Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[ ကြယ်လေးပွင့်အဆင့် အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း ]</p> <p> [ ကြယ်လေးပွင့်အဆင့် ဆုလာဘ်ရရှိပါသည် - အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဓားပျံရှောင်လီ ]</p> <p> [ ယခု ရယူမည်လား ]</p> <p>ကူမော့က စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> "ယခု ရယူမယ်"</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ဓားပျံရှောင်လီ ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဓားပျံရှောင်လီ ဆိုသည်မှာ သာမန် နည်းစနစ်များနှင့် အကွက်များထက် သာလွန်သော သိုင်းပညာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ကိုယ်ပိုင် နည်းစနစ်များနှင့် အကွက်များ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အဓိက မဟုတ်ပေ။ လီလေး ဓားမြှောင်ပျံ ၏ အဓိက အနှစ်သာရမှာ စိတ်ဆန္ဒ၊ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား၊ အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်နှင့် တိကျမှုတို့တွင် တည်ရှိလေသည်။</p> <p>(ဓားပျံရှောင်လီသည် ဘယ်သောအခါမျှ ပစ်မှတ်မလွဲချော်ပေ။)</p> <p>လီရွှင်ဟွမ်း ၏ ဓားပျံရှောင်လီ အပေါ် နားလည်မှုမှာ သည်းခံခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကူမော့အတွက်မူ ကျွမ်းကျင်မှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူ နားလည်လိုက်သည်က ဟာကွက်ကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ပြီး သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်တစ်ခုကို ဖန်တီးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>လူတိုင်း၏ နားလည်နိုင်စွမ်းက မတူညီကြသလို၊ လူတိုင်း၏ သိုင်းပညာ အနှစ်သာရမှာလည်း ကွဲပြားကြသည်။ တူညီသော သိုင်းပညာတစ်ခုတည်းတွင်ပင်၊ မည်သူက ပိုသန်မာပြီး မည်သူက ပိုအားနည်းသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ မည်သူက စစ်မှန်သော အနှစ်သာရကို ပိုမို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားသနည်း ဆိုသည့်အချက်အပေါ်တွင်သာ မူတည်လေသည်။</p> <p>သို့သော် ဝန်ခံရမည်မှာ၊ ဓားပျံရှောင်လီ၏ သိုင်းပညာ အယူအဆသည် ကူမော့ လက်ရှိအချိန်အထိ တတ်မြောက်ထားသမျှသော သိုင်းပညာများထဲတွင် အမြင့်မားဆုံးဖြစ်နေသည် ဆိုသည့်အချက်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>...</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် သုံးယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြလေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်သွားသည့်တိုင် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော သခင်မ ဝမ်မှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ ဒီလူသုံးယောက် သေဆုံးသွားခြင်းက သူမအပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိသကဲ့သို့ပင်။ သူမက လက်ကို အသာဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နောက်တစ်ခဏမှာပင် သူမ၏ ရှေ့တွင်ရော၊ အရှေ့ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်ရှိ အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်တွင်ပါ ဒူးလေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၊ သို့မဟုတ် ရာနှင့်ချီသော လူများ ပေါ်လာကြလေသည်။</p> <p>ကူချူတုန်း တိုက်လိုက်သော အဆိပ်ဖြေဆေးကို သောက်ပြီး မနည်း အားယူ မတ်တပ်ရပ်နေရသော ကျိုးချင်းဖုန်းက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ခင်ဗျားတို့မှာ ပုန်ကန်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမယ့်... ဒူးလေးသမားတွေကိုတောင် ကြိုပြီး ဖုံးကွယ်ထားပြီးပြီပဲ... သခင်လေး ကူ... ခင်ဗျား ထွက်သွားလို့ ရရင် ထွက်သွားတော့... ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ချူယွမ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ သိုင်းပညာများမှာ မညံ့လှပေ။ သို့သော် လေးနှင့် မြားများက သိုင်းပညာရှင်များကို ဘယ်လောက်အထိ ဖိနှိပ်နိုင်သလဲ ဆိုတာကို သူတို့ ကောင်းကောင်း သိထားကြသည်။</p> <p>လေးသမား တစ်ယောက်က သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်လျှင် အသတ်ခံရနိုင်သော်လည်း၊ လေးသမား ဆယ်ယောက်က သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ပါက သူ့ကို သတ်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး အလွန် များသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လေးသမား တစ်ရာခန့်က သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကို ဝိုင်းထားမည်ဆိုပါက ထိုသိုင်းပညာရှင် အသက်ရှင်လျက် ထွက်ပြေးနိုင်ရန်မှာ ကံတရားအပေါ်တွင်သာ မူတည်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ကူမော့က လေးသမား တစ်ရာနီးပါး ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သခင်မ ဝမ် ဘာကြောင့် ဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေသလဲ ဆိုတာကို နားလည်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်... လေးသမားများ ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်...</p> <p>ကူမော့က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ခြေကို ဆောင့်လိုက်ရာ အလောင်းသုံးလောင်းက ဒိုင်းကာတစ်ခုအဖြစ် သူ့ရှေ့သို့ လွင့်ပျံသွားသည်။ ထို့နောက် သူက လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တွန်းလိုက်ရာ နောက်ထပ် အလောင်းအနည်းငယ် ထပ်မံ လွင့်ပျံသွားပြီး ကူချူတုန်း၊ ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ချူယွမ်တို့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်သွားလေသည်။ ကြီးမားလှသော အင်အားကြောင့် သူတို့သုံးယောက်လုံး ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားကြ၏။</p> <p>သခင်မ ဝမ်က ကျိုးချင်းဖုန်း၊ ချူယွမ်နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို လုံးဝ အလေးမထားပေ။ သူတို့ လွင့်စင်သွားသည်ကို မြင်ရသည်မှာပင် သူမအတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘဲ သူမက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"သူ့ကို ပစ်"</p> <p>မြားများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အနက်ရောင် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုအလား မြားမိုးများက ကူမော့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။ လေကိုခွဲထွက်သွားသော မြားများ၏ စူးရှသောအသံက တစ္ဆေများနှင့် ဝံပုလွေများ အူသံကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လောကကြီး၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကူမော့က မြေပြင်ကို ခြေဖျားဖြင့် အသာထိလိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ဟန်က တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ယိမ်းနွဲ့ကာ ရှောင်တိမ်းနေလေသည်။ မြားများက သူ့ဘေးမှ ကပ်လျက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ နံရံကို သွားစိုက်ကာ မြားတောင်များက တဝီဝီ မြည်နေကြ၏။</p> <p>သူသည် မြားမိုးများကြားတွင် ဘယ်ညာ ရှောင်တိမ်းနေပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက လျှပ်စီးအလား မြန်ဆန်ကာ လေနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူက ပြတင်းပေါက်တစ်ခုကို ဖောက်ထွင်းပြီး အနောက်ဘက် အဆောင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားရာ လေးသမားများမှာ တစ်ခဏမျှ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားကြလေသည်။</p> <p>သိုင်းပညာရှင်များအနေဖြင့် လေးသမားများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အခက်အခဲရှိသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ပုန်းခိုစရာမရှိသည့် ပွင့်လင်းသော မြေပြန့်လွင်ပြင်များတွင်သာ အကျုံးဝင်ပေသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏမှာပင်... ကူမော့က လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ခေါင်မိုးကို ဖောက်ထွင်းကာ အပေါ်သို့ ရောက်သွား၏။ သူ၏ လက်ထဲတွင် သံဘောလုံး တစ်ဆုပ် ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့ကို အရူးအမူး ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ဘောလုံးတိုင်းက လေးသမား တစ်ယောက်စီထံသို့ တိကျစွာ ကျဆင်းသွားလေသည်။</p> <p>အခြား လေးသမားများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ ခလုတ်များကို ပရမ်းပတာ ဆွဲလိုက်ကြရာ ကူမော့ထံသို့ မြားမိုးများ ထပ်မံ ရွာကျလာပြန်သည်။</p> <p>ကူမော့က တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ခြေကို အသာဆောင့်လိုက်ပြီး ခေါင်မိုးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မြားမိုးများကို ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။ နောက်တစ်ခဏတွင် အခြား အခန်းတစ်ခန်း၏ ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်လာပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက လျင်မြန်ဖြတ်လတ်ကာ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုအလား စင်္ကြံတိုင်များကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေလေသည်။</p> <p>သူ၏ ခြေထောက်များက အမိုးကြွေပြားများကို အသာအယာ ထိလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေကာ လက်ချောင်းထိပ်များမှ လေပြင်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ မှောင်မိုက်ထဲတွင် မမြင်ရသော လမ်းကြောင်းများကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။</p> <p>လေပြင်းတိုင်းက ပစ်မှတ်ကို သေစေနိုင်လောက်အောင် တိကျစွာ ထိမှန်သွား၏။ အချို့က လေးသမားများ၏ မျက်ခုံးကြားကို ထိမှန်ပြီး အချို့က နှလုံးကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။ မြားများကို မပစ်လွှတ်နိုင်ခင်မှာပင် ထိုလေးသမားများမှာ သေဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ လေပြင်းများ အဆက်မပြတ် ရွာကျလာသည်နှင့်အမျှ လေးသမားများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားကြပြီး သူတို့၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများနှင့် ထိတ်လန့်တကြား အော်သံများက ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ကူမော့၏ ကိုယ်ဖော့သိုင်းမှာလည်း အလားတူပင် ပြောင်မြောက်လှသည်။ သူသည် အိမ်များကြားတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးလွှားခုန်ပျံနေပြီး ပုန်းခိုစရာ နေရာများကို ရှာဖွေကာ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် လုပ်နေသဖြင့် လေးသမားများမှာ သူ့ကို ဝိုင်းရံရန် အခွင့်အရေး မရကြပေ။</p> <p>အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲသွားပြီး မှောင်မိုက်ထဲတွင် သွေးများ စီးဆင်းလာကာ ပြင်းထန်သော ညှီနံ့များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>အိုးထဲသို့ ဖက်ထုပ်များ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ လေးသမားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သခင်မ ဝမ်၏ တည်ငြိမ်နေသော အမူအရာမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြိုလဲသွားလေတော့သည်။ ကူမော့ကို ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ ပစ်ချခွင့်ပေးလိုက်မိတာ သူမရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ ဆိုတာကို သူမ သဘောပေါက်သွား၏။</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် အခြားသူများ၏ အနှောင့်အယှက်များ မရှိတော့သလို ခြံဝင်းကလည်း ပွင့်လင်းမြင်သာသော နေရာမျိုး မဟုတ်သဖြင့် ထိုလေးသမားများမှာ ကူမော့ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ချေ။</p> <p>သခင်မ ဝမ်က ကူမော့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ကူမော့... ငါတို့ နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"</p> <p> ထို့နောက် သူမက လှည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။</p> <p>ကူမော့က အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ဘာလို့ နောက်မှ တွေ့ရမှာလဲ... အခုပဲ တွေ့ကြတာပေါ့"</p> <p>သူက ခေါင်မိုးပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ သူ၏ ဝတ်ရုံများ လွင့်ပျံသွားပြီး ဆံပင်ရှည်များ လေထဲတွင် လွင့်ခတ်နေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အသက်မဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ ညာဘက်လက်က လှုပ်ရှားသွားပြီး နဂါးဖမ်းနည်းစနစ် ကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။</p> <p>တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လေထုမှာ လှိုင်းထသွားပြီး မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုက ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးတစ်ကောင်အလား ပစ်မှတ်ဆီသို့ ဟိန်းဟောက်ပြေးဝင်သွား၏။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာစရှိသေးသော သခင်မ ဝမ်မှာ ကြီးမားလှသော အင်အားတစ်ခုက သူမကို လွှမ်းခြုံသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များက မြေပြင်မှ အလိုအလျောက် လွတ်ကွာသွားကာ ကူမော့ထံသို့ တိုက်ရိုက် လွင့်ပျံသွားပြီး ကူမော့၏ လက်ထဲသို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ပြန်လည်ခုခံရန် လုံးဝ အင်အားမရှိတော့ဘဲ ကူမော့က သူမကို ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။</p> <p>"သခင်မ ကို လွှတ်ပေးစမ်း"</p> <p>"သခင်မ”</p> <p>ကျန်ရစ်နေသော လေးသမားများမှာ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသော်လည်း သခင်မ ဝမ်ကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိမည်စိုး၍ ကူမော့ကို မတိုက်ခိုက်ရဲကြပေ။</p> <p>ကူမော့က ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။</p> <p>"သခင်မ ဝမ်... ခင်ဗျား ရမ်းမလုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်နော်၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားလည်ပင်းကို ညင်ညင်သာသာလေး ညှစ်လိုက်တာနဲ့ ကျိုးသွားလိမ့်မယ်"</p> <p>သခင်မ ဝမ်က တည်ငြိမ်အောင် ပြန်ကြိုးစားပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> "သခင်လေး ကူ ရဲ့ သိုင်းပညာတွေက အရမ်း နက်ရှိုင်းလွန်းတော့ ကျွန်မ တကယ်ပဲ အံ့ဩမိပါတယ်... သခင်လေး ကူ ရဲ့ သိုင်းပညာတွေ ဒီလောက်မြင့်မှန်း မသိခဲ့ရတာကိုပဲ နောင်တရမိတယ်"</p> <p>ကူမော့က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"စောစော သိခဲ့ရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ"</p> <p>သခင်မ ဝမ်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"စောစော သိခဲ့ရင်တော့ ပြဿနာ နည်းနည်းရှိတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးမှာပေါ့"</p> <p>ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်မ ဝမ် ဆီမှာ လှည့်ကွက်တချို့ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ... သခင်မ ဝမ်၊ အခု အခြေအနေက ဒီအထိ ရောက်နေပြီဆိုတော့ နာကျင်မှုကနေ ကင်းဝေးအောင် ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်နော်"</p> <p>သခင်မ ဝမ်က သနားစရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့်၊ ရှက်သွေးဖြာပြီး အားနည်းဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>"သခင်လေး ကူ... ကျွန်မကို တကယ်ပဲ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ရက်လို့လား"</p> <p>ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်မ ဝမ်... ကျွန်တော်က မျက်စိမမြင်ရဘူးလေ... ခင်ဗျားရဲ့ မျက်လုံးမှိတ်ပြတာတွေက ကျွန်တော့်အပေါ် အလုပ်မဖြစ်ဘူး"</p> <p>သခင်မ ဝမ်: "..."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save