Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က ထိုအသံကို မှတ်မိလိုက်၏။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျိုးချင်းဖုန်း၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အပြင်ဘက်မှ လူမှာ အားနည်းနေပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပါးသော်လည်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားကြောင်းနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိနိုင်ကြောင်း သူ ခံစားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်ပဲ ကျိုးချင်းဖုန်း လား"</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်မှ လူက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကယ်၍ ခင်ဗျား သံသယရှိရင် ရှင့်ညီမကို ထွက်ကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ဘေးခန်းမှ ကူချူတုန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ကူချူတုန်းက ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... တကယ်ပဲ တပ်မှူးကျိုး ပါ"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူက ကျိုးချင်းဖုန်းကို အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "တပ်မှူးကျိုး... မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ဆီကို လာရဲတယ်ပေါ့... မင်း အခု ဘယ်လောက် တန်ဖိုးတက်နေလဲ ဆိုတာ မင်းသိလား"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သိပါတယ်... အဲ့ဒီအတွက်ကြောင့်လည်း ခင်ဗျားဆီကိုပဲ ကျွန်တော် လာရဲတာပေါ့... အခု ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံကြည်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "ဒါဆို မင်းက ငါ့ကိုကျတော့ ယုံရဲတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းကပဲ ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းဖို့ လူသိရှင်ကြား ငြင်းဆန်ခဲ့တာဖြစ်သလို ကျွန်တော် အပြစ်မရှိဘူးလို့လည်း ယုံကြည်ပေးခဲ့တာလေ... အဲ့ဒီအပြင် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ဆီကို လူလွှတ်ပြီး ဆံဖြူအဘိုးအို နဲ့ ပညာတတ် တို့ကို သတိထားဖို့တောင် သတိပေးခဲ့သေးတယ် မဟုတ်လား... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အန္တရာယ်ပြုဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်ကာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါက လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရချင်လို့ တမင်သက်သက် အဲ့ဒီလို ပြောတာလို့ မင်း မစိုးရိမ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ခင်ဗျားက အဲ့ဒီလို လူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး... ယုံအန်းခရိုင်က ဝမ်မိသားစုဆီမှာ ခင်ဗျားနဲ့ ရက်အနည်းငယ် အတူရှိခဲ့ဖူးတော့ ခင်ဗျားရဲ့စရိုက်ကို ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ပြောပါဦး၊ ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို မသတ်ခဲ့ပါဘူး၊  အလုပ်ကြံခံရတာပါ"</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက အစ်ကို လုပ်တာလို့ ပြောနေကြတယ်လေ... အစ်ကိုက မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ရတနာတံဆိပ်ပြားတွေကို ယူသွားတယ်လို့ ပြောကြတာ... အစ်ကို့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ အားလုံးကလည်း အစ်ကို့ရဲ့ ခုနစ်စင်ကြယ် ကောင်းကင်ဓားသိုင်း နဲ့ အသတ်ခံခဲ့ရတာ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "အဲ့ဒါ တကယ် ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှောင်ရွှမ်က လိမ်နေတာ... အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်တော်နဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ တံဆိပ်ပြားကို ပို့ဆောင်နေကြတာ... ဒါတန်း တောင်ကြားကို ဖြတ်တဲ့အချိန်မှာ အဲ့ဒီမှာ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်တာ ခံခဲ့ရတယ်... တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ ကျွန်တော်က အဝေးကို မြူဆွယ်ခေါ်ဆောင်ခံလိုက်ရတာ... ဆံဖြူအဘိုးအို နဲ့ ပညာတတ် တို့က ကျွန်တော့်ကို တမင်တကာ လမ်းမှားခေါ်သွားတာ ဖြစ်ပေမယ့် အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက  အများကြီး မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး...</p> <p> </p> <p>" တောအုပ်တစ်ခုထဲ ရောက်သွားတဲ့အခါ ငွေရောင်မြေခွေး နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်... ကျွန်တော် ငွေရောင်မြေခွေး နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတုန်းမှာ ပညာတတ် နဲ့ ဆံဖြူအဘိုးအို တို့က ကျွန်တော့်ကို ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်ကြတယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့်  အလစ်အငိုက် မိသွားပြီး ဒဏ်ရာရခဲ့တာ... ကျွန်တော် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးခဲ့ရတယ်... ထွက်ပြေးရင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကူညီဖို့ လာနေတဲ့ ရှောင်ရွှမ် နဲ့ ဆုံခဲ့တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ရှောင်ရွှမ်က ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ကျွန်တော် သတိမထားမိတဲ့ အချိန်မှာ အနောက်ကနေ ဓားနဲ့ ထိုးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "အာ... ရှောင်ရွှမ်က အစ်ကို့ကို သစ္စာဖောက်တာလား... ရှောင်ရွှမ်ကို သတ်ချင်ခဲ့တာ အစ်ကို မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အဝတ်အစားကို မပြကာ ကျောပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး... ဒီဓားချက်ကို ကြည့်ပါ"</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို အစ်ကို ဘယ်လို ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ငွေရောင်မြေခွေး၊ ပညာတတ်၊ ဆံဖြူအဘိုးအို နဲ့ ရှောင်ရွှမ် တို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြားမှာ၊ ပြီးတော့ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ဆိုတော့ ကျွန်တော့်မှာ နိုင်နိုင်ခြေ မရှိဘူးလေ... ကျွန်တော် အသက်လုပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ရတာ... ကံကောင်းလို့ သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာမှာ မြစ်တစ်စင်း ရှိနေလို့ အဲ့ဒီမြစ်ထဲကို ခုန်ချလိုက်ပြီး ရေစီးနဲ့ မျောပါသွားခဲ့တာ...</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ကို တံငါသည်တစ်ယောက်က ကယ်ခဲ့တယ်... အဲ့ဒီ ငါးဖမ်းရွာလေးမှာ နှစ်ရက်လောက် နားပြီး ဒဏ်ရာတွေ ကုခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို ဒေသခံ အစိုးရရုံးကို သတင်းသွားပို့ခိုင်းလိုက်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတံငါသည်က အစိုးရရုံးကို သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းဖို့ လူအုပ်ကြီးကို ခေါ်လာခဲ့တာလေ...</p> <p> </p> <p>"ကံကောင်းလို့  တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်... ထောက်လှမ်းရေးမှူးတွေ ငါးဖမ်းရွာထဲ ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် ပုန်းနေလိုက်ပြီးမှ ခိုးထွက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှာခဲ့တာ... အဲ့ဒီနောက်မှ  ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်ခံထားရတယ် ဆိုတာ တဖြည်းဖြည်း သိလာခဲ့တာပေါ့... ကျွန်တော် သမားတော်တစ်ယောက်ကို ရှာပြီး  ဒဏ်ရာတွေကို ကုပေးဖို့ သူ့ဆေးခန်းကို အတင်းပိတ်ခိုင်းထားခဲ့တယ်... ဒဏ်ရာတွေ နည်းနည်း သက်သာလာတော့မှ လင်းကျန်းမြို့ကို ပြန်ပြေးလာခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က အနည်းငယ် လေးစားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> "မင်းက တကယ်ကို မခေပါလား... သိုင်းလောက၊ မြေအောက်လောက နဲ့ အစိုးရ အကုန်လုံးက မင်းကို လိုက်ရှာနေတာကို၊ မင်းက လင်းကျန်းမြို့ထဲကို အစအနမကျန်အောင် ပြေးဝင်လာရဲတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကျွန်တော် ဘာလုပ်တဲ့သူလဲ ဆိုတာ ခင်ဗျား မေ့သွားပြီလား... ကျွန်တော်က တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးမှူးကြီး လေ... ခြေရာဖျောက်တဲ့ အတတ်ပညာမှာ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူ ယှဉ်နိုင်မလဲ... တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က အရည်အချင်းရှိတဲ့ ထောက်လှမ်းရေးမှူး တိုင်းဟာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးခဲ့တဲ့ သူတွေချည်းပဲ... တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ကတောင် ကျွန်တော့်ကို မဖမ်းနိုင်ရင် အဲ့ဒီ သိုင်းလောကသားတွေ ဆိုရင်တော့ ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်သေးတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> "မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တော်တော် ဂုဏ်ယူနေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်း အခုပြောသွားတဲ့ အထဲမှာ ယုတ္တိမရှိတဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဘယ်နေရာမှာလဲ... ကျွန်တော့် ဒဏ်ရာတွေ မြန်မြန်ပျောက်သွားလို့လား... အဲ့ဒါက ကျွန်တော်က စစ်မှန်တဲ့ တာအို အတွင်းအားဖြစ်တဲ့ ထာဝရနွေဦးကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံထားလို့ပါ... ဒီကျင့်စဉ်က ကျင့်တာ ကြာလေလေ ပိုပြီး သန့်စင်လာလေဖြစ်သလို အံ့ဩစရာတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်... အသက်ရှည်စေရုံတင် မကဘူး၊ အဆိပ်တွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ပြီး ဒဏ်ရာတွေကိုလည်း ကုသပေးနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ အတွင်းအားကလည်း အလွန် ခံနိုင်ရည် ရှိတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခေါင်းအသာယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "အဲ့ဒါ မဟုတ်ပါဘူး... မင်း ငွေရောင်မြေခွေး လက်ထဲကနေ ဘယ်လို လွတ်မြောက်လာခဲ့တာလဲ ဆိုတာပဲ... မင်းပြောပုံအရ ဆိုရင် မင်းက ငွေရောင်မြေခွေး ကို အသာစီးတောင် ရနေသေးတယ်၊ အဲ့ဒီနောက်မှ ပညာတတ် နဲ့ ဆံဖြူအဘိုးအို တို့က မင်းကို အလုပ်ကြံကြတယ်၊ နောက်ဆုံး ရှောင်ရွှမ် သစ္စာဖောက်တော့မှ မင်း ရှုံးပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ရတာ မဟုတ်လား... အဲ့ဒါ ငွေရောင်မြေခွေး နော်... ငွေရောင်မြေခွေး က မင်းကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် သူများ အကူအညီ လိုလို့လား... မင်းက ငွေရောင်မြေခွေး နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့တာကို ဘယ်လိုလုပ် အသာစီး ရနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "သခင်လေး ကူ... ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ... အဲ့ဒါက မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေပေမယ့် တကယ့် အမှန်တရားပါ... ကျွန်တော်..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ဖြတ်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းကို ယုံတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းမှာ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဒီကိစ္စက တကယ်ကို ယုံရခက်တာလေ၊ ကျွန်တော်က ငွေရောင်မြေခွေး ကို အသာစီး ရခဲ့တယ် ဆိုတာကိုပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါက လိမ်ညာမှု တစ်ခုဖြစ်နေလို့ကို ငါ မင်းကို ယုံတာ... အကယ်၍ မင်းက ငါ့ကို တကယ် လိမ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ မယုံနိုင်မယ့် လိမ်ညာမှုမျိုးကို လုပ်လောက်အောင် မင်း မအဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> "တကယ်တော့... အခုထိတောင် ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို နားမလည်နိုင်သေးဘူး... ငွေရောင်မြေခွေး ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် အသာစီး ရနိုင်မှာလဲ... သဘောတရားအရဆိုရင် ကျွန်တော့်မှာ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရှိမနေသင့်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်... မင်း တွေ့ခဲ့တဲ့ ငွေရောင်မြေခွေး က အတု ဖြစ်ရင်ဖြစ်၊ မဟုတ်ရင် ဝမ်မိသားစုစံအိမ် မှာ သိုင်းပညာရှင်တွေ အများကြီးကို အခွင့်အရေးတောင် မပေးဘဲ သတ်ခဲ့တဲ့ ငွေရောင်မြေခွေး က အတု ဖြစ်ရမယ်... ကဲ... အဲ့ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး... အရေးကြီးတာက အခု ငါ့ဆီကနေ မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီ လိုတယ်... ဒီကိစ္စရဲ့ အမှန်တရားကို ကျွန်တော် သိချင်တယ်၊ ရှောင်ရွှမ် နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်ရင် အမှန်တရားက ပေါ်လာမှာပဲ... တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ကို သစ္စာဖောက်တာ ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး၊ သူ ပဲ"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဆိုလိုတာက... ရှောင်ရွှမ်က မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မုဘုရင်ရဲ့ ရတနာကို ကြံစည်နေတာပေါ့... သူ မင်းကို သတ်ဖို့ ကျရှုံးသွားတော့ မင်းကပဲ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို သတ်ပြီး ရတနာတံဆိပ်ပြားတွေကို ယူသွားတယ်လို့ မင်းကို တိုက်ရိုက် စွပ်စွဲလိုက်တာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> "လောလောဆယ်တော့ အဲ့ဒီလိုပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆံဖြူအဘိုးအို နဲ့ ပညာတတ် တို့ကျတော့ရော... မင်းပြောပုံအရ ဆိုရင် ဒီနှစ်ယောက်ကလည်း မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းနေတာလေ... သူတို့က ရှောင်ရွှမ် နဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်သင့်တာကို၊ အခုတော့ သူတို့လည်း သေသွားပြီ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး... ရှောင်ရွှမ် ကို တွေ့ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် မေးကြည့်မှပဲ သိရမှာ... ဒါကြောင့် သခင်လေး ကူ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါ"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> "တပ်မှူးကျိုး... မင်းက ငါ့ကို မင်းအတွက် တပ်မှူးရဲ့ ဒုတိယတပ်မှူး ဖြစ်တဲ့ ရှောင်ရွှမ် ကို ပြန်ပေးဆွဲခိုင်းချင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်... ငါ အဲ့ဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး... မင်းက အခု အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်နေတာလေ၊ ငါက မင်းရဲ့ ကြံရာပါ အဖြစ် မခံနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက အလောတကြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "မဟုတ်ပါဘူး၊ ... အဲ့ဒီလောက်ထိ မဆိုးပါဘူး... ကျွန်တော်က အခုလောလောဆယ် လူလုံးထွက်ပြရဲတဲ့ အနေအထား မရှိလို့ပါ...  ကျွန်တော် ယုံကြည်တာ လူနှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီအထဲမှာ ခင်ဗျား ရယ်၊ လင်းကျန်းခရိုင် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က စစ်ဆေးရေးမှူး ချူယွမ် ရယ်ပဲ... ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီးချူ ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ထူးခြားတယ်လေ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို သွားတွေ့လို့ မရဘူး... တကယ်လို့ကျွန်တော် သူ့ကို ဗြောင်ကျကျ သွားတွေ့ရင် ကျွန်တော် ချက်ချင်း ဖမ်းခံရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က အသက်အနည်းငယ် ချလိုက်သည်။ ရှောင်ရွှမ်ကို ပြန်ပေးဆွဲခိုင်းခြင်း မဟုတ်သရွေ့တော့ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် အစိုးရ၏ ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ခြင်း ခံရပြီး လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "သခင်ကြီးချူ က ပုံမှန်ဆိုရင် နေ့ခင်းဘက်မှာ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရုံးမှာပဲ ရှိနေတာဆိုတော့ သူ့ကို တွေ့ဖို့ တကယ် နည်းလမ်း မရှိဘူး... အဲ့ဒီအတွက်ကြောင့် ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီကို တောင်းရတာပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း ကျိုးချင်းဖုန်းက သူ၏ ခါးမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက အမှတ်အသားပဲ... သခင်ကြီးချူ ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို မြင်တာနဲ့ ခင်ဗျားကို သေချာပေါက် တွေ့လိမ့်မယ်... သူ့ကို အမှန်တရားတွေ ပြောပြပြီး ကျွန်တော့်ဆီကို လာတွေ့ဖို့ ခေါ်ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချူယွမ်က မင်းကို ဖမ်းဖို့ စစ်တပ်တွေကို တိုက်ရိုက် ဦးဆောင်လာမှာကို မင်း မကြောက်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူနဲ့ ကျွန်တော်က သွေးသောက်သူငယ်ချင်းတွေပါ... ကျွန်တော် လင်းကျန်းခရိုင်မှာ ရှိနေတာ ဆယ်နှစ် ရှိပြီ၊ သူက ကျွန်တော့်ကို အပြင်ပန်းရော၊ အတွင်းထဲကပါ တိုက်ခိုက်မှုတွေ အများကြီးကြားကနေ ကာကွယ်ပေးခဲ့တာလေ... ဒီဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ လူတိုင်းက လင်းကျန်းခရိုင်က တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကျွန်တော် တည်ဆောက်ခဲ့တာလို့ ပြောကြတယ်... တကယ်တမ်းကျတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ ပံ့ပိုးမှုတွေကြောင့်သာ ကျွန်တော် ဒီလို လုပ်နိုင်ခဲ့တာပါ... သူက ဂုဏ်ပြုခံရဖို့ ထက်ဝက်လောက် ထိုက်တန်တယ်လေ... ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောပြင်ကို သူ့ကို အမြဲ အပ်ထားခဲ့တာ... တကယ်လို့ သူက အခု ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်ဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် သေရမှာကို ဘာမှ ပြောစရာ မရှိတော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်တာလား"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်သက်လုံး အတူနေရင်တောင် မယုံရတဲ့ လူတွေ ရှိသလို၊ တစ်ခါပဲ ဆုံဖူးရင်တောင် အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားရတဲ့ လူတွေလည်း ရှိတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလိုပဲ"</p> <p> </p> <p>သူက ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချူတုန်း... ငါ့ကို တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရုံးကို လိုက်ပို့ပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက အလောတကြီး ထလာပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "အို... ဟုတ်ကဲ့... အင်း... တပ်မှူးကျိုး၊ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ထမင်းဟင်းတွေ ရှိတယ်... ဗိုက်ဆာရင် ကိုယ့်ဘာသာ သွားယူစားလိုက်နော်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက ကူမော့၏ နောက်မှ လိုက်ကာ တံခါးအပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းခရိုင်တွင် ညမထွက်ရအမိန့် မရှိပေ။ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် မဟာကန်းမင်းဆက် တစ်ခုလုံးတွင် ညမထွက်ရအမိန့် မရှိဘဲ အထူးသဖြင့် မြို့ကြီးများတွင် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။ ညမှောင်လာသည်နှင့် ညဈေးတန်း အမျိုးမျိုး ရှိနေသဖြင့် ညဘက် မြို့ထဲတွင် သွားလာနေခြင်းက ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်စေပေ။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ကူမော့ကို တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရုံးသို့ ခေါ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးဝရှိ လူလတ်ပိုင်း အစောင့်တစ်ဦးက ချဉ်းကပ်လာပြီး ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ ဝတ်စုံများမှာ သာမန်လူများနှင့် မတူသဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "ခင်ဗျားတို့ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ... အမှုလာတိုင်တာလား"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကျွန်တော်က ကြေးစားဓားသမား ကူမော့ ပါ... သခင်ကြီး ချူယွမ် ဆီကို ပစ္စည်းတစ်ခု ပေးဖို့ တာဝန်ပေးခံရလို့ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို အကြောင်းကြားပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>အစောင့်က ခဏမျှ တွေဝေသွား၏။ ရုတ်တရက် သူ့နောက်မှ လူငယ်အစောင့်တစ်ဦး ပြေးထွက်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဪ... သိုင်းသူရဲကောင်းကြီး ကူမော့ ကိုး... အမှတ်အသား တစ်ခုခု ပါလား... မပါလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သွားပြီး အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ပါပါတယ်... ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>လူငယ်အစောင့်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မဟုတ်တာ... ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ"</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် လူငယ်အစောင့်က လူလတ်ပိုင်းအစောင့်ကို ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။ လူလတ်ပိုင်းအစောင့်က မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီဟာ ဘယ်သူလဲ... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လူငယ်အစောင့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားကို သိုင်းလောက အကြောင်းတွေကို ပိုပြီး သတိထားပါလို့ ကျွန်တော် ပြောသားပဲ၊ ခင်ဗျားကမှ နားမထောင်တာ... ကျွန်တော်က အလုပ်ကို သေချာ မလုပ်ဘူးလို့တောင် ခင်ဗျား ပြောခဲ့သေးတယ် မဟုတ်လား... အဲ့ဒီလူက အခုမှ တက်လာတဲ့ ထိပ်တန်း ဓားသမား ‘မျက်မမြင်ကူ’ လေ... သူက ဖေးလုံ ကို သတ်ခဲ့တဲ့သူလေ... သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး နဲ့ မျက်နှာနီသားရဲ တို့ကို သတ်ခဲ့တဲ့သူ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ယုံအန်းခရိုင်က ဝမ်မိသားစုဆီမှာ ငွေရောင်မြေခွေး နဲ့ တိုက်ခဲ့တဲ့ ထိပ်တန်း ဓားသမား လေးယောက်ထဲက တစ်ယောက်လေ"</p> <p> </p> <p>လူလတ်ပိုင်းအစောင့်က ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဪ... အဲ့ဒီဟာ သူကိုး"</p> <p> </p> <p>လူငယ်အစောင့်က သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ရှေ့မှာတော့ ‘မျက်မမြင်ကောင်’ လို့ မခေါ်နဲ့ဦးနော်..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့မှာ တံခါးဝတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုညတွင် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရုံးမှာ လူသူကင်းမဲ့နေပြီး အဝင်အထွက် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပင် ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မျက်နှာထား တင်းမာသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက တည်ငြိမ်ပြီး ယိမ်းယိုင်မှုမရှိသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေကာ ခြေလှမ်းတိုင်းက ကြီးမားသော အလေးချိန် ပါရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ သူ ဖြတ်သွားရာ နေရာတိုင်းရှိ အစောင့်များက ရိုသေစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့နှုတ်ဆက်ကြ၏။ ဤလူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ လင်းကျန်းခရိုင် စစ်ဆေးရေးမှူး ချူယွမ် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူယွမ်က ပေါ်လာသည်နှင့် အလောတကြီး မေးလိုက်၏။ "မင်းက သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ လား... သူ ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်အိမ်မှာပါ... သူ သခင်ကြီးချူ ကို တွေ့ချင်နေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ချူယွမ်က အမြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "လာပါ... သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ၊ လမ်းပြပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ "သခင်ကြီးချူ... လူတွေ မခေါ်သွားဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ချူယွမ်က ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြန်မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "ဘာလို့ လူတွေ ခေါ်ရမှာလဲ... တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို တွေ့သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အာ... အဲ့ဒီအတွက်ကြောင့်လည်း ဟုတ်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ချူယွမ်ကို ဘာလို့ ဒီလောက် ယုံကြည်ရသလဲ ဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ ဤလူနှစ်ယောက်မှာ တကယ်ကို တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပြီး နားလည်မှု ရှိကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ချူယွမ်က ကူမော့၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားက ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ထွင်းပြီး သူ့ကို ပေးခဲ့တာလေ... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သူနဲ့ ကျွန်တော်ကလွဲရင် အဲ့ဒီရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ဘယ်သူမှ မသိဘူး... သူက ခင်ဗျားကို ဒါပေးပြီး လွှတ်လိုက်တယ်ဆိုကတည်းက သူ ခင်ဗျားကို ယုံကြည်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ဘက်က သူ့ကို သံသယဝင်စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "နားလည်ပါပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြွပါ"</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့က ချူယွမ်ကို ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းသော မြင်ကွင်းမျိုးကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း သူ၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်စွာပင် ချူယွမ်သည် အထဲဝင်လာပြီး ကျိုးချင်းဖုန်းကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ဒုက္ခရောက်ပြီပဲ... မင်းရဲ့ နာမည်ကို ပြန်ရှင်းဖို့က အရမ်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ရှောင်ရွှမ် ကို တွေ့လို့ရမလား... သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မေးစရာ ရှိလို့"</p> <p> </p> <p>ချူယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "မရဘူး... သူ သေသွားပြီ... အဲ့ဒီနေ့က ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို ပြောပြပြီးတာနဲ့ သူ သေသွားတာပဲ... အစိုးရက အဲ့ဒီအတွက်ကြောင့် အဲ့ဒါကို လူသိရှင်ကြား မထုတ်ပြန်သေးဘူး... သူတို့က ရှောင်ရွှမ် ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အတွက် မင်းကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး ကလဲ့စားချေဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ချက်ချင်းပင် သူ အလုပ်ကြံခံရပုံကို ချူယွမ်အား အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ရှောင်ရွှမ်ရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>ချူယွမ်က ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p> "မင်းပြောသလိုပဲ... ဒါတန်း တောင်ကြားမှာ မျက်နှာဖုံးစွပ် လူတစ်စုရဲ့ လုယက်တာကို မင်းတို့ ခံခဲ့ရတယ်... မင်း၊ ဆံဖြူအဘိုးအို နဲ့ ပညာတတ် တို့က တိုက်ခိုက်ရင်းနဲ့ အဝေးကို ရောက်သွားပြီး တောအုပ်ထဲမှာ ပျောက်သွားကြတယ်လေ... အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူတို့က ဆက်တိုက်နေကြတုန်းပဲ... "</p> <p> </p> <p>"တိုက်ပွဲကြားမှာ ဆံဖြူအဘိုးအို နဲ့ ပညာတတ် တို့က သူတို့ကို ကူညီဖို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ရန်သူတွေကို တိုက်ထုတ်ပေးခဲ့ကြတယ်... နောက်ဆုံးမှာ တိုက်ပွဲက အရမ်း ပြင်းထန်ခဲ့ပြီး လူတိုင်း အင်အားကုန်ခမ်းသွားတော့မှ ရန်သူတွေကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာပေါ့... အဲ့ဒီနောက်မှ မင်း ပြန်ရောက်လာတာ... အဲ့ဒီဟာပဲလေ... လူတိုင်းက မင်း အဆင်ပြေပြေ ပြန်ရောက်လာလို့ စိတ်အေးသွားတဲ့ အချိန်မှာ မင်းက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပဲ... "</p> <p> </p> <p>"ပထမဆုံး အနေနဲ့ မင်းက သူတို့ အလစ်အငိုက် မိနေတုန်းမှာ သိုင်းပညာ အမြင့်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ပညာတတ် နဲ့ ဆံဖြူအဘိုးအို တို့ကို သတ်လိုက်တယ်... အဲ့ဒီနောက်မှ ရှောင်ရွှမ် မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပဲ သူ့ကို ဓားနဲ့ ထိုးပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကိုပါ ဆက်သတ်တော့တာပဲ... မူလက ဆံဖြူအဘိုးအို၊ ပညာတတ် နဲ့ ရှောင်ရွှမ် တို့အပြင် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က ငါးယောက် ခြောက်ယောက်လောက်ပဲ ကျန်တော့တာ၊ အဲ့ဒီလူတွေကလည်း အင်အားကုန်ပြီး ဒဏ်ရာတွေ ရနေကြတာလေ..."</p> <p> </p> <p>" မင်းက သူတို့အားလုံးကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်လိုက်ပြီး ရတနာတံဆိပ်ပြား ပါတဲ့ သံသေတ္တာကို ယူပြီး ထွက်သွားခဲ့တာတဲ့... ရှောင်ရွှမ်က နှလုံးက ညာဘက်မှာ ရှိနေပေမယ့် သူ မနည်း အသက်လုခဲ့ရတာ... တခြားလူတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က သူ့ကို ရှာတွေ့တဲ့အထိ သူ အသက်ဆက်နိုင်ခဲ့တယ်... ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို ပြောပြပြီးတာနဲ့ သူက အဲ့ဒီနေရာမှာတင် သေသွားတာပဲ... သူက မင်းကို လုပ်ကြံဖို့ လိမ်ပြောခဲ့တာတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူး၊ သူ့အသက်ကို စတေးပြီး မင်းကို အန္တရာယ်ပြုဖို့ အကြောင်းရင်း မရှိဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save