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဆရာဘိုးဘေးနဲ့အတူ ဝိုင်သောက်ရတာ ဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး ၏ အကြီးအကဲ ခုနစ်ယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆဋ္ဌမမြောက် သေခြင်းရှင်ခြင်းအဆောင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်သွားတဲ့အခါ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ဆန္ဒက သေခြင်းရှင်ခြင်း အဆောင် ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို ဝင်ရောက်သွားတယ်..."</p> <p> </p> <p>"အထဲမှာ ဆရာဘိုးဘေးရဲ့ စိတ်ဆန္ဒနဲ့ ဝိုင်ခုနစ်ခွက်ရှိတယ်..."</p> <p> </p> <p>"ဆရာဘိုးဘေးရဲ့ အဆိုအရ ခွက်ခုနစ်ခွက်ထဲက ခြောက်ခွက်က ဝိုင်ကောင်းတွေဖြစ်ပြီး တစ်ခွက်ကတော့ အဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ ဝိုင်ပဲ၊ အဲဒါကို သောက်တာက သေခြင်းပဲ..."</p> <p> </p> <p>"ဝိုင်ခုနစ်ခွက်လုံးက အနံ့ကို ရှူကြည့်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အရောင်ကို ကြည့်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်ခွက်က အဆိပ်ခတ်ထားတယ်ဆိုတာကို ခွဲခြားလို့ မရဘူး..."</p> <p> </p> <p>"သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိဘူး..."</p> <p> </p> <p>"စိန်ခေါ်တဲ့သူက အရင်ရွေးရတယ်..."</p> <p> </p> <p>"ငါနဲ့ ဆရာဘိုးဘေးက ခြောက်ခွက် ဆက်တိုက် သောက်ခဲ့ကြတယ်၊ နောက်ဆုံး တစ်ခွက်ပဲ ကျန်တော့တဲ့အချိန်မှာ ငါ ကြောက်သွားခဲ့တယ်..."</p> <p> </p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးသည် ထိုအဆင့်၏ အကြောင်းအရာကို ပြန်လည် သတိရလိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဝိုင်ခုနစ်ခွက်။</p> <p> </p> <p>ပထမတစ်ခွက်တွင် ထန်ကျင်းကျုံးသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ပထမတစ်ခွက်မှာ သေဆုံးနိုင်ခြေ သတ္တမပုံ တစ်ပုံ ရှိသည်ဟု သဘာဝကျကျပင် တွေးတောပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လက်တွေ့တွင်တော့ ငါးဆယ်-ငါးဆယ်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှင်မလား၊ သေမလား။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ မည်သည့်တပည့်ကိုမဆို စိတ်လှုပ်ရှားစေရန် လုံလောက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယတစ်ခွက်ကိုတော့ ဆရာဘိုးဘေးက မျက်ခုံးတစ်ချက်မျှ မတွန့်ဘဲ အကုန်သောက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အဆင်ပြေနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တတိယတစ်ခွက်တွင် ဖိအားများ နှစ်ဆ တိုးလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ငါးဆယ်-ငါးဆယ် ဖြစ်နေသေးသော်လည်း သေခြင်းတရားနှင့် ကြီးမားသော ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ပိုမို နီးကပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ကျင်းကျုံး၏ လက်က အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>စတုတ္ထတစ်ခွက်တွင် ဆရာဘိုးဘေးသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပဉ္စမတစ်ခွက်တွင် ထန်ကျင်းကျုံးသည် လဝက်ခန့် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက ရက်စက်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူ ဆက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် ဆဋ္ဌမတစ်ခွက် အပြီးတွင်လည်း ဆရာဘိုးဘေး သေမသွားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ထန်ကျင်းကျုံး အလှည့်ရောက်သောအခါ သူ ပြာယာခတ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူက သားသမီးဝတ္တရား မကျေပွန်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေ၍ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဆရာဘိုးဘေးအား ဤမျှလောက် သေစေချင်သည့် ဆန္ဒ တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>အခုတော့ တစ်ခွက်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ကျက်သရေမရှိလိုက်တာ...</p> <p> </p> <p>ဒီအရာက ရာခိုင်နှုန်းပြည့် အဆိပ်ဝိုင်ပဲ....</p> <p> </p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးက သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်ရတာ နှစ်သက်ပြီး အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကြားက ခံစားချက်ကို ရှာဖွေရတာ နှစ်သက်ပေမယ့် သူတို့က အရူးတွေမှ မဟုတ်တာ။</p> <p> </p> <p>သေဆုံးနှုန်း ရာခိုင်နှုန်းပြည့် ရှိနေမှတော့ သရဲတောင် သောက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ပထမ ခြောက်ခွက်အပြီးမှာ ဆရာဘိုးဘေး မသေဘူးဆိုရင် စိန်ခေါ်တဲ့သူက နောက်ဆုံး တစ်ခွက်ကို သောက်ရမှာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>"အရှုံးပေးမလား၊ သေမလား..."</p> <p> </p> <p>"ဒီအဆင့်က ကံကိုပဲ အားကိုးရတဲ့ ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ပဟေဠိတစ်ခုလား..."</p> <p> </p> <p>ဖူကန်းရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို မည်သို့ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ထွက်ပေါ်လာသော ပုံရိပ်နှင့် ဝိုင်ခုနစ်ခွက်ကို ကြည့်ကာ လင်းရီ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လင်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုပုံရိပ်မှာ သဘာဝကျကျပင် သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး ၏ ဆရာဘိုးဘေး၊ သေခြင်းရှင်ခြင်း တာအိုကျင့်ကြံသူ ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိုင်ခုနစ်ခွက်။</p> <p> </p> <p>ခွက်အားလုံး၏ အဝကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ပိတ်ဆို့ထား၏။</p> <p> </p> <p>ဝိုင်တာအို၏ ဖန်တီးရှင် ဖြစ်သော လင်းရီပင်လျှင် ဤခုနစ်ခွက်အနက် မည်သည့်ခွက်တွင် အဆိပ်ခတ်ထားသည်ကို ခွဲခြားမသိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ကစားချင်လား..."</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ ကံကို မင်း စမ်းကြည့်လို့ ရတယ်..."</p> <p> </p> <p>"မကစားချင်ရင်တော့ တိုက်ရိုက် နုတ်ထွက်လို့ ရတယ်..."</p> <p> </p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်း တာအိုကျင့်ကြံသူ က လင်းရီအား ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ၊ ခင်ဗျား မှားနေပြီ..."</p> <p> </p> <p>"သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ်က ဘယ်တုန်းကမှ ကံအပေါ် မမူတည်ခဲ့ဘူး..."</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save